Samotna droga [„Wiersze Brzasku”, nr 40]

Psalm 107:1-9; 1Kor. 2:11; Przyp. 14:10

Jest w ludzkich sercach jakaś tajemnica.
Nawet, gdy jesteśmy otoczeni tymi,
Których kochamy i którzy nas kochają,
To jednak, od czasu do czasu doznajemy
Uczucia całkowitego osamotnienia.
Przyjaciel nie rozumie naszej gorzkości
I obca mu jest także nasza radość.
Nie ma nikogo, kto mógłby mnie zrozumieć,
I nikogo, kto czułby to wszystko, co ja.
Każdy z nas, raz na jakiś czas, tak właśnie woła,
Gdyż wszyscy wędrujemy samotną drogą.
Bez względu na to, co i gdzie nas spotyka.
Każde serce, będąc nawet dla siebie tajemnicą,
Musi wieść wewnętrzne samotne życie.

Ijoba 7:17; Mat. 10:37

Czy chciałbyś wiedzieć, dlaczego tak się dzieje?
Jest tak, ponieważ Pan pragnie naszej miłości
I w każdym sercu życzy sobie być pierwszym.
Tylko on posiada tajny klucz, którym otwiera
Wszystkie komnaty serca, błogosławiąc
Doskonałym zrozumieniem i świętym pokojem
Każdą samotną duszę, przychodzącą do Niego.
Kiedy czujemy się tak bardzo samotni,
Głos Jezusowy mówi nam: Przyjdź do mnie.
I zawsze, kiedy jesteśmy niezrozumiani,
Słychać wołanie, abyśmy raz jeszcze przyszli,
Bo tylko Chrystus zadowoli samotną duszę,
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

Izaj. 48:16; Psalm 34:22

A kiedy słabniesz pod ciężkim krzyżem
I mówisz: nie mogę sam nieść tego ciężaru,
Masz rację. Chrystus umyślnie uczynił
Go tak ciężkim, abyś zwrócił się do Niego.
Gorzki żal, którego nikt nie rozumie,
Zawiera sekretną wiadomość od Króla,
Abyś ty przyszedł do Niego jeszcze raz.
Mąż Boleści dobrze to wszystko rozumie,
We wszystkim wypróbowany może czuć z Tobą.
Niemożliwe, abyś przychodził zbyt często i blisko,
Syn Boży jest bowiem nieograniczony w łasce,
Jego obecność pociechą dla wzdychającej duszy;
A ci, którzy chodzą z nim każdego dnia,
Nigdy nie będą mieć samotnej drogi.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Pielgrzym [„Wiersze Brzasku”, nr 39]

Wciąż naprzód! Przez krainę wroga
Ja idę w szacie pielgrzyma,
Lecz stanąć tutaj nie mogę,
By odpoczynek otrzymać.
I schylić się też nie mogę,
By zerwać kwiat kolorowy,
Ani ochłodzić się wodą
W upalny czas południowy.

A jednak na piersi mojej
Nieziemskiej piękności kwiaty:
Wieczny spokój lilii białej,
Róża miłości, me szaty
Zdobne w kwiaty wiary niebieskie
I nadziei złote, pnące,
Gdy idę po mojej ścieżce,
W kolorach tęczy kwitnące.

Zawsze też noszę swą zbroję,
Wróg czai się nawet w nocy
I czasem trochę się boję,
Gdyż nie mam tutaj pomocy.
Na żadnej z ziemskich miłości
Wesprzeć się przecież nie mogę,
Lecz mój Pan pełen litości
Jest ze mną, toruje mi drogę.

Przykrą jawi się droga
Zwyczajnym ludzkim oczom,
Co widzą jedynie ciernie,
Które wzdłuż ścieżki się wznoszą.
Nie widzą płatków miłości,
Nie czują ciepła słońca,
Ni pastwisk miękkiej zieloności,
Po których Pan wiedzie do końca.

Nie widzą jasnej chwały,
Płynącej wiecznie z góry,
Gdyż krok pielgrzyma skrywały
Dokładnie ciemne chmury.
Pieśni też słyszeć nie mogą,
Co dobrze pielgrzymom jest znaną,
Łączącej się z pieśnią aniołów
Przed tronem złotym śpiewaną.

Pielgrzym te śliczne kwiaty
Wciąż na swej piersi nosi,
A miłość, jak ptak skrzydlaty,
Ku Tobie, Panie, mnie wznosi.
To z ust mych popłynie Twa pieśń
Jakby najsłodsza muzyka,
Me oczy rozjaśni Twa cześć,
Bo wszystko się w Tobie zamyka.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Oczyszczanie [„Wiersze Brzasku”, nr 37]

Mal. 3:3

Jak dobrze wiedzieć, że kto próbuje
Srebro, przy ogniu siedzi na straży
I ogniem próbkę swoją traktuje.
Gdy jednak zbyt mocno ogień się żarzy,
Mający zniszczyć domieszki zbędne,
Strawić też może metale bezcenne.

Dobrze pomyśleć, że On wie,
Ile to srebro jeszcze znieść może.
Czy podgrzać, czy też nie
I z ognia o jakiej wyjąć porze.
Gdy uzna, że gotowe wszystko,
To doprowadzi do połysku.

Błogosławieni, którzy wiedzą,
Że On nie rzuci grudki rudy,
Nim nie zobaczy, nie dowiedzie,
Że sukces wieńczy Jego trudy,
Że srebra tego blask wspaniały
Odbije obraz Jego chwały.

Lecz jakże wiele prochu ziemskiego,
Ciemnych reliktów złóż kopalnianych,
Oglądać musi oko Jego.
Jak długo trwać ma oczyszczanie,
Nim w srebrze znaleźć Mu się zdarzy
Pierwsze zarysy swojej twarzy.

O Panie, co przy tyglu siedzisz,
By Swą wypełnić obietnicę.
Gdy te działania okiem śledzisz,
Oczyszczasz to, co było niczym.
Niechaj Twe dzieło wieki lśni całe
I odzwierciedla Twe piękno wspaniałe.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Armia Gedeona [„Wiersze Brzasku”, nr 36]

Dnia pewnego do domu garncarza wstąpiłem,
Jak gliniane naczynia formuje patrzyłem
I otrzymałem lekcję, naukę wspaniałą,
Widząc, co z gliną w rękach garncarza się działo.

Była łamana, ugniatana, wałkowana,
Uplastyczniana, by mogła być formowana.
Jakże podobny człowiek do gliny w swej biedzie,
Gdy Boża ręka ku doskonałości go wiedzie.

Własne JA zdeptane być musi, jak ziemski pył,
Nim człowiek będzie gotowy, by z Panem żył.
Nieważny koszt – wszystko na ołtarzu złożone,
Pycha i samowola muszą być porzucone.

Spójrzmy! Czyż ten wspaniały wazon powstający,
Pełen wdzięku i piękna, wzrok przyciągający,
Nie był nędzną gliną? Tak, to niezwykła zmiana,
Sprawiona przez garncarza, cudowna przemiana.

Ni śladu ziemi, ni tworzywa śladu, gliny,
To pieca trawiące płomienie je wypaliły.
Garncarza talent zdumiewający – Jemu chwała,
W Jego rękach przemiana ta się dokonała.

Tak jest z duszami w rękach Boga spokojnymi,
Przed mocą Jego się nie opierającymi,
Które formowane, by skarb trzymać z ochotą,
Nędzna glina przemieniana w najczystsze złoto.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Przemiana [„Wiersze Brzasku”, nr 35]

Dnia pewnego do domu garncarza wstąpiłem,
Jak gliniane naczynia formuje patrzyłem
I otrzymałem lekcję, naukę wspaniałą,
Widząc, co z gliną w rękach garncarza się działo.

Była łamana, ugniatana, wałkowana,
Uplastyczniana, by mogła być formowana.
Jakże podobny człowiek do gliny w swej biedzie,
Gdy Boża ręka ku doskonałości go wiedzie.

Własne JA zdeptane być musi, jak ziemski pył,
Nim człowiek będzie gotowy, by z Panem żył.
Nieważny koszt – wszystko na ołtarzu złożone,
Pycha i samowola muszą być porzucone.

Spójrzmy! Czyż ten wspaniały wazon powstający,
Pełen wdzięku i piękna, wzrok przyciągający,
Nie był nędzną gliną? Tak, to niezwykła zmiana,
Sprawiona przez garncarza, cudowna przemiana.

Ni śladu ziemi, ni tworzywa śladu, gliny,
To pieca trawiące płomienie je wypaliły.
Garncarza talent zdumiewający – Jemu chwała,
W Jego rękach przemiana ta się dokonała.

Tak jest z duszami w rękach Boga spokojnymi,
Przed mocą Jego się nie opierającymi,
Które formowane, by skarb trzymać z ochotą,
Nędzna glina przemieniana w najczystsze złoto.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Boskie powołanie [„Wiersze Brzasku”, nr 32]

Dziś, jutro, nieustannie,
W noce ponure, bez gwiazd wysoko,
Nie pytaj: Daleko? Nie pytaj: Dokąd?
Radując się mimo bólu, który łamie,
Weź swój krzyż
I naśladuj Mnie!

Nie obiecuję bogactwa, beztroski,
Sławy, długich dni, uznania, przyjemności,
Gdyż mają więcej niż się wydaje próżności.
Jeśli więc możesz porzucić te sprawy dla Boskich,
Weź swój krzyż
I naśladuj Mnie!

Doskonały pokój obiecać ci mogę,
Ten słodki pokój, trwający w trudach dzielnie,
Wieczną miłość i życie trwające wiecznie,
I odpocznienie, gdy skończysz drogę,
Weź więc swój krzyż
I naśladuj Mnie!
Jarzmo Moje łatwe – włóż je.
Brzemię Moje lekkie – weź je.
Kto idzie za Mną otrzyma koronę.
Krzyż dziś niesiony decyduje o niej,
Weź więc swój krzyż
I naśladuj mnie!

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Zapraszamy do obejrzenia zapisu z koncertu.

REALIZACJA: Jonatan Urban i „EWANGELIA ONLINE”

***

Pytania do Boga

Czy z Twojej tęsknoty
jesteśmy stworzeni?
Czy by kochać móc,
dałeś nam życie?

Bo cieszyć się chciałeś
nami i z nami
szlak czasu przemierzać
w zachwycie?

Z pragnienia bliskości
utkani jesteśmy?
Czy by dawać móc,
tchnąłeś w nas życie?

Bo działać nie chciałeś
Sam, tylko z nami
współtworzyć wieczność
w zachwycie?

(Łaziska, 20.03.2025)

— Anna Maria Wadas

OSTATNIA SOBOTA ROKU (27 grudnia 2025 r.) – 17:00

Będzie to okazja do refleksji, przemyśleń, i podsumowań. Miły sposób na spędzenie wieczoru przy słowach wierszy i muzyki siostry Ani.

Prosimy o udostępnienie linka wszystkim, którzy mogą być zainteresowani i jeszcze raz serdecznie zapraszamy.

LINK:
https://www.ewangeliaonline.pl/transmisja

Oczywiście, jeśli tylko ktoś może, to zapraszamy serdeczne na spotkanie w Bydgoszczy. Co na miejscu, to na miejscu 🙂

W najbliższą sobotę, 27 grudnia o godz. 17:00 zapraszamy na wyjątkowy wieczór pieśni i poezji Anny Marii Wadas – chrześcijańskiej autorki, która poprzez słowo i muzykę dzieli się tym, co najgłębiej porusza jej serce.

Wydarzenie odbędzie się w Bydgoszczy przy ul. Zduny 10A (w głębi podwórza).

Czeka nas nastrojowy wieczór pełen refleksji, inspiracji i duchowego wzmocnienia. Wybierz się na Zduny i posłuchaj na żywo poezji i pieśni, które niosą przesłanie nadziei i pokoju w nie zawsze łatwej codzienności.

WSTĘP WOLNY! Zapraszamy! 🎶

Na spotkaniu będzie można nabyć najnowszy tomik wierszy Anny Marii Wadas pt. „Puls”.

***

Niecały rok temu wieczorek z Anią był bardzo udany. Tutaj można zobaczyć nagranie: https://www.youtube.com/watch?v=dGKGTP_2c8Y.

Jak pisze autorka na swoim profilu na Facebooku: „Już cieszę się na to wydarzenie ✒️🎶
Będzie mi ogromnie miło spotkać twarzą w twarz Bliskich mi z Bydgoszczy 😊 i równie miło, gdy okaże się, że znajdziecie czas, by posłuchać z daleka i chociaż w ten sposób pobyć z nami 😊
Dziękuję Wszystkim ❤ którzy na wiele sposobów dokładają swoje cegiełki do tego, żebym mogła dzielić się tym, co mi w duszy gra.
A gra mi… 🙌
Przyjdźcie, posłuchajcie… 🌙”

***

Każdego miejsca w duszy… [„Wiersze Brzasku”, nr 30]

Każdego miejsca w duszy strzeż,
Nie zostaw żadnej w niej słabości.
Weź każdą z zalet, łaski bierz
I nadaj im kształt całości.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku