(Nagranie wspomnień z uroczystości 60. rocznicy zboru w Janowie)

W roku 1949 na konwencji w Janowie okazałem symbol chrztu na znak mojego poświęcenia się Panu. W latach 50-tych, a dokładnie w marcu 1953 r. ożeniłem się z Jadwigą Drążyk. Były to czasy, gdy nie było służby zastępczej za wojsko, jak dziś, dlatego zostałem wcielony do wojska w mundurze, bez broni. W okresie od października 1953 r. do grudnia 1955 r. pracowałem w kopalni. W latach 60-tych byłem diakonem, a po roku 1973 starszym zboru w Janowie. Gdy zmarł mój ojciec Franciszek w 1983 r. zostałem przewodniczącym zboru. Trudnym okresem było kilka lat po tragicznej śmierci brata Sawicza, gdy sam jako starszy prowadziłem zebrania.

Brat Marian Wigienka z żoną, siostrą Leokadią. 22 czerwca 2013 rok, Maksymilianowo k. Bydgoszczy

W 2001 r. przeprowadziłem się do Bydgoszczy i tam uczęszczam do zboru. Wspominam dobrze braci, którzy przyczyniali się do wzrostu naszego zboru, tj. brata Milczewskiego i brata Fischera. Później wielokrotnie usługiwał także brat Filipczak.

Pamiętam pewne zebranie przed rokiem 1950, na które przyszedł na kontrolę ubek: co robimy i o czym rozmawiamy na naszych zebraniach. Było to badanie, które prowadził brat Józef Montewski, a tematem były „Cienie przybytku”. Zaraz na początku zebrania człowiek ten zasnął, a obudził go dopiero śpiew kończący zebranie. Przerażony nie wiedział, co ma napisać w protokole, więc brat Józef mówił mu, co ma pisać, a on tylko powtarzał: „Mówicie po polsku, ale nic nie można zrozumieć”.

Pamiętam również wydarzenie z konwencji z 1951 roku. Zabrano wówczas braci do Chełmna na przesłuchanie. Wśród tych, którzy zostali był brat Konieczny, który po całym zamieszaniu zwołał braci i przeprowadził przerwane zebranie. Konwencje to wiele wspomnień, chociażby przyjazdy braci i ich odbiór. Na pierwszej konwencji jeździliśmy aż nad Wisłę do zwalonego mostu, furmankami w konie. Ładowaliśmy bagaże na furmanki, a bracia szli pieszo. Później był traktory i odbiór braci z dworca w Dąbrowie. A na ostatniej konwencji woziliśmy braci samochodami.

Przez te wszystkie lata odczuwaliśmy jako zbór Pańską łaskę, tak w życiu zborowym, jak i wtedy, gdy urządzaliśmy konwencję.

Marian Wigienka

_____
Zobacz inne świadectwa.

„Tu jest wytrwałość i wiara świętych.” – Objawienie 13:10

Gazeta z 1922 roku

(Prawdopodobnie „przybyły z Warszawy” był to nie Kasprzycki, a Kasprzykowski)

A inna gazeta, „Nowa Reforma”, tak to opisuje 22.01.1922

A to bardzo ładne świadectwo o bracie Oleszyńskim z 1911 roku (z pierwszej strony „Nowin”):

o prześladowaniach w 1922 r.

I jeszcze coś o bracie Kusinie, „Głos Ewangelicki” 1921.10.02 r.

Brat Jan Kusina często gościł na łamach gazet. Dziennik ludowy, 1922-01-02 r.

W sejmie o bracie Kusinie też mówiono.
Odpowiedź Ministra Sejmu RP na Interpelację Czapińskiego o prześladowaniach religijnych, wraz z komentarzem redakcyjnym, „Robotnik”, 1922 r.

W sprawie zboru krakowskiego (i brata Kusiny) zajął głos również brat Kasprzykowski (w czasopiśmie „Robotnik”, 1922-07-23 )

„Kurier częstochowski”, w Sylwestra 1921 donosi …

„Goniec Krakowski” z 1921.12.24 napisał, że ci bracia byli robotnikami

„Dziennik Ludowy”, 1921-08-14 o procesie Kusiny (uczciwie)

Nauka religii dla dzieci sekciarzy – wytyczne dla nauczycieli.
„Wiadomości Mysłowickie”, 1931.02.01

Jak bronić wiarę? Całkiem to niedawno było gdy tak polecano (z podkreśleniem).
„Wiadomości Mysłowickie. Dodatek parafjalny do Gościa niedzielnego„, 25.05.1930 r.

Jak przedstawiają się liczebnie „sekty” w Polsce?

„Głos Narodu”, 1933-02-25., „Tłum odbił zwłoki dziecka sekciarza”

Gazeta Lwowska, dzień wcześniej (1933-02-24)

Ruda Śląska, „Gazeta Robotnicza”, kwiecień 1927 r.

Tutaj już czasy II wojny światowej. Rozporządzenie dot. sposobu traktowania m.in. Badaczy Pisma Świętego znalezione w komendzie Policji w Akwizgranie, 1942 r.

_____
Więcej świadectw historycznych znajdziesz tutaj.

Rok 1937 – dzieci ze zboru w Kozach (fot. NaStrazy.org)

Publikujemy list brata Franciszka Falińskiego, który mieszkał we wsi Kozy w okolicach Bielsko-Białej. List był pierwotnie zamieszczony w czasopiśmie „Brzask Nowej Ery”, maj 1938. Opisuje on jak na początku XX wieku prześladowano badaczy Pisma Świętego na terenach wschodniej Polski. Można się dowiedzieć, jakie były problemy towarzyszące pogrzebom innowierców na wiejskich cmentarzach. Warto znać te historie i docenić tych dzielnych ludzi, dzięki który ruch badacki przetrwał do dzisiejszego dnia.

(Zobaczcie też inne świadectwa)

List z Polski, zamieszczony w „Brzask Nowej Ery”

Drodzy w Panu!

Pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum ludzki niechaj napełnia serca wasze po wszystkie dni żywota waszego.

Drodzy Bracia: – Pragnę podzielić się z wami wszystkimi doświadczeniami jakimi mnie Ojciec Niebieski raczył ostatnio ubłogosławić. Mogę przytoczyć słowa Mistrza, który powiedział pracujcie póki dzień, bo przyjdzie noc, że żaden nie będzie mógł nic sprawować.

Czas obecny świadczy nam, że noc ciemności już nadeszła. Szatan podnieca tłumy do złości przez swe narzędzia.

Mając przywilej służyć braciom w Wólce Niedźwiedzkiej koło Rzeszowa, podczas pogrzebu pewnej siostry po wykładzie i odśpiewaniu pieśni ruszył orszak pogrzebowy na cmentarz posuwając się drogą spokojnie. Tłumy ciekawych przeważnie kobiet i dzieci sprawiły nam niespodziankę „przygrywając” nam na różnych instrumentach, jak kotły, blachy i co tylko można było znaleźć koło domów, ustawili się w cztery kolumny nie szczędząc różnych przylepek i okazując prawdziwie czym są. W ten niespodziewany sposób przyszliśmy do bramy cmentarza, którą przed nami zamknęli. Grabarz jednak udzielił nam informacji, że on oderwał parę sztachet w płocie, gdzie przez ten mały otwór będzie można przecisnąć trumnę i pochować zmarłą na miejscu gdzie się tylko chowa niedowiarków, wisielców czy innych samobójców.

Uczyniliśmy jak nam wskazano i tu tłumy ciekawych przypatrywały się co za ceremonia będzie odprawiona.

Ja przystąpiłem bliżej trumny i chciałem im wykazać, że my żadnej ceremonii nie odprawiamy, lecz paru śmiałków przystąpiło z kijami i kazali się wynosić, a jeden przyszedł bliżej mnie, splunął mi w twarz przeklinając nas. Ja podziękowałem mu i odeszliśmy do jednego z braci.

Pozostałem tam z braćmi jeszcze trzy dni, służąc im na różne tematy. Podczas jednego wykładu, który trwał może 15 minut, wpada dwóch opryszków, jeden stanął na progu, drugi wpadł między braci – w jednej ręce nóż w drugiej inny przedmiot morderczy. Na tym właśnie zebraniu była jego matka, której się kazał usunąć i mówił, że wszystkich pozabija, lecz matka stanęła mu na drodze, w tym czasie myśmy opuścili miejsce.

Lecz na drugi dzień przed mym odjazdem miałem usłużyć wykładem na temat Pamiątki Ostatniej Wieczerzy Pańskiej. Po odbytym wykładzie mieliśmy jeszcze trochę czasu, usiedliśmy, bracia stawiali różne pytania. W tym czasie zjawia się banda awanturników w liczbie około „stu” i napadli na dom z kijami, młotami i innymi różnymi rózgami. Bracia się bardzo zlękli takiej dzikiej hordy i by mnie nie zabito, bracia mnie schowali pod podłogę do piwniczki.

A gdy wpadli do domu domagali się biskupa. Najpierw zbili braci, przeszukali cały dom i odeszli do drugiego domu, gdzie również zamieszkiwał jeden z braci. Tam pobili siostrę i brata i przyszli z powrotem do tego domu gdzie ja byłem schowany.

I jeden z nich podał słowo, że ten biskup jest schowany w piwnicy. Otworzono piwnicę, wyciągnięto mnie na ulicę, rzucili pod nogi, kopali, bili nahajkami, kijami, a następnie rzucono mnie do fosy do wody i zaś mnie wyciągnęli i zawlekli pod kościół i bili, i kazali mi przysięgać czy uznaję sakramenty, Matkę Boską. Ja milczałem. Nareszcie wzięli mnie od kościoła i wlekli mnie jakie z ćwierć kilometra, na most jednej rzeki i tam mnie mieli wrzucić z mostu do wody, lecz jeden wystąpił z tej zgrai i mówił, żeby mnie puścili, bo ja już mam dość.

Br. Franciszek Faliński ostatnie lata swego życia mieszkał prawdopodobnie w Wólce Niedźwiedzkiej i tam został pochowany. Mieszkał w domu Apolonii Tabaka. Na zdjęciu – pierwszy z lewej strony u góry to brat Faliński.

I tak mnie popchnięto i kazali mi iść do Sokołowa i tak szedłem słaby, zbity z ćwierć kilometra i znów mnie doścignęło ośmiu podrostków z kijami, zbito mnie znów, przeszukano kieszenie, okradziono i uciekli. I tak słaby wlokłem się jakieś 7 kilometrów do Sokołowa. W drodze dowiedziałem się od pewnego człowieka „o braciach z Towarzystwa” i tam się dowlokłem. Oni mnie poznali, rozebrali z ubrania i bielizny, umyli i włożyli do łóżka. W tym czasie przyszedł brat Dolecki z drugim bratem, też pobitym, najęli furmankę i zawieźli mnie do lekarza, który mnie zbadał, opatrzył i zdziwił się mocno, żem taki zbity. Całe ciało od stóp do głowy było sine i napisał mi świadectwo do sądu, rozkazując mi leżeć przynajmniej 14 dni. Przeleżałem 4 dni i następnie odjechałem do Zamościa.

Do Zamościa przyszli bracia z Wysockiego i prosili, żebym ich odwiedził 17 marca. Usłużyłem braciom w Wysockim. Zebrało się tam około 40 osób. Powiedziałem temat o Wielkanocy.

Po wykładzie rozeszli się i za chwilę leci banda podrostków w liczbie 30, namówionych przez księdza, z kijami, lecz już nie taka zdziczała.

Wleźli do domu. Stawiono nam kilka pytań, gdzie ja i jeszcze jeden brat służyliśmy im odpowiedzią.

21 marca usłużyłem braciom w Krasnobrodzie i tam chcieli urządzić awanturę „Strzelcy”. Lecz podczas wykładu stali pod oknami i słuchali. Po skończonym wykładzie oświadczyli, że od żadnego księdza jeszcze takich słów nie słyszeli.

Następnego dnia usłużyłem w Trzepienicach. Takie były moje przejścia w ciągu ostatnich dni.

F.F. (Franciszek Faliński)      

* * * * *

Kliknij by przeczytać więcej o historii zboru badaczy Pisma Świętego w Kozach na stronie NaStrazy.org.