* * *

W Związku Radzieckim był wielki głód Biblii. W różnych społecznościach chrześcijańskich zborach, czasami była Biblia, czasami jej w ogóle nie było. Było czasami kilka Biblii. Miałem możliwość coś takiego zobaczyć w Serchowie, tam w tych pińskich błotach, po wielu trudnościach, gdy się tam dostałem. Na początku lat 60-tych zobaczyłem taki widok: została jedna, bardzo zniszczona Biblia. Te wszystkie rogi były popodklejane, była to bardzo gruba już wtedy w związku z tym książka i rozpadająca się księga. Zbór, a to był przed wojną zbór epifaniczny i takim pozostał, zbór uchwalił, że tę książkę może do ręki wziąć tylko jeden brat, ten który najdelikatniej się z tym rozpadającym skarbem obchodził i gdy ktoś np. mówił wykład to mógł poprosić o zacytowanie tekstu, bo sam nie dostał Biblii do ręki. Proszono również, żeby ci, którzy usługują nie prosili o dużo cytatów, bo szkoda było Biblii, ona się kończyła. Ten wielki głód mobilizował różnych poświęconych braci z różnych grup protestanckich, żeby ten głód zaspokoić. Protestanci w Niemczech, w Anglii, w Szwecji wielkie nakłady finansowali, wielkie nakłady Biblii i różnymi drogami, poprzez Finlandię, Polskę, Rumunię, Bułgarię starali się przerzucać te Biblie do byłego Związku Radzieckiego. Byłem świadkiem takiego wydarzenia: dwóch młodych ludzi przywiozło Biblie, no i potem ktoś zapytał jednego z nich, no bo drugi coś poszedł zrobić przy samochodzie: kto to finansuje? Przecież to są ogromne koszty. To setki tysięcy Biblii było drukowanych, no a trzeba było jeszcze finansować koszty tego transportu, tych różnych sposobów przerzutu, kto to finansuje? Mówi dobrze, że pytacie teraz, gdy kolega jest przy samochodzie, to wam krótko opowiem, zanim on przyjdzie. On i jego rodzice byli na spotkaniu z uciekinierami ze Związku Radzieckiego w Niemczech Zachodnich, federalnych wówczas. Gdzie zgromadziła się spora grupa ludzi, żeby posłuchać, jakie są warunki i jak żyją ludzie w Związku Radzieckim, za tą tzw. żelazną kurtyną, która rzeczywiście była bardzo szczelna i stamtąd nie dochodziły żadne informacje. Ale na tym spotkaniu ci uciekinierzy mówili m.in. o wielkim głodzie Biblii. Wzruszeni tym rodzice tego chłopca, tego młodego człowieka, który teraz przy tym opowiadaniu był przy samochodzie i on, wrócili do domu i byli bardzo przejęci, że trzeba coś, jakoś wesprzeć to dzieło. I ten opowiadający mówi, że ci jego rodzice mieli dwie jakieś fabryki, nie wiem jakie, bo nie zdążył nam powiedzieć, co produkowały, jakie były duże, ale właśnie w nocy kiedy nie mogli spać, wzruszeni tym opowiadaniem, które słyszeli, postanowili tak: że oni jedną fabrykę sprzedadzą i oddadzą fundusze na to dzieło drukowania Biblii, a drugą przekażą synowi. Sami zaś, dlatego, że mają dość duży już zgromadzony kapitał na emeryturę, to pójdą sobie na emeryturę, a w ten sposób wesprą to dzieło. Gdy następnego dnia przy kolacji powiedzieli synowi o tym, co postanowili, że oni już pójdą na emeryturę, jedną fabrykę przekażą na drukowanie i przesyłanie Biblii na wschód, a drugą oddajemy tobie – mówili – synowi i ty już decyduj o niej, my do tego się wtrącać nie będziemy. Syn wzruszony podziękował rodzicom za to, że taką postawę przyjęli, że chcą wesprzeć to dzieło i zapytał rodziców jeszcze raz: <<to ta druga już jest moja?>> <<Tak, ona jest Twoja>>. <<Ja mogę o niej decydować?>> <<No oczywiście, jak jest twoja, to ty już możesz o niej decydować i co zdecydujesz, to tak będziesz ją prowadził, jaka będzie twoja decyzja>>. <<To ja również swoją przeznaczam na to zbożne dzieło>>. Opowiadanie się skończyło, bo przyszedł ten drugi, wielki ofiarodawca.

Te Biblie z Zachodu, chociażby do Polski, trzeba było przewieźć poprzez NRD, a zatem dwie granice: między niemiecką RFN i NRD, a także między NRD i Polską. Były to trudne granice. Trudno było przez nie coś przewieźć, były one bardzo ostro kontrolowane. Wreszcie, w NRD stacjonowały wojska radzieckie, no i bardzo usłużna im milicja niemiecka Stazi, która była gotowa kontrolować każdego przybysza z Zachodu. Jedno małżeństwo tak zabezpieczało transport Biblii przez te trudne granice NRD i Polskę. Wyjeżdżali z Niemiec Zachodnich późnym wieczorem i brali z sobą dwoje swoich maleńkich dzieci. Rozścielali na tych paczkach z Bibliami pościel, kładli swoje dzieci, te dzieci spały całą noc, no i ci celnicy: <<jak budzić?, kazać zrywać te małe dzieci?>> No ale, ile trudności oni musieli pokonać. To nie było tak, jak teraz, że co kilka kilometrów jest stacja benzynowa, gdzie są sanitariaty, gdzie jest ciepła woda, gdzie można coś kupić do jedzenia. Czasami były dziesiątki, a czasami setki kilometrów od stacji benzynowej do stacji i nie było oprócz dystrybutorów tam nic więcej oprócz małego pomieszczenia dla obsługi. Ile cierpliwości albo wytrwałego czynienia tak rozumianej woli Bożej wykazali ci ludzie w swoim usługiwaniu.

Zobacz inne świadectwa.

* * *

„Byłem kiedyś na Wschodzie, jeszcze w byłym Związku Radzieckim, we wsi Serchów. Może nie będę opowiadał jak straszliwa tam była nędza, ale może opowiem wydarzenie związane z modlitwą. Bracia nie mogli się nacieszyć społecznością, bo od 1938 r. nikt tam nie był, więc nie spaliśmy w ogóle w nocy. Te domy nie mają ani firanek, ani zasłon i już tak gdzieś koło północy ktoś przeszedł za oknem, a ja w tej chwili służyłem braciom wykładem. Ktoś przeszedł i za chwilę wszedł pijak, a za nim jego żona i czworo małych dzieci. Ten pijak zaczął nam przeszkadzać, więc żona i bracia jakoś wyprowadzili go za drzwi i poszedł sobie. No ale jeszcze dość długo siedzieliśmy, może była już trzecia po północy i znowu przyszedł ten człowiek. Jakiś cień przeszedł koło okna i znowu pojawił się ten sam człowiek. Ale już sam. I zupełnie trzeźwy, tak jakby nigdy nie pił. Przyszedł i poprosił czy ja bym nie zechciał z nim porozmawiać. Przysiadłem się do niego na ławkę i wtedy stało się coś, czego oczywiście ani ja, ani nikt chyba nie przewidywał. Ten człowiek się rozpłakał tak mocno, że po prostu nie mógł mówić. I mówi, że on jak tu pierwszy raz był wtedy pod wpływem alkoholu to słyszał, że my coś o Słowie Bożym mówimy. I w domu pomyślał, że jeżeli jest jakaś pomoc dla niego to tutaj jeszcze ta pomoc może być. Mówi: ja was bardzo proszę, pomóżcie mi, ja głęboko w to wierzę, że wy mi możecie pomóc i że ja się z tego nałogu mogę wyzwolić. On mówi: jestem strasznym człowiekiem, wynoszę wszystko z domu, żebym miał za co pić. Jestem nieszczęściem dla żony, dla dzieci, dla sąsiadów, dla wszystkich jestem nieszczęściem. Chciałem się utopić – nie wyszło, chciałem się powiesić – nie wyszło. A teraz błagam, błagam: pomóżcie! Miałem Nowy Testament w teczce, a to wtedy była niesamowita wartość, ponieważ Biblii tam było bardzo brak. Dałem mu ten Nowy Testament i mówię, żeby czytał, bo w tym Nowym Testamencie są Słowa Boże, a Słowa Boże mają ducha Bożego, moc od Boga pochodzącą i one mogą mu dać siły, by wyzwolić się z tego nałogu. A obiecałem, bo on jeszcze mnie prosił: módlcie się za mną! I powiedziałem: przyrzekam. Przyrzekam, że będę się za Tobą modlił. Wzruszające jest jak ktokolwiek płacze, ale gdy płacze to mężczyzna w sile wieku, gorzkim płaczem, to wzrusza. Brat, u którego gościłem, gdy on tylko wyszedł z tym Nowym Testamentem przyciśniętym do piersi, brat ten mówi: «idź za nim, odbierz mu ten Nowy Testament», a ja mówię: «dlaczego?» «Bo jutro to będzie służyło za bibułkę, on jutro będzie skręcał z tego papierosy. I będzie palił.» Ja mówię: «bracie Ananij, nie pójdę. Mam tu jeszcze jeden Nowy Testament, żeby ci nie było szkoda, masz, ale nie pójdę, co więcej, ja się będę za nim modlił i proszę żebyście się, wy bracia, również za nim modlili». Czy możecie sobie wyobrazić moją radość? Gdzieś po kilku miesiącach otrzymałem od brata Ananija list, że on i jego rodzina są w prawdzie, że to są nasi bracia, tzn. brat, jego żona – nasza siostra i dzieci przychodzą do zboru. Wiele może uprzejma modlitwa sprawiedliwego! (Jakuba 5:16)”

Zobacz inne świadectwa.