Źródło grafiki: Modlitwa Słowem Bożym – parafia NSPJ w Bytomiu-Szombierkach

Być może niektórzy mówią: To jest to, czego pragnę od dnia, w którym oddałem Panu swoje ludzkie wszystko, lecz jeszcze tego nie osiągnąłem. Cóż więcej mogę zrobić? Tak, wszystkie w pełni poświęcone dzieci Boże pragną zupełnie poddać swoją wolę woli Bożej, lecz jest różnica pomiędzy pragnieniem czynienia pewnych rzeczy, a rzeczywistym czynieniem ich. Nie ma nic złego w dobrych chęciach; one są naprawdę ważne, lecz jeśli ostatecznie nie prowadzą do działania, nie mają żadnej wartości. Niektórzy ludzie nigdy nie wznoszą się ponad poziom chęci w sprawach swego życia. Oni pragną bardziej zdrowo się odżywiać, zacząć i kontynuować program ćwiczeń fizycznych, każdego dnia pragną poświęcić pewną ilość czasu na studiowanie Biblii, wykonać jakąś służbę lub powiedzieć kilka życzliwych słów lub słów zachęty w imieniu Pana lecz ich dobre chęci nie przekładają się na czyny.

Jakie jest rozwiązanie? Nie rezygnując z pojedynczej dobrej chęci, skierujmy całą siłę woli do wdrożenia jej w czyn. Lecz tu znów potrzebna jest ostrożność, ponieważ silna wola, która zostanie niewłaściwie skierowana, jest wielką mocą mogącą sprowadzić na manowce. Sumienni ludzie są w szczególnym niebezpieczeństwie w tym względzie, ponieważ jeśli ich wola uchwyci się pewnej kwestii, którą zaaprobuje ich sumienie, mogą popełnić poważny błąd. Być może najlepszym tego przykładem jest Saul z Tarsu. Na szczęście miał dobre serce, tak więc kiedy Pan interweniował i skorygował jego myślenie, on stał się wielkim sługą dobra.

Jest tylko jeden bezpieczny sposób postępowania i jest nim świadomość, że wola, w której mamy wypowiadać dobre słowa i czynić dobro, nie jest naszą własną wolą, lecz Pańską wolą, którą przyjęliśmy za własną. Wróćmy pamięcią wstecz do czasu, w którym zostaliśmy uczniami Pana. Czy nie było to przez poddanie naszej własnej woli i czy pierwsze nasze lekcje nie dotyczyły utrzymania naszej woli w martwym stanie? Dostrzegamy, jak nasz wielki Nauczyciel pomógł nam w odniesieniu zwycięstwa nad własną wolą. Z nadzieją dochodzimy do pełnej zgodności ze słowami poety:

„Panie, miłość Twoja zwyciężyła –
Tobie wszystko, sobie nic.”

_______
Źródło: „Sztandar Biblijny”, styczeń-luty 2005, s. 3

Charles Haddon Spurgeon

Wykonywanie woli Jehowy było i wciąż jest przywilejem i obowiązkiem każdego poświęconego dziecka Bożego! Najwyższym życiowym celem człowieka nie jest tylko czynienie dobra albo pozyskiwanie dusz, choć najwyraźniej wielu tak myśli. Jest nim raczej pełnienie woli Bożej. „[…] abyście stali doskonałymi i zupełnymi we wszelkiej woli Bożej” (Kol. 4:12). Czasem, lub dla niektórych osób, może oznaczać to wykonywanie pewnych dobrych uczynków, czy pozyskiwanie dusz, a czasem, lub wobec innych osób, Bóg może nie oczekiwać akurat tych konkretnych rzeczy. Dla prawdziwego chrześcijanina odpowiedź na pytanie: „Co jest celem mojego życia?” brzmi: „Czynić wolę Bożą, jakakolwiek ona będzie”. Dla niektórych może to być mówienie kazań w dużym zgromadzeniu, dla innych – w małym, dla jeszcze innych – praca na utrzymanie rodziny (1 Tym. 5:8), czy wreszcie cieszenie się słodkim odpoczynkiem (BS 1971, s. 50).

Wielki angielski kaznodzieja baptystów, Charles Haddon Spurgeon, został „powołany”, by wygłosić kazanie do bardzo dużego zgromadzenia, lecz wiedząc, że nie jest to wolą Bożą, odpowiedział: „Nie mam ambicji, aby przemawiać do 10 000 ludzi, ale aby czynić wolę Bożą” – i odmówił. Ci, którzy całkowicie poddają swoją wolę Bogu są prawdziwie wielcy i odnoszą prawdziwe sukcesy. To oni trzymają w ręku dźwignię, która może poruszyć świat. „[…] Jeźli Bóg za nami, któż przeciwko nam?” (Rzym. 8:31). „[…] a to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza” (1 Jana 5:4). Jedyną prawdziwie wielką rzeczą w życiu jest to, co w nim jest zgodne z wolą Bożą. Wykonanie woli Bożej jest największym osiągnięciem. Zatem nadrzędną zasadą, według której powinniśmy wieść nasze życie jest trzymanie się – w dobrej i złej sławie, pośród prób i pokus, w pomyślności i przeciwnościach – woli Bożej, gdziekolwiek nas ona poprowadzi.

Co zatem jest najważniejszym celem życia poświęconych dzieci Bożych? – „[…] Oto idę […], abym czynił, o Boże! wolę twoję” (Żyd. 10:7). Co dla dzieci Bożych jest najwyższym stopniem wykształcenia? – „Naucz mię czynić wolę twoję, albowiemeś ty Bóg mój […]” (Ps. 143:10). Co jest dla nich podtrzymującym życie pokarmem? – „[…] Moim pokarmem jest wypełniać wolę tego, który mnie posłał, i dokonać jego dzieła” (Jana 4:34, UBG). Co jest drogą poświęconych do Boskiego serca? – „[…] męża według serca mego, który będzie czynił wszystkę wolę moję” (Dz. Ap. 13:22). Jaka jest ich relacja z Jezusem? – „[…] ktobykolwiek czynił wolę Ojca mojego, który jest w niebiesiech, ten jest bratem moim, i siostrą i matką” (Mat. 12:50). Co jest dla dzieci Bożych wielką przyjemnością? – „Z rozkoszą czynię wolę twoją, o Boże mój” (Ps. 40:8, KJV). Co jest ich nadzieją życia wiecznego? – „[…] kto czyni wolę Bożą, trwa na wieki” (1 Jana 2:17).

Ale jak możemy „[…] rozróżnić, co jest wolą Bożą, co jest dobre, miłe i doskonałe” (Rzym. 12:2, BW)? Po tym jak zupełnie poddamy naszą wolę Bogu i poświęcimy się Mu, On poucza nas co do drogi, jaką powinniśmy
pójść (Ps. 32:8; Iz. 48:17) – „[…] sprawuje w [nas] chcenie i skuteczne wykonanie według upodobania swego” (Fil. 2:13). Otrzymujemy instrukcję, aby poznawać wolę Bożą poprzez Jego Słowo, Ducha i opatrzności oraz wszelkie doświadczenia w życiu – tak, przez Boskie usposobienie w nas. Gdy się poświęciliśmy, postanowiliśmy czynić wolę Bożą. Nie widzieliśmy jednak tej woli w całości. W miarę naszego postępu, widzimy ją coraz bardziej wyraźnie. Najpierw przychodzi „chcenie”, a następnie pobudzenie i wykonanie. O, jak wielkim przywilejem jest być „[…] jako słudzy Chrystusowi, czyniąc z duszy wolę Bożą. Z dobrą wolą służąc jako Panu a nie ludziom” (Efez. 6:6, 7; 1 Kor. 10:31)!

________________
Źródło: TP nr 545, s. 32