Fot. Paweł Konwerski

„Najpierw rozważymy Chrystusa jako temat proroctw. Bezpośrednio po upadku człowieka Bóg obiecał Wybawiciela w nasieniu niewiasty, który po doświadczeniu wrogości i nienawiści nasienia szatana ostatecznie go zniszczy (1 Moj. 3:15). Proroctwo zapowiadało, że będzie On pochodził z nasienia Abrahama (1 Moj. 12:3-5; 22:16-18), że będzie potomkiem Judy (1 Moj. 49:10), Isajego (Izaj. 11:1,2) oraz Dawida (2 Sam. 7:12), że urodzi się w Betlejem (Mich. 5:2) z matki, która będzie dziewicą (Izaj. 7:14). Data (październik 30 roku n.e.) Jego oficjalnego wystąpienia jako Mesjasza i Księcia, tzn. Jego pomazania, miała nadejść 483 lata po dokończeniu przez Nehemiasza (w październiku 455 roku p.n.e.) murów Jerozolimy (69 symbolicznych tygodni lat, tj. 69 x 7 = 483 lata, Dan. 9:25). Tydzień lat, tj. 7 lat później, był czasem końca Jego szczególnej łaski dla Żydów (październik 36 roku n.e.), gdy powołanie Ewangelii wyszło do pogan w domu Korneliusza (Dan. 9:24). Miał On być odcięty w śmierci po tych 483 latach, i to w połowie ostatniego tygodnia lat, tzn. w kwietniu 33 roku n.e. (Dan. 9:26,27), przy jednoczesnym ograniczeniu Jego szczególnej łaski dla Izraela przez ostatni tydzień lat, w połowie którego Jego śmierć miała zakończyć ważność służby w żydowskiej świątyni (Dan. 9:27). Proroctwo podaje, że miał On powstać jako wielki nauczyciel i prorok (5 Moj. 18:15,18). Wiele proroctw, które nie mogą być zastosowane do nikogo innego, wskazuje na Niego jako przyszłego Króla (Zach. 9:9), Zbawiciela (Izaj. 62:11), Odkupiciela (Izaj. 59:20), Pana (Ps. 110:1,2), Posłańca Przymierza (Mal. 3:1) oraz Tego, który przychodzi w imieniu Boga (Ps. 118:26). Zostało wyraźnie zapowiedziane, że głównym polem Jego misji miała być Galilea (Izaj. 9:1,2).

Podobnie zapowiedziano szczególne zarysy Jego czynów i cierpień. I tak przepowiedziano, że nie będzie On miał kształtu ani wyglądu, których Izrael pożądałby w Mesjaszu, oczekiwanym przez nich jedynie jako wielki król wojownik (Izaj. 53:2), że miał być On wzgardzony i znienawidzony (Izaj. 49:7; 53:3), stając się kamieniem obrazy i skałą potknięcia dla Izraela (Izaj. 8:14,15). Prorokowano, że miał być zdradzony przed hierarchią żydowską przez jednego ze Swych Apostołów (Ps. 41:10) za 30 srebrników (Zach. 11:12,13), że miał być wydany władzy świeckiej w celu dokonania egzekucji (Zach. 13:7), bity, chłostany i opluwany (Izaj. 50:6), że Jego ręce, stopy i bok miały być przebite (Ps. 22:17; Zach. 12:10), że miał być obiektem zainteresowania gapiów (Ps. 22:14), że Jego literalne serce miało doznać paraliżu (15), że miał odczuwać wielkie pragnienie (16), że w czasie egzekucji miał być otoczony przez sekciarzy i złośników (17), a Jego szaty miały być rozdzielone i losowane (18).

Izaj. 53 zapowiada Jego cierpienia tak wyraźnie, jak gdyby opisywał dokonane fakty. I tak zapowiada on, że niewielu miało przyjąć Go w czasie Jego służby (1), że nie miał On zdradzać niczego, co wskazywałoby na mesjańską wielkość (2), że miał być wzgardzony, odrzucony, pełen smutku, niepopularny (3), znosząc choroby innych, a jednocześnie uważany za przeklętego przez Boga (4), cierpiąc w zastępstwie człowieka (5), znosząc razy za grzechy innych (w. 6), w cichości znosząc ucisk i utrapienia (7), doznając uwięzienia i niesprawiedliwego procesu oraz umierając za grzechy innych, pogrzebany jak bezbożnik pomimo Swej niewinności, lecz w grobie bogatego człowieka (9), uczyniony ofiarą za grzech podobającą się Bogu, by później wypełnić cały plan Boga dla zbawienia człowieka (10), miał być zadowolony z błogosławienia ludzkości jako wyniku Jego śmierci za nią (11), dostąpić wielkiego wyniesienia i mieć współdziedziców z powodu Swej służby i śmierci na rzecz innych (12), a wszystko to zagwarantowane Jego przepowiedzianym zmartwychwstaniem (Ps. 16:10). Alleluja! Co za Zbawca!

Jego święty i cudowny charakter został proroczo objawiony: miał być piękniejszy niż charakter jakiegokolwiek innego człowieka (Ps. 45:3), miał On być łaskawy i współczujący dla słabych i obciążonych, jako prawdziwy pasterz trzody (Izaj. 43:3; 40:11), miał być sprawiedliwy, zbawczy i pokorny (Zach. 9:9), bez cech buntujących tłumy i demagogicznych (Izaj. 42:2), miał posiadać elokwencję uczonych, miał wiedzieć, jak odpowiednio i ujmująco przemawiać do znużonych i mocno obciążonych (Izaj. 50:4), miał posiadać pełną miarę Boskiego Ducha mądrości, sprawiedliwości, mocy i miłości (Izaj. 11:2), być wolny od grzechu i błędu (Izaj. 53:9), cichy i spokojny wśród ucisku i utrapień, niczym baranek prowadzony na rzeź i nie protestująca owca prowadzona do strzyżenia (Izaj. 53:7). Z najwyższą rezygnacją, dla sprawy Pana, miał dobrowolnie poddać się najgorszym zniewagom, łącznie z chłostą, wyrywaniem włosów z Jego brody i opluwaniem (Izaj. 50:6). Zwróćmy uwagę na proroctwo Izaj. 50:5-7: „Panujący Pan otwiera mi uszy, a Ja się nie sprzeciwiam, ani się nie cofam. Bo panujący Pan wspomaga mnie, przeto nie bywam pohańbiony. Dlatego postawiłem twarz moją jak krzemień, gdyż wiem, że nie będę zawstydzony”. Te przepowiedziane cechy Jezus przejawiał w Swych doświadczeniach znoju i cierpień i nie wypełnił ich nikt inny. Tak jak pozostałe wspomniane wyżej proroctwa, znalazły one swe wypełnienie tylko w Nim. Kto inny z kiedykolwiek żyjących je spełnił? Wypełnione w Nim, są dowodem, że Księga, która je zawiera, z pewnością jest Boskim objawieniem. Pominiemy tutaj proroctwa dotyczące Jego tysiącletniego panowania, ponieważ nie zostały one jeszcze wypełnione. W odpowiednim czasie wypełnią się one jednak równie pewnie jak te, które cechowały Jego pierwszy adwent.”
_________
Paul S.L. Johnson, Epifaniczne Wykłady Pisma Świętego, tom 12: Biblia, s. 361-364.

[Otrzymaliśmy tę interesującą relację]

Rozmawiałem kiedyś z grupą młodych ludzi na temat natchnienia Biblii. Większość z nich sprzeciwiała się. Przypomniałem im liczne proroctwa Starego Testamentu odnoszące się do Mesjasza, które zostały literalnie wypełnione w Jezusie Chrystusie. Jeden z nich był na tyle bystry, że dostrzegł siłę tego argumentu. On przyznał, że te proroctwa były niewątpliwie napisane setki lat przed narodzeniem Jezusa i że On wypełnił je w każdym szczególe.

Jednakże ten młody człowiek usiłował odeprzeć siłę tego argumentu, wysuwając teorię, że Jezus działał zgodnie z Mesjańskim programem w celu założenia Swej religii, zatem nie było nic dziwnego w fakcie wypełnienia tych proroctw.

To zabrzmiało bardzo starannie i pomysłowo, lecz poprosiłem mego przyjaciela by wyjaśnił mi jak Jezus, według tej teorii, mógł zaplanować by urodzić się w Betlejem, małej wiosce – jednej z najmniejszych w Judei – o której prorok Micheasz (Mich. 5:2 – 700 lat przed narodzeniem Jezusa) przepowiedział, że w niej narodzi się Mesjasz na ziemi. Zapytałem go, jakie kroki Jezus przedsięwziął, jeśli tak jak my był człowiekiem, by zapewnić sobie narodzenie dokładnie w takim czasie i w takiej rodzinie, jak przepowiada Pismo Święte.

Mój przyjaciel nie był skłonny by zrzec się swego poglądu bez walki, zatem stwierdził, że Jezus, widząc, iż urodził się w tej szczególnej wsi, w tym szczególnym czasie i w tej rodzinie, wykorzystał ideę spełnienia pozostałych szczegółów wymaganych do utwierdzenia Jego mesjańskich roszczeń.

Treść mojej odpowiedzi była następująca:

Dobrze. Zgodnie z tym może teraz nam powiesz, jakim sposobem Jezusowi pozwolono poczynić przygotowania by dwóch złodziei ukrzyżowano razem z Nim, aby wypełniło się to, co przepowiedział Izajasz (53:12)? Z pewnością powiesz nam czy Judasz zaplanował, że zdradzi Jezusa kapłanom za trzydzieści srebrników tylko po to, by wypełniło się słowo proroka; a gdy Judasz się powiesił, kto zaplanował, że stanie się to na polu garncarza kupionym za pieniądze, które zdrajca rozrzucił w świątyni; i czy to było dokonane w celu wypełnienia proroctwa danego 500 lat przed Chrystusem (Zach. 11:12,13)!

Na pewno wykażesz nam, w jaki sposób Jezus, wisząc na krzyżu, przekonał czterech rzymskich żołnierzy, którzy Go ukrzyżowali, do podzielenia Jego zewnętrznego odzienia na cztery części i rzucania losów o Jego wewnętrzną szatę, co dokładnie jest opisane w Ps. 22:19! Będziesz także musiał wyjaśnić dlaczego Jego wrogowie dali Mu do wypicia ocet w dręczącym Go pragnieniu, aby wypełnić Ps. 69:22. Jeśli twoja teoria ma być prawdziwa, musisz wyjaśnić, jak to się stało, że po śmierci Jezusa żołnierze zdecydowali się nie łamać Jego nóg, jak uczynili to w przypadku dwóch złodziei wiszących obok Niego.

Czy oni chcieli, by Jezus wypełnił typ baranka paschalnego obchodzonego około roku 1500 przed Chrystusem i zapisanego w 2 Moj. 12:46 oraz 4 Moj. 9:12 i do którego odnosi się Ps. 34:21? Czy oni działali jako wspólnicy Jezusa, kiedy wbijali włócznię w Jego bok, ponieważ Zachariasz (12:10) 500 lat przed Chrystusem powiedział w proroctwie: „Patrzeć będą na mię, którego przebodli”? Jak Jezus zaplanował, aby te wszystkie szczegóły zostały wypełnione w Nim?

MÓJ PRZYJACIEL NIE MIAŁ NIC WIĘCEJ DO POWIEDZENIA.

________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, listopad-grudzień 2005, s. 87