„A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne. Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, wyniośli, pyszni, bluźniący, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, niegodziwi, bez serca, bezlitośni, miotający oszczerstwa, niepohamowani, bez uczuć ludzkich, nieprzychylni, zdrajcy, zuchwali, nadęci, miłujący bardziej rozkosz niż Boga. Będą okazywać pozór pobożności, ale wyrzekną się jej mocy. I od takich stroń.” (2 do Tymoteusza 3:1-5)

Wykład wygłosił brat Czesław Ruciński, na nabożeństwie zboru Pana w Bydgoszczy (17.07.2022 r.)

Jak wykorzystywać czas, który mamy w oczekiwaniu na Pana i na Królestwo? Kiedy czekamy na ważnego gościa, staramy się zrobić porządek, przygotowujemy się, ubieramy. A tutaj szczególnie wewnętrznie powinniśmy być gotowi:

„Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy – bo niektórzy są przekonani, że Pan zwleka – ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia. Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo ze świstem przeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej spłoną. Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie i staracie się przyspieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo zapalone pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość.  Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby [On] was zastał bez plamy i skazy – w pokoju.” (2 Piotra 3:9-14)

Jakimi mamy być? Musimy rozwijać sprawiewdliwość Królestwa. Chodzi o uczciwość, umiarkowanie i skromność. Nie badźmy drapieżni, nie starajmy się „obłowić”, dziś bardziej drży na myśl o przyszłości, kto ma dużo do stracenia.

Pan będzie z nami, ale mamy zadbać o to, co w naszej mocy, być przezorni, skromni i rozumni.

„Jeśli tedy kto samego siebie oczyści… będzie naczyniem do celów zaszczytnych, poświęconym i przydatnym dla Pana, nadającym się do wszelkiego dzieła dobrego.” – 2 Tym. 2:21

Komentarze z „Codzienniej niebiańskiej manny” do tego fragmentu, 22 grudnia:

„Jeśli ktoś pragnie uznania od Boga, niech się o to stara w sposób przez Niego wyznaczony – na drodze pokory, ponieważ Pan udziela Swej łaski pokornym. Jeśli chciałbyś być naczyniem nadającym się do użycia przez Mistrza, naczyniem do zaszczytnych celów, ukórz się pod mocną ręką Bożą, a On cię wywyższy we właściwym czasie. Nie powinieneś się też do tego spieszyć, lecz „wszystko, co napotka ręka twoja do czynienia, czyń według możności twojej”, począwszy od oczyszczania swego ziemskiego naczynia i ciągłego kontynuowania tej pracy, by nadawało się ono do użycia przez Mistrza.”

„Rzeczami, z których mamy się oczyszczać, są skazy ciała i ducha. To oznacza, że mamy się pozbywać zła, które zakorzeniło się nie tylko w naszym ciele, takiego jak nieczystość osobista, nałóg tytoniowy, alkoholowy i narkotykowy, obżarstwo, nieczystość seksualna itd., ale także od tego, które zakorzeniło się w naszym umyśle i sercu, jak błąd, niewiara, rozpacz, niezdecydowanie, niecierpliwość, niepobożność, brak uczuć braterskich, samolubstwo, pycha, próżność, tchórzostwo, lenistwo, swarliwość, nienawiść, nieszczerość, chciwość itd. Zasadniczą częścią naszej chrześcijańskiej walki jest bój przeciwko grzechowi, błędowi, samolubstwu i światowości, dzięki któremu zwyciężamy zło i oczyszczamy się. Oczyszczanie to dokonuje się przez działanie Ducha Świętego, wzmacniając go. Ono przynosi nam zaszczyt przed Bogiem, odłącza nas dla Niego, przysposabia do Jego służby i przygotowuje do każdego dobrego słowa i czynu. Do nas wszystkich, a szczególnie do pielgrzymów i starszych, odnosi się polecenie „bądźcie czystymi wy, którzy nosicie naczynia Pańskie”.”

Dzieje Apostolskie 4:36 – Józef, nazwany przez Apostołów Barnabas, to znaczy „Syn Pocieszenia” (…)

Brat August Gohlke w artykule Córki i synowie pociechy – pocieszenia [pdf, od str. 42] napisał: Niewiele wiemy o Barnabaszu, lecz jeśli to jedno zdanie Pisma Świętego zawierałoby w sobie całą naszą wiedzę o nim, nie moglibyśmy go nie miłować i nie doceniać.

Imię „Barnabasz” znaczy „syn pociechy”, „syn pocieszenia”.

Bracia dzielą się ogólnie na:

• synów i córki pocieszenia
• synów i córki bólu nieustannie sprawiających mniejsze lub większe cierpienie i niepokój sobie oraz innym.

Mamy dążyć do stania się pocieszycielami całego Kościoła

Niektórzy uważają, że powinniśmy raczej straszyć i niepokoić drugich niż pocieszać.

Chociaż uważamy, że nagana i naprawa w duchu sprawiedliwości są właściwe, to nie oznacza, iż zawsze powinniśmy się czuć nieszczęśliwymi i wzbudzać w innych uczucie nieszczęścia przez nieustanne narzekanie, krytykę, zarzuty i zastraszanie.

Postępujący duchem zamiast nagany, upomnienia, kary i wyrzutów za niedociągnięcia, do których się przyznają, nad którymi ubolewają i przeciwko którym podejmują walkę, potrzebują współczucia, pomocy, pocieszenia.

Mamy udzielać jedni drugim pomocy, zachęty i pokrzepienia zgodnie z intencjami naszego Pana, który wyraził się o duchu świętym jako o pocieszycielu ( Jan 14:16 ).

Jezus wielkim pocieszycielem: Izajasza 61:1-3, Jana 8:3-11 (niewiasta przyłapana na cudzołóstwie), sytuacja Piotra

Pocieszanie potrzebujących

Dlaczego pocieszanie jest nam tak potrzebne?

Bo jako lud Boży jesteśmy ze wszystkich stron otoczeni przez niesprzyjające warunki – świat, ciało, przeciwnika – mające na celu przestraszenie i zniechęcenie…

Jak możemy stać się synami i córkami pocieszenia?

Zdobywając coraz większą miarę miłości i współczucia w naszych sercach. Proporcjonalnie do tego jak pojawia się współczucie i miłość, wypierany jest duch współzawodnictwa i walki oraz sądzenia i wynajdywania wad, tak jak wypierany jest duch cielesności – złość, złośliwość, nienawiść, walka, próżność.

Zwykle ducha niesienia pomocy, pocieszenia, pociechy przejawiają ci, którzy sami przeszli przez srogie próby, trudności, karanie i którzy w taki sposób zostali dotknięci uczuciem słabości, wypływającym z przynależności do naszej rasy.

Ci, którzy nie posiadają serdecznego miłosierdzia, którzy mają niewiele współczucia, nikłe pragnienie wyciągnięcia pomocnej ręki do słabych i potykających się lub tych, którzy zboczyli z właściwej drogi, muszą się jeszcze wiele nauczyć, aby zrozumieć właściwe znaczenie słowa miłość w jego wyższym znaczeniu – doskonałej miłości, miłości dla braci, tak, miłości, która obejmuje cały rodzaj ludzki, nawet wrogów, ale głównie domowników wiary.

Sposoby, którymi pociesza duch

• Umożliwiając przyjście do takiej jedności z Prawdą i Panem, iż możemy nie tylko patrzeć na sprawy z Boskiego punktu widzenia, lecz również z tego punktu je oceniać. O wczesnym Kościele czytamy, że chodził w bojaźni Pańskiej i doznawał pociechy Ducha Świętego (Dzieje Apostolskie 9:31).
• Daje pociechę przez Pismo Święte, obietnice Boże, Prawdę (Rzymian 15:4)
• Poprzez Kościół, czyli braci, proporcjonalnie do stanu nasycenia Duchem Świętym i znajomością Prawdy, którą duch pozwala im docenić i zrozumieć. Bracia stają się przedstawicielami ducha świętego w Kościele – stają się pocieszycielami. (Rzymian 15:5)

Pocieszeni i nauczeni pocieszać

Nikt nie posiada kwalifikacji pocieszyciela, kto wcześniej nie otrzymał pocieszenia od Boga.

Lud Pański zaczyna być pocieszany od chwili przyjęcia zapewnienia Słowa Bożego odnośnie Boskiej miłości i miłosierdzia pokazanych w śmierci Jezusa. Pozwoliło to doznać pokoju, radości, błogosławieństw. Następnie, proporcjonalnie do tego obdarowane osoby łaską osoby rozwijały się w służbie Prawdy, wspomagane przez ducha świętego, zdobywały one coraz większe umiejętności konieczne do właściwego rozbierania Słowa Prawdy i doceniania jego różnych zarysów. Proporcjonalnie też wzmacniała się ich wiara i pomnażało pocieszanie oraz radość dzięki wzrostowi i pogłębianiu wiedzy o Bogu i Jego Planie.

Obowiązkiem i przywilejem osoby pocieszonej przez Boga jest rozpoczęcie pocieszania innych tak szybko, a sama otrzymała pierwsze oznaki pocieszenia oraz kontynuowanie udzielania innym pocieszenia, równolegle jak sama je otrzymuje.

Pocieszające napomnienia apostolskie

2 do Koryntian 1:3-7 dziesięciokrotnie użyte słowo pociecha , ważny temat

2 do Koryntian 7:4-13 siedem razy

1 do Tesaloniczan 2:11

Pociecha pism

To, co dotyczy naszego Pana, dotyczy Jego naśladowców.

Księga Izajasza 61:1-2 – „Duch Pana Boga nade mną, bo Pan mnie namaścił. Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim, by opatrywać rany serc złamanych, by zapowiadać wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę; aby obwieszczać rok łaski Pańskiej, i dzień pomsty naszego Boga; aby pocieszać wszystkich zasmuconych”

W czym tkwi sekret radowania się w utrapieniach? Wypływa z Bożego pocieszenia:

Przykład Racheli (Jeremiasza 31:15-17)

To mówi Pan: «Słuchaj! W Rama daje się słyszeć lament i gorzki płacz. Rachel opłakuje swoich synów, nie daje się pocieszyć, bo już ich nie ma». To mówi Pan: «Powstrzymaj głos twój od lamentu, a oczy twoje od łez, bo jest nagroda na twe trudy – wyrocznia Pana – powrócą oni z kraju nieprzyjaciela. Jest nadzieja dla twego potomstwa – <wyrocznia Pana> – wrócą synowie do swych granic.

Objawienie 1:17-18

Kiedym Go ujrzał, do stóp Jego upadłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: «Przestań się lękać! Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

1 do Tesaloniczan 4:13,14

Nie chcemy, bracia, waszego trwania w niewiedzy co do tych, którzy umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim.

Starajmy się zasłużyć na miano Barnabasza – pocieszyciela braci!