Wnet dziecko małe już wiedziało,
Dokąd z kłopotem udać się miało.
On kochał ptaki, kwiaty i drzewa,
Czynił to każdy, kto z nim przebywał.
Życie wpływ także na wygląd miało
I z twarzy jego promieniowało.
Ciepło i światło z twarzy mu biło
i wszystko wokół rozjaśniło.
Gdy przyszła choroba, on śmiał się z tego
I uspokoił tym każdego.
Na koniec wszystkim rzekł: „Do widzenia”.
I przyznać trzeba doznał spełnienia.

• z tomiku „Wiersze Brzasku”