Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 17 sierpnia 2025 r.

Tym ziarnem, które każdy z nas zasiewa jest nasza tożsamość, a więc pamięć i charakter, zachowane w Bożej pamięci. To stamtąd w dzień wzbudzenia umarłych zostaniemy przywróceni i powołani do życie w nowym ciele, które udzieli nam Bóg.

Przyczyną wyboru tematu ostatnie liczne pogrzeby.

Kiedy ten temat jest przypominany?

Gdy mówimy o:

> zmianie duchowej natury Logosa na ludzką / słowo stało   się ciałem /

> zmartwychwstaniu Jezusa i Kościoła

> zmartwychwstaniu ludzkości  na ziemi

Co rozumiemy przez tożsamość:

Bóg zachowuje pamięć i charakter jednostki nie jako coś niematerialnego, lecz po prostu jako wspomnienie.

Przy zmartwychwstaniu udzieli On tę pamięć i charakter nowemu ciału, zachowując w ten sposób tożsamość

Broszurka : Zachowanie tożsamości przy zmartwychwstaniu

Chodzi, więc o pamięć, doświadczenia, charakter, który stanowi zasadniczą część naszej osobowości.

Chodzi o to, co umożliwi poznanie siebie i innych oraz korzystanie dzięki pamięci z obecnych doświadczeń .

Włączamy tutaj:

1. Postawę wobec zła.
2. Uczucia – zamiłowania:
   1. intelektualne / zamiłowanie do poznawania, zapamiętywania, rozmyślania…./
   2. artystyczne / zamiłowanie do piękna, wzniosłości, tworzenia…/
   3. religijne / zamiłowanie do wierzenia, oddawania czci…./
   4. samolubne / zamiłowanie do właściwej samooceny, wygody, odpoczynku …/
   5. społeczne / zamiłowanie do żony, dzieci, domu…../
3. Łaski / przymioty / charakteru – pierwszo, drugo i trzeciorzędne, wyższe i niższe, np. mądrość, moc, sprawiedliwość, miłość.
4. Siła charakteru wola.
5. Dominacja wyższych łask nad niższymi.
6. Równowaga między nimi.

Co ma wpływ na podejmowane przez nas decyzje, na nasz?

• doświadczenie
• wiedza
• charakter
• sumienie
• temperament
• uczucia
• wiara
• impuls

Zachowanie tożsamości oznacza zachowanie tego wszystkiego, niezależnie od tego czy się to wiąże ze zmianą natury – Jezus i Kościół; czy też nie – reszta ludzkości.

Jak Bóg to uczyni w stosunku do tych, którzy jako ludzie umierają i jako ludzie zostaną wzbudzeni ?

Odpowiedź: fonograf, magnetofon, dyskietka – księga pamiątki Mal.3:16

Bóg w okresie przejściowym, śmierci, nieistnienia przechowuje dane dotyczące każdej osoby w swej pamięci, by w nie później wyposażyć nowe ciała.

Jak czytamy / Zach. Tożs. / Tak właśnie zamierza Bóg uczynić z każdą jednostką, zarówno z Kościoła, jak i ze świata.

W 1 Kor.15: 35-38 czytamy:

Ale rzecze kto: Jakoż wzbudzeni bywają umarli, i w jakim ciele wychodzą ? O głupi ! To, co ty siejesz, Nie bywać ożywione, jeśliby nie umarło. I co siejesz, nie siejesz ciała , które ma potem wyrosnąć, ale gołe Ziarno, jako się trafi, albo pszeniczne, albo jakiekolwiek inne. Ale Bóg daje mu ciało jako chce, a każdemu nasieniu jego własne ciało.

 Co jest tym nasieniem lub gołym ziarnem ?

Odpowiadamy: pamięć, doświadczenia, charakter – to co stanowi o tym, że my to my.

Ziarna różnią się od siebie i z ziarna żyta nie wyrośnie proso ani odwrotnie. Każdemu nasieniu jego własne ciało.

 Jak to wygląda w praktyce ?

Ci, którzy w swych charakterach związani byli lub są z ziemią, ziemskimi obietnicami, ciałem i jego prawami, otrzymają przy zmartwychwstaniu ciała ludzkie wyposażone w wypracowane przez nich charaktery. Ich nadzieje zostaną spełnione. To na jakim etapie rozwoju będą ich charaktery, zależało będzie od tego czy i ile nad nimi pracowali.

Czytamy:

Ci z ludzi, którzy mają ziemskie, cielesne pragnienia w Tysiącleciu … zmartwychwstaną podobni do pierwszego Adama jako doskonałe ludzkie istoty…gdy zostaną wzbudzeni z grobu…w ich ciałach zostanie wyciśnięty dokładnie taki sam charakter, jaki posiadali w chwili śmierci…w ten sposób zostanie zachowana przy zmartwychwstaniu tożsamość każdej jednostki… / Zach. Tożs. s. 10 / – cokolwiek siał człowiek, to żąć będzie

A co z obietnicami niebiańskimi, ciałami duchowymi ? Dla kogo one ?

Odpowiadamy krótko: dla nowych stworzeń.

Postawmy jeszcze raz pytanie: Dla nowych stworzeń, czyli dla kogo ? Co przez to rozumiemy ?

Nazwy nowe stworzenie używamy w dwóch znaczeniach:

1. Osoby spłodzonej z ducha świętego
2. Cech osobowości tej osoby w szczególny sposób uzdolnionych.

Przypatrzmy się przykładowi:

Br. Russel był nowym stworzeniem. Co to znaczy? To znaczy, że gdy poświęcił się Bogu na służbę, Bóg spłodził go z ducha świętego. Co to znaczy ? To znaczy, że jego cechy jego osobowości, charakteru zostały

uzdolnione do rozwijania się w kierunku duchowym, niebiańskim. On zrezygnował z prawa do życia jako człowiek i zaczął rozwijać się , przygotowywać się do nowego życia. Te uzdolnione cechy to nowe stworzenie.

To dla nich Bóg przygotuje nowe, duchowe ciało.

W artykule Chrystus – jego wąska ścieżka, czytamy:

Jeśli Jezus miał być narodzony na poziomie Boskim, to musiał być najpierw spłodzony do tej natury. Zauważmy jeszcze raz, co spłodzenie z ducha dało każdemu organowi Jego mózgu: ono dało duchową zdolność przystosowania każdego organu do duchowych rzeczy, wypływających z duchowych pobudek i w duchowy sposób. Przed spłodzeniem Jego organy mózgowe były przystosowane do ludzkich rzeczy, wypływających z ludzkich pobudek i w ludzki sposób. Przed spłodzeniem każdy z Jego organów mózgowych był ograniczony; nie mógł oddziaływać na rzeczy duchowe, pochodzące z duchowych pobudek i w duchowy sposób dla tej prostej przyczyny, że był ludzkim a nie duchowym… Zgodnie z tym, jeżeli Jezus miał dosięgnąć i uchwycić rzeczy duchowe musiał mieć dane zdolności organom jego umysłu, serca i woli, jakich ludzkim istotom nie dano, tzn. , że jeżeli miał się stać istotą Boskiej natury, musiał mieć dodane zdolności Boskie do Jego organów umysłu, serca i woli. A to jest właśnie tą rzeczą, którą spłodzenie Go z ducha dodało do jego organów mózgowych.

Przyjrzyjmy się nieco uważniej, co to oznacza, jeśli chodzi, po pierwsze, o Jego intelektualne organy mózgowe. Przed spłodzeniem z ducha Jego intelektualne organy mózgowe były ograniczone do pojmowania i uchwycenia rzeczy, do których były przystosowane Jego ludzkie umysłowe organy  nie mogły wniknąć ani uchwycić rzeczy właściwych naturom duchowym. On mógł dostrzec, zapamiętać, wyobrazić sobie i zrozumieć rzeczy pierwsze, lecz nie rzeczy drugie. Natomiast po spłodzeniu z ducha Jezus mógł nie tylko dostrzec, zapamiętać, wyobrazić sobie i zrozumieć rzeczy ludzkie, ale przez zdolności duchowe wszczepione w jego organy mózgowe przez spłodzenie z ducha, mógł On także dostrzec, zapamiętać, wyobrazić sobie i rozumować o rzeczach duchowych, tj. o rzeczach leżących poza Jego ludzkim rozumem. Nie tylko umysłowe władze były wyposażone w takie dodatkowe władze.

Przez spłodzenie z ducha każda  z jego łask stała się duchową i każdemu z Jego uczuć dana jest zdolność duchowa… Jego doskonała wola ludzka została także uczyniona doskonałą wolą duchową przez to namaszczenie. /n a m a s z c z e n i e –  dawało kwalifikacje do służby /.

VI tom

Nowo spłodzony umysł albo wola jest wszystkim, co reprezentuje nową naturę i tak będzie aż do Pierwszego Zmartwychwstania. Gdy jednak nowa wola rozwinie się w charakter, wtedy ten charakter wytworzony przez nowy zmysł z nowej woli otrzyma odpowiednie do siebie ciało…W międzyczasie moc Boża, duch święty oddziaływujący na nasz umysł przeistacza nas na nowe stworzenie, na kapłanów, prowadzi w kierunku ofiary naszych ludzkich korzyści, ambicji itp. S. 80

Jak więc zachowana będzie tożsamość spłodzonych z ducha?

Ks.Pyt. s. 180:

Gdy nadejdzie chwila naszej przemiany i staniemy się nowymi stworzeniami, to te nowe ciała duchowe nie będą tymi samymi ciałami jakie mamy teraz. Jak tedy będziemy pamiętać rzeczy obecnego życia ? Trudno jest nam wyobrazić to sobie obecnie, oprócz tego, że Bóg, mając moc dać to nowe ciało, będzie też miał moc wyryć w nowym umyśle te rzeczy, które utrwalają się na obecnym mózgu i wtedy wszystkie myśli obecnego czasu uprzytomnią się nam żywo w tym nowym stanie. Podobnie możemy sobie wyobrazić przywiedzenie naszego Pana do stanu ziemskiego. Bóg odbił, czyli wyrył na Jego mózgu wiedzę, czyli świadomość Jego stanu przedludzkiego.

Dochodzimy do zachowania tożsamości Logosa przy zmianie natury na ludzką. Przypomnijmy co oznacza zachowanie tożsamości:

Chodzi, więc o pamięć, doświadczenia, charakter, który stanowi zasadniczą część naszej osobowości.

Chodzi o to, co umożliwi poznanie siebie i innych oraz korzystanie dzięki pamięci z obecnych doświadczeń.

Sz.B. 142  s. 94:

Możemy z łatwością uwierzyć, że nasz Pan wciąż zachowuje pamięć o przeszłych rzeczach. On pamięta również doświadczenia, które przechodził, kiedy był w ciele, a także te, które miał zanim się stał ciałem. W przeciwnym razie On nie mógłby rozpoznać siebie.  Wydaje się, że pamięć jest środkiem identyfikacji naszej osobowości. W tym wersecie / Jan 8: 58 – pierwej niż Abraham był jam jest  /nic nie wskazuje na to, że nasz Pan przyszedł na ten świat z wiedzą o wszystkich swoich poprzednich doświadczeniach. Po swoim poświęceniu On otrzymał tę wiedzę za pomocą środków, których nie jesteśmy w stanie dostatecznie zrozumieć

1. 93

I żyjący; a byłem umarły, a otom jest żywy na wieki wieków / Obj. 1: 18 / Pierwotnie Pan był na duchowym poziomie. Później jako człowiek żył i umarł. W czasie swego zmartwychwstania został ożywiony na duchowym poziomie, wyższym niż aniołowie, księstwa i władze. Lecz tożsamość, osobowość jest ta sama.

W jaki sposób wyższe rzeczy zostały objawione naszemu Panu, tego dokładnie nie wiemy. Niewątpliwie nasz Pan otrzymał objawienia, lecz co i jak zostało Jemu objawione, aby mógł zrozumieć swoje przedludzkie warunki, itp., tego po prostu nie wiemy. Podobnie nie wiemy, w jaki sposób wszystkie Jego czyny i doświadczenia z poprzedniego okresu Jego egzystencji, zanim stał się ciałem, mogły nagle zostać odciśnięte w Jego umyśle. Bóg był w stanie to uczynić. Cała ta wiedza zaczęła na niego spływać, kiedy został spłodzony z ducha świętego.

Przypomnienie sobie poprzednich doświadczeń nie nastąpiło w czasie Jego dzieciństwa, gdyż wtedy on wzrastał w wiedzy, postawie i łasce u Boga i u ludzi.

Nasz temat wiąże się z niezrozumiałym dla wielu chrześcijan zagadnieniem, jakim jest doświadczanie zła przez człowieka. Trudno byłoby dopatrzeć się jakiegokolwiek sensu w dopuszczeniu przez Boga na zło, gdyby nie fakt zachowania tożsamości przy zmartwychwstaniu.

Co mamy? Co posiadamy? (mieć).

Pismo Święte określa kryterium wartości człowieka ( cytat ). Ważne jest, kim jesteśmy, jacy jesteśmy.

To dotyczy sfery naszej osobowości, różnie definiowanej. Najszerzej rzecz ujmując cech naszego umysłu, uczuć, woli, temperamentu, postaw. Wąsko rzecz ujmując, naszego charakteru, jego cech (łask).

Charakter człowieka definiowany jest jako suma przyzwyczajeń ( nawyków ). Nawyki zaś, to nasze zachowania, postawy sposoby myślenia, reagowania w określonych sytuacjach utrwalone przez częste powtarzania, utrwalone na tyle, że często bez udziału naszej świadomości je wykonujemy. Pominiemy procesy chemiczne i fizyczne, jakie temu towarzyszą.

Wykład z 24.07.2022 r. – 

Przysłowie mówi, że powtarzanie jest matką pamięci.

Dotyczy to zarówno wiedzy zapamiętywanej przez nas, jak i naszych zachowań, które stają się nawykami (przyzwyczajeniami).

Człowiek od dziecka do śmierci gromadzi te nawyki, kształtuje swoją osobowość, swój charakter.

Tak też kształtują się nasze umiejętności, np. pływanie, pisanie, prowadzenie samochodu.

Różne czynniki zewnętrzne i wewnętrzne ( np. nasze myśli, wyobrażenia ) wywierają wpływ na nasz mózg, pozostawiając ślady w naszej pamięci. Mogą to być dobre wpływy i złe , mogą prowadzić do kształtowania dobrych lub złych nawyków.

Powinno się to dziać pod naszą kontrolą, zależnie od naszej woli. To my mamy decydować, jakim wpływom chcemy się poddać oraz, jakie cechy chcemy rozwinąć i utrwalić.

To my mamy decydować czemu powinniśmy poświęcić więcej uwagi i zainteresowania, czemu mniej a co zupełnie odrzucić.

Czytamy: Jak człowiek myśli w sercu swoim …

To ważna i ciekawa myśl. O trwałości i sile naszych przyzwyczajeń decyduje intensywność naszych przeżyć, stopień naszego zaangażowania ( uczuciowego, emocjonalnego ).

Można powiedzieć, że poziom tego zainteresowania i uwagi określa głębokość i wyrazistość zapisu wrażenia.

Powtarzanie i zaangażowanie decydują o kształtujących się nawykach.

W wyjątkowych sytuacjach to natężenie uwagi i zainteresowania może być niezależne od nas.

Mogą to być jakieś niezwykłe zdarzenia lub kontakt z niezwykłymi ludźmi o silnej osobowości. Najczęściej jednak to my decydujemy o tym, z kim lub z czym chcemy obcować.

Pamiętamy z naszych badań przysłowie: Siejesz myśl a zbierzesz pobudkę, siejesz pobudkę a zbierasz czyn, siejesz czyn a zbierasz skłonność, siejesz skłonność a zbierasz nawyk, siejesz nawyk a zbierasz charakter, siejesz charakter a zbierasz przeznaczenie.

W Mannie z 15 listopada przytoczony jest werset z 1 Jana 2: 6 Kto mówi, że w nim mieszka, powinien, jako on chodził, i sam także chodzić.

Chrześcijanin powinien postępować jak jego Pan i Mistrz. Co to znaczy dla nas ?

Że każdy z nas powinien systematycznie i wytrwale prowadzić do wewnętrznej przemiany, stawać się podobnym naszemu Panu w działaniu, w życiu, w postępowaniu, w celach.

Czytamy w Liście do Rzym. 12: 2, że mamy się przemienić przez odnowienie umysłu.

Jak to osiągnąć ? Biblia mówi nam, że to ona, zawarte w niej słowo Boże nas pouczy, naprawi, uświęci:

Ale ty trwaj w tem, czegoś się nauczył i czegoć powierzono, wiedząc, od kogoś się tego nauczył. A iż z dzieciństwa umiesz Pisma święte, które cię mogą uczynić mądrym ku zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie. Wszystko Pismo od Boga jest natchnione, i pożyteczne ku nauce, ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości; Aby człowiek Boży był doskonały ku wszelkiej sprawie dobrej dostatecznie wyćwiczony. ( 2 Tym.3: 14-17 )

Poświęćże je w prawdzie twojej; słowo twoje jest prawdą. ( Jan 17: 17 )

Bóg obiecuje nam, że będziemy przez Niego wyuczeni:

A wszyscy synowie twoi będą wyuczeni od Pana, i obfitość pokoju będą mieli synowie twoi. ( Iz. 54: 13 )

Warunkiem jest nasze pragnienie takiego wyuczenia. Musimy przyjąć postawę Dawida:

Oczy moje ustały, czekając na zbawienie twoje, i na wyrok sprawiedliwości twojej. Obchodź się z sługą twoim według miłosierdzia twego, a ustaw twoich naucz mię. Sługamci ja twój, dajże mi zrozumienie; abym umiał świadectwa twoje. Usta moje otwieram i dyszę; albowiemem przykazań twoich pragnął. ( Ps. 119: 123-123, 131 )

Czego Bóg nas uczy? Jaką drogę nam pokazuje?

• pokuta: …ale teraz ( Bóg ) oznajmuje ludziom wszystkim wszędy, aby pokutowali. (Dz.Ap.17: 30)

• wiara w Jezusa jako Zbawiciela: Aby każdy, kto weń wierzy nie zginął, ale miał żywot wieczny. Albowiem tak Bóg umiłował świat, że syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny. ( Jan 3: 15,16 )
• poświęcenie: Synu mój daj mi serce twoje, a oczy twoje niechaj strzegą dróg moich. ( Przyp.Sal. 23: 26 ); Proszę was tedy , bracia! Przez litości Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest, rozumną służbę waszę. ( Rzym.12: 1 ) Jak ? Burząc rady i wszelaką wysokość, wynoszącą się przeciwko znajomości Bożej, i podbijając wszelką myśl pod posłuszeństwo Chrystusowe. (2Kor.10:5)

Oto inne napomnienia do pracy nad sobą:

Przetoż, moi mili! Jakoście zawsze posłuszni byli, nie tylko w przytomności mojej, ale teraz daleko więcej w niebytności mojej, z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie. Albowiem Bóg jest, który sprawuje w was chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego. ( Filip.2: 12,13 )

Bojuj on dobry bój wiary, chwyć się żywota wiecznego, do któregoś też powołany, i wyznałeś dobre wyznanie przed wieloma świadkami.  ( 1 Tym.6: 12 )

Dlaczego tak mamy czynić? Ponieważ: A przeto każdy z nas sam za się odda rachunek Bogu. ( Rzym. 14: 12 )

Jak wobec tego ważne jest by nasze myśli i czyny nie były bezcelowe, daremne, złe, lecz były celowe: Przetoż lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie. (1 Kor. 10: 31)

Do czego nas to doprowadzi?

Albowiem któż poznał zmysł Pański? Któż go będzie uczył? Ale my zmysł Chrystusowy mamy. ( 1 Kor. 2: 16 )

Albowiem nie dał nam Bóg Ducha bojaźni, ale mocy i miłości i zdrowego zmysłu. (2Tym.1:7 )

Jak przezwyciężać złe nawyki? Przez samoegzaminację (czuwanie) i wybieranie tego, co dobre: Doświadczajcie samych siebie, jeśliście w wierze, samych siebie doznawajcie… (2 Kor.13: 5); Obierając to, coby się podobało Panu; A nie spółkujcie z uczynkami niepożytecznymi ciemności, ale je raczej strofujcie. ( Ef. 5: 10,11 )

O przyzwyczajeniach ( nawykach ) przysłowie mówi, że z początku są jak pajęczyny a potem jak liny. Im wcześniej zaczniemy pozbywać się złego przyzwyczajenia, tym łatwiej się go będzie można pozbyć!! ( chociaż nawet grubą linę można przy pewnym wysiłku rozplątać i zerwać ).

Przykład z pracy: starzy i nowi agenci ( starych trudniej nauczyć nowych rozwiązań ).

Zasady walki ze starymi, złymi przyzwyczajeniami i zastępowania ich pożądanymi:

1. Podjąć starania, by tego dokonać ( inicjatywa ).
2. Pracować nad tym, aż cel zostanie osiągnięty (stare usunięte, nowe utwierdzone ).
3. Wykorzystać każdą najbliższą okazję wprowadzenia w czyn naszych postanowień ( nie od jutra lub od poniedziałku ).
4. Ćwiczyć codziennie gotowość realizacji postanowień.

Można powiedzieć, że to bardzo łatwe. Oczywiście, pod warunkiem, że się nad tym ciężko popracuje. Gdy dodamy jeszcze pomoc z góry uda się na pewno !!!

Cecha ta jest składnikiem mocy charakteru. Nasz charakter jest mocny, gdy potrafimy być wstrzemięźliwi i wytrwali. Każdy z nas chciałby mieć mocny charakter, każdy chciałby przeprowadzić wszystko to, co sobie zaplanuje. W jaki jednak sposób osiągnąć taki charakter? Czy Słowo Boże może nam w tym pomóc?

Zachęcamy do wysłuchania wykładu powiedzianego przez Marka Urbana na spotkaniu biblijnych w Chełmnie (wrzesień 2017 r.):