Przypowieść ta została powiedziana przez naszego Pana, Jezusa Chrystusa i zapisana w Ewangelii wg Mateusza 22:1-14 –

„1 A Jezus odpowiadając, mówił do nich znowu w podobieństwach tymi słowy: 2 Podobne jest Królestwo Niebios do pewnego króla, który sprawił wesele swemu synowi. 3 I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść. 4 Znowu posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto ucztę moją przygotowałem, woły moje i bydło tuczne pobito, i wszystko jest gotowe, pójdźcie na wesele. 5 Ale oni, nie dbając o to, odeszli, jeden do własnej roli, drugi do swego handlu. 6 A pozostali, pochwyciwszy jego sługi, znieważyli i pozabijali ich. 7 I rozgniewał się król, a wysławszy swe wojska, wytracił owych morderców i miasto ich spalił. 8 Wtedy rzecze sługom swoim: Wesele wprawdzie jest gotowe, ale zaproszeni nie byli godni. 9 Idźcie przeto na rozstajne drogi, a kogokolwiek spotkacie, zaproście na wesele. 10 Słudzy ci wyszli na drogi, sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych, i sala weselna zapełniła się gośćmi. 11 A gdy wszedł król, aby przypatrzeć się gościom, ujrzał tam człowieka nie odzianego w szatę weselną. 12 I rzecze do niego: Przyjacielu, jak wszedłeś tutaj, nie mając szaty weselnej? A on oniemiał. 13 Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce i wyrzućcie go do ciemności zewnętrznej; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. 14 Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych.”

Zachęcamy do wysłuchania!

Wykład nr 1: „Nowe życie”

Bydgoszcz 14.09.2025

Temat obecny poświęcony będzie jednej z przypowieści naszego Pana. Już w tzw. Modlitwie Pańskiej nasz Pan Jezus nauczył nas modlić się min. i o to Królestwo. Mówi on Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w NIEBIE tak i na ziemi (Mat. 6:10). Królestwo, o którym jest w tej modlitwie mowa, to Królestwo Boże, Królestwo Najwyższego z Królów. Ma ono mieć zasięg zarówno Niebiański jak i Ziemski (faza duchowa i faza ziemska). Omawiana przypowieść dotyczyć będzie głównie fazy duchowej, czyli Królestwa Niebios.

Temat: Przypowieść o Uczcie Weselnej (Mat. 22:1-14)

WSTĘP

Przypowieść jest dziełem literackim, którym często posługiwano się w czasach antycznych, stąd także nasz Pan także korzystał z tego typy przedstawiania Jego nauk. Inne pokrewne słowa to podobieństwo, alegoria lub parabola. Jezus odwoływał się w nich do świata znanego swoim odbiorcom. W ten prosty sposób przedstawiał głębokie treści.

Kiedy mówimy o uczcie, musimy pamiętać, że Biblia naucza o różnych ucztach. U Izajasze proroka czytamy np. o wielkiej uczcie na górze, o uczcie z tłustych potraw i wystawnych win (Izaj 25:6). Nie jest to jednak ta uczta, o której my dzisiaj będziemy mówić. My mówimy o uczcie weselnej. Kiedy mamy przed oczyma wesele, to także i tutaj pojawiają się nam różne biblijne obrazy. W zależności co zostało podkreślone, to taki podany jest obraz. Np. Jezus i Kościół często przedstawieni są na tym weselu jako Oblubieniec i Oblubienica. W naszej przypowieści jest jednak nieco inaczej. Tutaj kandydaci do klasy Kościoła pokazani są w gościach, ponieważ główny środek ciężkości tej przypowieści nie jest położony na małżeństwie, ale na poszukiwaniu gości weselnych.

Niektóre przypowieści zostały wytłumaczone przez naszego Pana uczniom na osobności (np. o Siewcy czy o Czworakiej Roli). Inne niestety nie. Nasza przypowieść należy właśnie do tych nie wytłumaczonych. Dlatego będziemy się starali podać takie wyjaśnienie, które według naszego zrozumienia jest najlepsze, a które będzie zgodne i harmonijne z innymi zagadnieniami Biblii. Jeżeli uda nam się znaleźć początek tej przysłowiowej nitki, to postaramy się dobrnąć po nitce do kłębka.

Podzielimy sobie naszą przypowieść na kilka części.

PIERWSZE POSŁANIE

Mat. 22:1-3 (BW)

A Jezus odpowiadając, mówił do nich znowu w podobieństwach tymi słowy: Podobne jest Królestwo Niebios do pewnego króla, który sprawił wesele swemu synowi. I posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść.

Na samym początku dowiadujemy się, że to Królestwo Niebios ma króla i że ten król ma syna, któremu chciał wyprawić wesele. To Bóg Ojciec jest tym królem, a jego Syn Jezus Chrystus jest królewiczem. I to jemu Bóg chce sprawić ucztę weselną i chce zaprosić na nią gości. W obrazowy sposób Bóg przedstawił to swoje królestwo w narodzie żydowskim. Izrael stanowił jego wybrany naród. I choć posiadali oni różnych królów takich jak Dawid czy Salomon, to jednak zasiadali oni na tronie królewskim tylko reprezentacyjnie, ponieważ ich prawdziwym królem był sam Bóg. Po górą Synaj, Bóg powiedział do nich tak:

2 Moj. 19:5, 6 (BW)

A teraz, jeżeli pilnie słuchać będziecie głosu mojego i przestrzegać mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich ludów, bo moja jest cała ziemia. A wy będziecie mi królestwem kapłańskim i narodem świętym. Takie są słowa, które powiesz synom izraelskim.

Obietnice Boże i Jego opatrzność nad Izraelem pod Przymierzem Zakonu były przeznaczone dla nich, aby ich uzdolnić, aby ich przygotować do tego, by w przyszłości mogli oni się stać tym Boskim, świętym narodem. Kiedy nastał czas przyjścia Jezusa Chrystusa w jego pierwszym adwencie, to właśnie z nich miała być wybrana odpowiednia ilość gości, odpowiednia liczba tych, którzy razem z Synem Królewskim świętowaliby na tej uczcie weselnej. Ponieważ sam król jak i jego syn, jako królewicz i dziedzic, są istotami duchowymi, a ich władza jest niebiańska, to także i ci, którzy zostali zaproszeni na tą ucztę weselną mieli stanowić współdziedziców tego Niebiańskiego Królestwa. Zanim więc cały świat ludzkości będzie mógł skorzystać z ziemskich błogosławieństw Królestwa, to najpierw musi być przygotowana ta duchowa część. Najpierw muszą być wybrani ci, którzy mają stanowić to Królestwo Niebiańskie.

Czytaliśmy, że król posłał swe sługi, aby wezwali zaproszonych na wesele, ale ci nie chcieli przyjść.

Z tych słów zauważamy, że na tę ucztę już wcześniej zaproszeni byli pewni goście, ale teraz, kiedy nastał właściwy czas, słudzy króla jedynie mieli ich wezwać. Tymi zaproszonymi byli właśnie Izraelici. Oni byli w Przymierzu z Bogiem i mieli pierwszeństwo w tym, aby być uczestnikami tej uczty.

Sługami króla, którzy mieli wzywać tych gości w pierwszej kolejności byli Jan Chrzciciel i jego uczniowie. To oni przygotowywali naród Izraelski na to wielkie przyjęcie i wzywali ich do oczyszczenia się. Upamiętajcie się, albowiem przybliżyło się Królestwo Niebios (Mat. 3:2). Oni także wykonywali dzieło zwrócenia uwagi narodu żydowskiego na fakt, że Syn królewski był już pomiędzy nimi. Przy pewnej okazji Jan użył nawet języka weselnego i odniósł się do naszego Pana jako do Oblubieńca.

Jana 3:29

Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, raduje się niezmiernie, słysząc głos oblubieńca. Tej właśnie radości doznaję w całej pełni.

Jan Ch. był przyjacielem Oblubieńca, był on sługą króla, który wzywał zaproszonych na ucztę weselną, ogłaszał czas rozpoczęcia się powołania do klasy Królestwa Niebios. On cieszył się z tego faktu, choć sam nie mógł być jej członkiem. Niestety poza nielicznymi wyjątkami zaproszeni Izraelici nie chcieli przyjść. W Jana 1:11 czytamy: Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli. Tylko nieliczni, o których Biblia mówi, prawdziwi Izraelici, w których nie było zdrady, skorzystali z tego zaproszenia. I choć król był może taką reakcją nieco zdziwiony, to jednak nie zniechęcił się i ponowił swoje wezwanie.

DRUGIE POSŁANIE

Mat. 22:4-7 (BW)

Znowu posłał inne sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Oto ucztę moją przygotowałem, woły moje i bydło tuczne pobito, i wszystko jest gotowe, pójdźcie na wesele. Ale oni, nie dbając o to, odeszli, jeden do własnej roli, drugi do swego handlu. A pozostali, pochwyciwszy jego sługi, znieważyli i pozabijali ich. I rozgniewał się król, a wysławszy swe wojska, wytracił owych morderców i miasto ich spalił.

Aby zachęcić zaproszonych król polecił sługom, aby tym razem podali więcej szczegółów na temat tej uczty. Również i w tych wersetach tymi już zaproszonymi gośćmi byli Izraelici. Żydzi żyjący za czasów pierwszego adwentu naszego Pana mieli szczególny przywilej poznania go, słuchania jego kazań, obcowania z nim (zadawali mu pytania, byli nakarmieni, byli uzdrawiani). Tymi innymi sługami, którzy w drugiej kolejności wysłani zostali do narodu Żydowskiego, byli głównie Apostołowie, ale także inni uczniowie Jezusa, np. tych 70ciu, których Jezus wysyłał w misje. Także po śmierci Jezusa w Dzień 50tnicy wezwanie do współudziału w Niebiańskim Królestwie zostało wystosowane szczególnie wobec Żydów będących w Przymierzu z Bogiem. Czy oni pozytywnie zareagowali na to wezwanie? Podobnie jak wcześniej, niestety nie (poza nielicznymi wyjątkami).

Naród pod kierownictwem swoich przywódców religijnych, kapłanów, uczonych w Piśmie, faryzeuszów, sadyceuszów, zlekceważył i to kolejne posłannictwo. Oni woleli chodzić ich własną drogą, jedni zajęli się ponownie ich rolą, inni ich handlem, nie chcieli naśladować Jezusa, jako Oblubieńca. Niektórzy z nich posunęli się nawet jeszcze dalej. To ci pierwotnie zaproszeni na ucztę weselną goście nie tylko że doprowadzili do ukrzyżowania samego Jezusa. Oni także zaczęli prześladować jego wiernych naśladowców, a niektórych z nich pozabijali (znany nam przykład z DzAp. ukamienowanie św. Szczepana).

Takie haniebnie traktowanie sług samego króla pociągnęło za sobą konsekwencje. Król się rozgniewał i miał ku temu powód. Ich klęskę narodową w proroczy sposób zapowiedział już sam Jezus.

Mat. 23:37, 38

Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie byli posłani, ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście! Oto wam dom wasz pusty zostanie.

W taki to sposób naród Izraela utracił szczególną łaskę stania się Królewskim Kapłaństwem. Bóg rozgniewał się na Izraela i nie tylko odwrócił od nich oblicze swojej łaski, ale dopuścił wobec nich szczególny rodzaj doświadczeń. W latach 69 i 70 ne. armia Rzymska pod wodzą Tytusa oblegała Jeruzalem tak długo, aż miasto upadło. Tak jak czytaliśmy w przypowieści gniew Boga doprowadził do tego, że w tej wojnie zginęli wszyscy mordercy jego sług, a ich miasto, czyli resztki struktury państwowej razem ze stolicą Jerozolimą, zostały doszczętnie zniszczone. Jak uczy nas historia ci Żydzi, którzy przeżyli ten ognisty ucisk, zostali później rozporoszeni po całym świecie. I tak skończyła się dla tego narodu nadzieja na Królestwo Niebiańskie. Po tym jak naród Żydowski okazał się być niegodnym, Bóg postanowił rozpocząć całkiem nową działalność. Obietnice dane im, miały być im zabrane, i dane innym.

Mat. 21:43

Dlatego powiadam wam, że Królestwo Boże zostanie wam zabrane, a dane narodowi, który będzie wydawał jego owoce.

TRZECIE POSŁANIE, nowe zaproszenie

Mat. 22:8-10 (BW)

Wtedy rzecze sługom swoim: Wesele wprawdzie jest gotowe, ale zaproszeni nie byli godni. Idźcie przeto na rozstajne drogi, a kogokolwiek spotkacie, zaproście na wesele. Słudzy ci wyszli na drogi, sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych, i sala weselna zapełniła się gośćmi.

Bóg wysłał ponownie swych sług, aby zapełnić salę weselną nowymi gośćmi. Oni poszli na rozstajne drogi, tzn. działali na całym świecie i zapraszali kogokolwiek spotkali, tzn. oni nie ograniczali już odtąd ich działalności tylko do jednego narodu, do Żydów, ale zwracali się do ludzi z różnych innych narodowości (pogan). Ta działalność rozpoczęła się od roku 36 ne. od rzymianina Korneliusza i jego domu.

Słudzy Boży informowali cały świat ludzkości o błogosławieństwach, jakie Bóg przygotował przez Jezusa dla wszystkich ludzi. Wszyscy grzesznicy, którzy dali im posłuch, którzy szczerze pokutowali i którzy głęboko uwierzyli w zbawczą moc ofiary Jezusa, wszyscy oni zapraszani byli do tego, aby skorzystać z przywileju wejścia przez otwarte drzwi na salę, na której miała odbyć się uczta weselna.

Jak czytaliśmy, ci nowo zaproszeni goście byli źli i dobrzy. Niektórzy ludzie odziedziczyli po rodzicach czy dziadkach lepsze, dobre cechy charakteru, byli bardziej szlachetni. Inni natomiast po swych przodkach otrzymali gorsze cechy charakteru, byli bardziej zdegradowani i nie byli tak szlachetni. O ludzie Bożym Ap. Paweł napisał, że niewielu jest między wami … możnych, niewielu wysokiego rodu … ale to, co u świata głupiego … co jest niskiego rodu… co wzgardzone, wybrał Bóg… (1. Kor. 1:26-28). O sobie napisał, że Chrystus Jezus przyszedł na świat, aby zbawić grzeszników, z których ja jestem pierwszy. (1. Tym. 1:15)

Bez względu na to, jak dobrzy czy jak źli są ludzie, skąd pochodzą, jaki mają kolor skóry czy status społeczny, jeżeli mają uszy ku słuchaniu i są chętni przyjąć łaskę Bożą, Bóg nie ma wtedy względu na osobę. Nie ma znaczenia dla niego, czy ktoś był biedny, chodził w obszarpanych ubraniach, czy ktoś był bogaty i stać go było na lepsze ubranie. Jednak aby stanąć przed obliczem króla, musieli przyoblec się w szatę weselną, która im została zaoferowana. Podczas wesela wszyscy są równi, a ich stan poprzedni nie ma znaczenia, ponieważ okryci zostali inną nową szatą.

Kiedy sala została napełniona gośćmi, uroczystość weselna mogła się rozpocząć i już nie było dalszego zapraszania innych gości na tą ucztę. Fakt ten wskazuje nam na to, że liczba wybranych, liczba tych, którzy mieli stanowić to Królestwo Niebios, była z góry ustalona. Gdy ta liczba została osiągnięta, powołanie zostało zakończone. Poganie więc uzupełnili brakującą część gości weselnych.

Rzym. 11:25 (BW)

A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą.

Rozumiemy, że liczba 144.000 w odniesieniu do tej klasy ludu Bożego podana np. w Obj. 7:4 jest dosłowna, a nie symboliczna. Jak nas uczy ta przypowieść klasa ta była więc wybierana przez okres 19 stuleci, od Żniwa WŻ do Żniwa  WE, kiedy to w roku 1914 drzwi do Wysokiego Powołania zostały ostatecznie zamknięte. Kiedy ostatni członek Niebiańskiej klasy Królestwa opuścił ziemię w 1950 uczta weselna mogłaby się rozpocząć. Jak wiemy, kilka lat czekano jeszcze na towarzyszki, druhny tj. aż do roku 1979 i wtedy już nic nie stało na przeszkodzie, aby ta uczta weselna się odbyła. My obecnie żyjemy w czasie, kiedy ta uczta weselna Niebiańskiego Królestwa trwa.

SZATA WESELNA

Mat. 22:11-14 (BW)

A gdy wszedł król, aby przypatrzeć się gościom, ujrzał tam człowieka nie odzianego w szatę weselną. I rzecze do niego: Przyjacielu, jak wszedłeś tutaj, nie mając szaty weselnej? A on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu nogi i ręce i wyrzućcie go do ciemności zewnętrznej; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych.

W niektórych krajach orientalnych był taki zwyczaj, aby zaproszonym gościom podawać białą szatę weselną. Chodziło głównie o to, aby wszyscy goście traktowani byli na równo. Jak to często bywało, na wesela zapraszane były nie tylko osoby zamożne, ale także ubodzy. Ich szaty często różniły się jakością, więc życzeniem gospodarza było, aby przynajmniej na czas tej uczty weselnej wszystkich zrównać, aby nikt nie wyróżniał się nad innego. Ta szata okrywała ich własne ubranie, stąd wszyscy goście byli na równym stopniu godności.

Ta szata przedstawia nam zasługę Jezusa, Jego sprawiedliwość.

Izaj. 61:10

Bardzo się będę radował z Pana, weselić się będzie moja dusza z mojego Boga, gdyż oblókł mnie w szaty zbawienia, przyodział mnie płaszczem sprawiedliwości jak oblubieńca, który wkłada zawój jak kapłan, i jak oblubienicę, która zdobi się we własne klejnoty.

Każdy, kto chciał skorzystać z zaproszenia króla i kto chciał wziąć udział w uczcie weselnej, obojętnie czy był lepszy w charakterze czy gorszy, musiał być odziany w tą szatę. Po tym jak pokutowali za swe grzechy, po tym jak uwierzyli w zbawczą moc ofiary Jezusa, wszyscy zostali usprawiedliwieni darmo. W naszym języku badackim mówimy na tym stopniu u tzw. usprawiedliwieniu tymczasowym, próbnym. Ci z tego grona usprawiedliwionych, którzy przyjęli zaproszenie na ucztę weselną, przez poświęcenie weszli na salę weselną. Aby podobać się królowi założyli na siebie białą szatę tj. przyjęli zasługę Jezusa i w pełni z niej korzystali. W naszym języku mówimy na tym stopniu u tzw. usprawiedliwieniu ożywionym. Sprawiedliwość Jezusa została im rzeczywiście przypisana. Następnie zostali oni spłodzeni z Ducha Świętego do niebiańskiej natury.

Jak czytaliśmy, na tej sali król zauważył wśród gości człowieka bez takiej szaty. Ponieważ każdy, kto wchodził otrzymał taką szatę przy wejściu, wynika z tego, że ten ktoś ją zdjął. Oznaczało to brak uznania dla gospodarza, ponieważ nałożył on wiele starań, aby taką szatę przygotować. Ten gość bez szaty weselnej nie przedstawia nam tylko jednej osoby. W nim przedstawieni są wszyscy Ci, którzy zlekceważyli starania Boga w przygotowaniu zasługi Jezusa i dali dowód znieważenia sprawiedliwości Jezusa. Osoba, która zdjęła szatę weselną reprezentuje nam wszystkich tych, którzy całkowicie utracili przykrycie szatą sprawiedliwości Jezusa tj. członków Wtórej Śmierci. (Br. Russell WK). Początkowo należeli oni do grona kandydatów do Królestwa Niebios. Otrzymali oni szatę weselną, ale później ją zdjęli. Takie osoby pokazały, że już więcej nie mieli oni zaufania do zbawczej mocy ofiary Jezusa. Odrzucili w ten sposób Jezusa jako ich Zbawiciela, który był ich pojednawcą za ich grzechy. W ten sposób okazali się oni nieprzydatni jako członkowie klasy Niebiańskiej.

O takich, którzy zlekceważyli ofiarę Pana Jezusa (po tym jak z niej już raz w pełni skorzystali) Ap. Paweł pisze tak:

Hebr. 6:4-6

Jest bowiem rzeczą niemożliwą, żeby tych, którzy raz zostali oświeceni i zakosztowali daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami Ducha Świętego, zakosztowali Słowa Bożego, że jest dobre oraz cudownych mocy wieku przyszłego gdy odpadli, powtórnie odnowić i przywieść do pokuty, ponieważ oni sami ponownie krzyżują Syna Bożego i wystawiają go na urągowisko.

zewnętrzne ciemności I ZGRZYTANIE ZĘBÓW

Przypowieść pokazuje dalej, że ten gość bez szaty, szybko został usunięty z uczty. Został on związany i wyrzucony do ciemności zewnętrznej. Kiedy lud Boży WE został powołany z tego świata został on przeniesiony z ciemności do światłości, przeniesiony z niewiedzy i zabobonów do prawdy Słowa Bożego. Kiedy przebywamy dłuższy czas w ciemności możemy się do niej jakoś przyzwyczaić. Kiedy jednak jesteśmy w jasno oświetlonym pomieszczeniu i nagle powstaje ciemność, to przez jakiś czas nie widzimy kompletnie nic.  Wyrzucenie z sali weselnej oznacza proces odwrotny. Takie osoby traciły stopniowo wyrozumienie Słowa Bożego, a ich stan końcowy był gorszy niż ten, zanim zostali powołani do światłości. Jest to dla nich czas ucisku, podczas którego będą także przeżywać płacz i zgrzytanie zębów. Ponieważ ich niebiański płód Nowego Stworzenia został zagaszony różnymi ludzkimi, ziemskimi pragnieniami, ambicjami, ich grzesznością i samolubstwem, stan ten oznacza dla nich niezadowolenie, udręczenie i rozczarowanie.

Ten zwrot płacz i zgrzytanie zębów może odnosić się do różnych osób i rzeczy w zależności od kontekstu i nie zawsze dotyczy on wtórej śmierci. Czasem może on oznaczać niezadowolenie związane z uciskiem, z niedolą jaka na kogoś przechodzi np. WK, głupie panny z Mat. 25. (TP51, 28) albo Mat. 13. gdzie ucisk przyrównany jest do pieca ognistego (TP71, 5) lub też nieużyteczny sługa z Mt. 13:42. Czasem może się on odnosić do wielkiego smutku, który ktoś przechodzi np. faryzeusze w Królestwie, gdy ujrzą Abrahama i innych SG (TP84, 76; 61, 101). Kontekst naszej przypowieści wskazuje jednak na to, że ten płacz i zgrzytanie zębów odnosi się do klasy Wtórej Śmierci (TP26, 13).

WIELU POWOŁANYCH, MAŁO WYBRANYCH

Końcówka tej przypowieści jest bardzo wymowna. Nasz Pan kończy swoją przemowę ciekawą puentą: Albowiem wielu jest wezwanych, ale mało wybranych. Naród Żydowski był najpierw wezwany. Niestety tak jak rozważaliśmy zlekceważyli oni ten przywilej. Ap. Paweł pisze, że tylko mała garstka, resztka, zrealizowała to zaproszenie i stała się naśladowcą Jezusa. Niektórzy bibliści podjęli się oszacowania tej małej resztki. Przypuszcza się, że z Żydów może 10.000 lub 20.000 znalazło się w gronie gości Królestwa Niebios. Sam Jezus i Apostołowie zebrali początkowo ok. 500 osób. W Dz Ap. mowa jest o dalszych kilku tysiącach (trzy i pięć). Następne tyle może uzbierało się w WE.

Jeżeli chodzi o pogan to także musimy powiedzieć, że stosunkowo mało ostatecznie należy do klasy Kościoła. Ilu ludzi żyło na ziemi przez 19 stuleci w czasie trwania całego WE? Miliony a nawet miliardy. Owszem posłannictwo Ewangelii nie zawsze docierało do wszystkich zakątków ziemi, szczególnie w początkowych wiekach n.e., ale pod koniec WE, szczególnie w jego żniwie wiemy, że Biblie tłumaczone były na wszystkie znane języki świata. Pod koniec XIX w. ludność szacuje się na ok. 1,5 Miliarda. Z tego jedynie ok. 350 Milionów to byli chrześcijanie różnych wyznań. Ilu z nich było rzeczywiście usprawiedliwionych przez wiarę? Trudno powiedzieć. Ilu z nich było poświęconych, ale ostatecznie utracili korony i stali się WK? Trudno powiedzieć. Ilu z nich było poświęconych ale ostatecznie stali się członkami klasy Wtórej Śmierci? Trudno powiedzieć. To co jednak wiemy, to fakt, że ostatecznie klasa Kościoła, Królewskie Kapłaństwo, liczy 144.000 członków i to zebranych z wszystkich zakątków ziemi przez ok. 1900 lat. Dlatego możemy chyba zgodzić się z naszym Panem, że niewielu ostatecznie osiągnęło warunek wybrania.

Łuk. 12:32 (BW)

Nie bój się, maleńka trzódko (stadko)! Gdyż upodobało się Ojcu waszemu dać wam Królestwo.

Maluczkie Stadko, składające się zarówno z Żydów, jak i pogan, dzięki swojej wierności stało się właśnie tym wybranym i świętym narodem, Kościołem, którego Głową jest nie kto inny jak nasz Pan Jezus Chrystusa. To oni odziedziczyli to obiecane im Królestwo Niebiańskie i razem z ich królem staną się już niebawem boskim przewodem dla błogosławienia wszystkich rodzajów ziemi. Dlatego nadal się modlimy: Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jak w NIEBIE tak i na ziemi.

Amen

Wykład nr 1: „Nowe życie”

Ewangelia wg Mateusza 28:16-20 –

„A jedenastu uczniów poszło do Galilei, na górę, gdzie im Jezus przykazał. I gdy go ujrzeli, oddali mu pokłon, lecz niektórzy powątpiewali. A Jezus przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi. Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, Ucząc je przestrzegać wszystkie go, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata.”

16: Słowa Jezusa z w.18-20 zostały wypowiedziane na jakiejś górze w Galilei, na której jeszcze przed śmiercią Jezus umówił się z uczniami na spotkanie po swoim zmartwychwstaniu (Mat.26:32; Mar.14:27-28). Nie wiemy, która to była góra, ale miejsce nie ma dla nas znaczenia – miało dla uczniów, bo musieli tam się stawić, ale zarówno dla nich, jak i dla nas i tak ważniejsze są wypowiedziane tam słowa.

17: Jedyna rzecz godna skomentowania w tym wersecie to stwierdzenie, że po zmartwychwstaniu Jezusa i Jego pierwszych ukazaniach się uczniom wciąż byli tacy, którzy wątpili, że On zmartwychwstał. Mogli to być ludzie podobni do Tomasza (Jana 20:24-25) lub tacy, którzy tak się cieszyli, że aż nie dowierzali temu co widzą z obawy, że może to się okazać nieprawdą (Łuk. 24:36-41).

18: „moc” z BW lepiej oddać jako „władza”, jak czyni to większość przekładów, np. UBG. Kiedy i dlaczego Jezus otrzymał taką „wszelką władzę”? Wyjaśnienie znajdziemy u Pawła w Liście do Filipian 2:5-11 (trzeba będzie kilka razy poprawić tłumaczenie, raz nawet bardzo):

————————————-

Fil. 2:5: Nie jak w BW: „Takiego bądźcie względem siebie usposobienia”, lecz „Takie miejcie usposobienie” lub jak UBG „Niech będzie w was takie nastawienie umysłu” lub dosłownie jako Kody: „To myślcie w was, co i w Pomazańcu Jezusie”.

6: Podam kilka wersji, bo większość tłumaczeń bardzo wypacza myśl Pawła:

————————————-

Zdecydowana większość przekładów (brawa dla BT jako wyjątku, no i Kodów) tak tłumaczy ten werset, by zrównać Jezusa z Bogiem albo przynajmniej to sugerować, podczas gdy myśl Apostoła jest odwrotna – Jezus nigdy nie był równy Bogu i nigdy tego nie pragnął, czym różni się od Lucyfera, który miał takie ambicje (Izaj. 14:13-14).

Nazwanie Jezusa przed karnacją jako będącego „w kształcie Bożym / postaci Bożej” dotyczy Jego istnienia na poziomie duchowym, jako istoty duchowej, z którego zrezygnował / który opuścił, by stać się istotą na poziomie ludzkim – w kształcie / postaci człowieka (Paweł rysuje tu kontrast między duchową naturą Logosa i ziemską naturą Jezusa). Właśnie w tym był On przed przyjściem na ziemię podobny do Boga i innych aniołów – duchów jak Logos (Żyd. 1:13-14).

Gdyby Paweł wierzył w trójcę i równość Jezusa z Bogiem, i chciał powiedzieć to, co błędnie oddaje większość przekładów – że Jezus nie poczytał sobie tego za drapiestwo ani za grabież / że nie dbał wyłącznie o tę równość i że zachłannie się przy niej nie upierał, oznaczałoby to, że jeden z największych logików świata, apostoł Paweł, chciał powiedzieć, że dana istota, np. ja lub wy, nie poczytuje sobie tego za drapiestwo ani za grabież, być równą samej sobie / że nie dba wyłącznie o bycie równą samej sobie i że zachłannie nie upiera się, by być sobie równą!!!

7: Znowu nie jak w BW: „wyparł się samego siebie”, lecz „wyniszczył / ogołocił / uczynił pustym samego siebie” = dobrowolnie (sam) zrezygnował z duchowej natury Logosa, by narodzić się w niższej naturze jako człowiek (Jana 1:14).

8: Podkreślenie poniżenia, jakie wiązało się ze zmianą natury duchowego Logosa w naturę człowieka Jezusa. Paweł w Żyd.2:9 nazywa ją niewiele mniejszą od anielskiej, ale zapewne ma na myśli termin „anioł” w znaczeniu najniższej rangi istot duchowych, a że Logos był kimś wyższym niż archanioł, różnica w degradacji musiała być ogromna.

Przy okazji, porównanie w.9 i 7 dowodzi, że poprawne tłumaczenie to nie jak w BW „na krótko został uczyniony mniejszym od aniołów”, lecz że „został uczyniony mało mniejszym od aniołów”, bo chociaż wersja BW pasuje do Jezusa, nie pasuje do Adama z w.7, gdyż Adam został uczyniony mniejszym od aniołów nie na krótko, lecz na zawsze. Paweł zapewne używa tych samych słów w odniesieniu i do Adama i do Jezusa (mało mniejszym od aniołów), by podkreślić ideę okupu, równoważnej ceny.

W.8 kładzie też nacisk na śmierć Jezusa na krzyżu, a to z powodu Żydów, którzy z powodu zawartego z Bogiem PZ i łamania jego zasad ściągnęli na siebie dodatkową karę, którą ktoś musiał zapłacić – Jezus (Gal.3:13; por. 5 Moj.21:22-23).

9-11: „wszelkie kolano na niebie i na ziemi i pod ziemią” z w.8 to dosłownie kolano niebieskich [aniołów], ziemskich [żyjących] i podziemnych [w grobie]”.
Wracamy do Mat.28:19-20: Tutaj zatrzymamy się na dłużej, bo aż kilka spraw wymaga skomentowania.

1. Polecenie Jezusa czynienia innych Jego uczniami

Jakie różnice?

Przede wszystkim w czynieniu uczniami wszystkich narodów i czynieniu uczniów z wszystkich narodów?

Które prawdziwe? Co Bóg zamierza? Uczynić wszystkie narody świata uczniami i naśladowcami Jezusa czy też wybrać ze wszystkich narodów odpowiednie jednostki na uczniów i naśladowców Jezusa? Odpowiedź np. w Dz. 15:14-17.

A zatem w obecnym czasie Bóg nie planuje nawrócenia całego świata, a jedynie wybranie „ludu dla imienia swego”, przez który w przyszłości będzie błogosławił całą resztę ludzkości, począwszy od cielesnego Izraela, więc prawdziwe jest to drugie tłumaczenie: czyńcie uczniów z wszystkich narodów.

Wymienienie przez Jezusa wszystkich narodów jako adresatów Ewangelii wynikało z faktu początkowego ograniczenia jej tylko do narodu żydowskiego, co miało niebawem się skończyć (w 36 n.e., od Korneliusza), ale zasada pozostała taka sama: tak jak nie cały naród żydowski miał być wybrany, lecz jedynie 144 000 członków Maluczkiego Stadka, tak głoszenie wszystkim narodom pogańskim nie miało na celu wybrać ich wszystkich, lecz jedynie uzupełnić z nich brakującą część Maluczkiego Stadka (por. Mat. 24:14 o głoszeniu „na świadectwo wszystkim narodom”, nie w celu nawrócenia wszystkich narodów, co nigdy nie było celem Boga, bo gdyby było, tak by się stało + Dz.1:8; 17:30; 20:21; greckie metanoia to pokuta i lepiej byłoby je tak tłumaczyć, gdyż upamiętanie się nie oddaje prawidłowo pierwszego kroku grzesznika w powrocie do Boga – por. słowa Jezusa z Mar. 1:14-15).

Potwierdzeniem poprawności takiego tłumaczenia słów Jezusa jest też dwukrotnie powtórzony zaimek je/ich, gdyż chrzczenie i uczenie z w.19-20 są w grece odniesione do uczniów, nie do narodów (obydwa te zaimki są bowiem rodzaju męskiego, jak uczniowie, a nie nijakiego, jak narody). Większość tłumaczy, tak jak BW, dopasowuje tłumaczenie do swoich poglądów i nie przeszkadza im, że zaimek ten rodzajem pasuje do „uczniów”, a nie do „narodów”, co jako znający greki muszą przecież wiedzieć i widzieć:

BW: Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je [narody] w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je [narody] przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem.

Dosłownie: Idźcie więc i czyńcie uczniów z wszystkich narodów, chrzcząc ich [uczniów] w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc ich [uczniów] przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem.

2. Chrzczenie w imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego

Słowo imię ma w Biblii siedem różnych znaczeń:

1. Nazwa własna (jak JHVH, Jezus, Paweł, Adam; najbardziej oczywiste, więc bez cytatów).

2. Natura (Żyd.1:4).

3. Cześć (Iz.42:8; Fil.2:8-10).

4. Reputacja (Przyp.22:1; por. polskie „mieć dobre imię / dbać o dobre imię / odebrać komuś dobre imię / cieszyć się dobrym imieniem / splamić swoje imię”).

5. Autorytet, upoważnienie, urząd (2 Moj.5:22-23; Mat. 7:22; por. polskie „występować/mówić/czynić coś w czyimś imieniu”).

6. Dzieło, sprawa (1 Król. 8:16-20,29; Dz.21:13; por. polskie „w imię dobrze pojętej współpracy / w imię zasad”).

7. Charakter = usposobienie (umysł, wola, serce – Ps. 34:4; 111:9; Iz.29:23; 52:5,6; Jer.23:27).

To właśnie to ostatnie znaczenie miał na myśli Jezus w Mat. 28:19 – chrzest w imię = w charakter Ojca, i Syna i Ducha Świętego!

Ale jaki ma to związek z zanurzeniem kogoś w wodzie? Czy od tego ktoś nabędzie charakter Ojca, Syna i Ducha Świętego? A gdyby nawet, jak może nabyć charakter Ducha Świętego, skoro Duch Święty to nie osoba?

Jezus nie miał na myśli symbolu zanurzenia w wodzie, lecz rzeczywistość w tym symbolu pokazaną: ten prawdziwy, rzeczywisty chrzest, którego zanurzenie jest jedynie symbolem!

A na czym polega ten prawdziwy chrzest? Na jakiejś śmierci i na jakimś powstaniu = na uśmiercaniu grzesznych skłonności starego Adama i wyrabianiu w sobie / powstawaniu do charakteru podobnego do tego, jaki posiadają Bóg, Jezus i bracia już w jakimś stopniu podobni w charakterze do Boga i Jezusa, bo w Biblii…

chrzest = poświęcenie (= śmierć starego Adama)!

Ale czy jest prawdziwy i symboliczny chrzest? Zobaczmy:

Symboliczny (nie budzi wątpliwości): Mat. 3:16; Mar. 1:9.

Prawdziwy:

• Łuk. 12:50 (cały okres od Jordanu do Kalwarii);
• Kol. 3:1-3; Paweł mówi do kogoś, kogo uważa za wzbudzonego (w.1) i jednocześnie umarłego, a pisał przecież do żyjących braci w Kolosan, którzy jeszcze nie umarli, a tym bardziej nie zostali wzbudzeni; mimo to nazywa ich wzbudzonymi z Chrystusem i umarłymi – dlaczego? Dlatego, że: zmartwychwstawanie dzieci Bożych rozpoczyna się już w tym życiu, jeszcze przed śmiercią ciała, od powstawania, podnoszenia się z upadłych ludzkich myśli, woli i uczuć, dla których umieramy [„umarliście bowiem”], by rozwijać te duchowe, doskonałe – por. Rzym.12:2; Efez.5:14);
• Rzym. 6:3-8 (zauważ dokonany już fakt śmierci z w.3,4,5,6,7,8 i teraźniejszo-przyszłe zmartwychwstanie z w.4 – teraźniejszo-przyszłe dlatego, że jak wynika z porównania w.4 między wskrzeszeniem Jezusa z martwych a prowadzeniem nowego życia przez nas, Paweł nie ma na myśli wzbudzenia Jezusa z grobu, lecz z Jego doskonałych ludzkich uczuć uznanych przez Niego za martwe w Jordanie, od których następnie powstawał przez 3,5 roku – inaczej analogia do naszego prowadzenia nowego życia nie miałaby sensu);
• 1 Kor. 15:29 (Pawłowi chodziło o to, że jeśli nie ma zmartwychwstania, jak twierdzili niektórzy, po co bracia chrzczą się prawdziwym chrztem na rzecz umarłego świata, który mają błogosławić restytucją? Jeśli umarli nie są wzbudzani z grobu, ten prawdziwy chrzest (poświęcenie) jest bez sensu, gdyż nie będzie miał kto ani kogo błogosławić);
• Kol. 2:11-12 (obrzezanie = poświęcenie: odrzucenia cielesności – por. Rzym.2:28,29; musi chodzić o pogrzebanie w chrzcie ludzkich uczuć i codzienne wzbudzanie/powstawanie od nich, gdyż Paweł pisze do żyjących ludzi, którzy dotąd nigdy fizycznie nie umarli tym samym nie zostali fizycznie wzbudzeni z grobu, co widać w fakcie utożsamienia przez Pawła pogrzebania w chrzcie ze wzbudzeniem).

To dlatego wg Jezusa z Jana 5:28-29 niektórzy (bardzo nieliczni) wstają na powstanie życia (bo swoje charaktery rozwinęli w tym życiu, gdyż w tym życiu byli na sądzie, który rozpoczyna się od domu Bożego właśnie w tym znaczeniu – w tym życiu, przed światem, który stanie na sądzie dopiero po zmartwychwstaniu – 1 Piotra 4:17), a reszta wstanie na powstanie sądu – nie na potępienie, lecz na próbę do życia, proces sądu, który lud Boży przechodzi w tym życiu, bo bez sądu – bez potwierdzenia przez rozwój charakteru godności do życia wiecznego nikt nigdy go nie otrzyma (w obydwu przypadkach w grece w.29 „powstanie = anastasis”).

To dlatego Paweł dość zagadkowo napisał w 1 Tym. 5:24.

Ponieważ prawdziwy chrzest w celu rozwinięcia charakteru podobnego do Boga i Jezusa na pewno nie budzi niczyich wątpliwości, zatrzymajmy się na chwilę przy chrzcie w imię / w charakter Ducha Świętego = nie w charakter Ducha świętego jako osoby, gdyż takiej nie znamy, bo taka nie istnieje, a więc nie wiemy, jaki ma charakter, który moglibyśmy naśladować i rozwijać w sobie, lecz w imię/charakter ducha świętego jako usposobienia Boga i Jezusa w braciach, którzy rozwinęli go w stopniu wystarczającym do tego, by być przykładem dla innych.

Najpierw przekonajmy się, że Duch Święty w znaczeniu Boskiego usposobienia (umysłu, woli i uczuć) jest obecny w braciach (por. Dz. 20:28 z 14:23; + 5:3,4,9; Mar. 13:11 + „Ducha na gaście/zagaszajcie” – 1 Tes. 5:19).

Skoro tak, bracia posiadający w sobie takiego Ducha mogą być dobrym przykładem do naśladowania (1 Kor. 4:16; 11:1; Fil.3:17; 1 Tes.1:6; Żyd. 6:12).

3. Ostatnia uwaga dotyczy ostatniego zdania w.20: „A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata”

95% przekładów woli straszyć końcem świata, który jeśli Bóg istnieje nie może przecież nigdy nastąpić i nie nastąpi: nie będzie żadnego końca świata. Wszystkie wersety, które są tak tłumaczone mówią o końcu jakiegoś wieku (zwykle konkretnego i poprzedzonego przedimkiem określonym „ten”, co tłumacze też najczęściej lekceważą), końcu jakiegoś okresu, w którym Bóg realizuje dany element swojego planu, po czym wiek ten dobiega końca, często zakończony żniwem, i zaczyna się kolejny, w którym Bóg robi coś innego.

Z 30 polskich przekładów na uczciwość w tym przypadku (bo nie we wszystkich) stać tylko cztery:

W grece słowo „wiek” jest poprzedzone przedimkiem określonym „ten”

Inny przykład manipulacji tym samym słowem to ciekawiące wszystkich pytanie o koniec świata, który – jak mówiliśmy – nigdy nie nastąpi. Większość tłumaczy uważa jednak inaczej, więc zmieniają (raczej świadomie, bo chyba znają trochę grekę, skoro są tłumaczami) treść Biblii tak, by mówiła to, co oni chcą, a nie to, co tam zapisano – Mat.24:3 (przy okazji dają kolejny przykład zmieniania treści Biblii tłumaczeniem niezgodnym z oryginałem – greckie parousia = obecność to dla nich przyjście, choć to nie to samo, bo przyjście to krótka czynność pojawienia się gdzieś, a obecność to dłuższy stan przebywania po przyjściu).

Jak zatem poprawnie brzmi cały fragment Mat. 28:16-20 (wszelkie konieczne poprawki na tłusto)?

„A jedenastu uczniów poszło do Galilei, na górę, gdzie im Jezus przykazał. I gdy go ujrzeli, oddali mu pokłon, lecz niektórzy powątpiewali. A Jezus przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi. Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, Ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia tego wieku.”

Powyższe wyjaśnienie dokładnego znaczenia słów Jezusa o chrzczeniu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego rozwiewa także wątpliwości co do prawdziwości tych słów, które choć w takiej formie nigdzie potem nie pojawiają się w NT – ani przy chrzczeniu / zanurzaniu Żydów, ani pogan, np. Korneliusza (chrzczono w imię Jezusa), to jednak są prawdziwe. Jezusowi nie chodziło bowiem o podanie formułki, którą należy wypowiadać przy zanurzaniu (choć ze względu na prawdziwe znaczenie tych słów, jest to jak najbardziej właściwe), lecz o pokazanie, do czego ma prowadzić prawdziwy chrzest – do uśmiercenia tego co ludzkie i grzeszne oraz do rozwinięcia, powstania, zmartwychwstania do tego, co czyste i doskonałe – na Boskim, anielskim lub ludzkim poziomie (por. Psalm 45:11-12 o Maluczkim Stadku).

Wszystkie wczesne greckie manuskrypty, które zawierają ten werset, podają „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, między innymi: Didache (I wiek), Justyn Męczennik (pierwsza połowa II wieku), Ireneusz (II wiek), Klemens Aleksandryjski (II wiek), Tertulian (II/III wiek), Hipolit (II/III wiek), Orygenes (III wiek), Cyprian (III wiek) i Ariusz (przełom III/IV wieku). Nie ma żadnego z wersją „w imię moje”.

Jedyny argument za „w imię moje” pochodzi od Euzebiusza, który wspominając ten werset, oddaje jego końcówkę w formie „w imię moje”. Jednak po pierwsze, skracanie wersetów i ich parafraza jest bardzo często obecne w twórczości pierwszych chrześcijan. Po drugie, nieprawdą jest, że Euzebiusz ZAWSZE cytuje ów tekst w „skróconej” formie. Czasami przytacza go też w formie: „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, a więc musiał ją znać. Zamykanie oczu na ten fakt i przytaczanie Euzebiusza na dowód niepoprawności formy pełnej jest świadomym wypaczaniem natchnionych słów Biblii, typowym dla wolących żyć w kłamstwie, które im się podoba, i zamkniętych na prawdę, która z jakiegoś powodu im nie odpowiada. Nie przystoi dzieciom Bożym, które szukają prawdy w Jego Słowie i przyjmują ją taką, jaką ona tam jest podana.

—

TEN TEMAT OMAWIAMY TEŻ W WYKŁADZIE:
Chrzest w imię Ojca, i Syna, i ducha świętego

—

„”Skoro to wszystko ma się rozpłynąć, to jakimi wy powinniście być w świętym postępowaniu i pobożności; Oczekując i spiesząc się na przyjście dnia Boga, w którym płonące niebiosa rozpuszczą się, a rozpalone żywioły się roztopią. Lecz my, zgodnie z jego obietnicą, oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, abyście zostali przez niego znalezieni bez skazy i nienaganni, w pokoju”

Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na nabożeństwie noworocznym zboru Pana w Bydgoszczy, 1 stycznia 2024 roku:

1 Jana 2:15-17 – „”Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie – pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha życia – nie pochodzi od Ojca, ale od świata. A świat przemija wraz ze swoją pożądliwością, ale kto wypełnia wolę Boga, trwa na wieki.”

Starajmy się żyć z Panem, oddaleni od „obecnego złego świata”, aby nie rozpuścić się razem z nim.

Jesteśmy przechodniami, wędrowcami, dążymy do Nowego Jeruzalem.

Pamiętajmy, że kto wynosi się ponad drugimi, należy do „dzieci diabła”, Abraham taki nie był. My powinniśmy myśleć inaczej.

Ważne pomoce do rozważań na kolejny rok chrześcijańskiego życia:

– Kazanie na górze (Ewangelia wg Mateusza, rozdziały 5-7)

„[Osiem błogosławieństw:] Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy [ludzie] wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.”

– Hymn o miłości (1 List do Koryntian, rozdział 13)

„Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje, [nie jest] jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie. Po części bowiem tylko poznajemy, po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce. Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz: Teraz poznaję po części, wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany. Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: z nich zaś największa jest miłość.”

Świat martwi rok 2050, 2030, 2028… To jednak nadmierna troska. „Bóg chwyta mądrych tego świata i obraca ich mądrość w głupstwo”. Świat bez Boga nie jest w stanie uratować się od zagłady, od przemijania.

Jak my dzisiaj powinniśmy żyć?

Mat. 7:1 – „Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni”. To znaczy, że to, co okazujemy drugim, tak też sami będziemy oceniani. Nie powinniśmy obmawiać, ale raczej rozumieć i pomagać.

List do Galatów 5:22-25 wymienia owoce ducha. Jeśli jesteśmy prowadzeni przez ducha świętego powinniśmy je w sobie zauważać. Są też owoce ciała, wymienione w Liście do Galatów 5:19-21.

Starajmy się żyć według ducha i pracować nad rozwojem owoców ducha. Wiara, nadzieja i miłość. Czy są to dary od Boga czy owoce, które musimy wypracować? Zalążki tych cech są darem, ale ich rozwój jest owocem.

I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami:

?Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na miejsca skaliste, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne w końcu padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny.
Kto ma uszy, niechaj słucha!?.

Jest to jedna z niewielu przypowieści Jezusa osobiście wyjaśniona przez Niego uczniom (18-23). Wygłoszona spontanicznie, z łodzi (1-2), a natchnieniem być może był człowiek siejący ziarno gdzieś na polu.

Ilustruje metodę Boga w wyszukiwaniu klas ludu Bożego przed Wiekiem Tysiąclecia: rzucenie ziarna i pozostawienie, by albo urosło i przyniosło plon, albo obumarło (z czego ważna lekcja dla nas).

Nasieniem jest prawda o Królestwie.

Siewca to Jezus, Apostołowie, 70 uczniów i wszyscy pozostali aż do dzisiaj, siejący to samo poselstwo Królestwa (nie inne, nawet jeśli bardzo podobne).

Gleba to stan serca każdego słuchacza.

Plon to charakter rozwinięty w wyniku tego siania lub brak takiego rozwoju, zależnie od rodzaju gleby. Charakter podobny do Chrystusowego jedynym biletem do Królestwa (?kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego? – Rzym.8:9; 1 Kor. 13:1-3).

W sumie 4 rodzaje ? 3 złe i tylko jedna dobra, z czego wniosek, że większość głoszenia prawdy o Królestwie w obecnym świecie, nie przynosi efektu, lecz marnuje się, gdyż prawda przynosi plon tylko w pewnym rodzaju serc.

4: ?A gdy siał, padły niektóre ziarna na drogę
i przyleciało ptactwo i zjadło je?.

Najgorszy rodzaj gleby, na której ziarna nie zdążyły zapuścić nawet malutkiego korzonka, bo od razu wydziobały je ptaki. Czy to znaczy, że gleba ta pokazuje najgorszych ludzi? Na pewno są najgorsi dla wyborczych celów WE, ale czy także pod każdym innym względem?

Zacznijmy od wyjaśnienia samego Jezusa: w.19.

W wersji Łukasza jest dodatkowy szczegół (8:12 ? ?aby nie uwierzyli i nie byli zbawieni?). Podsumujmy zatem obydwa wersety: słuchają, nie rozumieją, przychodzi diabeł i zabiera ziarno, w wyniku czego nie wierzą i nie zostają zbawieni.

Teraz rozważmy główny problem tej gleby ? zdecydowanie większości rodzaju ludzkiego. Nie musi nim być zły stan gleby czy też jej płytkość! Gleba pod drogą może być bardzo głęboka i bardzo dobrej jakości pod uprawy. Co więc jest z nią nie tak?

Jest twarda, udeptana przez ludzi lub ujeżdżona przez pojazdy i cokolwiek się na niej posieje, będzie tak po prostu leżało; nie wniknie w twardą powierzchnię, by zapuścić korzeń, lecz stanie się łupem ptaków lub wyschnie.

Oto prawdziwy stan tej ziemi: ludzie o sercach jak ubita droga niekoniecznie są źli, twardzi, nieczuli, pełni zła itp.(chociaż tacy też tam są). Ich główny problem to brak reakcji na prawdę, obojętność, brak zainteresowania; oni nie rozumieją prawdy, nie widzą potrzeby dla niej w swoim życiu ani jej znaczenia dla nich. Mogą jej słuchać, ale ona nie robi na nich wrażenia = nie wnika w nich, nie wzbudza ich osobistego zainteresowania i nie przykuwa uczuć ani myśli; nie jest im bliska, nie chwyta ich za serce.

Ich uwagę bardziej przykuje coś, co może pomóc im w interesach, pozwoli zarobić pieniądze, spędzić gdzieś miło czas, pojechać w ciekawe miejsce na wczasy lub podnieść poziom życia (np. nowy TV, komórka, sadzonki do ogrodu, ciuchy).

Co tak mocno, twardo ubiło ich serce? Zazwyczaj nie oni sami osobiście, bo nie zdążyliby w tym życiu. Zrobiły to pokolenia ich przodków, a oni jedynie otrzymali taki ubite serce w genach.

Nawet jeśli ktoś taki przez chwilę pomyśli, że może dobrze byłoby nieco zbliżyć się do Boga i zainteresować tym, co On ma do powiedzenia, to zwykle odkłada to na jakiś późniejszy czas, i zanim do czegokolwiek dojdzie, codzienne życie i jego sprawy wydziobią ten odruch ku Bogu, bo ziarno upadło tylko na serce, lecz nie do jego wnętrza.

Taki jest stan ogromnej większości ludzkości, przyszłej klasy restytucyjnej, która w tym życiu nie przyniesie żadnych owoców pod kątem Królestwa (jak wyjaśnia Łuk. 8:12: nie uwierzą i nie zostaną zbawieni).

Jaka dla nich nadzieja? Co może zmiękczyć ich kamienny stan? Oczywiście pług ucisku, tak by najpierw przeorać twardość ich serca, z powodu którego nie mogą teraz wydać dobrego plonu.

5-6: ?Inne zaś padły na grunt skalisty, gdzie nie miały wiele ziemi, i szybko powschodziły, gdyż gleba nie była głęboka. A gdy wzeszło słońce, zostały spieczone, a że nie miały korzenia, uschły?.

I znowu zaczynamy od wyjaśnienia Jezusa, tym razem wystarczy sam Mateusz (w.20-21).

Czyli słuchają (jak ci pierwsi), ale dodatkowo z radością przyjmują i szybko dają wzrost, ale nie mają korzenia, więc w niekorzystnych warunkach ? obumierają.

Przewaga tej grupy nad poprzednią jest taka, że po wysłuchaniu słowa poszli dalej ? przyjęli je, a ono zapuściło korzeń w ich sercu; jakoś wpłynęło na ich życie,.

Klasa ta skupia się jednak tylko na jednej, tej radosnej dla ziemskiego człowieka stronie życia dzieci Bożych ? perspektywie zbawienia, bez gotowości ponoszenia jakichkolwiek kosztów związanych z byciem dzieckiem Bożym. Są bardziej fanami Jezusa, niż Jego naśladowcami; nie przyjmują do wiadomości:

• że pomiędzy radosnymi momentami a ostatecznym zbawieniem są jeszcze pokusy, z którymi trzeba walczyć i pokonywać;
• że w życiu pojawią się różne próby i doświadczenia, które można przeżyć i przetrwać tylko dzięki mocnemu trzymaniu się Boga i Jezusa;
• że czasem trzeba odciąć prawą rękę i wydłubać prawe oko;
• iść za Bogiem pod prąd, nie rozumiejąc, co się wokół nas dzieje;
• skoczyć w ciemną studnię, której dna nie widać i może w ogóle go tam nie ma, a jedyny dowód, że jest, to obietnica Boga i Jezusa, że jeśli będziemy wierni, Bóg nie dopuści na doświadczenia ponad nasze siły, a wszystkie rzeczy ? te przyjemnie i te mniej przyjemne dla starego Adama ? wspólnie będą działały dla naszego duchowego dobra!

Ta klasa nie zdaje sobie jednak z tego wszystkiego sprawy i gdy takie trudności się pojawiają, rezygnuje, umiera dla Boga.

Nie ma jednak żadnej innej drogi do rozwoju charakteru jak liczne, bardzo liczne próby najwyższego oddania dla Boga i Jego spraw (?przez wiele ucisków?). List tych ucisków jest dość długa, a w naszej przypowieści pokazana jest w działaniu palącego słońca: straty, rozczarowania, ograniczenia, wady nasze własne oraz drugich, kary, nieporozumienia, różnice, opozycja, błąd, konflikty, trudności, niedostatek, zmęczenie, ubóstwo, niepopularność, zazdrość, nienawiść, smutek, ból, choroby, prześladowania, podziały, wykluczenia.

Jezus wyjaśnia, że problemem tej grupy jest powierzchowność: zaraz pod powierzchnią chrześcijańskiej ogłady jest twarda skała. Chcieliby mieć Chrystusa, gdy On głaszcze ich po policzku, ale nie chcą Go, gdy ich smaga. Idą za Panem, gdy im daje, ale nie mogą wierzyć w Boga, który zabiera. Mogą błogosławić Pana, gdy ich wzbogaca, ale zupełnie nieznana jest im wiara Joba, która potrafi stwierdzić: ?Pan dał, Pan wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione?.

Nie przyszli do Jezusa jako ci ?spracowani i obciążeni? walką z grzechem, której nie potrafili wygrać, bo takiej walki nigdy nie prowadzili. Nigdy nie przeżyli też prawdziwej pokuty, od której rozpoczyna się powrót do Boga przez Jezusa.

Są jak ludzie, którzy zostali uleczeni, zanim zrozumieli, że są chorzy; jak nadzy, którzy zostali ubrani, zanim zorientowali się że nie mają ubrań; jak nakarmieni, zanim poczuli głód. Jak ktoś taki może cenić to, co dostał, wcale tego nie pragnąc i nie szukając?

7: ?A inne padły między ciernie, a ciernie wyrosły i zadusiły je?.

Wyjaśnienie Jezusa znajdziemy w w. 22.

W tym przypadku ziemia okazuje się dużo lepsza niż wcześniej, bo coś na niej rośnie ? pszenica i ciernie (w Izraelu ciernie rosną na dobrej glebie, na polu pszenicznym). Problem polega tylko na tym, że ciernie rosną szybciej niż pszenica i zaduszają pszenicę.

Gdy porównamy zapisy wyjaśnienia Jezusa z Mateusza, Marka i Łukasza, zauważymy, że wymieniają one w sumie cztery różne rodzaje cierni, które gaszą ducha poświęcenia (Mat.13:22; Mar.4:18,19; Łuk.8:14):

(1) troski tego świata w znaczeniu codziennych życiowych spraw ? Mat. 6:31.

(2) ułuda bogactwa, przy czym większym problemem jest nie samo posiadanie bogactw, co ich pragnienie, dążenie do ich zdobycia i związane z tym pułapki (Mar.10:24; 1 Tym.6:10).

Jezus powiedział, że ?łatwiej wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego?.

Jeśli ktoś bogaty w dobra tego świata naprawdę pragnie i wygląda Królestwa, daje tym dowód prawdziwej miłości do prawdy i sprawiedliwości niż biedny, który może (choć nie musi) pragnąć Królestwa samolubnie ? tylko dla poprawienia swego losu, a nie z miłości do zasad Królestwa ? prawdy, jej ducha i sprawiedliwości (pokrzywdzeni tak długo walczą o sprawiedliwość, dopóki są wykorzystywani przez rządzących ? gdy sam zaczną rządzić, postępują niesprawiedliwie wobec innych).

(3) pożądanie innych rzeczy (tego, czego jeszcze nie mamy, a widzimy, że inni mają) ? pragnienie typowe dla upadłego człowieka, który nigdy, ale to nigdy, nie jest zbyt długo zadowolony z tego, co ma, lecz ciągle pragnie czegoś nowego.

Dla dziecka Bożego rada Apostoła jest, by ?poprzestawać na tym, co posiadamy (Żyd.13:5) i nie wzdychać do rzeczy, których nie mamy, nawet jeśli mają je inni..

Wieczne wzdychanie i narzekanie na nasz los niszczy zdrowie fizyczne i duchowe (cichość, cierpliwość, uprzejmość, miłość braterską i bezinteresowną; osoba niezadowolona nigdy nie będzie pobożna).

Traktujmy nasz stan posiadania jak pogodę: bądźmy zadowoleni z takiej, jaka jest, bo to nie my ją stworzyliśmy i to nie my możemy ją zmienić.

(4) rozkosze / przyjemności życia = to, co podoba się ciału, niekoniecznie grzeszne rzeczy, choć oczywiście przede wszystkim one, zgodnie ze słowami Pawła z Rzym.8:13: ?Jeśli bowiem według ciała żyjecie, umrzecie; ale jeśli Duchem sprawy ciała umartwiacie, żyć będziecie?.

Dzieje się tak wtedy, gdy naszą wolą kontrolują pragnienia typowe dla cielesnego człowieka, z których przecież  zrezygnowaliśmy. Nie oznacza to, że musimy rezygnować ze wszystkiego, co przyjemne dla starej ludzkiej natury; oznacza tylko i aż, że zaspokajanie tych pragnień nie może być czynnikiem kontrolującym w naszym życiu, gdyż w takim przypadku rzeczy te stają się cierniami w naszym sercu, które mamy tylko jedno i nie pomieści ono jednego i drugiego ? cierni i pszenicy.

Z tych wszystkich rzeczy możemy korzystać, jeśli służą one naszemu byciu w prawdzie, sprawiedliwości i świętości. Jeśli zaczynają dusić plon pszenicy, znaczy to, że odgrywają za dużą rolę i że w związku z tym musimy zacząć odrywać od nich  nasze uczucia i skupiać na rzeczach duchowych. Dobrą zachętą będzie uzmysłowienie sobie dwóch faktów:

• że rzeczy te są , że tymczasowe;
• że nawet jeśli je zdobędziemy, i tak nie przyniosą nam zadowolenia (Mat. 6:19-21).

Jedyną drogą do szczęścia jest świadomość pozostawania w harmonii z Bogiem i Jego zasadami, bo to On nas stworzył i tylko w harmonii, zgodzie z Nim i Jego prawem człowiek może naprawdę czuć się szczęśliwy (wszelkie inne odczuwanie szczęście jedynie tymczasowe i złudne ? por. celebrytów, którzy z ludzkiego punktu widzenia mają wszystko, ale i tak nie są szczęśliwi).

8: ?Jeszcze inne padły na dobrą ziemię i wydały owoc, jedne stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny?.

Najlepsza gleba, której nie trzeba orać, dostatecznie głęboka i wolna do cierni, ale nawet i tu występują trzy różnice w owocowaniu ? 30, 60 i 100 razy.

Od czego zależy wielkość naszego plonu? Od naszej miłości do Boga, bo im bardziej Go kochamy, tym więcej jesteśmy w stanie zrobić, by Mu się przypodobać, i tym szybciej pozbywamy się złych cech, o których wiemy, że Jemu się nie podobają.

Porównajmy wyjaśnienie Jezusa z każdej Ewangelii:

Mateusz (13:23) mówi, że posiany na dobrej ziemi ?słucha Słowo i rozumie je?.

Marek (4:20), że ?słucha i przyjmuje? je.

Łukasz (8:15), że ?szczerym i dobrym sercem słyszą i zachowują, i w wytrwałości wydają owoc?.

Każdy z nich dodaje coś ważnego, co pomijają inni.

Mateusz zwraca uwagę na podstawową potrzebą słuchania ze zrozumieniem treści, jaka została zamierzona przez mówiącego. Dlaczego to ważne? Bo wielu słucha, lecz wyciąga inne myśli od tych, jakie są zawarte w słuchanej / czytanej treści.

Jezus zwraca na to uwagę w Łuk.8:18: ?Baczcie więc, jak słuchacie? ? jaki macie stan serca, bo samo słuchanie nie wystarczy, by usłyszeć to, co rzeczywiście jest mówione. Czy słuchasz / czytasz po to, by dowiedzieć się, co Bóg ma do powiedzenia, by poznać prawdę, czy też po to, by znaleźć coś na poparcie swoich tez, które powstały niezależnie od Słowa Bożego, a ty jedynie szukasz biblijnych argumentów na ich poparcie?

A może powiedziałeś coś, co okazuje się błędem, ale ty zamiast uznać ten fakt, przeprosić i wycofać się z tego, wolisz szukać dowodów na poparcie nieprawdy, bo brakuje ci charakteru, by przyznać się do pomyłki?

Marek podaje ?słucha i przyjmuje?. Pod ?słucha? ma zapewne na myśli wszystko to, co stwierdza Mateusz (słucha z właściwym zrozumieniem treści), po czym przyjmuje to w podanej formie, nawet jeśli z jakiegoś powodu nie podoba się to jego staremu Adamowi; czyni tę prawdę swoją własną, adresowaną przez Boga osobiście do niego, tak jak gdyby nie było żadnych innych odbiorców.

Łukasz podaje najwięcej szczegółów. Najpierw wspomina o ?słuchaniu szczerym i dobrym sercem?. Bóg przewidział prawdę tylko dla tych o dobrym sercu i nikt inny tak naprawdę jej nie pozna, nawet jeśli będzie mu się wydawało, że ją zna. Człowiek o dobrym sercu woli stanąć po stronie prawdy; człowiek o złym sercu woli, by to prawda stanęła po jego stronie. Oto cała różnica!

Taki człowiek ?zachowuje? też prawdę. Nie zrezygnuje z niej, bez względu na cenę, jaką przychodzi mu za to zapłacić. Jest nie tylko słuchaczem prawdy, ale i jej czynicielem, także wtedy, gdy postępowanie zgodnie z zasadami prawdy jest bolesne dla jego człowieczeństwa.

Na koniec Łukasz dodaje, że osoby takie ?w wytrwałości wydają owoc?. Ostatni element, ale taki, bez którego nie będzie sukcesu ? wytrwałość, cierpliwość, a to oznacza długi upływ czasu, nim pojawią się pożądane owoce ? długa, wieloletnia praca na efekty.

Niech każdy z nas zbada samego siebie, jaką jest ziemią: głęboką czy płytką na skale? Czy są jakieś ciernie utrudniające wzrost pszenicy? Jeśli okaże się, że nie ma i że ziemia jest wystarczająco głęboka, pozostaje jeszcze kwestia, jaki plon przynosimy? Czy przynajmniej 30-krotny?