10. A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.
11. Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.
12. A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.
13. Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Gihon); ta okrąża całą ziemię Kusz.
14. Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Chydekel); płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

Wykład wygłoszony przez br. Jonatana Urbana na spotkaniu zboru w Chełmie, 20.09.2026 r. 

Kontekst geograficzno-historyczny

Nie znamy dokładnego położenia ogrodu Eden.

Eufrat i Chiddekel to dwie główne rzeki Mezopotamii.

Nad rzeką Eufrat, położeone było starożytne miasto Babilon.

Nie znamy też dokładnego położenia rzek Gichon i Piszon.

Rzeki Edenu, ilustracja

Rzeka Piszon okrążała ziemię “Chawila” – nie znamy jej dokładnego położenia.

Rzeka Gichon okrążała ziemię “Kusz” – Kusz / Etiopia, BG: ziemia murzyńska.

Kuszyci to potomkowie Kusza, syna Chama, wnuka Noego.

Rodzaju 10:6: „Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan.„

Kuszyci są często utożsamiani z Etiopczykami.

Jr 13:23: „Czy Etiopczyk (Kuszyta) może zmienić swoją skórę, a lampart swoje pręgi? Tak samo czy możecie czynić dobrze, wy, którzyście się nauczyli postępować przewrotnie?”

Tereny zamieszkiwane przez Kuszytów (?)

Kuszyci głównie zamieszkują dzisiejsze tereny południowego Sudanu, Etiopii i Somalii.

Historycznie, w starożytności byli bardziej na północ.

Nadal jest to duża odległość od terenów Mezpotamii.

Jak pogodzić te fakty?

2Krn 21:16: „PAN pobudził również przeciw Joramowi ducha Filistynów i Arabów, którzy mieszkali obok Etiopczyków (Kuszytów);”

Ha 3:7: „Widziałem namioty Kuszanu dotknięte uciskiem, a zasłony ziemi Midian drżały.”

Lb 12:1: „Wtedy Miriam i Aaron mówili źle przeciwko Mojżeszowi z powodu etiopskiej (Kuszyckiej) kobiety, którą pojął. Pojął bowiem za żonę Etiopkę (Kuszytkę);”

Historycy sugerują, że prawdopodobnie były dwa rodzaje Kuszytów.

1. Zamieszkujący tereny w Afryce – czarnoskórzy
2. Zamieszkujący tereny Półwyspu Arabskiego – o jaśniejszej karnacji

Sefora, żona Mojżesza była córką kapłana Midianitów, a jednocześnie Biblia mówi o niej jako o kobiecie Kuszyckiej.

Najprawdopodobniej była ona właśnie z tej grupy Kuszytów, którzy mieszkali w Azji, a nie w Afryce.

Część ludów określanych jako Kuszyci zamieszkiwała tereny Półwyspu Arabskiego – byli to Kuszyci o jaśniejszej karnacji. Z tej ludu wywodziła się Sefora nazywana jednocześnie Kuszytką i córką kapłana Midianitów.

2Tm 3:16: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości;”

Bóg zawarł w Biblii wiele szczegółów, które wydają się nie mieć jakiegoś przesłania same w sobie.

Na przykład wszystkie szczegóły odnoszące się do przybytku i składania ofiar. Po co zostały w ten sposób zachowane w Biblii dla chrześcijan?

Apostoł Paweł tak o tym mówi:

Hbr 9:8-9: „W ten sposób Duch Święty pokazuje, że jeszcze nie została objawiona droga do Miejsca Najświętszego, dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek. Był on obrazem na tamten czas, a składano w nim dary i ofiary, które nie mogły uczynić doskonałym w sumieniu tego, który pełnił służbę Bożą;”

Kol 2:16-17: „Niechaj więc nikt o was nie wydaje sądu co do jedzenia i picia bądź w sprawie święta czy nowiu, czy szabatu! Są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistość należy do Chrystusa.”

Podobnie i np. przymierza zawierane z Abrahamem, dotyczyły nie jego osobiście, a raczej grupę ludzi, np. Kościół Boży.

Dz 3:25: „Wy jesteście synami proroków i przymierza, które Bóg zawarł z waszymi ojcami, kiedy rzekł do Abrahama: Błogosławione będą w potomstwie twoim wszystkie narody ziemi.”

Biblia zachęca nas do Badania jej w całości, znajdując i harmonizując jej nauki ze sobą.

1Tes 5:20-21: „Proroctw nie lekceważcie. Wszystko badajcie, a trzymajcie się tego, co dobre.”

Dodatkowym argumentem jest też język hebrajski w jakim zapisano Stary Testament.

“…Hebrajski jest językiem bardzo wyrazistym, nadaje się do sugestywnego opisu wydarzeń. Krótkie zdania i proste spójniki ożywiają i dynamizują wypowiedź. Szczególnie ekspresywna i poruszająca jest hebrajska poezja, która dodatkowo korzysta z paralelizmu i rytmu.”

(ŚJ. „Wnikliwe poznawanie Pism”)

Hebrajskie rzeczowniki mają bardzo szerokie, często opisowe znaczenia, które ujawniają dużo dodatkowych informacji, których brak w naszych tłumaczeniach tych słów.

1 MOJŻESZOWA 2:10-14

WERSET 10

A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.

Słowo Eden znaczy “przyjemny” albo “zachwyt”/ “rozkosz”.

I z tego Edenu wypływa początkowo JEDNA rzeka.

Rzeka to woda, a woda w Biblii jest często symbolem.

J 4:14: „Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu.”

Ef 5:25-26: „Mężowie, miłujcie swoje żony, jak i Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo;”

Tak jak w literalna woda obmywa z brudu, nieczystości, tak symboliczna woda oczyszcza z brudu grzechu i przekleństwa.

Przez wiarę można dostąpić takiego oczyszczenia, obmycia, dostępując stanu usprawiedliwienia z wiary.

To usprawiedliwienie jest tym źródłem, które prowadzi nas ku życiu wiecznemu jak mówił Ap. Paweł.

Gdy człowiek jest usprawiedliwiony z grzechu, to oznacza, że Bóg widzi go jako sprawiedliwego – choć takim w rzeczywistości nie jest.

“A z Edenu wypływała rzeka…”

Stan usprawiedliwienia z wiary jest bardzo przyjemny, zachwycający, piękny dla osoby, która go dostępuje.

Rz 5:1-2: „Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa; Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.”

Pokój z Bogiem ; Nadzieja chwały

przyjemne, zachwycające rzeczy.

“…i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.”

To reprezentuje nam 4 różne grupy Ludu Bożego, które korzystają z tego przyjemnego stanu usprawiedliwienia z wiary.

Jakie to grupy/klasy zobaczymy, gdy przeanalizujemy opisy i samo znaczenie hebrajskich nazw tych rzek.

Dzięki tym opisom i znaczeniom zobaczymy też, pewną charakterystykę tych grup.

WERSET 11

Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.

“Piszon” znaczy – swobodnie płynąca

Swobodnie płynąca rzeka, okrążająca całą ziemię Chawila, “Chawila” znaczy – krąg.

Rzeka (woda – prawda), która płynie swobodnie, okrążając, zataczając kręgiem całą Ziemię.

Jaka to grupa Ludu Bożego?

11. Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.
12. A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.

Chawila. „Złoto tej ziemi jest wyborne”

Złoto to coś bardzo cennego.

2P 1:4: „Przez to zostały nam dane bardzo wielkie i cenne obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury, uniknąwszy zepsucia, które wskutek pożądliwości jest na świecie.”

Uczestnikami Boskiej Natury jest Maluczkie Stadko – Kościół.

2Tm 1:9-10: „Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy. A obecnie została objawiona przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, który zniszczył śmierć, a życie i nieśmiertelność wydobył na jaw przez ewangelię;”

1P 2:5: „I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.”

Co to jest Bdellium?

Niektórzy sugerują, że Bdellium to żywica z drzewa o nazwie Commiphora africana.

Jednak bardziej prawdopodobnie “bdellium” to słowo oznaczające – kamień, najwidoczniej biały.

Dlaczego biały?

Lb 11:7: „A manna była jak nasienie kolendry, a jej kolor jak kolor bdellium.”

Wj 16:31: „I dom Izraela nadał temu pokarmowi nazwę manna. Była jak nasienie kolendry, biała, o smaku placków z miodem.”

Bdellium to biały/przeźroczysty kamień.

Te cztery rzeki (grupy Ludu Bożego) niosą prawdy, częściowo w czasie swojej aktywności w tym życiu, ale przede wszystkim w Tysiącleciu.

Więc bdellium symbolizuje jasne i czyste prawdy jakie zdobyli członkowie tej klasy czyli Kościół i jakich będą udzielać ludzkości w Tysiącleciu.

Onyks

Kamień onyksowy

Onyks to kamień szlachetny.

W Biblii występuje jako jeden z elementów stroju arcykapłana.

Wj 28:9-10: „I weźmiesz dwa kamienie onyksu i wyryjesz na nich imiona synów Izraela; Sześć ich imion na jednym kamieniu i sześć pozostałych imion na drugim kamieniu, według kolejności ich narodzenia.”

Więc kamienie onyksowe to podobnie jak bdellium, prawdy – szczególnie prawdy tych dwóch przymierzy Abrahamowego i Nowego i wyrytych w nich 12 głównych łask/zalet charakteru.

Kościół, Maluczkie Stadko – było wypróbowae i rozwinęło wszystkie 12 łask/zalet charakteru co jest ponownie zasymbolizowane w murach Nowego Jeruzalem.

Obj 21:19-20: „Fundamenty muru miasta ozdobione były wszelkimi drogimi kamieniami. Pierwszy fundament to jaspis, drugi — szafir, trzeci — chalcedon, czwarty — szmaragd; Piąty — sardoniks, szósty — karneol, siódmy — chryzolit, ósmy — beryl, dziewiąty — topaz, dziesiąty — chryzopraz, jedenasty — hiacynt, dwunasty — ametyst.”

Uwielbiony Kościół, będzie udzielał tych kamieni onyksu, z wyrytymi w nich 12 głównymi łaskami charakteru, reszcie ludzkości.

Obj 22:1-2: „I pokazał mi czystą rzekę wody życia, przejrzystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka.

A pośrodku rynku miasta, po obu stronach rzeki, było drzewo życia przynoszące owoc dwunastu rodzajów, wydające swój owoc co miesiąc. A liście drzewa służą do uzdrawiania narodów.„

17: „A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia.„

WERSET 13

Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Gihon); ta okrąża całą ziemię Kusz.

Rzeka Gichon

“Piszon” znaczy – swobodnie płynąca, “Gichon” to potok/strumień – mniejsza rzeka.

Więc ta grupa ludu Bożego ukryta pod tą rzeką, obrazowo też jest niższa, mniej znacząca od tej pierwszej rzeki. Dodatkowo brak przy opisie tej rzeki złota czy szlachetnych kamieni.

Rzeka Gichon to Wielka Kompania, mniej znacząca, niższa klasa od klasy Kościoła.

“…ta okrąża całą ziemię Kusz”

Kuszyci reprezentują najbardziej zdeprawowanych ludzi.  Kusz był synem Chama i ojcem Nimroda.

Wielka Kompania jako rzeka Gichon, niesie prawdę do najbardziej zdeprawowanych ludzi, zniszczonych przez wieki degradacji i zła.

Obj 7:14-15: „Odpowiedziałem mu: Panie, ty wiesz. I powiedział do mnie: To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka. Dlatego są przed tronem Boga i służą mu we dnie i w nocy w jego świątyni, a zasiadający na tronie osłoni ich sobą jak namiotem.”

Z pewnością w Tysiącleciu, członkowie tej klasy będą wykonywać ważną służbę dla reszty ludzkości.

WERSET 14

Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Chydekel); płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

WERSET 14 – CHIDDEKEL

“Chiddekel” znaczy: “bystra”, “szybka”, “srogi głos/dźwięk”.

Rzeka Chiddekel reprezentuje Starożytnych Godnych.

Hbr 11:2: „Przez nią (wiarę) bowiem przodkowie otrzymali chlubne świadectwo.”

Hbr 11:39: „A ci wszyscy, choć zyskali chlubne świadectwo dzięki wierze, nie dostąpili spełnienia obietnicy;”

Starożytno Godni wydawali potężne (srogie, mocne) świadectwo Prawdzie.

“…płynie ona na wschód ku Asyrii…”

Asyria jako przeciwnik Izraela reprezentuje w Biblii kościół nominalny.

W Tysiącleciu, Starożytno Godni będą mieli szczególną służbę wobec, tych którzy obecnie znajdują się w kościele nominalnym.

Będą podawać im Prawdę Tysiąclecia i prowadzić do zródeł wody życia.

WERSET 14 – EUFRAT

“…a czwarta rzeka to Eufrat.”

“Eufrat” znaczy: “strumień tryskający”

Rzeka Eufrat reprezentuje Młodociano Godnych.

Zgodne ze znaczeniem swojej nazwy będą oni “wytryskiwać” prawdę, odświeżać prawdą ludzkość w Tysiącleciu.

Jl 2:28: „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy — widzenia.”

Rzeka Eufrat jest też częścią innego obrazu.

Obj 16:12: „A szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat. I wyschła jej woda, aby została przygotowana droga dla królów ze Wschodu.”

Literalny Babilon został zdobyty przez odcięcie wody rzeki Eufrat, podobnie i symboliczny Babilon upadł przez odwrócenie się od niego ludów i narodów.

Obj 17:15: „I powiedział do mnie: Wody (Eufratu), które widziałeś, nad którymi siedzi nierządnica (Babilon), to ludy, tłumy, narody i języki.”

PODSUMOWANIE

1 MOJŻESZOWA 2:10-14

10 – A z Edenu (przyjemny stan usprawiedliwienia z wiary) wypływała rzeka (woda-prawda), aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki (4 grupy Ludu Bożego niosącego wodę-prawdę).

11 – Nazwa pierwszej – Piszon (Maluczkie Stadko) ; to ta, która okrąża całą ziemię Chawila (krąg-kompletna prawda), gdzie znajduje się złoto (drogocenność, wartość tej klasy).

12 – A złoto tej ziemi jest wyborne (prawda o Boskiej naturze). Tam też jest bdellium (jasne, czyste prawdy) i kamień onyksowy (prawdy o 2 przymierzach Abrahamowym i Nowym, i 12 głównych łaskach zawartych w nich).

13 – Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Wielka Kompania); ta okrąża całą ziemię Kusz. (niesie prawdę do najbardziej zdegradowanych z ludzkości.)

14 – Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Starożytno Godni); płynie ona na wschód ku Asyrii (podawanie prawdy szczególnie dla nominalnego chrześcijaństwa). A czwarta rzeka to Eufrat. (Młodociani Godni – “wytryskujący” prawdy dla ludzkości)

DODATKOWE MYŚLI

Eufrat i Chiddekel to dwie główne rzeki Mezopotamii – odgrywające role w historii, ważne do dzisiaj.

Gichon i Piszon, nie znamy ich położenia, nie wiemy czy jeszcze są, nie mają znaczenia w sensie geograficzno-historycznym.

Może to obrazować, to jak ludzkość wieku Tysiąclecia będzie postrzegała działalność tych klas.

Bardziej oczywista będzie dla nich działalność klas ziemskich (SG i MG), niż działalność klas duchowych (MS i WK). Chociaż ten czas, Tysiąclecie będzie czasem rządów Chrystusa i Kościoła.

Obj 20:6: „Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat.”

Co jest najważniejsze?

Bóg zaplanował przed założeniem świata, że świat będzie wymagał naprawy, i w całej Biblii, zawarty jest jego plan – nawet w miejscach gdzie nie widać tego na pierwszy rzut oka.

Ten obraz 4 rzek wypływających z Edenu, pozwala nam wejrzeć w przyszłość, w czas Tysiąclecia, naprawy wszystkich rzeczy.

Blisko jest czas kiedy Pan “wyleje swojego ducha na wszelkie ciało”.

Jl 2:28: „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy — widzenia.”

Kiedyś myślałem, że by zobaczyć to jaki Bóg ma plan wobec ludzi, jak go przez wieki realizuje, jakie ma plany wobec wierzących i niewierzących – to trzeba bardzo wielu wersetów, proroctw, obrazów i skomplikowanych opracowań.

I chociaż w studiowaniu i poznawaniu Bożego Planu korzystnie jest to wszystko sobie studiować, pogłębiać wiedzę, porównywać wszystkie wersety, proroctwa – to jest taka historia w Biblii, w której można w jednym miejscu odnaleźć ten Boży Plan i zależnie od tego jak bardzo zagłębimy się w tą historię i jej wypełnienie to albo zobaczymy sam zarys, albo wiele szczegółów z Bożego Planu.

I tak właśnie jest z historią Abrahama i jego rodziny, szczególnie Sary, Izaaka i Rebeki.

Wykład wygłoszony przez br. Jonatana Urbana na spotkaniu zboru w Chełmie, 20 września 2026 r. 

Nie mamy wątpliwości, że ta historia tak inne historie biblijne, wydarzyły się naprawdę, że to nie są jakieś historyjki czy anegdoty, tylko realne historie, wydarzenia, ludzie którzy faktycznie żyli i uczestniczyli w tych wydarzeniach.

No bo czy dla Boga, który jest wszechmocny i wszechwiedzący jest niemożliwe tak pokierować życiem danej jednostki, by było to zgodne z ich wolną wolą, sprawiedliwe wobec nich indywidualnie, a jednocześnie by te wydarzenia były idealnym obrazem na przyszłość i zawierały w sobie informacje o Bożym Planie? – jest to możliwe.

Jaki to Plan Boży znajdziemy w historii Abrahama i jego rodziny?

Abraham miał żonę Sarę, lecz była ona niepłodna.

Rdz 11:30: „A Saraj była niepłodna, nie miała dzieci.”

A przecież Abraham otrzymał obietnice.

Rdz 12:2-3: „A uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i rozsławię twoje imię, i będziesz błogosławieństwem. I będę błogosławił tym, którzy tobie będą błogosławić; a tych, którzy przeklinają ciebie, będę przeklinać. W tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Rdz 13:15-16: „Bo całą ziemię, którą widzisz, dam tobie i twemu potomstwu na wieki. I rozmnożę twoje potomstwo jak proch ziemi, tak że jeśli ktoś będzie mógł zliczyć proch ziemi, to również twoje potomstwo będzie policzone.”

Rdz 15:1-5: „Po tych wydarzeniach słowo PANA doszło do Abrama w widzeniu: Nie bój się, Abramie. Ja jestem twoją tarczą i twoją niezmiernie obfitą nagrodą. I Abram powiedział: Panie BOŻE, co mi dasz, skoro ja jestem bezdzietny, a szafarzem mego domu jest ten Damasceńczyk Eliezer? Abram dodał: Oto nie dałeś mi potomka, a sługa urodzony w moim domu będzie moim dziedzicem. A oto dotarło do niego słowo PANA: Nie on będzie twoim dziedzicem, lecz ten, który wyjdzie z twego wnętrza, będzie twoim dziedzicem. Potem wyprowadził go na dwór i powiedział: Spójrz teraz na niebo i policz gwiazdy, jeśli będziesz mógł je policzyć; i powiedział mu: Takie będzie twoje potomstwo.”

Abraham otrzymał obietnicę, że zostanie uczyniony wielkim narodem i w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.

Rz 4:16-17: „Tak więc dziedzictwo jest z wiary, aby było z łaski i żeby obietnica była niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla tego, które opiera się na prawie, ale i dla tego, które jest z wiary Abrahama, który jest ojcem nas wszystkich; (Jak jest napisane: Ustanowiłem cię ojcem wielu narodów) przed Bogiem, któremu uwierzył, który ożywia umarłych i przywołuje te rzeczy, których nie ma, tak jakby były.”

Jk 1:17: „Wszelki dar dobry i wszelki dar doskonały pochodzi z góry i zstępuje od Ojca światłości, u którego nie ma zmiany ani cienia zmienności.”

To Bóg jest dawcą wszelkiego daru, to on jest źródłem wszystkich błogosławieństw, i tylko dzięki niemu mogą one zaistnieć.

Dlatego Abraham reprezentuje Boga.

Sara, jako żona Abrahama, reprezentuje przymierze.

Tak jak powiedzieliśmy, Sara była bezpłodna, więc dała Abrahamowi swoją służącą.

Rdz 16:1-2: „Saraj, żona Abrama, nie urodziła mu dzieci. Miała zaś służącą Egipcjankę, która miała na imię Hagar. I powiedziała Saraj do Abrama: Oto PAN nie pozwolił mi urodzić. Wejdź, proszę, do mojej służącej, może z niej będę miała dzieci. I Abram usłuchał głosu Saraj.”

Hagar urodziła Abrahamowi syna – Izmaela/Ismaela.

I tutaj widzimy, że przez jakiś czas, właśnie Hagar reprezentowała Sarę przed Abrahamem.

Później jak wiemy, Sara w podeszłym wieku, z łaski Bożej, urodziła syna – Izaaka.

Apostoł Paweł wyjaśnia nam kogo reprezentuje Hagar, jej syn Ismael, i Sara i jej syn Izaak.

Ga 4:22-31: „Napisane jest bowiem, że Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten z niewolnicy urodził się według ciała, ten zaś z wolnej — według obietnicy. Ma to znaczenie alegoryczne: te kobiety oznaczają dwa przymierza: jedno z góry Synaj, które rodzi w niewolę — jest nim Hagar. Hagar bowiem to góra Synaj w Arabii, a odpowiada ona dzisiejszemu Jeruzalem, bo jest ono w niewoli wraz ze swoimi dziećmi. Natomiast Jeruzalem, które jest w górze, jest wolne i ono jest matką nas wszystkich. Napisane jest bowiem: Raduj się, niepłodna, która nie rodzisz, wykrzyknij i zawołaj, która nie znasz bólów porodowych, bo ta opuszczona ma więcej dzieci niż ta, która ma męża. My więc, bracia, jak Izaak jesteśmy dziećmi obietnicy. Lecz jak kiedyś ten, który urodził się według ciała, prześladował tego, który urodził się według Ducha, tak dzieje się i teraz. Co jednak mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna. Nie będzie bowiem syn niewolnicy dziedziczył z synem wolnej. Tak więc, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, ale wolnej.”

• Abraham w tym obrazie przedstawia samego Boga Wszechmogącego – Ojca, od którego pochodzi wszelki dar i od którego wypływa obietnica błogosławieństwa dla wszystkich narodów ziemi.
• Sara, prawowita, wolna żona Abrahama, reprezentuje pierwotne Przymierze Boże – Przymierze Obietnicy związane przysięgą, którego celem od początku było wydanie na świat prawdziwego Nasienia.
• Jednak zanim narodził się syn z Sary, pojawiła się Hagara – egipska niewolnica, która na pewien czas zajęła miejsce swej pani. Paweł wyjaśnia, że Hagara przedstawia Przymierze Zakonu nadane pod górą Synaj.
• Z Hagary narodził się Ismael – syn niewolnicy, zrodzony według ciała. Przedstawiał on w typie naród żydowski rozwijający się pod Przymierzem Zakonu.

Tak jak Abraham szczerze kochał Ismaela i pragnął dla niego dobra, tak Bóg miłował naród Izraela pod Zakonem. Lecz Ismael, jako syn niewolnicy, nie mógł być głównym dziedzicem obietnicy! Otrzymał błogosławieństwo drugorzędne.

Wiele lat później, w cudowny sposób, w starości Abrahama i Sary, rodzi się Izaak – syn wolnej, dziecko obietnicy. Antytypowym Izaakiem okazał się Jezus Chrystus – duchowe Nasienie Obietnicy (Gal. 3:16).

Ga 3:16: „Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus.”

Rz 9:6-9: „Lecz nie jest możliwe, żeby miało zawieść słowo Boże. Nie wszyscy bowiem, którzy pochodzą od Izraela, są Izraelem. Nie wszyscy też przez to, że są potomstwem Abrahama, są dziećmi, ale jest powiedziane: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. To znaczy, że nie dzieci ciała są dziećmi Bożymi, lecz dzieci obietnicy są uznane za potomstwo. Takie bowiem jest słowo obietnicy: O tym właśnie czasie przyjdę, a Sara będzie miała syna.”

Od tej pory to dzieci Sary – czyli ci należący do Chrystusa są prawowitym (duchowym) potomstwem Abrahama, a więc dziedzicami głównej obietnicy.

I co wtedy widzimy w historii biblijnej? Od samego początku pojawia się rywalizacja. Ismael naśmiewa się z małego Izaaka i drwi z niego. Dokładnie tak samo cielesny Izrael, silny i dumny ze swojego Zakonu, drwił z Jezusa i Jego prostych uczniów, a potem ich prześladował.

Rdz 21:9: „Gdy Sara zobaczyła syna Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, szydzącego;”

Mt 20:19: „I wydadzą go poganom na pośmiewisko, ubiczowanie i ukrzyżowanie, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie.”

Dz 4:13: „Gdy zobaczyli odwagę Piotra i Jana i zrozumieli, że są ludźmi nieuczonymi i prostymi, dziwili się. Rozpoznali również, że byli z Jezusem.”

Mk 15:29-32: „A ci, którzy przechodzili obok, bluźnili mu, kiwając głowami i mówiąc: Ej! Ty, który burzysz świątynię i w trzy dni ją odbudowujesz; Ratuj samego siebie i zejdź z krzyża! Podobnie naczelni kapłani wraz z uczonymi w Piśmie, naśmiewając się, mówili między sobą: Innych ratował, a samego siebie uratować nie może. Niech Chrystus, król Izraela, zejdzie teraz z krzyża, żebyśmy ujrzeli i uwierzyli. Urągali mu także ci, którzy byli z nim ukrzyżowani.”

Rdz 21:9-10: „Gdy Sara zobaczyła syna Egipcjanki Hagar, którego ta urodziła Abrahamowi, szydzącego; Powiedziała do Abrahama: Wyrzuć tę niewolnicę i jej syna, bo syn tej niewolnicy nie będzie dziedziczyć z moim synem Izaakiem.”

Reakcja Sary była stanowcza: „Wypędź tę niewolnicę i jej syna!”. Abraham, z bólem serca, musiał odesłać Hagarę i Ismaela na pustynię. To wygnanie obrazowało moment, w którym naród żydowski 18 wieków temu utracił Bożą łaskę i został rozproszony po świecie. A co dał im Abraham na drogę? Dał im tylko chleb i bukłak wody.

Rdz 21:15 „Abraham wstał więc wcześnie rano, wziął chleb i bukłak wody i dał Hagar, wkładając jej to na ramię, oraz wziął dziecko i odprawił ją. Ona zaś odeszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby.

Tym chlebem i wodą były księgi Zakonu i Proroków. Przez całe stulecia tułaczki i prześladowań to właśnie te obietnice ze Starego Testamentu utrzymywały naród żydowski przy życiu – bez nich ich tożsamość i nadzieja dawno by zginęły.

francuski filozof Jeana-Jacques’a Rousseau pt. Uwagi o rządzie polskim :

„Mojżesz powziął i wykonał zdumiewające przedsięwzięcie: stworzyć naród z bandy nieszczęsnych uciekinierów (…). Aby nie dopuścić do stopienia się jego ludu z innymi, nadał mu obyczaje i zwyczaje niezgodne ze zwyczajami reszty narodów; obciążył go szczególnymi rytuałami i ceremoniami; stworzył tysiące barier, aby utrzymać go w nieustannej odrębności i uczynić go na zawsze obcym dla wszystkich innych ludzi. Wszystkie więzy braterstwa, jakie ustanowił między członkami swojej republiki, stały się zarazem barierami odgradzającymi ich od obcych i uniemożliwiającymi zmieszanie się z nimi.

W ten sposób naród ów, zawsze obcy pośród innych, zachował swoje właściwości: i oto owo osobliwe prawo (…) trwało przez pięć tysięcy lat w całej swej czystości, podczas gdy wszystkie inne narody uległy przemianom. (…) Prawa Mojżesza przetrwały próbę czasu, losu i podbojów; klęski i rozproszenie Żydów nie zdołały ich zniszczyć. Ateńczycy, Rzymianie, Spartanie zniknęli z powierzchni ziemi – a Żydzi, rozproszeni, wygnani, pogardzani, bez skrawka ziemi, który mogliby nazwać własnym, zachowali swoją narodowość.”

Achad ha-Am napisał

„Więcej niż Żydzi strzegli szabatu, szabat strzegł Żydów.”

Przychodzi jednak moment dramatyczny (1 Mojż. 21:15-19): na pustyni kończy się woda. Ismael leży pod krzakiem i umiera, a Agara odchodzi, by nie patrzeć na śmierć dziecka. Wszystko wydaje się stracone. I właśnie wtedy pojawia się Anioł Pański, który otwiera jej oczy i wskazuje studnię z żywą wodą. Ismael zostaje ocalony!

Rdz 21:15-19:

“A gdy skończyła się woda w bukłaku, porzuciła dziecko pod jednym z krzewów. Potem odeszła i usiadła naprzeciw niego w odległości strzału z łuku. Mówiła bowiem: Nie będę patrzyła na śmierć dziecka. Usiadła więc naprzeciw niego i zaczęła głośno płakać. I Bóg usłyszał głos chłopca, i Anioł Boga zawołał na Hagar z nieba: Co ci jest, Hagar? Nie bój się, bo Bóg usłyszał głos chłopca tam, gdzie jest. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię go wielkim narodem. Wtedy Bóg otworzył jej oczy i zobaczyła studnię z wodą. Poszła więc, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić.”

Jaki jest tego antytyp?

Przez stulecia naród izraelski tracił siły, zdawało się, że zginie. Lecz w Boskiej opatrzności Bóg wskazuje im źródło wody życia – Izrael zostaje ocalony i zaczyna rozumieć, że obietnica dla nich nie miała charakteru niebiańskiego, lecz wspaniały charakter ziemski. Ich rola w Bożym planie nie kończy się na odrzuceniu – oni mają stać się ziemskim narzędziem Nowego Przymierza!

Izaak dziedzicem i misja sługi Eleazara

Czytamy dalej w Piśmie Świętym, że Abraham oddał cały swój majątek Izaakowi. Izaak staje się jedynym panem i dziedzicem wszelkich bogactw ojca. W antytypie – Bóg Ojciec wywyższył Chrystusa ponad wszelkie stworzenie i uczynił Go dziedzicem wszechrzeczy.

Nadchodzi jednak czas, gdy Abraham podejmuje decyzję o znalezieniu małżonki dla Izaaka (1 Mojż. 24). Wzywa swego najstarszego, wiernego sługę – Eleazara.

Eleazar w tym obrazie jest pięknym typem Ducha Świętego, który zostaje posłany przez Ojca, aby znaleźć Oblubienicę dla Syna.

Abraham daje słudze wyraźny warunek: nie wolno mu brać żony spośród             Kananejczyków! Ma iść wyłącznie do rodziny Abrahama, do ludzi jego wiary.

Co to oznacza w antytypie? Oznacza to, że nikt nie może stać się częścią klasy Oblubienicy Chrystusa, jeśli najpierw nie należy do rodziny wiary – jeśli nie pojednał się z Bogiem przez wiarę, pokutę i usprawiedliwienie w zasłudze Chrystusa. Bóg nie wybiera Oblubienicy spośród obcych, ze świata, lecz spośród tych, którzy uwierzyli.

Eleazar przybywa do Haranu przy studni i spotyka młodą, pracowitą, czystą dziewczynę – Rebekę. Gdy Rebeka okazuje mu życzliwość, sługa wręcza jej pierwszy dar – złoty kolczyk i bransolety. W antytypie ten pierwszy dar przedstawia dar usprawiedliwienia z wiary – początek Bożej łaski.

Kiedy sługa wchodzi do jej domu i oznajmia: „Mój pan jest bogaty, a jego syn jest dziedzicem wszystkiego – czy pójdziesz ze mną?”, Rebeka staje przed życiową decyzją. Odpowiada bez wahania: „Pójdę”. Opuszcza dom swojego ojca, zostawia za sobą dotychczasowe życie i wyrusza w daleką, niebezpieczną podróż przez pustynię do oblubieńca, którego nigdy na oczy nie widziała!

Wtedy otrzymuje kolejne bogate klejnoty i szaty – które obrazują dary i owoce Ducha Świętego, udzielane tym, którzy w Wieku Ewangelii podjęli decyzję całkowitego poświęcenia się Bogu na wąskiej drodze za Chrystusem.

Rebeka i jej służące – powołanie Kościoła

Zwróćmy uwagę na ważny szczegół: Rebeka nie podróżowała sama. Czytamy, że wsiadła na wielbłądy razem ze swoimi służącymi (dzieweczkami). Pismo Święte, harmonijnie w wielu miejscach, pokazuje, że ci, którzy w Wieku Ewangelii odpowiedzieli na powołanie, dzielą się na dwie grupy:

Rebeka – to „Maluczkie Stadko”, najwierniejsi z wiernych, gotowi na             bezwzględne poświęcenie ziemskiego życia. To antytypowe kapłaństwo, to Królowa w haftowanej szacie ze złota Ofir z 45. Psalmu.

Służebnice Rebeki – to wierzące panny, towarzyszki Oblubienicy (antytypowi lewici). To ci, którzy również wyruszyli w podróż, lecz zabrakło im owej pełnej gorliwości i zdecydowania, by zająć miejsce na tronie obok Izaaka.

Ta podróż przez pustynię to cały Wiek Ewangelii – czas, w którym pod przewodnictwem Ducha Świętego prawdziwy Kościół, wybrany z każdego narodu, ludu i języka, zmierza na spotkanie ze swoim Panem.

Finał podróży: spotkanie Izaaka i namiot Sary

Podróż dobiega końca. Pod wieczór Izaak wychodzi na pole, aby rozmyślać. Rebeka widzi go z daleka, pyta sługę: „Kto to jest?”, a słysząc: „To mój pan”, natychmiast zsiada z wielbłąda i okrywa się rańtuchem (zasłoną).

Cóż to za wymowny obraz! Kiedy wierny Kościół dociera do kresu swej ziemskiej drogi i w Pierwszym Zmartwychwstaniu staje przed obliczem uwielbionego Chrystusa twarzą w twarz – ziemskie wielbłądy i ziemskie prowadzenie przez Pismo Święte przestają być potrzebne. Wiara zamienia się w widzenie, a cienie w rzeczywistość.

Izaak wprowadza Rebekę do namiotu swojej matki, Sary. Sara już nie żyła – jej miejsce zajęła Rebeka. Oznacza to, że pierwotne przymierze Sary dokonało swego dzieła: wydało Głowę i Ciało – Chrystusa i Kościół. Od tej chwili to uwielbiony Chrystus wraz ze swoją Oblubienicą zajmują jej miejsce i to oni są narzędziem przekazywania błogosławieństw.

I wtedy wypełnia się niezwykłe błogosławieństwo, które rodzina wypowiedziała nad Rebeką, gdy żegnała ją w Haranie: „Siostro nasza, rozmnóż się w tysiąc tysięcy!” (1 Mojż. 24:60). Kim jest owe „tysiąc tysięcy”? –  To cała rodzina ludzka! W Tysiącletnim Królestwie Chrystusa (w antytypie) zmartwychwstanie i odrodzenie do życia wiecznego otrzymają wszystkie narody ziemi. Duchowy Izaak (Chrystus) i Jego Oblubienica (uwielbiony Kościół) staną się dla upadłego świata ojcem i matką – żywicielami, nauczycielami i przewodnikami ku doskonałości w ramach Nowego Przymierza (Dz. Ap. 3:19-21). A jako pierwszy to ziemskie błogosławieństwo przyjmie odrodzony Izrael według ciała, stając się ziemskim kanałem łaski dla wszystkich rodzin ziemi.

Dz 3:19-21: „Dlatego pokutujcie i nawróćcie się, aby wasze grzechy były zgładzone, gdy nadejdą sprzed oblicza Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi przyjąć aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków.”

,W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi” — w pierwszym rzędzie odnosi się to, jak wykazuje Święty Paweł, do Mesjasza i Jego Kościoła w chwale, gdy ofiary należeć będą do przeszłości a duchowa natura zostanie osiągnięta jako nagroda za poświęcenie się (Gal. 3:16, 29). Każdy, kto jako pierwszy przyjmie Mesjasza i przyjdzie do harmonii ze sprawiedliwymi prawami Jego niewidzialnego Królestwa otrzyma też jako pierwszy błogosławieństwo. W tej sprawie nie będzie żadnej stronniczości, bowiem Bóg nie liczy się z osobami. Jednak, ze względu na minione doświadczenia i ziemskie nadzieje oraz ufność pokładaną w Zakonie i Prorokach, Żydzi będą pierwszymi między narodami, którzy przyjmą nowy porządek rzeczy i jemu się poddadzą. Dlatego też pierwsi otrzymają błogosławieństwa, a przez nich, jako narzędzia Królestwa, owe błogosławieństwa obejmą rodzaj ludzki na całym świecie.

Podsumowując to cudowne studium typów i antytypów, pamiętajmy:

Bóg ma jeden wielki, harmonijny Plan Wieków: Stary Testament nie jest zbiorem przypadkowych opowieści,  ale misternie zaprojektowanym cieniem przyszłych dóbr.

Niech ta wspaniała perspektywa dodaje nam odwagi każdego dnia, abyśmy nie zniechęcali się trudami podróży, lecz z podniesioną głową biegli do kresu, wierząc obietnicy: „W tobie i w nasieniu twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi”.

Amen.

Gdy słyszymy słowo ewangelia to nasze myśli idą w stronę… no, EWANGELII – czterech ewangelii Nowego Testamentu. Bóg jednak „kocha się” w pokazywaniu przyszłości w typach – które jednak są zazwyczaj odkrywane dopiero po ich wypełnieniu… – dlatego nie idzie nam predykowanie co się wydarzy w przyszłości – nawet na podstawie Biblii (chyba, że w bardzo ogólnych zarysach)…

Kol 2:17: „Są to cienie rzeczy przyszłych, ciało zaś jest Chrystusa.”

Takich typów, czy obrazów Ewangelicznych jest kilka, ale jeden jest szczególny i taki bardzo wyrazisty… Znajdziemy go w 22 rozdziale 1 Moj.

Kogo reprezentuje nam Abraham w tej historii? – reprezentuje on Boga, – szczególnie w jego przymiocie miłości.

Izaak to ten, w którym były ześrodkowane obietnice dane przez Boga Abrahamowi 1Moj 17:19,21 ; 21:12

Gal 3:16: „Otóż, obietnice dane były Abrahamowi i potomkowi jego. Pismo nie mówi: I potomkom – jako o wielu, lecz jako o jednym: I potomkowi twemu, a tym jest Chrystus.”

Oczywiście samo ofiarowanie jest wypełnione poprzez ofiarę Jezusa na krzyżu. Ale wejdźmy w tą historię nieco głębiej i zobaczmy jak tutaj jest to przedstawione.

Oczywiście o typach trzeba wiedzieć, że są one typami/obrazem na coś tylko w pewnych aspektach i nie w całej historii danej postaci.

Werset 4 mówi – że 3 dnia Abraham ujrzał to miejsce, na którym miał złożyć Izaaka w ofierze. I tu jest piękny obraz już zawarty bo gdy przypomnimy sobie werset z

Ps 90:4: „Albowiem tysiąc lat w oczach twoich Jest jak dzień wczorajszy, który przeminął, I jak straż nocna.”

Albo

2 Piotr 3:8: „Niech to jedno, umiłowani, nie uchodzi uwagi waszej, że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień.”

Więc 3 dzień – to 3 tysiąclecie ….. od początku historii człowieka.

Co wydarzyło się w 3 tysiącleciu?

Na początku tego 3 tysiącletniego dnia zostało ustanowione przymierze z Abrahamem, a ok. połowy tego dnia został ustanowiony zakon przez Mojżesza.

Jakie to ma wszystko powiązanie?

w. 4 mówi nam, że Abraham ujrzał to miejsce z daleka, z takiej odległości można widzieć jakiś zarys góry, można dostrzec czy jest ona duża czy mała, ale nie widać jeszcze zbyt wielu szczegółów.

Podobnie przymierze Abrahamowe czy szczególnie Zakon i jego wszystkie ofiary były jedynie mglistą zapowiedzią Bożego planu zbawienia świata.

Ofiary dnia pojednania np. były zapowiedzią tej wielkiej ofiary pojednania złożonej przez Jezusa na krzyżu, to już było wszystko tam zawarte chociaż jeszcze odległe – dokładnie na dotarcie do tej typicznej góry zajęło jeszcze 1648 lat jeżeli spojrzymy na chronologię.

Z przebiegu historii wnioskujemy, że Izaak nie wiedział, że to on ma być tą ofiarą, którą jego ojciec będzie składał i nawet po zapytaniu o to nie uzyskuje odpowiedzi cały czas póki nie docierają na miejsce.

I tak wskazuje nam to, że Jezus jako Logos – istota duchowa, a nawet już będąc na ziemi, nie zdawał sobie w pełni zdania ze znaczenia tej ofiary pojednania.

A pytanie Izaaka? Nasz Pan również pytał – Łuk 2:46: „A po trzech dniach znaleźli go w świątyni, siedzącego wpośród nauczycieli, słuchającego i pytającego ich.”

Interesowały go sprawy Boże i próbował odnaleźć siebie w Biblii

Łuk 2:49: „I rzekł do nich: Czemuście mnie szukali? Czyż nie wiedzieliście, że w tym, co jest Ojca mego, Ja być muszę?”

Dopiero w momencie chrztu w Jordanie czytamy że… Mt 3:16: „A gdy Jezus został ochrzczony, zaraz wyszedł z wody, a oto otworzyły mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębica i przychodzącego na niego.”

Proroczo opisuje ten moment prorok Izajasz:

Iz 11:1-3: „I wyjdzie gałązka z pnia Jessego, a latorośl z jego korzenia wyrośnie. I spocznie na nim Duch PANA, duch mądrości i rozumu, duch rady i mocy, duch poznania i bojaźni PANA. I będzie czujny w bojaźni PANA, nie będzie sądził według tego, co oczy widzą, ani karał według tego, co uszy słyszą.”

Uzbrojony w tą wiedzę Jezus, udowadnia to, że prawdziwie zrozumiał swój cel w Bożym planie i był gotowy do wykonania misji – co udowadnia gdy Szatan kusi go na pustyni.

(w. 9) Izaak daje się położyć, na drwach i związać, nie protestuje, nie szuka ucieczki z sytuacji, nie kwestionuje decyzji Abrahama (Boga).

Werset 5 naszego rozdziału, mówi o dwóch młodzieńcach, którym powiedziano by zostali w pewnej odległości.

Reprezentują nam oni dwie klasy, jak wyjaśnia nam apostoł Piotr.

1P 1:10-12: „O to zbawienie wywiadywali się i badali je prorocy, którzy prorokowali o przeznaczonej dla was łasce. Badali oni, na jaką i jakiego rodzaju porę wskazywał Duch Chrystusa, który był w nich, przepowiadając cierpienia, które miały przyjść na Chrystusa i mającą potem nastąpić chwałę. Zostało im objawione, że nie im samym, lecz nam służyły sprawy wam teraz zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba. W te sprawy pragną wejrzeć aniołowie.”

W tej chwili tylko Bóg i Jezus mieli pełną wiedzę o tym co ma się wydarzyć i jakie ma to znaczenie. – Podobnie jak Abraham i Izaak – tylko oni poszli dalej i brali udział w tych wydarzeniach.

Jednak w tym wersecie 5 czytamy, że Abraham obiecuje wrócić do sług – nie pozostawić ich samych.

Mt 11:27: „Wszystko zostało mi dane od mego Ojca i nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić.”

J 16:12-15: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, ale teraz nie możecie tego znieść. Lecz gdy przyjdzie on, Duch prawdy, wprowadzi was we wszelką prawdę. Nie będzie bowiem mówił sam od siebie, ale będzie mówił to, co usłyszy, i oznajmi wam przyszłe rzeczy. On mnie uwielbi, bo weźmie z mojego i wam oznajmi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że weźmie z mojego i wam oznajmi.”

(w.13) Baran, który został przez Abrahama ofiarowany zamiast swojego syna, reprezentuje doskonałe ludzkie życie Jezusa oddane na okup za Adama i wszystkich ludzi, ten baran został zabity i z tego ołtarza już nie wstał – podobnie jak ludzkie życie naszego Pana już nie powstanie nigdy. Jednak Izaak wstał – tak jak Jezus powstał ale już nie jako człowiek ale jako istota duchowa.

1P 3:18: „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem;”

Hbr 11:17-19: „Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka. On, który otrzymał obietnicę, złożył w ofierze jednorodzonego syna; On, któremu powiedziano: W Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo; Uważał, że Bóg może nawet wskrzesić z martwych, skąd go też otrzymał na podobieństwo zmartwychwstania.”

Abraham wierzył, że Bóg jakoś rozwiąże tą sprawę, że skoro obiecał przez Izaaka dziedzictwo to pewnie wskrzesi go po tym jak go ofiaruje… kochani czy pomylił się?

Można powiedzieć, że w pewnym sensie przewidział obraz/wypełnienie tej historii chociaż nie wiedział, że będzie to miało takie wypełnienie w przyszłości.

Potem oczywiście mamy wielkie błogosławieństwo i obietnice rozmnożenia potomstwa jako gwiazdy na niebie i jako piasek – co też ma przepiękne znaczenie i wypełnienie w planie Bożym…

Wow.. ależ Bóg zawiera treść i głębię w tych historiach biblijnych, które są piękne same w sobie ale gdy dołożymy do nich i znaczenie, wypełnienie to widzimy pełne piękno Boga i jego planu wobec człowieka.

Wiecie jak Abraham nazwał to miejsce tych wydarzeń?

Rdz 22:14: [jehovah-jireh] Pan obmyśli……..

Więc to co najważniejsze dla wszystkich ludzi czyli wybawiene od grzechu, zła, śmierci – już Bóg obmyślił – przed założeniem świata.

A teraz na pewno obmyślił już plan jak będzie nas prowadził w naszym życiu – musimy tylko z taką wiarą jak Abraham się temu poddać – Pan obmyśl… AMEN!

Wykład wygłoszony w ramach szkoły proroczej zboru Pana w Bydgoszczy.

br. Jonatan Urban, 21 września 2025 r. 

Czy życie chrześcijanina można porównać do zjawiska symbiozy znanego z przyrody?
Na przykładzie pustelnika i ukwiała odkrywamy, że Biblia mówi o czymś jeszcze głębszym – o duchowej więzi między wierzącym a Chrystusem.

W kazaniu poruszamy cztery główne zagadnienia:
1️⃣ My w Chrystusie – nasze miejsce i pozycja dzięki Jego ofierze.
2️⃣ Chrystus w nas – Pan, który przez Ducha Świętego zamieszkuje w sercach wierzących.
3️⃣ Symbioza z grzechem – przeszłość, z której Jezus nas wyrwał.
4️⃣ Symbioza ze zborem – błogosławieństwo wspólnoty, ale też ostrzeżenie przed zastąpieniem nią osobistej relacji z Chrystusem.

Kluczowe wersety: Efezjan 1–3, Kol. 1:27, Gal. 2:20, Jan 14:23, Rzym. 8:10, 2 Kor. 13:5, 1 Jan 2:5.

Zachętą dla każdego wierzącego jest trwać w Jezusie i pozwolić, aby On żył w nas – to najpiękniejsza i najważniejsza „symbioza”, jaka może istnieć.

Wykład wygłoszony w ramach szkoły proroczej zboru w Bydgoszczy.

Ukwiał i pustelnik (Zdjęcie: atlanterhavsparken.no / Finn Refsnes)