albo

Hbr 12:14: „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.”

ALE jest jeden bardzo konkretny i taki mocny werset gdzie Jezus mówi do nas w Ew. Mateusza  – “…bądźcie doskonali…”

Czy zastanawialiście się kiedyś nad doskonałością?

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu zboru chrześcijańskiego w Bydgoszczy, 16 sierpnia 2026 r. 

Ostatnio moje myśli zaczęły właśnie krążyć wokół idei doskonałości, wokół tego wezwania i wokół Boga jako stwórcy wszystkich rzeczy.

Jezus powiedział do nas: “bądźcie doskonali…” co to znaczy doskonali? czym jest doskonałość?

Po łacinie – perfectio słowo oznaczające doskonałość, doskonałość to pewien stan, określenie czegoś jako będącego bezbłędnym, nienagannym, dopracowanym w każdym szczególe.

Na przestrzeni wieków w różnych środowiskach, w różnych kulturach patrzono na tą doskonałość trochę inaczej.

i tak:

• dla starożytnych Greków doskonałe było to co istniało zawsze – wieczne idee, ale też to co spełnia funkcje do których było stworzone.
• później często zaczęto używać tego słowa do określenia czegoś lub kogoś, co wydawało się najlepsze w swojej kategorii – i to bez znaczenia czy dotyczy to osoby robiącej coś dobrego czy złego – np. “doskonały łotr”/”doskonały zabójca”

Czy wam też wydaje się, że te różne nasze definicje i sposoby patrzenia na doskonałość są jakieś takie nieprzydatne w praktyce? Że nie pomagają zrozumieć faktycznie czym jest doskonałość, kto i co może być doskonałe?

A Nasz Pan powiedział: “bądźcie doskonali…” – dobrze by było gdybyśmy się zastosowali do tego wezwania Jezusa.

Jeżeli Pan pozwoli, to spróbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie:

Co według Biblii oznacza doskonałość i dlaczego Jezus nas do niej wzywa? O jaką doskonałość chodzi?

Photo by Mohamed Nohassi on Unsplash

Świetnym punktem wyjścia jest dokładnie to wezwanie Jezusa – ono znajduje się w Ewangelii Mateusza 5:48.

“…tak jak doskonały jest wasz Ojciec w niebie…”

Czy ktokolwiek ma wątpliwości że Bóg jest doskonały?

Skoro mamy być doskonali na wzór Boga to trzeba wiedzieć na czym polega doskonałość Boża, i co to znaczy być doskonali jak i on?

I drugi wniosek, że my nie jesteśmy doskonali skoro dopiero musimy się takimi stać.

Nie jesteśmy doskonali oczywiście w wyniku upadku Adama. Ale nie zawsze tak było, Księga Rodzaju mówi nam że człowiek został stworzony na podobieństwo Boże: “stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz” człowiek więc powstał na obraz i podobieństwo Boże.

Ale jakie podobieństwo? Fizyczne, cielesne?

Na pewno NIE! Ewangelia Jana 5:37 mówi że nikt nie widział postaci/kształtu Boga…

Patrząc na siebie nawzajem musielibyśmy widzieć kształt/postać Boga jedni u drugich.

Jednocześnie Nasz Pan kiedy apostoł Filip go poprosił: “Panie – pokaż nam Ojca” – odpowiada: “Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca”

Jezus nie był wtedy istotą duchową, był człowiekiem z krwi i kości. Ale jednak kazał dostrzegać w nim Ojca, Boga.

Chodzi więc o jakieś inne podobieństwo…

Adam po stworzeniu przez Boga, w ogrodzie Eden, był doskonały –  tak jak doskonały jest Bóg jego stwórca.

Jednak warto wiedzieć że istota osobowa jaką jest zarówno Bóg jak i człowiek, ma dwa rodzaje przymiotów: 1. przymioty istoty i 2. przymioty charakteru.

To bardzo ważne rozróżnienie. Bo Adam jako doskonały człowiek nie posiadał takich samych przymiotów istoty jak Bóg!

Na przykład jednym z przymiotów istoty Boga jest jego ciało – ciało duchowe – niematerialne ; Adam miał ciało ludzkie, materialne, stworzone z pierwiastków ziemi.

Innym przymiotem istoty Boga jest: nieśmiertelność J 5:26, 1 Tym 1:17 ; Adam nie był nieśmiertelny, umarł.

Tu się na chwilę zatrzymajmy bo to jest często źle rozumiany temat.

Śmiertelność a nieśmiertelność, słowo “śmiertelność” wydaje się sugerować pewną śmierć istoty, która ma taki przymiot istoty. Nic takiego to nie oznacza. Śmiertelność, jako przymiot istoty oznacza teoretyczną i praktyczną możliwość śmierci, w kontraście do nieśmiertelności, która oznacza brak możliwości śmierci istoty w żadnym wypadku.

To szatan podsunął swoim kłamstwem sugestię, że człowiek ma nieśmiertelną duszę, więc tak naprawdę nie umiera.

Więc jeszcze raz, Adam nie posiadał wszystkich przymiotów istoty Boga. A co posiadał?

Posiadał podobne do Boskich przymioty charakteru – można to lepiej zrozumieć gdy popatrzymy na zastosowanie wyrazu “obraz” w Biblii.

Ps. 73:18-20 – słowo “tzelem” to samo co w księdze Rodzaju.

2 Kor. 3:18

1 Kor. 11:7 – “eikon” – obraz, podobieństwo ; ciekawe jest tu, że to “gdyż jest” ma w grece taką konotację/znaczenie: “ponieważ powstał jako” – co podkreśla, że człowiek powstał na podobieństwo/obraz Boga, a niekoniecznie jest nim w takim samym stopniu obecnie co już sobie powiedzieliśmy.

Zastanówmy się chwilę nad doskonałym Adamem.

Choć Adam, tak jak mówiłem, nie miał on przymiotów istoty Boga takich jak: ciało (duchowe), nieśmiertelność, wieczność czy wszechwiedza to posiadał przymioty swojej istoty – doskonałego człowieka.

Adam miał doskonałe ludzkie ciało i umysł – które pozwalały mu żyć wiecznie (ale nie w nieśmiertelności), doskonale odczuwać szczęście i być użytecznym dla innych i dla reszty stworzenia Bożego. Adam jako istota odrębnie, specjalnie stworzona przez Boga, emanował wyższością nad resztą stworzenia. Człowiek nie jest, jak twierdzi ewolucja, jedynie trochę wyżej rozwiniętą małpą.

Możemy śmiało stwierdzić, że zdecydowanie bliżej człowiekowi do aniołów niż do jakichkolwiek zwierząt. Ps. 8:5

To to bycie niewiele mniejszym od aniołów, ta doskonała umiejętność rozumowania, inteligencja, ten charakter na wzór Boży, dawał też Adamowi łatwość w panowaniu nad zwierzętami. One w jakiś sposób czuły jego wyższość, jego wspaniałość.

Dzisiaj czasem widzimy jak ktoś potrafi oswoić, panować, wydawać polecenia dużym dzikim zwierzętom, i częściowo to są pewne wypracowane umiejętności takiej osoby, ale w dużej mierze to ich charakter, odwaga, taka prawdziwa pewność siebie. Zwierzęta są w stanie to odczuć. A to wszystko i tak jest nic w porównaniu z Adamem.

Werset 26 Księgi rodzaju mówi nie tylko o „obrazie”, ale także o „podobieństwie”(podobieństwie do Boga i Logosa) co miało polegać na panowaniu nad ziemią i wszystkim co na niej żyje. Człowiek został uczyniony panem, królem nad ziemią. Podobnie jak Bóg i Logos panowali nad wszechświatem, tak człowiek dostał pod panowanie ziemię.

Pierwszy człowiek Adam miał doskonałe zdolności umysłowe, moralne, artystyczne i religijne.

Potrafił doskonale miłować siebie, swoją żonę, zwierzęta i przede wszystkim Boga.

Potrafił doskonale mówić, śpiewać, uwielbiać, formułować myśli i słowa.

Potrafił doskonale używać swój umysł by zgodnie z potrzebami świata wynajdywać i tworzyć nowe rozwiązania, wynajdywać nowe sposoby korzystania z minerałów, pierwiastków, materiałów dostępnych na Ziemi.

Wiele z tych dziedzin, gdyby nie jego upadek, grzech, zostało by pięknie i doskonale rozwiniętych z korzyścią i przyjemnością, i dla człowieka, i dla Boga.

Czy więc Naszemu Panu chodziło o to byśmy starali się o doskonałość Bożą, jako upodabnianie się do obrazu Boga i do podobieństwa Bożego jakim był doskonały Adam?

Nie do końca.

Musimy tutaj rozróżnić dwie rzeczy.

1. : To jaki Bóg miał pierwotny plan dla człowieka.
2. : To jaki Bóg obecnie ma plan wobec niektórych w tym czasie.

1. Planem Boga dla człowieka było jego doskonałe, wieczne życie, w szczęściu, w niekończącym się doskonałym rozwoju i rozmnażaniu się i zapełnieniu całej Ziemi.

Wspaniały plan.

Niestety człowiek, przy udziale szatana, bez doświadczenia ze złem, w swojej wolnej woli, popełnił grzech na śmierć – która oznaczała nie tylko fizyczną śmierć Adama, ale przede wszystkim oznaczała utratę prawa do życia przez niego i wszystkich jego potomków.

Bóg więc, przewidując już przed stworzeniem człowieka, że tak będzie, przewidział lekarstwo na tą sytuację, by jednak ostatecznie doprowadzić ten pierwotny plan do skutku. Tym lekarstwem jest oczywiście Jezus i jego ofiara na krzyżu – podstawa nadziei człowieka na zmartwychwstanie i powrót do pierwotnego stanu doskonałości.

2. Dodatkowo, w swojej wspaniałości, Bóg zobaczył też, że w czasie kiedy ten jego plan naprawy będzie w trakcie realizacji, możliwe będzie zrealizowanie jeszcze czegoś więcej dla niektórych ludzi.

Bóg wiedział, że będą tacy, którzy mimo swojej grzeszności, mimo zdegradowanego, złego świata, będą mocno pragnęli tej doskonałości, zobaczą ten Boży plan zbawienia w Jezusie, uwierzą w niego i będą chcieli się zmieniać już w tym życiu.

I dla tych, choć Bóg wcale nie musiał, przygotował możliwość skorzystania z tej ofiary Jezusa już teraz, za co obiecał szansę zdobycia nagrody, czegoś więcej niż zaplanował dla całego świata.

1 Piotra 1:18-21 – to jest właściwie ten Boski plan dla chrześcijan w 4 wersetach pięknie zapisany pięknie przez Ap. Piotra.

Plan Boży ma dwa etapy: 1. dotyczący ogółu ludzkości („Bóg chce aby wszyscy byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”) a 2. dotyczy tych z ludzi, którzy w obecnym czasie, w tych złych warunkach, pragną służyć Bogu, zmieniać się już dziś.

My aspirujemy do tego grona. My w różnych okolicznościach życia, poznaliśmy Chrystusa, zobaczyliśmy jakimi Bóg nas stworzył, a co stało się po tym jak Adam zgrzeszył, zauważyliśmy, że my sami także grzeszymy przeciwko prawu Bożemu i jako tacy nie zasługujemy na życie.

Przez wiarę ofiarę Chrystusa, a potem przez poświęcenie się Bogu na służbę, pokazaliśmy nasze pragnienie by zmieniać się, by nie trwać w tych grzechach.

Takich Bóg powołuje do innego życia. Od takich wymaga by rozwijali swój charakter, by szli tą drogą, w kierunku Boskiej doskonałości.

Adam jako doskonały człowiek posiadał usposobienie/charakter na obraz Boży, ale to nie oznacza takiego samego zakresu, takiej samej jakości czy ilości tych cech. Były też pewne przymioty charakteru Boga, których człowiek nie miał.

My oczywiście także nie mamy możliwości rozwoju na podobieństwo Boga w takim zakresie jakim on sam jest, to jest oczywiste. Jednak mamy możliwość wypracowania więcej niż mógł Adam.

Mamy doświadczenie ze złem, czego nie miał Adam, widzimy wieki konsekwencji tego co sprowadza na ludzkość grzech – Adam też to dojrzał, kiedy utracił ogród Eden, kiedy musiał  przeżyć śmierć własnego syna, który zginął z ręki swojego brata.

Adam jednak doświadczał tego po swojej próbie, próbie, w której bez doświadczenia ze złem, bez możliwości, by w pełnej świadomości konsekwencji, podjąć właściwą decyzję.

My mamy możliwość, by przed naszą indywidualną próbą, skorzystać z doświadczenia ze złem, by skrystalizować swój charakter tak by był w pełni przygotowany na próbę.

Zanim jednak to będzie możliwe, musimy zacząć od zawrócenia z tej ścieżki grzechu, na jakiej od urodzenia jesteśmy.

I to dzieje się gdy zdamy sobie sprawę z naszej grzeszności i poznamy Jezusa jako tego, który daje nam możliwość wykupienia z tego stanu.

Efez. 1:7

Rzym. 8:2

To zdanie sobie sprawy z jednej strony z naszej niedoskonałości, grzeszności, a jednocześnie poznanie łaski jaką Bóg nam okazał przez ofiarę swojego Syna, powoduje w nas wielkie uczucie wdzięczności, potrzeby odwzajemnienia tej miłości jaką Bóg nas obdarzył.

1J 4:19: „My go miłujemy, ponieważ on pierwszy nas umiłował.”

Ta miłość ona jest oczywiście najmocniejsza w stosunku do Boga i do Jezusa. Ale ona umożliwia nam też pewną dozę miłości do ludzi, szczególnie do tych nam bliskich, daje pewne zrozumienie, taką wyrozumiałość, że oni też są grzeszni, też są niedoskonali jak i my.

I to możemy nazwać miłością obowiązkową, bo ona wynika z poczucia obowiązku/wzajemności.

Ale to nie jest koniec tego, jak wygląda proces naszego przygotowywania się…

Naturalnie kiedy osiągamy pewien poziom tej miłości obowiązkowej i poznajemy Boga i Jezusa bliżej, zaczynamy dostrzegać i doceniać ich zasady sprawiedliwości, widzimy, że ich prawo, ich zalety charakteru są dobre, są godne naśladowania.

Widzimy, że Bóg jest najpełniejszą, najdoskonalszą reprezentacją sprawiedliwości.

Ps 71:19: „Twoja sprawiedliwość, Boże, jest wywyższona, czynisz wielkie rzeczy; Boże, któż jest podobny do ciebie?”

Tu zaczynamy szczerze miłować Boga nie tylko za to co dla nas uczynił, ale też za to kim jest, jaki jest wspaniały.

Możemy nie wiedzieć jeszcze wszystkiego o Nim, jeszcze nie zdajemy sobie sprawy z głębi piękna charakterów Boga i Chrystusa, ale już je zaczynamy oceniać.

Co dzieje się dalej…

Dalej naturalnie zaczynamy mocno pragnąć postępować i naśladować te zasady sprawiedliwości. Miłość Boża, miłość Chrystusa zaczyna kierować naszym życiem, szukamy u nas i u innych tego co podobne do Boga, co naśladuje jego charakter.

Większość ludzkości nie stara się czynić sprawiedliwości ponad wszystko, nie kierują się miłością do bliźniego, nie interesuje ich szczere naśladowanie Chrystusa.

Więc gdy u niektórych zauważamy, że starają się usilnie by postępować sprawiedliwie, by rozwijać swój charakter, wzrastać w miłości, takich którzy oddali się Bogu na służbę, to uczymy się miłości do braci.

Rozpoznajemy w nich takich, którym podobnie jak i nam wiele brakuje do doskonałości, Bożej chwały, ale starają się na mimo wszystko dążyć w tym kierunku.

Interesujemy się sukcesami, zwycięstwami nad grzechem w ich życiu, ale interesuje nas też jakie wyzwania mają. Chcemy im pomagać, wspierać, budować się wspólnie.

Miłowanie braci zawiera w sobie też rozwój naszej zdolności miłowania braci także wtedy, gdy mamy trochę inne zdanie, gdy brat wyrządza nam jakąś przykrość.

Ostatecznie, nasza miłość do braci ma osiągnąć taki poziom byśmy byli gotowi nawet oddać życie za brata.

1 J 3:16: „Po tym poznaliśmy miłość Boga, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Ostatecznym krokiem do jakiego aspirujemy, jest miłowanie świata – miłowanie naszych nieprzyjaciół.

Miłość do świata oczywiście nie taka o jakiej mówi apostoł Jan: 1 J 2:15: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.”

Raczej:

Łuk. 6:27

Chodzi o umiejętność rozdzielania grzechu od grzesznika, co jest bardzo trudne.

Bo można, a nawet trzeba, potępiać grzech. Nasze umiłowanie sprawiedliwości nie może nam pozwalać go miłować. Jednak to nie znaczy, że potępiamy tą osobę.

Nie chodzi też jedynie, o tolerowanie ich, o nie odpłacanie złem za zło, lecz o wiele więcej.

Nasza miłość do Boga, do Chrystusa, do braci, rozwija w nas taki poziom miłości, że będziemy chcieli miłować każde inteligentne stworzenie, w tym obcego i wroga, pragniemy nie tylko nie wyrządzać im krzywdy, ale wręcz czynić dobrze, nawet tym, którzy oceniając z punktu widzenia żelaznej sprawiedliwości, nie zasługują na odwdzięczanie się dobrem.

Wierzymy, że Bóg ma plan powrotu ziemi i jej mieszkańców do doskonałości, czekamy na odnowienie wszystkich rzeczy, na odnowienie ziemi i wszystkich jej mieszkańców, i chcemy na ile mamy sposobność, pomagać, brać w tym udział, być tym światłem w ciemności dla wszystkich.

Rzym. 12:20: „Jeśli więc twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go, jeśli jest spragniony, napój go. Tak bowiem robiąc, rozżarzone węgle zgarniesz na jego głowę.”

Możemy więc tak podsumować nasz proces przygotowywania do tej doskonałości do jakiej wzywa nas Pan.

1. Miłość obowiązkowa do Boga i Jezusa
2. Umiłowanie sprawiedliwości
3. Miłowanie braci
4. Miłowanie świata w tym nieprzyjaciół

One wszystkie dotyczą obszaru miłości, dlaczego tak jest?

Rzym. 13:8-10

Doskonała miłość jest tą właśnie doskonałością do jakiej powołuje nas Bóg, i do jakiej wzywa nas Chrystus.

1 Jana 4:7-8

Poznawanie Boga to coraz głębsze poznawanie jego miłości gdyż „Bóg jest miłością”.

Na tej naszej drodze do doskonałości, w rozwoju naszej miłości będziemy musieli oczywiście po drodze nauczyć się wielu różnych rzeczy. Wiele łask charakteru, jakie posiada Bóg, takich jak, mądrość, sprawiedliwość czy nadzieja, będziemy wypracowywać po tej drodze. Ale takim podstawowym drogowskazem jest miłość i jej rozwój w nas.

My więc nie czekamy jedynie na czas, gdy Bóg przywróci do doskonałości Ziemię i ich mieszkańców, kiedy znów zapanują dobre warunki, kiedy Ziemia będzie napełniona poznaniem Boga i jego zasad, kiedy wybór, w oczywisty sposób, będzie między postępowaniem drogą Bożą i życiem wiecznym, a grzechem i jej konsekwencją – wieczną śmiercią.

My uczestniczymy w powołaniu, do jakiego Pan wzywa nas już dziś, że jeżeli pociąga nas do siebie, to przez ofiarę Jezusa możemy podnosić się ze stanu grzechu już dzisiaj, w tych trudnych, niesprzyjających warunkach. Oczywiście będziemy ograniczeni naszą grzeszną istotą – ciałem, intelektem, które nie staną się doskonałe teraz. Możemy jednak osiągnąć stan pewnej doskonałości, doskonałości ducha, umysłu, woli, intencji.

W nagrodę za ten wysiłek, za tą mozolną pracą nad sobą w podźwiganiu się do doskonałości, Bóg obiecuje dodatkową nagrodę, pewne lepsze imię nad to, które otrzymają ci którzy już pod tymi dobrymi warunkami królestwa osiągną tą doskonałość.

Jeżeli więc czujemy, że Pan nas powołał w tym czasie, że pragniemy przybliżać się do tej doskonałości – to możemy i powinniśmy wytrwale iść/biec tą drogą przez resztę naszego życia!

W tym wszystkim nie jesteśmy sami, jest z nami Chrystus, który przez swoją ofiarę nie tylko otworzył nam tą możliwość, ale też sam jest idealnym wzorem, odbiciem chwały Bożej i jako taki jest zupełnie godny naśladowania we wszystkim.

Mt 16:24: „Wtedy Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.”

ZAKOŃCZENIE: 

Rozmyślając o doskonałości, powinniśmy pamiętać te rzeczy:

1. Rozróżniamy doskonałość ciała, jej przymiotów istoty od doskonałości ducha, woli, intencji.
2. Rozumiemy, że Bóg przywróci wszystkim ludziom, którzy będą na to zasługiwać doskonałość ciała, do takiej jaką miał Adam przed upadkiem, a doskonałość ducha, woli, intencji jest zadaniem, które przy Bożej pomocy, człowiek musi osiągnąć samodzielnie.
3. Wiemy, że Biblia pokazuje nam, że Bóg niektórych już dzisiaj powołuje by dążyli do tej doskonałości, a wypełnieniem tej doskonałości jest rozwój naszej miłości.

Więc ile tylko mamy sił w naszych niedoskonałych ciałach, biegnijmy do tej doskonałości, niech ona nie będzie tylko jakimś mglistym pojęciem naukowym, albo jakąś niezdefiniowaną do końca teoretyczną ideą, tylko niech ona będzie cały czas przed naszymi oczami, wystawiona jako ten cel, jako ten kres naszego chrześcijańskiego biegu.

Słuchajmy gdy Chrystus nas wzywa: …bądźcie doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.

– 1 Kronik 16:31-33 –

„Czy grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?”

Photo by Tim Foster on Unsplash

Dość zaskakująco, temat ten był niedawno dyskutowany w popularnym programie telewizji BBC „The Big Question” (pisane w lipcu 2010 r.). Wywołał on z jednej strony zaciekłą obronę tego pojęcia, z drugiej – pogardliwe drwiny. Zaskakujące? Tak. W tym momencie historii ludzkości, kiedy wzrost wiedzy raczej podważa wiarę religijną – a szczególnie wiarę w chrześcijańską Biblię – tematy doktrynalne mają dla większości społeczeństwa niewielki urok. Stanowią jedynie okazję dla niewierzących do szydzenia z uparcie łatwowiernych, którzy trzymają się starych idei. Jednak dyskusja była prowadzona poważnie, co pokazuje, że to, co przyszłość przyniesie rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza każdemu z nas osobiście, wciąż budzi poważny niepokój. To ma znaczenie! Jednak ostatnie słowo należało do ateisty, który – paradoksalnie – był bliższy prawdy niż większość chrześcijan: „Gdy dojdę do końca tego życia” – powiedział – „będę martwy.”

Czy można przedstawić dowody na to, że niezliczeni zmarli z ludzkości gdzieś istnieją? Czy są w jakimś niebie pełnym błogości, czy w jakimś straszliwym piekle tortur? Ach! – powiedzą niektórzy – ich ciała są martwe, ale ich dusze żyją dalej, trwając w świadomym istnieniu. Tak nie jest! Dopiero gdy Stwórca tchnął w jego nozdrza dech życia, człowiek stał się żyjącą duszą. Gdy ten dech ustaje, żyjąca dusza umiera (Rodzaju 2:7; Ezechiela 18:1-4).

„Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.” – Księga Rodzaju 2:7

„Dusza, która grzeszy, ta umrze.” – Księga Ezechiela 18:4

Oczywiście nie może być żadnych naukowych dowodów, ale ci, którzy nie są całkowicie uprzedzeni do nauki biblijnej, mogą wydobyć z Pisma Świętego pewne ziarna prawdy, które przemawiają do rozumu i mogą otworzyć fascynującą oraz intrygującą nową perspektywę na kwestię życia, śmierci i Boskiego Sądu. Należy zauważyć, że przy pierwszej obecności Jezusa zostały otwarte szczególne niebiańskie perspektywy dla członków Ciała Chrystusowego – tych świętych, którzy złożyli swoje życie w ofierze wraz ze swoim Panem – ale to temat na osobne opracowanie.

Czym jest grzech?

Definicje będą oczywiście różnić się w zależności od dziedziczonych lub nabytych wartości i standardów postępowania. I chociaż bez wątpienia wiele osób niereligijnych prowadzi wzorowe życie, kwestia postępowania wobec tych, którym nie udaje się żyć zgodnie z właściwymi zasadami, nigdy nie została zadowalająco rozwiązana. Dla wierzącej w Boga mniejszości grzech rozumiany jest w skrócie jako naruszenie Prawa Bożego – definicja powszechnie podzielana przez kilka grup wyznaniowych. Jednak w tym wywodzie omawiamy go z chrześcijańskiego punktu widzenia, który – jak mamy nadzieję pokazać – ukazuje Boską mądrość i wspaniałe przywrócenie tym, którzy będą tego chcieli, od grzechu i śmierci do doskonałości i życia wiecznego.

Istnieją standardy prawości i sprawiedliwości, których nie można naruszyć bez poniesienia poważnych konsekwencji. W Biblii nadużywanie tych zasad nazywane jest grzechem, a konsekwencją trwałego i niepoprawnego grzechu jest odebranie życia. I tak to się stało, że u zarania dziejów ludzkości proces grzechu i śmierci rozpoczął się, gdy Adam – ulegając własnemu pragnieniu – utracił przywilej życia wiecznego i trwałego, zarówno dla siebie, jak i dla swojego potomstwa (Rodzaju 2:17). Jednak dana była ukryta nadzieja na ostateczne przywrócenie, którą wielu pobożnych ludzi kolejnych pokoleń uznawało za obietnicę ostatecznego uwolnienia ludzkości od wyroku śmierci i przywrócenia pierwotnej doskonałości życia (Rodzaju 3:15).

Karą za grzech jest śmierć – a nie życie w miejscu mąk.

Hiob w swoim utrapieniu pragnął umrzeć, wiedząc, że w odpowiednim czasie zostanie przywrócony do życia (Hioba 14:12-14):

„Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie. Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.”

Abraham uwierzył Bożej obietnicy, że przez jego potomstwo będą błogosławione wszystkie narody ziemi – co jest odwróceniem przekleństwa śmierci nałożonego z powodu grzechu (Rodzaju 28:14). A w Nowym Testamencie apostoł Paweł podejmuje ten wątek, oświadczając, że „zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23). Łącząc starożytne obietnice Boże z wydarzeniami, w którym brał udział, Paweł zidentyfikował Chrystusa Jezusa jako tego syna Abrahama, który będzie błogosławił wszystkie narody (Galacjan 3:8,16,29):

„[8] A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. [16] Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. [29] A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Znaczenie słowa „piekło”

W Starym Testamencie słowo „piekło” jest tłumaczone z hebrajskiego szeol, które oznacza „grób”. New International Version i większość innych współczesnych przekładów oddają to właśnie w ten sposób. Piekło – grób – jest stanem nieistnienia, nieuniknioną perspektywą dla każdego. Jezus powiedział swoim uczniom, że „nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego” (Jana 3:13), a Paweł kilka lat później określał zmarłych wierzących jako śpiących, oczekujących zmartwychwstania (1 Koryntian 15:6, 18).

Wszyscy trafili do piekła, do szeolu Pism hebrajskich – miejsca, które od czasów średniowiecza było rażąco fałszywie przedstawiane jako miejsce tortur. Jak wilki wśród owiec, ambitni ludzie tego świata w systemie kościelnym odkryli, że mogą wykorzystywać strach przed wiecznym potępieniem do kontrolowania umysłów i życia przesądnych milionów wyznawców. W Nowym Testamencie jest to oddawane głównie z greckiego hades, które odpowiada hebrajskiemu szeol i ma to samo znaczenie.

Czy więc grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?

Tak – i sprawiedliwi również. Grób jest naszym miejscem spoczynku, aż Syn Człowieczy zawoła nas, abyśmy się obudzili – nie na 24-godzinny Dzień Sądu, ale na niezwykłą szansę zdobycia życia wiecznego!

W Jana 5:28-29 Jezus wyraża to w następujący sposób:

„Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego. I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu.”

Słowo „sąd” jest tu przetłumaczone z greckiego krisis i oznacza próbę, obejmującą wyrok na jej zakończeniu, którym będzie z jednej strony życie wieczne, a z drugiej – unicestwienie, w zależności od odpowiedzi na warunki tego okresu, który Pismo Święte nazywa Dniem Sądu. W Dziejach Apostolskich 17:31 napisano:

„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.”

Jaka podnosząca na duchu perspektywa!

Zobaczmy, że Paweł mówi tu o sądzie nad światem. Powszechne wyobrażenie o nim jest całkowicie niezgodne ze sprawiedliwym charakterem Boga i obietnicami zapisanymi w Jego natchnionym Słowie. Termin „dzień” – zarówno w Piśmie Świętym, jak i w mowie potocznej – często oznacza okres inny niż dwadzieścia cztery godziny. Na przykład Święty Paweł odnosi się do epoki, w której głoszona jest Ewangelia, jako do „dnia zbawienia” (2 Koryntian 6:2). Z kolei apostoł Piotr, pisząc o nadchodzącym „dniu sądu”, przypomina nam słowa Mojżesza, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (Psalm 90:4; 2 Piotra 3:8).

Istnieje zatem dobry powód, by sądzić, że czas trwania „dnia sądu” to tysiąc lat, i że sąd ten jest istotną cechą Tysiąclecia – Królestwa Chrystusa na ziemi, o które modliły się niezliczone pokolenia wierzących w Modlitwie Pańskiej.

Dzień Sądu – przeznaczony, by błogosławić, a nie potępiać

Zazwyczaj naszą pierwszą reakcją na słowo „sąd” jest lęk – popełniono wykroczenie, za które winny zostaje postawiony przed sądem i ukarany. Rzeczywiście, choć może się to wydawać surowe, kiedy u zarania dziejów ludzkości nieposłuszeństwo Adama sprowadziło na niego karę śmierci, cała ludzkość, którą wydał na świat, poniosła ten sam wyrok. To, że sprawiedliwość, mądrość i miłość Stwórcy skłoniły Go do tego kroku, to inny temat, który jest omawiany gdzie indziej na tej stronie. Wystarczy jednak stwierdzić, że wyrok na Adamie służył Boskiemu celowi – nauczeniu ludzkości konsekwencji grzechu. Ale Dzień Sądu nie będzie jedynie okazją do wydawania nowych, nawet surowszych wyroków.

Boski Dzień Sądu obejmuje zbawienne pouczenie. Wszyscy dowiedzą się o zbawieniu zapewnionym przez Chrystusa Zbawiciela.

Niech przemówi Pismo: „Ziemia bowiem będzie napełniona poznaniem chwały PANA, jak wody napełniają morze.” (Abakuka 2:14).

„A wszystkie twoje dzieci będą wyuczone przez PANA, wielki będzie pokój twoich dzieci.” (Izajasza 54:13).

W ziemskim Królestwie warunki będą sprzyjać pełnemu wyzdrowieniu z upadłego stanu, a Król królów będzie sprawował sprawiedliwe rządy (Jeremiasza 23:5).

Kolejną cechą Dnia Sądu będzie próba wierności wobec Pana. Ale ta próba będzie łagodniejsza niż pierwsza w Edenie – proces umierania i długie doświadczenie ludzkości pod przekleństwem nauczyły już wielu bolesnych lekcji. Wyrok śmierci odziedziczony po Adamie zostanie cofnięty, a każdy mężczyzna i każda kobieta będą sądzeni jako jednostki osobiście odpowiedzialne na mocy praw Nowego Przymierza, które wtedy będzie obowiązywać.

Ostateczny sąd – kluczowa decyzja o tym, kto jest godzien życia wiecznego – jest powszechnie uważany za przedstawiony w przypowieści Jezusa o owcach i kozłach (Mateusza 25:31-46). Istotą tej przypowieści jest stan serca milionów odkupionej ludzkości. Niektórzy mogą zewnętrznie przestrzegać prawa, wewnętrznie jednak żywiąc urazę do jego nakazów. Ich wyrokiem nie będą wieczne męki, ale unicestwienie. Przestaną istnieć. Świadectwo Biblii jest takie, że karą za grzech jest odebranie życia – koniec świadomego istnienia – co jest dla nich miłosiernym końcem, a dla wiernych obywateli nowej ziemi – będzie to ulga; wiernych czeka wieczność wypełniona radością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „Judgment Day”.

Czy sąd = wyrok? Co Biblia mówi o sądzie?

Kim byli i kim będą Sędziowie? Na czym polega urząd Sędziego w Biblii?

Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r. 

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

1. Marii Magdalenie
2. Innym kobietom
3. Piotrowi
4. Dwóm uczniom w drodze do Emaus
5. Uczniom bez Tomasza
6. Uczniom z Tomaszem
7. Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
8. Jedenastu uczniom na górze w Galilei
9. Ponad pięciuset braciom naraz
10. Jakubowi
11. Apostołom przy wniebowstąpieniu
12. Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.

Boskie powołanie [„Wiersze Brzasku”, nr 32]

Dziś, jutro, nieustannie,
W noce ponure, bez gwiazd wysoko,
Nie pytaj: Daleko? Nie pytaj: Dokąd?
Radując się mimo bólu, który łamie,
Weź swój krzyż
I naśladuj Mnie!

Nie obiecuję bogactwa, beztroski,
Sławy, długich dni, uznania, przyjemności,
Gdyż mają więcej niż się wydaje próżności.
Jeśli więc możesz porzucić te sprawy dla Boskich,
Weź swój krzyż
I naśladuj Mnie!

Doskonały pokój obiecać ci mogę,
Ten słodki pokój, trwający w trudach dzielnie,
Wieczną miłość i życie trwające wiecznie,
I odpocznienie, gdy skończysz drogę,
Weź więc swój krzyż
I naśladuj Mnie!
Jarzmo Moje łatwe – włóż je.
Brzemię Moje lekkie – weź je.
Kto idzie za Mną otrzyma koronę.
Krzyż dziś niesiony decyduje o niej,
Weź więc swój krzyż
I naśladuj mnie!

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

Czas między świętami upamiętniającymi ( choć błędnie ) narodziny Jezusa, a świętami przypominającymi Jego śmierć i zmartwychwstanie jest przez nas wykorzystywany, by przypominać o Jezusie i Jego roli w naszym życiu. Ten czas jest dla nas istotny jako czas przedpamiątkowy, czas, który ma nas przygotować do obchodzenia Pamiątki Jego śmierci.

Wykład wygłoszony przez Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 1 lutego 2026 r. 

Przypomnijmy o Jezusie

Jest Zbawicielem świata i obiecanym Mesjaszem. Jego przyjście zapowiadano od wieków. I przyszedł na Ziemię, aby wypełnić Boży plan zbawienia i uwolnienia ludzi od grzechu. Jego ofiara przyniosła nam nadzieję na życie wieczne i pojednanie z Bogiem.

Patrzyłem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają  Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. ( Dan. 7: 13,14 )

Dlatego Pan sam da wam znak: Oto PANNA pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem EMMANUEL. ( Iz. 7: 14 )

Jezus był początkiem stworzenia dokonanego przez Boga. Wszystkie inne istoty i rzeczy zostały stworzone przez Niego, Logosa. Logos to imię Jezusa w Jego duchowej naturze, zanim narodził się jako człowiek.

On to uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna,  w którym mamy odkupienie – odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy to Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała – Kościoła. On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. ( Kol. 1: 13 – 18 )

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.( Jan.1 : 1 – 3 )

Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdomówny, Początek stworzenia Bożego: ( Obj. 3: 14 )

Jezus będąc bogatym ( w duchowej naturze ), wyniszczył samego siebie i urodził się jako człowiek, by ratować Adama, a w nim wszystkich ludzi (całe potomstwo).

On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, ( Filip. 2: 6,7 )

Jezus narodził się z Marii jako doskonały człowiek, ale nie z grzesznej linii Adama, ponieważ Jego Ojcem był Bóg.

Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: „Bóg z nami”. ( Mat. 1: 20-23 )

Taki był plan Boga – aby Jezus stał się człowiekiem, Synem Bożym, którzy umrze, złoży swoje doskonałe życie jako okup za Adama, a w nim za całą ludzkość.

lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. ( Ps. 40: 7,8 )

 Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus,  który wydał siebie samego na okup za wszystkich, jako świadectwo, w oznaczonym czasie. ( 1 Tym. 2: 5,6 )

W wieku 30 lat Jezus przez chrzest pokazał, że ofiarował się na śmierć, aby dać wszystkim ludziom szansę na życie wieczne.

 Piłat zatem powiedział do Niego: «A więc jesteś królem?» [Odpowiedział Jezus:] «Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu». ( Jan. 18: 37

 Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. ( Jan. 3: 16 )

W ciągu 3,5-letniej misji Jezus nauczał, czynił cuda i okazał doskonałe posłuszeństwo Ojcu. Umarł na krzyżu, aby odkupić ludzkość, a trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił do nieba, do Ojca, obiecując swój powrót, by ustanowić Królestwo Boże na Ziemi

 … i rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba». ( Dz. Ap.1: 11 )

 Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone, aby nadeszły od Pana dni ochłody, aby też posłał wam zapowiedzianego Mesjasza, Jezusa, którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, co od wieków przepowiedział Bóg przez usta swoich świętych proroków. ( Dz. Ap. 3: 19 – 21 ) BT

 Zacznijcie więc pokutować i nawróćcie się, by wasze grzechy zostały wymazane, aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby ponownie posłał danego już wam wcześniej Mesjasza, Jezusa, bo trzeba było, by niebo gościło Go do czasu odnowienia wszystkiego. ( Biblia Pierwszego Kościoła – Vocatio )

Kim jest dla nas Jezus? Biblia odpowiada:

Światłem, które rozprasza ciemność, Chlebem, który daje życie i dobrym Pasterzem, który troszczy się o każdą owcę. On jest Drzwiami do nowego, wiecznego życia, jedyną Drogą do Boga.

O symbolach

Literacki charakter Biblii

Pamiętamy, że Pismo Święte jest dziełem literackim. Mówiąc o literackości Biblii wspomina się o jednym z jej wykładników, jakim jest obecność figur retorycznych (środków stylistycznych), czyli takich sposobów ukształtowania wypowiedzi, które zakładają obecność literalnego (dosłownego) i figuralnego (przenośnego) znaczenia. Nazywamy to obrazowością Biblii. Takimi figurami są porównania, metafory (przenośnie), przypowieści, alegorie, symbole, typy i wiele innych. Są one celowym i odpowiednim do przekazywanych myśli użyciem słów.

Czyli tym, co decyduje o obrazowości Biblii, o jej literackim charakterze jest m.in. obecność figur retorycznych, inaczej środków stylistycznych.

Symbole

Symbol to środek stylistyczny, który ma jedno dosłowne znaczenie i kilka ukrytych.

Odbiorca dzieła może zinterpretować symbol na kilka różnych sposobów.

Znaczenie symbolu jest nadane przez autora.

Można je odczytywać na wiele sposobów, ale zawsze należy trzymać się analizowanego tekstu i nie odchodzić od niego, bowiem kontekst pozwoli wybrać najwłaściwsze tropy. Ważne!!!

Symbole zatem to przedmioty, pojęcia, wyobrażenia, przeżycia związane jakimś wewnętrznym stosunkiem z innymi przedmiotami, pojęciami itd.

Symbole są stosowane w celu przedstawienia tego, co jest niepostrzegalne zmysłowo. Posiadają one pierwotne, dosłowne i wprost dane znaczenie oraz „drugie dno”.

1. Ricoeur napisał: zaiste, symbol jest tym, co „daje do myślenia” .

Mówiąc zatem o Jezusie, opisując Go, charakteryzując Pismo Święte używa m.in. symboli. I tak biblijny Jezus to:

Alfa i Omega

Jezus to Alfa i Omega ( Obj. 22: 13 )

Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni.

Jezus jako „Alfa i Omega” (Obj 22:13) to symbol Jego udziału w dziele twórczym. To pierwsza i ostatnia litera greckiego alfabetu, co oznacza, że

Jezus jest:

Początkiem i Końcem wszystkiego (Obj 1:8, 21:6)

Oto nadchodzi z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.
Ja jestem Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

I rzekł mi: «Stało się. Ja jestem Alfa i Omega, Początek i Koniec. Ja pragnącemu
dam darmo pić ze źródła wody życia.

Pierwszym i Ostatnim (Obj 1:17, 2:8)

 Kiedy Go ujrzałem, do stóp Jego padłem jak martwy, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: Przestań się lękać! Ja jestem Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani.

 Aniołowi Kościoła w Smyrnie napisz: To mówi Pierwszy i Ostatni, który był martwy, a ożył:

To deklaracja:

Jezus jako Stwórca – przez Niego wszystko powstało (J 1: 1-3)

Początek i koniec bezpośredniego stworzenia Bożego.

Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nic się nie stało, [z tego], co się stało.

Zbawiciel – On jest początkiem i końcem naszego ocalenia. On dał podstawę prawną dla naszego zbawienia, przez swą śmierć i przygotowuje warunki , byśmy

z Jego śmierci mogli skorzystać. Dlatego musiał nie tylko umrzeć, ale i zmartwychwstać.

Jezus jako drzwi ( Jan. 10: 9 )

Jezus: Drzwi do życia z Bogiem ( Ja jestem drzwiami. Kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony (Jan 10:9). Co to znaczy?

Dostęp do Boga: Jezus otwiera drogę do relacji z Ojcem.

Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. 2 Tym. 3: 14,15

Ocalenie: Tylko przez Niego mamy życie (Jan 14:5,6).

Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?» Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. 

Jezus to chleb życia ( Jan. 6 : 35 )

Jezus mówi: Ja jestem chlebem życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie głodny, a kto wierzy we Mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia (Jan 6:35).

Symboliczne! Jezus jako „chleb życia” oznacza:

Źródło życia duchowego: Jak chleb fizyczny daje życie ciału, tak Jezus daje życie wieczne.

Relacja z Bogiem: Przez Jezusa mamy dostęp do Ojca (Jan 14:6).

Jezus to Baranek Boży ( Jan. 1: 29 )

A nazajutrz Jan zobaczył Jezusa przychodzącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.

Jezus jako „Baranek Boży” (Jan 1:29, Obj. 5:6) to symbol:

Ofiary – jak baranki w Starym Testamencie były składane w ofierze (np. Iz 53:7)

Czystości – baranek to zwierzę „niewinne”, bez wad (por. 1 P 1:19)

Zwycięstwa – w Apokalipsie Baranek zwycięża (Obj. 5:6, 17:14)

Czyli Jezus jako Baranek:

Daje życie za innych (umiera za nas)

Jest niewinny, doskonały

Zwycięża śmierć, grzech

Jezus to woda życia ( Jan. 4: 14 )

 Jezus mówi: Kto pije wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął wcale. A woda, którą Ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody, wytryskającej ku życiu wiecznemu.

To symboliczne! Woda życia to:

Uduchowienie, życie z Bogiem (por. Jan 7:37-39)

Zaspokojenie głodu duchowego – Jezus daje to, czego nikt inny nie da

Życie wieczne – ta „woda” prowadzi do Boga

Jezus to oblubieniec ( Mat. 25: 6, BW, Obj. 19: 7 )

Wtem o północy powstał krzyk: Oto oblubieniec, wyjdźcie na spotkanie.

 Cieszmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała.

Jezus jest określany jako „Oblubieniec” w kontekście Jego relacji z Kościołem (np. Ef 5:25-27, Mt 9:15).

To symboliczne przedstawienie:

Jezus jako Oblubieniec

Kościół (wspólnota wierzących) jako Niewiasta/Oblubienica

To obraz miłości, oddania, zjednoczenia. Jak w biblijnym obrazie małżeństwa.

W tym obrazie:

Jezus (Oblubieniec): kocha, daje się za Kościół, troszczy się (Ef 5:25)

Kościół (Oblubienica): jest „przygotowywana” na powrót Oblubieńca, ma być wierna (2 Kor 11:2, Obj 19:7)

To symbolizuje głęboką relację miłości między Jezusem a Jego ludem.

W Apokalipsie (19:7, 21:2) jest obraz „wesela Baranka” – to kulminacja tej relacji.

Lew z pokolenia Judy ( Obj. 5: 5 )

Wtedy jeden ze starszych powiedział do mnie: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę i złamać siedem pieczęci.

W Apokalipsie (Obj 5:5) jest: „Oto zwyciężył Lew z pokolenia Judy, Odrośl Dawida”. To odniesienie do:

Pokolenia Judy – Jezus pochodzi z linii królewskiej Dawida, z pokolenia Judy (Mt 1:1-2).

Lew symbolizuje władzę, królewskość, zwycięstwo (por. Rdz 49:9-10).

Odrośl Dawida wskazuje na Mesjasza, który ma „odnowić” władzę Dawida (Iz 11:1).

Czyli to tytuł dla Jezusa jako Mesjasza, zwycięskiego Króla .

Jezus to dobry pasterz ( Jan. 10: 11 )

Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz oddaje swoje życie za owce.

 Tak, ciekawa uwaga! W Biblii Jezus jest też „Barankiem Boga” (Jan 1:29, Obj 5:6) – to inna metafora. Jako „Baranek” Jezus jest ofiarą, która daje życie za innych (Iz 53:7, Jan 1:29). Czyli Jezus jest i Pasterzem (opiekunem), i Barankiem (ofiarą) .

Gdybyśmy zapytali: Co to były za owce? znaleźlibyśmy liczne świadectwa Pisma Świętego, że pierwotnie naród Żydowski stanowił tę trzodę i że król Dawid uznawał siebie za jedną z tych owiec. Tak więc Bóg uczynił Hebrajczyków Swoim wybranym narodem. W miarę ich posłuszeństwa Jego przykazaniom, Bóg błogosławił im, gdy zaś schodzili na bezdroża, ćwiczył ich i przywodził ponownie pod Swoją opiekę.

Oprócz cielesnego nasienia, Abraham miał mieć jeszcze nasienie duchowe, które miało panować nad cielesnym i przez nie błogosławić wszystkie narody i rodzaje ziemi. Przeto rozumiemy, że tekst nasz ma szczególniejsze zastosowanie do duchowego Izraela, tak jak wszystkie najgłówniejsze obietnice Boże są właśnie dla tegoż Izraela duchowego. Cielesnym Izraelem były dzieci Abrahama według ciała, zaś duchowymi dziećmi są spłodzeni z Ducha Świętego do nowej natury – do natury duchownej. Przeto chociaż Bóg miał i wciąż jeszcze ma pieczę nad Izraelem cielesnym, to jednak większą i szczególniejszą opieką otacza Izraela duchowego.

TROSKLIWOŚĆ PASTERZA

On wielki Nad-Pasterz jest gotowy przyjąć wszystkie zbłąkane owce, chcące powrócić do Jego owczarni. On naznaczył na naszego Pasterza tego, który umarł za nas, aby tym sposobem mógł wybawić wszystkie owce z mocy onego złośnika – onego lwa ryczącego, który obchodzi szukając, kogo by pożreć.

Jezus to prawda, droga, życie ( Jan. 14: 6 )

Jezus mu odpowiedział: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca jak tylko przeze mnie.

 Droga: Jezus jest „drogą” do Boga, do zbawienia. On nas prowadzi do Ojca.

Prawda: Jezus jest ucieleśnieniem prawdy Boga, On objawia prawdę o Bogu i o nas samych.

Życie: Jezus daje „życie wieczne”, On jest źródłem życia …

Jezus to krzew winorośli ( Jan. 15: 1, 2 )

 Ja jestem prawdziwą winoroślą, a mój Ojciec jest winogrodnikiem. Każdą latorośl, która we mnie nie wydaje owocu, odcina, a każdą, która wydaje owoc, oczyszcza, aby wydawała obfitszy owoc.

Jezus mówi: „Ja jestem prawdziwą winoroślą, a Ojciec Mój jest winiarzem… Ja jestem winoroślą, wy gałęziami” (Jan 15:1, 5). Chodzi o to, że jak gałęzie są połączone z krzewem winorośli, tak my mamy być połączeni z Jezusem, żeby przynosić „owoce” – dobre uczynki, miłość, życie. Bez połączenia z „krzewem” (Jezusem) nie możemy „owocować”.

Kto może owocować? Nie, nie wszyscy . Jezus mówi „wy gałęziami” odnosząc się do tych, którzy są Jego uczniami, którzy w Niego wierzą (Jan 15:5). To jakby zaproszenie do bycia „w Nim”, żeby przynosić owoce. Co to znaczy „przynosić owoce”.

W tym kontekście „przynosić owoce” znaczy żyć w zgodzie z nauką Jezusa, okazywać miłość, mieć dobre uczynki, być posłusznym Jego słowu. W Jan 15:8 Jezus mówi, że „przynoszenie owocu” to dowód, że jesteśmy Jego uczniami i to sprawia, że Ojciec jest „wysławiany”.

Jezus to wąż miedziany ( Jan. 3: 14, 15 )

A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Odczytajmy ponownie wersety podstawowe / Jan 3: 14,15 / oraz zapis starotestamentowy / 4 Mojż.21: 6-9 /

Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Lekarstwo-wąż miedziany, był dla Izraelitów wg ciała próbą wiary; trudno im było zapewne uwierzyć, że wystarczy patrzeć, by żyć, być uleczonym.

– 2 Kor.5: 21

On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą. – ofiarą za grzechy ( hamartia – grzech i ofiara za grzech ).

Jedynie przyjęcie Chrystusa i to ukrzyżowanego zapewnia ludziom życie wieczne; przez swe ukrzyżowanie nasz Pan dokonał odkupienia; wiara w to zapewnia usprawiedliwienie i dalsze kroki prowadzące do Boga . Hebr.12: 2,3

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na [jego] hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu.

To ciekawa kwestia! Wąż w Biblii jako symbol ma podwójne znaczenie. W Księgę Rodzaju (3) wąż jest symbolem zła. Ale w kontekście węża miedzianego, to raczej symbol uzdrowienia i zbawienia. Można to rozumieć tak, że Jezus bierze na siebie grzech (jak wąż symbolizujący grzech w Edenie), i poprzez swoją śmierć na krzyżu („podniesienie” jak wąż miedziany) przynosi uzdrowienie i zbawienie.

Wąż miedziany był również typem na naszego Pana Jezusa.

Jezus to światłość świata ( Jan. 8: 12 )

Jezus znowu powiedział do nich: Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.

Jan. 1: 8,9

Łączność między Starym a Nowym Testamentem w kwestii Jezusa jako światła świata jest wyraźna. W Starym Testamencie prorocy jak Izajasz (9:1-2, 42:6-7) mówili o Mesjaszu jako źródle światła dla narodów i o narodzie izraelskim jako przekazującym to światło reszcie ludzkości:

Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.

Ja, Pan, powołałem cię słusznie, ująłem cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności.

Czyli, Jezus sam siebie nazywa 'światłością świata, jak czytaliśmy u Jana 8:12, a Mateusz (4:14-16) widzi w Nim wypełnienie tych przepowiedni. To pokazuje, że Jezus jest oczekiwanym światłem, które przynosi nadzieję i zbawienie.

Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło. Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Widzimy więc, że Jezus jako „Światło” to symbol obecny w Starym i Nowym Testamencie.

Oprócz Izajasza (np. Iz 9:1, 60:1-3), motyw światła w kontekście mesjańskim pojawia się też w: Psalmach (np. Ps 36:10 – Albowiem w Tobie jest źródło życia, i w Twej światłości oglądamy światłość), Habakuka (Ha 3:4 – Wspaniałość Jego podobna do światła) 4 Wspaniałość Jego podobna do światła, promienie z rąk Jego tryskają, w nich to ukryta moc Jego.BT

W Starym Testamencie to często symbol:

Obecności Boga (np. Wj 3:2 – krzew gorejący)

Ocalenia, zbawienia (np. Ps 27:1 – Pan jest światłem moim i zbawieniem)

Prawdy, mądrości (np. Prz 13:9 – Wesoło błyszczy światło sprawiedliwych)

Jezus w Nowym Testamencie  nie tylko o sobie mówi: Ja jestem światłością świata (Jan 8:12)

Synami światłości, synami dnia nazywa swych uczniów: 1 Tes.5: 4-8 Czyni to w przeciwieństwie do reszty świata, która jest w ciemności

Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi. Ci, którzy śpią, w nocy śpią, a którzy się upijają, w nocy są pijani. My zaś, którzy do dnia należymy, bądźmy trzeźwi, przyodziani w pancerz wiary i miłości oraz w hełm nadziei zbawienia.

Podobnie Jak. 1: 16-18, 5-6:

Nie dajcie się zwodzić, bracia moi umiłowani! Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności.

Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając, a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi o niczym.

O tych, którzy są w świetle mówi w Ew. Jana 17: 17, 19

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

 Wypełnia się to, o czym mówili:

Mal. 4: 2

 A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach. Wyjdziecie [swobodnie] i będziecie podskakiwać jak tuczone cielęta.

Ps. 97: 11

Światło wschodzi dla sprawiedliwego i radość dla ludzi prawego serca.

 Nawiązanie do tych proroctw znajdujemy u :

Łuk. 2: 77- 79, i UBG i BT

Jego ludowi dasz poznać zbawienie, [co się dokona] przez odpuszczenie mu grzechów, dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią nawiedzi nas Słońce Wschodzące z wysoka, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju.

Mat. 13:43

Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!

Iz. 60:1-3

Powstań! Świeć, bo przyszło twe światło i chwała Pańska rozbłyska nad tobą.

Bo oto ciemność okrywa ziemię i gęsty mrok spowija ludy, a ponad tobą jaśnieje Pan, i Jego chwała jawi się nad tobą. I pójdą narody do twojego światła, królowie do blasku twojego wschodu.

Jak światło oświeca drogę naturalnym oczom, tak prawda – światło oświeca drogę oczom zrozumienia.

Gdyby o tym wszystkim pamiętali tłumacze Ew. Mat. 24: 27-28 nie tłumaczyliby słowa astrape na błyskawica zamiast na jasne świecenie.

Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

Jezus nigdzie w Biblii nie jest nazwany błyskawicą. Natomiast w wielu miejscach, jak mogliśmy zauważyć, nazywany jest światłością, światłem czy wprost Słońcem.

Mamy tutaj przykład, jak starotestamentowe symbole pozwalają zrozumieć teksty Nowego Testamentu.

PYTANIE: Czy Ewangelia wg Jana 3:36 nie podważa nauki, że niektórzy ludzie przyjmą Jezusa dopiero po wskrzeszeniu umarłych i że dopiero wtedy osiągną życie wieczne?

Przeczytajmy ten fragment z dosłownego przekładu Kodów wyd. „Vocatio”:

Jana 3:36 – „Wierzący w Syna ma życie wieczne. Zaś nieuległy Synowi nie zobaczy życia, ale gniew Boga pozostaje na nim.”

Pierwsze przeczytanie tego fragmentu mogłoby sugerować, że tylko człowiek wierzący w Jezusa w tym życiu może kiedykolwiek zdobyć życie wieczne. Dla reszty pozostaje tylko Boży gniew i nigdy nie osiągną życia.

Fot. bbnradio.org

Taki pogląd ma kilka słabych punktów:

1. W obietnicy, którą Bóg dał Abrahamowi, powiedziane jest, że w potomku Abrahama, którym jest Chrystus, mają być błogosławione wszystkie narody ziemi. A jednak nie wszystkie narody ziemi doświadczyły błogosławieństwa w tym życiu i wiele z nich nigdy nie usłyszało nawet o tym, że jest ktoś taki jak Jezus, więc nie mogły w niego uwierzyć. (Księga Rodzaju 22:16-18)

2. List do Hebrajczyków 2:9 mówi, że Jezus „z łaski Bożej zaznał śmierci za każdego człowieka”. Każdy więc powinien w jakiś sposób skorzystać z Jego ofiary, zwłaszcza, że Ewangelia Jana mówi o Jezusie (1:9), że jest On „prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat”. Jeżeli ktoś nie został oświecony w tym życiu, to taka szansa spotka tę osobę w przyszłości.

3. Pismo Święte uczy, że jest tylko jeden grzech, który nie może być odpuszczony i że jest to grzech przeciwko Duchowi Świętemu (Marka 3:28-29). Aby jednak taki grzech popełnić, trzeba by najpierw spełnić wiele wymagań, które wymienia apostoł Paweł w Liście do Hebrajczyków i których nie może spełnić nikt z ludzi niewierzących (Hebrajczyków 6:4-6) i bardzo mało ludzi którzy w jakimś stopniu wierzą.

4. Biblia mówi, że Bóg z miłości do człowieka dał swojego Syna na świat i że wysłał Go, aby świat został przez niego zbawiony. Już sam charakter Boga jest więc dobrym powodem, żeby się nad tym zastanowić. W Objawieniu 15:3-4 napisane jest, że gdy ludzie zrozumieją jak dobry jest Bóg, wtedy wszystkie narody przyjdą i oddadzą pokłon Bogu. Z samych słów Jezusa wiemy, że wśród tych narodów mają być mieszkańcy Sodomy, Niniwy i innych grzesznych miejscowości, które w Niego nie wierzyły.

5. Wreszcie, Biblia jako cel wyboru wierzących dzisiaj, podaje to, że w przyszłości, razem z Jezusem, mają oni błogosławić wszystkie narody ziemi. Apostoł Paweł mówi o wierzących, że są synami Boga, którzy wyprowadzą resztę ludzkości na wolność, gdy przyjdzie czas powrotu i panowania Jezusa.

Jak więc rozumieć to, że tylko wierzący w Jezusa ma życie wieczne, a nieposłuszny Jezusowi nie zobaczy życia?

Przede wszystkim warto pamiętać, że wierzący w Jezusa to w tym fragmencie ktoś, kto ma żywą wiarę w Niego. Taka wiara prowadzi do posłuszeństwa. Oznacza to wierność aż do końca, bo tylko taka osoba miała otrzymać wieniec życia.

A ilu jest faktycznie takich zupełnie wiernych? Sam Jezus określał ich jako „małą trzódkę” w porównaniu z ludzkością. Objawienie określa ich jako 144 tysiące. Czy znaczy to więc, że reszta ludzi nie ma już żadnej nadziei?

Na szczęście nie o to tutaj chodzi. Biblia mówi, że ta „mała trzódka” wiernych ma królować nad narodami i przynieść ludziom pokój i sprawiedliwość.

Według Dziejów Apostolskich nadchodzi czas, gdy nastąpi nie tylko zmartwychwstanie sprawiedliwych, ale też zmartwychwstanie niesprawiedliwych. A słowo „zmartwychwstanie” to w grece ‘anastasis’, które oznacza nie tylko wskrzeszenie człowieka, ale też jego podniesienie do utraconego, doskonałego stanu. Ten stan utracili już pierwsi ludzie w ogrodzie Eden.

Apostoł Piotr w Dziejach Apostolskich 3:21 określa ten czas jako epokę „odnowienie wszystkich rzeczy”. Apostoł dodaje jednak pewne ważne myśli w wersetach 22. i 23. Przeczytajmy:

„Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. I stanie się, że każda dusza, która nie będzie słuchać tego proroka, będzie wytracona spośród ludu.”

Co to znaczy? Możemy tu wrócić do naszego fragmentu z Jana 3:36. Czy teraz, czy w przyszłości, nie ma życia poza Chrystusem. Śmierć, choroby, ból i cierpienie będą trwały tak długo, aż człowiek uzna i przyjmie Chrystusa. Poza Chrystusem nie ma życia. Nie ma innego imienia, w którym człowiek może być zbawiony.

Wierzę, że już niedługo, kiedy Chrystus zapanuje na Ziemi, dowiedzą się o tym wszystkie narody, a Bóg pozwoli im poznać Jezusa jako źródło życia. Gdy ludzie będą dochodzić do harmonii z Bogiem, gdy będą ufać Jezusowi i gdy będą Mu posłuszni, grzech i umieranie stopniowo będą zanikać, a ludzie zaczną zdobywać coraz lepsze charaktery i coraz więcej siły i życia.

Życia wiecznego nie otrzyma jednak nikt, kto nie zaufa Jezusowi zupełnie. Czy teraz, czy w przyszłości. Życie wieczne zawsze jest tylko przez Jezusa. Ten werset mówi, że dopóki ktoś nie przyjdzie do Boga przez wiarę w Jezusa jako Odkupiciela i Pana, tak długo na kimś takim pozostaje Boży gniew.

Tak naprawdę ten gniew jest na wszystkich ludziach i apostoł Paweł mówi o wierzących dzisiaj, że tak samo jak inni byliśmy kiedyś dziećmi gniewu. Są dwie epoki, w których można wyjść z tego gniewu. Obecnie, oznacza to wiele trudności, ciasną bramę i wąską ścieżkę, ale oznacza to także wielkie Boże błogosławieństwo już teraz i wielką nagrodę w przyszłości.

W Królestwie Chrystusa otworzona będzie droga świętości, na której także potrzebne będzie zaufanie i posłuszeństwo Panu. Będzie jednak dużo łatwiej nią iść, bo nie będzie tam szatana, a prawda napełni ziemię tak jak dzisiaj ziemię napełniają różne błędy. Nagroda dla takich podróżnych będzie oczywiście niższa, będzie to jednak życie wieczne w Królestwie Bożym na ziemi.

Jak pięknie mówi piosenka „Przyjdź, teraz jest czas”:

Wierzę, że tak właśnie będzie.

Warto dodać, że przy okazji ten fragment z Ewangelii wg Jana 3:36 pokazuje, że tak jak mówi Biblia karą za grzech jest śmierć, a nie np. życie wieczne w cierpieniach. Ponieważ ten, kto będzie wierny Jezusowi zobaczy życie wieczne, a ten, kto nie będzie posłuszny Jezusowi w czasie jego panowania – nie zobaczy życia, tzn. przestanie żyć, bo śmierć to przeciwieństwo życia. To samo oznacza wytracenie z ludu tej duszy, która nie będzie słuchała wielkiego proroka z Dziejów Apostolskich 3:23.

Mam nadzieję, że te wyjaśnienia będą dla kogoś przydatne.

Pozdrawiam,

Wiktor

Na te i wiele innych pytań w wykładzie pt. „Życie wieczne i nieśmiertelność” odpowiada brat Czesław Ruciński.

Nagranie ze zboru Pana w Bydgoszczy, 25 sierpnia 2024 r.

***

Polecane w wykładzie broszurki w wersji elektronicznej:

• Życie i nieśmiertelność
• Wieczne przeznaczenie człowieka
• Królestwo Boże niebiańskie i ziemskie
• Dzień sądu
• Nowa Ziemia
• Co to jest dusza
• Zmartwychwstanie umarłych
• Różne zarysy Boskiego planu w streszczeniu

Na życzenie wyślemy chętnym wybrane broszurki w wersji papierowej.

Prosimy o kontakt pod adresem wiktor@badaczebiblii.pl lub przez formularz kontaktowy na stronie.

Jedną z różnic między Ojcem a Synem jest to, że Bóg Ojciec od zawsze posiadał nieśmiertelność. Z Panem Jezusem było inaczej. On nie był nieśmiertelny przed swoim zmartwychwstaniem. Nie był nieśmiertelny jako istota duchowa w niebie i nie był nieśmiertelny jako człowiek.

Jak można przeczytać w Liście do Filipian 2:9 po uniżeniu się Jezusa i po Jego posłuszeństwie aż do śmierci na krzyżu, przy zmartwychwstaniu „Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię”.

To 'imię’ obejmuje w sobie naturę, chwałę i autorytet.

Bóg Ojciec zawsze był nieśmiertelny i dlatego nie mógł umrzeć za nas na krzyżu. Na pewno, gdyby było to możliwe, to Bóg sam byłby chętny oddać swoje życie za nas.

W swojej miłości do nas niebiański Ojciec wysłał na świat swojego Syna. Może nie każdy widzi to w ten sposób, ale to Bóg poniósł największą ofiarę. Nawet ziemscy rodzice często sami oddaliby własne życie, gdyby tylko mogli w ten sposób zachować życie swoich dzieci. W tym wypadku było to niemożliwe.

Ten plan zbawienia miał też jednak pokazać wielką miłość Ojca do Syna i dać Jezusowi wielkie wywyższenie i wielką radość. Przy swoim zmartwychwstaniu Jezus otrzymał od Ojca nieśmiertelność i możliwość udzielania życia drugim (naturę i autorytet, których dotąd nie posiadał!). Wcześniej w cierpieniach udowodnił swoje całkowite posłuszeństwo Ojcu i niepojętą miłość do Ojca i do ludzi.

Gdy nadejdzie właściwy czas, Jezus stanie się dla ludzkości Życiodawcą. To On przywróci ludzi do życia z grobów i poprowadzi nas przez proces restytucji. Da wtedy ludziom szansę otrzymania życia wiecznego, a wszyscy chętni i posłuszni Jemu będą mogli z tego skorzystać.

Wtedy wypełni się ciąg dalszy słów Listu do Filipian (rozdział 2, werset 10): „Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca”.

Ten moment jest jeszcze przed nami, a myśli i uczucia bardzo się wyrywają, żeby jak najszybciej ten dzień zobaczyć.

________
Kilka fragmentów Pisma Świętego wartych rozważenia w tym temacie:

Dzieje Apostolskie 3:13 – „Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem…”

Ewangelia wg Jana 17:3 – „A to jest żywot wieczny, aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.”

1 List do Koryntian 8:4-6 – „Co więc dotyczy spożywania mięsa, składanego w ofierze bałwanom, wiemy, że nie ma bożka na świecie i że nie ma żadnego innego Boga oprócz Jednego. Bo chociaż nawet są tak zwani bogowie, czy to na niebie, czy na ziemi, i dlatego jest wielu bogów i wielu panów. Wszakże dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy.”

1 List do Tymoteusza 2:5 – „Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus…”

Ale czy rzeczywiście wystarczy to do zbawienia do życia wiecznego?

Czy wystarczy sama wiara, choćby bardzo silna?

Czy nie trzeba zrobić niczego więcej?

Wg Biblii, aby być zbawionym do życia wiecznego nie wystarczy uwierzyć w Jezusa jako swego Zbawiciela, lecz dodatkowo trzeba coś zrobić:

zabiegać / walczyć o to zbawienie,

gdyż równie dobrze możemy być ostatecznie zbawieni, jak i niezbawieni (nawet jeśli cały czas zachowamy wiarę w Jezusa)!

—
Wykład wygłoszony przez brata Adama Urbana, spotkanie w Bydgoszczy, 27.04.2024 r.

—

Zbawienie do życia wiecznego składa się z dwóch etapów:

Z pokuty i wiary w Jezusa, co prowadzi do usprawiedliwienia z wiary:

Lecz potem, gdy Jan został wtrącony do więzienia, Jezus przyszedł do Galilei, głosząc ewangelię królestwa Bożego; I mówiąc: Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże.

Pokutujcie i uwierzcie ewangelii (Mar.1:14-15).

Z działania, czynu, w postaci poświęcenia się Bogu przez Jezusa, rezygnacji z własnej woli i przyjęcia woli Boga w każdym szczególe życia, pełnego posłuszeństwa Jezusowi, który obiecuje przygotować tak poświęconego do życia wiecznego przez podniesienie jego charakteru do poziomu nadającego się do tego życia:

Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest waszą rozumną służbę (Rzym.12:1).

Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia (Obj.2:10).

Nasze dowody z Biblii rozpoczniemy od wyroku Boga, wydanego na Adama po jego upadku w Edenie, byśmy wiedzieli, od czego jest zbawienie: Rzym.5:12:

Tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech – śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, ponieważ wszyscy zgrzeszyli.

Ten JEDEN grzech JEDNEGO człowieka z Edenu wprowadził na świat grzech, który dziedzicznie przechodzi na wszystkich ludzi, potomków Adama i Ewy, od narodzin skazując wszystkich na życie w grzechu i śmierć.

Jana 1:29

„Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”

– tylko JEDEN grzech, od razu całego świata / wszystkich ludzi.

Jezus przyszedł właśnie po to, by najpierw i przede wszystkim zbawić nas z tego jednego grzechu z Edenu: by zbawić z niego samego Adama, a w nim jego wszystkie dzieci, które idą do grobu nie za swoje własne grzechy, lecz za grzech swego praojca Adama (Rzym.5:18-19):

Jak przez upadek jednego człowieka potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez sprawiedliwy czyn jednego dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi.

Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka [Adama] wielu stało się grzesznikami [nie tylko sam Adam], tak też przez posłuszeństwo jednego [Jezusa] wielu [wszyscy] dostąpi usprawiedliwienia [nie tylko sam Adam].

Bez uprzedniego zbawienia spod wyroku z Edenu nikt nie może nawet rozpocząć zbawienia do życia wiecznego! Najpierw trzeba zdjąć z niego wyrok śmierci!

A teraz wersety o obydwu etapach zbawienia (z użyciem rzeczowników zbawienie, zbawiciel lub czasownika zbawić), począwszy od I etapu: zbawienia spod wyroku Adamowego z Edenu:

Zbawienie przed poznaniem prawdy o zbawieniu?

1 Tym.2:4-6

4: Który chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.

5: Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus,

6: który siebie samego złożył jako okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwych czasach / porach.

Zauważmy kolejność procesów z w.4: najpierw ludzie są zbawiani, a później poznają prawdę!

Paweł mówi o zbawieniu świata w WT i ma na myśli zbawienie spod wyroku Adamowego / zdjęcie go z ludzi dzięki ofierze Jezusa, co nastąpi z chwilą wyprowadzenia ich z grobów (inaczej nie mogliby ich opuścić), a następnie wskazuje na potrzebę poznania przez nich prawdy, by dzięki niej mogli rozpocząć proces zbawienia do życia wiecznego.

Zauważmy też, że gdy w w.4 i 6 Paweł mówi o okupie, odnosi go do wszystkich ludzi, lecz gdy w w.5 pisze o Jezusie jako Pośredniku, który ma doprowadzić do harmonii między Bogiem a ludźmi, mówi jedynie o ludziach, ale nie o wszystkich ludziach, bo wie, że choć okup zbawia wszystkich spod wyroku z Edenu, nie wszyscy dadzą się Pośrednikowi doprowadzić do harmonii z Bogiem,  więc ostatecznie Jezus nie będzie Pośrednikiem wszystkich ludzi.

1 Tym.4:10

Trudzimy się i walczymy dlatego, że położyliśmy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wiernych.

Skoro Jezus jest tu nazwany Zbawicielem wszystkich ludzi, musi chodzić o zbawienie spod wyroku Adama, zwłaszcza że Paweł dodaje, że jest On Zbawicielem zwłaszcza wiernych!

Jak Jezus może być Zbawicielem wszystkich, a zwłaszcza wiernych?

Czy można jedną i tą sama rzecz dać wszystkim, a zwłaszcza niektórym?

Jest Zbawicielem wszystkich ludzi, bo wszystkich zbawia spod wyroku z Edenu, i jest Zbawicielem zwłaszcza wiernych, bo tych dodatkowo zbawia do życia wiecznego!

Łuk.19:1-9

I wszedłszy do Jerycha, przechodził przez nie. A oto mąż, imieniem Zacheusz, przełożony nad celnikami, człowiek bogaty, pragnął widzieć Jezusa, kto to jest,

lecz nie mógł z powodu tłumu, gdyż był małego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wszedł na drzewo sykomory, aby go ujrzeć, bo tamtędy miał przechodzić. A gdy Jezus przybył na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: Zacheuszu, zejdź śpiesznie, gdyż dziś muszę się zatrzymać w twoim domu. I zszedł śpiesznie, i przyjął go z radością. A widząc to, wszyscy szemrali, mówiąc: Do człowieka grzesznego przybył w gościnę. Zacheusz zaś stanął i rzekł do Pana: Panie, oto połowę majątku mojego daję ubogim, a jeśli na kim co wymusiłem, jestem gotów oddać w czwórnasób. A Jezus rzekł do niego: Dziś zbawienie stało się udziałem domu tego, ponieważ i on jest synem Abrahamowym.

Jakie zbawienie stało się udziałem domu Zacheusza?

Czy jego cała rodzina została wtedy zbawiona do życia wiecznego?

To, co poprzedziło to zbawienie, to tylko i aż pokuta Zacheusza – pierwszy krok do usprawiedliwienia z wiary, za mało, by tylko na tej podstawie zdobyć życie wieczne, i to w ciągu jednego dnia – dziś, od razu dla całej rodziny!

Dz.16:25-33

A około północy Paweł i Sylas modlili się i śpiewem wielbili Boga, więźniowie zaś przysłuchiwali się im. Nagle powstało wielkie trzęsienie ziemi, tak że się zachwiały fundamenty więzienia i natychmiast otworzyły się wszystkie drzwi, a więzy wszystkich się rozwiązały. A gdy się przebudził stróż więzienny i ujrzał otwarte drzwi więzienia, dobył miecza i chciał się zabić, sądząc, że więźniowie uciekli. Lecz Paweł odezwał się donośnym głosem, mówiąc: Nie czyń sobie nic złego, bo jesteśmy tu wszyscy. Zażądał wtedy światła, wbiegł do środka i drżąc cały, przypadł do nóg Pawła i Sylasa, i wyprowadziwszy ich na zewnątrz, rzekł: Panowie, co mam czynić, abym był zbawiony? 31. A oni rzekli: Uwierz w Pana Jezusa, a będziesz zbawiony, ty i twój dom. I głosili Słowo Pańskie jemu i wszystkim, którzy byli w jego domu. 33. Tejże godziny w nocy zabrał ich ze sobą, obmył ich rany, i zaraz został ochrzczony on i wszyscy jego domownicy.

Mamy tu jednocześnie obydwa etapy zbawienia, bo to z w.31 – na podstawie samej wiary – nie mogło być zbawieniem do życia wiecznego,bo gdyby było, nie byłby potrzebny kolejny krok, dalsze działanie w postaci chrztu z w.33, poświęcenie się Bogu przez Jezusa!

Rzym.5:8-9

Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez to, że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł. Tym bardziej więc teraz, usprawiedliwieni krwią jego, będziemy przez niego zbawieni od gniewu.

Ten werset dokładnie pokazuje, z / od czego następuje zbawienie w I etapie: od gniewu Bogu z powodu grzechu Adamowego, dziedziczonego przez jego wszystkie dzieci aż o dzisiaj, po usunięciu / zdjęciu którego, przez poświęcenie można rozpocząć II etap zbawienia – do życia wiecznego (por. Jana 3:36 o tym, co dzieje się z tymi, którzy nie przyjmują Jezusa):

BW:   Kto wierzy w Syna, ma żywot wieczny, kto zaś nie słucha Syna, nie ujrzy żywota, lecz gniew Boży ciąży na nim.

BWP: Każdy, kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy w Syna, tego czeka nie życie, lecz gniew Boży.

BT:    Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne; kto zaś nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz grozi mu gniew Boży.

UBG: Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży zostaje na nim.

greckie menei = pozostawać, przebywać, trwać, zob np. Jana 1:39; 8:35:

Odpowiedział im: Chodźcie, a zobaczycie. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. A niewolnik nie przebywa / zostaje w domu na zawsze, lecz Syn przebywa / zostaje na zawsze.

Rzym.10:9-14

Bo jeśli ustami swoimi wyznasz, że Jezus jest Panem, i uwierzysz w sercu swoim,

że Bóg wzbudził go z martwych, zbawiony będziesz.

Albowiem sercem wierzy się ku usprawiedliwieniu, a ustami wyznaje się ku zbawieniu.

…

Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie.

Ale jak mają wzywać tego, w którego nie uwierzyli?

A jak mają uwierzyć w tego, o którym nie słyszeli?

A jak usłyszeć, jeśli nie ma tego, który zwiastuje?

O jakim zbawieniu tu mowa?

Skoro do tego zbawienia trzeba wyznać ustami, uwierzyć w sercu, że Bóg wzbudził Jezusa z martwych i wzywać imienia Pańskiego, musi to być zbawienie I etapu – spod wyroku z Edenu, czego potwierdzeniem fakt, że mowa tu o tych, którzy dotąd nie słyszeli o Jezusie i potrzebują kogoś, kto najpierw im o Nim opowie.

1 Kor.15:1-2

A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie, i przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.

Skoro zdaniem Apostoła adresaci listu Pawła (wciąż żyjący bracia z Koryntu) byli już zbawieni, nie mógł mieć na myśli zbawienia do życia wiecznego, gdyż jest ono nagrodą za wierność aż do śmierci i nie dostępuje się go wcześniej (Obj.2:10): Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę żywota!

2 Piotra 2:20-22

Jeśli bowiem przez poznanie Pana i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa wyzwolili się od brudów świata, lecz potem znowu w nie uwikłani dają im się opanować, to stan ich ostateczny jest gorszy niż poprzedni. Lepiej bowiem byłoby dla nich nie poznać drogi sprawiedliwości, niż poznawszy ją, odwrócić się od przekazanego im świętego przykazania. Sprawdza się na nich treść owego przysłowia: Wraca pies do wymiocin swoich, oraz: Umyta świnia znów się tarza w błocie.

Poznali Pana i Zbawiciela, ale nie mogli Go poznać jako Zbawiciela do życia wiecznego, gdyż będąc już zbawieni, potrafili ponownie wracać na drogi grzechu, co niemożliwe dla tych zbawionych do życia wiecznego!

Byli zbawieni spod wyroku Adama i w trakcie zbawiania do życia, bo poznali Jezusa i jako Zbawiciela, i jako Pana, a więc poświęcili się i przyjęli Go za swą Głowę, ale mimo to znowu tarzali się z błocie grzechu.

II etap zbawienia – do życia wiecznego:

Rzym.13:11-14

A to czyńcie, wiedząc, że już czas, że już nadeszła pora, abyście się snu obudzili, albowiem teraz bliższe jest nasze zbawienie, niż kiedy uwierzyliśmy.

Noc przeminęła, a dzień się przybliżył. Odrzućmy tedy uczynki ciemności, a obleczmy się w zbroję światłości. Postępujmy przystojnie / uczciwie jak za dnia, nie w biesiadach i pijaństwach, nie w rozpustach i rozwiązłości, nie w swarach i zazdrości; ale obleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie czyńcie starania o ciało, by zaspokajać pożądliwości.

Paweł ma tu na myśli przyszłe zbawienie: bliższe niż kiedy uwierzyliśmy, ale wciąż przyszłe.

Zachęca braci, którzy przysnęli duchowo z powodu dogadzania ciału, by się obudzili i walczyli z ciałem, by oblekli się w Chrystusa – w Jego usposobienie, nowe szaty / cechy charakteru, jak u Niego (nie zachęca ich tak jak strażnika więziennego – do uwierzenia w Jezusa i wyznania tego faktu ustami, a będą zbawieni – lecz do niszczenia w sobie cielesności i rozwijania charakteru, jaki posiada Jezus, co dokonuje się na II etapie zbawiania – do życia).

Fil.2:12

Przeto, umiłowani moi, jak zawsze, nie tylko w mojej obecności, ale jeszcze bardziej teraz pod moją nieobecność byliście posłuszni; z bojaźnią i ze drżeniem zbawienie swoje sprawujcie.

Skoro swoje zbawienie mamy sprawować z bojaźnią i ze drżeniem, do którego etapu Paweł je tu zalicza? Dlaczego nie wystarczy wzywać imienia Jezusa?

1 Tes.5:8-9

My zaś, którzy należymy do dnia, bądźmy trzeźwi, przywdziawszy pancerz wiary i miłości oraz przyłbicę / hełm nadziei zbawienia. Gdyż Bóg nie przeznaczył nas na gniew, lecz na osiągnięcie zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Należymy do dnia, bo jesteśmy już po I etapie zbawienia, wolni od wyroku Adamowego i związanego z nim gniewu Boga, ale mamy też nadzieję na osiągnięcie przyszłego zbawienia, a więc innego od tego, które już posiadamy i dzięki któremu już teraz należymy do dnia.

2 Tes.2:10,13

…giną, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, by zostali zbawieni. Lecz my nieustannie powinniśmy dziękować Bogu za was, bracia umiłowani przez Pana, że Bóg od początku wybrał was do zbawienia przez uświęcenie Ducha i wiarę w prawdę.

Paweł mówi o zbawieniu zależnym od przyjęcia miłości prawdy (ducha prawdy, którego miłość jest najwyższym elementem), nie o zbawieniu dostępnym przez wzywanie imienia Jezusa, co potwierdza w w.13 mówiąc o zbawieniu przez uświęcenie Ducha, czyli o rozwinięciu w sobie ducha prawdy, który przez praktykowanie prawdy przyjętej do umysłu oddziela się od niej i napełnia także nasze serce i wolę, w ten sposób kończąc nasz chrzest w Duchu świętym = napełnianie się duchem w umyśle, woli i sercu, i czyniąc nas chwalcami Boga i w duchu, i w prawdzie (Jana 4:23-24):

Nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie. Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie.

2 Tym.2:10

Wszystko znoszę przez wzgląd na wybranych, aby i oni dostąpili zbawienia, które jest w Chrystusie Jezusie, wraz z chwałą wiekuistą.

Paweł stara się być dobrym przykładem dla innych braci, by pomóc im w osiągnięciu zbawienia wraz z wiekuistą chwałą, z czego wniosek, że choć od jakiegoś czasu byli braćmi w Chrystusie, zbawionymi spod wyroku z Edenu, ich wieczne zbawienie wciąż należało do przyszłości.

Żyd.5:9

A osiągnąwszy pełnię doskonałości, stał się dla wszystkich, którzy mu są posłuszni, sprawcą zbawienia wiecznego.

Mowa wprost o wiecznym zbawieniu, do życia wiecznego, dostępnym nie zaraz po przyjęciu wiarą Jezusa i wyznaniu tego faktu ustami, lecz po latach posłuszeństwa Jego naukom w codziennym życiu (słuchaniu i ROBIENIU tego, co On nakazuje, jak u mądrego budowniczego).

Jak.2:14,21-26

Cóż to pomoże, bracia moi, jeśli ktoś mówi, że ma wiarę, a nie ma uczynków?

Czy wiara może go zbawić?

Czyż Abraham, praojciec nasz, nie został usprawiedliwiony z uczynków, gdy ofiarował na ołtarzu Izaaka, syna swego? Widzisz, że wiara współdziałała z uczynkami jego i że przez uczynki stała się doskonała. …

Widzicie, że człowiek bywa usprawiedliwiony z uczynków, a nie jedynie z wiary. W podobny sposób i Rahab, nierządnica, czyż nie z uczynków została usprawiedliwiona, gdy przyjęła posłów i wypuściła ich inną drogą?

Bo jak ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa.

Aby żyć wiecznie, trzeba przyjść do Boga przez Jezusa, okryć się Jego sprawiedliwością, a następnie zrezygnować z własnej woli i całe życie posłusznie wykonywać zalecenia Boga i Jezusa, by w ten sposób rozwinąć charakter nadający się do wiecznego życia,  do czego poza wiarą w Jezusa koniecznie niezbędny uczynek poświęcenia się Bogu i trwania w nim przez całe życie, bo wg Jakuba …

sama wiara to za mało;

sama wiara, bez uczynku poświęcenia, jest martwa w tym znaczeniu, że nikomu nie da życia wiecznego!

Na koniec uwaga na temat sposobu pokazywania różnicy między tymi dwoma etapami zbawienia w greckim NT, pomijana w tłumaczeniach na inne języki:

Wiara prowadzącą do usprawiedliwienia spod wyroku z Edenu

Rzym.4:5

Gdy zaś kto nie spełnia uczynków, ale wierzy w tego, który usprawiedliwia bezbożnego, wiarę jego poczytuje mu się za sprawiedliwość.

greckie

epi = na, na zewnątrz, ponad

Wiara prowadząca do poświęcenia i życia wiecznego dla wiernych w poświęceniu

Jana 3:16

Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy,

kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.

greckie

eis = w, do środka, do wnętrza

Jak widać, wg Biblii zbawienie do życia wiecznego składa się z dwóch etapów:

Z pokuty i wiary w Jezusa, co prowadzi do usprawiedliwienia spod wyroku Adamowego.

Z działania, czynu, w postaci poświęcenia się Bogu przez Jezusa, z rezygnacji z własnej woli i przyjęcia woli Boga, pełnego posłuszeństwa Jezusowi, który przez próby i doświadczenia życia rozwija w swych naśladowcach charakter do wiecznego życia.

Na obydwu etapach wszystko dzięki Bogu, który bez żadnej naszej zasługi, tylko dzięki swej łaskawości, odkupił nas w Jezusie!

Zapraszamy do wysłuchania wykładu, który brat Andrzej Kaliszczyk wygłosił na spotkaniu biblijnym w Bziance, 14.04.2024 r.

Doświadczenia życiowe, szczególnie te ciężkie, poruszają wszystkie czułe struny naszego wewnętrznego człowieka i pozwalają lepiej poznać samego siebie.

Dopiero podczas krytycznych doświadczeń okazuje się, co dla nas jest naprawdę ważne, i że nasze dotychczasowe życie i poglądy mogły być swoistą grą pozorów. Te doświadczenia prowadzą niektórych ludzi do wewnętrznej przemiany i całkowicie zmieniają ich sposób myślenia o świecie i duchowości.

Jeśli taka zmiana następuje u osoby niepraktykującej, objawia się ona dużą dozą pierwotnej gorliwości i bezkompromisowej chęci dania świadectwa takiej przemiany.

I dlatego słyszymy niekiedy o tym, że ktoś nawrócił się po ciężkim zapadnięciu na zdrowiu lub w innej ekstremalnej sytuacji, i jeśli ten ktoś jest osobą znaną, media mimowolnie rozgłoszą te fakty ku szerszemu dobru.

Mam tu na myśl niektórych popularnych artystów – muzyków, aktorów, którzy są idolami młodzieży i mają realny na nią wpływ.

W dzisiejszym świecie mówienie o nawróceniu jest wyśmiewane i traktowane, w najlepszym przypadku, z przymrużeniem oka, ale dla niektórych słuchaczy może być swoistym drogowskazem. I takie znane postaci, gdy mówią publicznie o nawróceniu, stanowią pewien rodzaj światła w obecnych, pozbawionych duchowego elementu, czasach. Dobre i to.

Takie kruszące doświadczenia dotykają także zaawansowanych chrześcijan. Oni nie biegną z tym do mediów, ale przeżywają je jako część swojej ofiarowanej Bogu, drogi. I mimo, że na ogół bywają silni, to jednak w takich trudnych chwilach mogą próbować poddać swój religijny punkt widzenia swoistemu egzaminowi, zwłaszcza w sytuacjach, gdy spotyka chrześcijanina jakiś niespodziewany kataklizm w osobistych sprawach, czy najbliższej rodziny.

W takich chwilach analizujemy podstawy naszego światopoglądu i zadajemy pytania o sprawy fundamentalne, jak np. stawiamy pytania o sens wiary w Boga, lub o to jaki On jest? Dopadają nas smutne chwile i czasami możemy być bardzo krytyczni w odniesieniu do naszej relacji z Bogiem.

Tak dzieje się od początku i już Hiob mógłby być dla nas pierwowzorem człowieka, który poddany wielkiemu cierpieniu, wiedzie z Bogiem zdecydowany spór.

Hiob 30:

(19): Rzucił mnie w błoto, upodobniłem się do prochu i popiołu.

(20): Krzyczę do ciebie, lecz mi nie odpowiadasz; stoję, lecz Ty nie zważasz na mnie.

(21): Okazałeś się okrutny dla mnie; swą mocną ręką zwalczasz mnie.(22): Unosisz mnie na wietrze, każesz mi na nim jechać i sprawiasz, że ginę w burzy. [Biblia Warszawska, Hi 30]

Jednym z pytań może być: dlaczego ja nadal wierzę w Boga, mimo że czuję, iż On mi nie pomaga?

Jakie są moje motywy? Czy są egoistyczne? Czy altruistyczne? Może mieszane?

Myślę, że nie ma człowieka pozbawionego egoizmu, ale nasza odpowiedź na pytanie dlaczego, pomimo mojego egoizmu nadal wierzę, mogła by być następująca:

wierzę, bo chcę być zgodny z rzeczywistością.

Aby być zgodny z rzeczywistością, trzeba w pewnym stopniu poznać tę rzeczywistość.

Dla człowieka pozbawionego np. słuchu rzeczywistość jest inna niż dla tego, który słuch posiada…

Jeśli Rzeczywistość to tylko materia i jej przemiany, to niewierzący są bliżej prawdy.

Ale, jak można stwierdzić z całą pewnością, że Rzeczywistość to jedynie materia, skoro nie zna się całości i nie wie wszystkiego? A w takim położeniu znajduje się nasz mózg. Wie odrobinę, a sili się na wnioski, jakby wiedział wszystko – a przecież wnioski oparte o niewiedzę są tak samo wiarą, jak i nasze wnioski.

Mamy więc wiarę ludzi niewierzących, którzy wierzą w to, że Bóg nie istnieje, oraz wiarę ludzi wierzących w to, że Bóg istnieje.

Moim zdaniem Rzeczywistość to nie tylko materia i jej przemiany, ale również duch, który nie podlega procesom materialnym, i dlatego stanowisko ludzi wierzących jest szersze i bardziej zgodne z Rzeczywistością niż stanowisko ludzi niewierzących.

Rzeczywistość to świat materii i świat ducha. I tak to widzą ludzie obdarzeni dodatkowym zmysłem „duchowości”.

Inny podział: Rzeczywistość możemy podzielić na to co żywe i nieżywe.

Nasza wiara musi na czymś się oprzeć. Wiara chrześcijanina ma korzenie w Biblii, której centralną postacią jest Pan Jezus. Biblię przyjmujemy jako Słowo Boga a priori. A Biblia mówi, że do Jezusa może przyjść tylko ten, kto zostanie pociągnięty przez Boga.

Jan 6:44:

(44): Nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. [Biblia Warszawska, J 6]

Na tej podstawie ludzie wierzący w Pana Jezusa mogą czuć się wyróżnieni, pociągnięci przez Boga. To jeden z naszych kamieni milowych: jesteśmy pociągnięci przez Boga.

Gdy już wiemy, na czym stoimy, możemy zapytać: co z tego wynika? Wynika z tego nasze pragnienie poznania tej duchowej części Rzeczywistości, którą nazywamy Prawdą.

O jaką Prawdę nam chodzi? O Prawdę, która mówi o Bogu, o historii i przeznaczeniu rodzaju ludzkiego.

Jakie więc jest to „przeznaczenie człowieka”?

Tym przeznaczeniem jest życie wieczne odrodzonej ludzkości na odrodzonej ziemi – takie jest przesłanie Biblii.

To jest perspektywa, która pobudza do nas do aktywności i wzbudza wdzięczność ku Bogu. A to z tego powodu, że ta perspektywa jest wzniosła, piękna, szlachetna i całkowicie wynikająca z dobrej woli.

Pismo św wielokrotnie wspomina o życiu wiecznym. Pan Jezus o tym mówi bezpośrednio, oraz apostołowie.

Wiara w życie wieczne nie zaczyna się od Jezusa i nie jest oryginalną nauką Nowego Testamentu.

Już Żydzi przed Jezusem wierzyli w życie wieczne.

Jan 5:

(39): Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo. [Biblia Tysiąclecia V, J 5]

Żydzi wierzyli, że życie wieczne przyjdzie przez Mesjasza, Syna Bożego, i będzie miało związek ze zmartwychwstaniem, którego dokona Mesjasz. Taki obraz wyłania się z rozmów Pana Jezusa z Żydami.

I Pan Jezus wykorzystywał tę ich wiarę, by zwrócić im uwagę na siebie, jako na Mesjasza.

Jan 6:

(40): A tać jest wola onego, który mię posłał, aby każdy, kto widzi Syna, a wierzy weń, miał żywot wieczny; a ja go wzbudzę w on ostateczny dzień. [Biblia Gdańska, J 6]

Kiedy?

„On ostateczny dzień” jest tutaj wymieniony jako dzień, w którym ludzie wierzący otrzymają życie wieczne.

Ale przecież nie każdy dożyje do tego dnia ostatecznego, lecz umrze przed tym dniem. Zatem jak to się stanie, że jednak będzie żył? Pan Jezus powiedział, że „wzbudzę go w dniu ostatecznym”.

Podobne myśli wyraził Pan Jezus podczas rozmowy z Martą, siostrą Łazarza, przed obudzeniem Łazarza z grobu:

Jan 11:20:

(20): Marta tedy, gdy usłyszała, że Jezus idzie, bieżała przeciwko niemu; ale Maryja w domu siedziała.

(21): I rzekła Marta do Jezusa: Panie! byś tu był, nie umarłby był brat mój.

(22): Ale i teraz wiem, że o cokolwiek byś prosił Boga, da ci to Bóg.

(23): Rzekł jej Jezus: Wstanieć brat twój.

(24): Rzekła mu Marta: Wiem, iż wstanie przy zmartwychwstaniu w on ostateczny dzień.

(25): I rzekł jej Jezus: Jam jest zmartwychwstanie i żywot; kto w mię wierzy, choćby też umarł, żyć będzie.

(26): A wszelki, który żyje, a wierzy w mię, nie umrze na wieki. Wierzyszże temu?

(27): Rzekła mu: I owszem Panie! Jam uwierzyła, żeś ty jest Chrystus, Syn Boży, który miał przyjść na świat. [Biblia Gdańska, J 11]

Możemy powiedzieć, że życie wieczne otrzymuje się poprzez zmartwychwstanie,

Wiele rzeczy w naszych poglądach może być trudnych do zrozumienia i zaakceptowania, z uwagi na to, że bywają dość zawiłe, ale słowa o życiu wiecznym i o zmartwychwstaniu zostały wypowiedziane bezpośrednio i zupełnie jasno i to przez samego Pana Jezusa, i dlatego są rodzajem bezpiecznej kotwicy, na której trzymamy nasze – niekiedy – skołowane umysły. I dlatego pośród trudnych doświadczeń liczą się te podstawowe nauki: wiara w życie wieczne i zmartwychwstania. To może być prawdziwym posileniem w trudnym czasie.

My, jako uczniowie Jezusa, jesteśmy spadkobiercami obietnicy o życiu wiecznym. I to jest nasza docelowa przystań, nasz koniec drogi.

Życie wieczne zespolone jest ze zmartwychwstaniem. Zmartwychwstanie ma dokonać się w dniu ostatecznym, czy w dniu ostatnim.

Wynika z tego, że życie wieczne nie istnieje przed zmartwychwstaniem.

—-

Biblia wiele mówi o zmartwychwstaniu:

• zmartwychwstanie Pana Jezusa
• pierwsze zmartwychwstanie
• lepsze zmartwychwstanie
• zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych – Dz.24:15, Łuk 14:14
• zmartwychwstanie wszystkich, co są w grobach;

Nauka o zmartwychwstaniu Pana Jezusa i o zmartwychwstaniu w ogóle jest jednym z kilku filarów Biblii.

Żydzi z czasów Pana Jezusa byli zaznajomieni z tą nauką, i wywodzili ją z Pisma Starego Testamentu. Mieli kilka przykładów w ST ożywienia nieżyjącego człowieka, dlatego wierzyli, że zmartwychwstanie jest możliwe. Faryzeusze tak wierzyli. Saduceusze – przeciwnie, nie wierzyli w zmartwychwstanie (Łuk 20:27)

Pan Jezus przytoczył im rozmowę przy gorejącym krzaku na dowód istnienia zmartwychwstania

Łuk 20:37

(37): A iż umarli zmartwychwstaną, i Mojżesz pokazał przy onym krzaku, gdy zowie Pana Boga Bogiem Abrahamowym i Bogiem Izaakowym i Bogiem Jakóbowym.

(38): A Bógci nie jest Bogiem umarłych, ale żywych; bo jemu wszyscy żyją. [Biblia Gdańska, Łk 20]

2Moj 3:

(1): A Mojżesz pasł trzodę Jetra, świekra swego, kapłana Madyjańskiego; i zagnał trzodę na puszczą, a przyszedł do góry Bożej, do Horeb, (2): I ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognistym, z pośrodku krza; i widział, a oto, kierz gorzał ogniem, a on kierz nie zgorzał. (3): Tedy rzekł Mojżesz: Pójdę teraz, a oglądam to widzenie wielkie, czemu nie zgore ten kierz. (4): A widząc Pan, iż szedł patrzać, zawołał nań Bóg z pośrodku onego krza, mówiąc: Mojżeszu, Mojżeszu! A on odpowiedział: Otom ja. (5): Tedy rzekł: Nie przystępuj sam; zzuj buty twe z nóg twoich: albowiem miejsce, na którem ty stoisz, ziemia święta jest. (6): Zatem rzekł: Jam jest Bóg ojca twego, Bóg Abrahamów, Bóg Izaaków, i Bóg Jakóbów; i zakrył Mojżesz oblicze swe, bo się bał patrzać na Boga. [Biblia Gdańska, Wj 3]

Powstaje pytanie, czy i my (goje) mamy prawo wierzyć w to, co Maria i Marta, i w to, co wierzyli żydzi?

Na podstawie słów Pana Jezusa stanowczo stwierdzamy, że mamy takie prawo:

Jan 5:

(28): Nie dziwujcież się temu; boć przyjdzie godzina, w którą wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos jego; [Biblia Gdańska, J 5]

Nie jest ważne, czy byłeś żydem, czy poganinem. Z grobu wstanie każdy. To jest tak wielka rzecz, że trudno w nią uwierzyć.

Już za czasów apostoła Pawła, niektórzy co uważali się za chrześcijan, nie wierzyli w zmartwychwstanie.

1Kor 15

(1): A przypominam wam, bracia, ewangelię, którą wam zwiastowałem, którą też przyjęliście i w której trwacie,

(2): i przez którą zbawieni jesteście, jeśli ją tylko zachowujecie tak, jak wam ją zwiastowałem, chyba że nadaremnie uwierzyliście.

(3): Najpierw bowiem podałem wam to, co i ja przejąłem, że Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism

(4): i że został pogrzebany, i że dnia trzeciego został z martwych wzbudzony według Pism,

(5): i że ukazał się Kefasowi, potem dwunastu;

(6): potem ukazał się więcej niż pięciuset braciom naraz, z których większość dotychczas żyje, niektórzy zaś zasnęli;

(7): potem ukazał się Jakubowi, następnie wszystkim apostołom;

(8): a w końcu po wszystkich ukazał się i mnie jako poronionemu płodowi.

(9): Ja bowiem jestem najmniejszym z apostołów i nie jestem godzien nazywać się apostołem, gdyż prześladowałem Kościół Boży.

(10): Ale z łaski Boga jestem tym, czym jestem, a łaska jego okazana mi nie była daremna, lecz daleko więcej niż oni wszyscy pracowałem, wszakże nie ja, lecz łaska Boża, która jest ze mną.

(11): Czy więc ja, czy oni, to samo opowiadamy, i tak uwierzyliście.

(12): A jeśli się o Chrystusie opowiada, że został z martwych wzbudzony, jakże mogą mówić niektórzy między wami, że zmartwychwstania nie ma?

(13): Bo jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie został wzbudzony;

(14): a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, tedy i kazanie nasze daremne, daremna też wasza wiara;

(15): wówczas też byliśmy fałszywymi świadkami Bożymi, bo świadczyliśmy o Bogu, że Chrystusa wzbudził, którego nie wzbudził, skoro umarli nie bywają wzbudzeni.

(16): Jeśli bowiem umarli nie bywają wzbudzeni, to i Chrystus nie został wzbudzony;

(17): a jeśli Chrystus nie został wzbudzony, daremna jest wiara wasza; jesteście jeszcze w swoich grzechach.

(18): Zatem i ci, którzy zasnęli w Chrystusie, poginęli.

(19): Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej pożałowania godni.

(20): A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli. [Biblia Warszawska, 1kor 15]

Widzimy więc, że wszystko opiera się o fakt zmartwychwstania Pana Jezusa. Dla ludzi przewidziano dwie części Wielkiego Planu Zmartwychwstania:

(29): I pójdą ci, którzy dobrze czynili, na powstanie [anastasis] żywota; ale ci, którzy źle czynili, na powstanie [anastasis] sądu. [Biblia Gdańska, J 5]

Albo inaczej:

(15): Mając nadzieję w Bogu, że będzie, którego i oni czekają, zmartwychwstanie [anastasis] i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych. [Biblia Gdańska, Dz 24]

Dobrze czynili – na powstanie [anastasis] życia = zmartwychwstanie sprawiedliwych

Źle czynili – na powstanie [anastasis] sądu = zmartwychwstanie niesprawiedliwych

Co oznacza greckie słowo, które tutaj występuje?

Ono oznacza: powstanie, ponowne powstanie. I odnosi się do zmartwychwstania Pana Jezusa, Kościoła – Fil 3:11; ludzi w dniu ostatnim.

Co do zmartwychwstania sprawiedliwych – kogo to obejmuje:

1. przede wszystkim ludzi objętych przymierzem ze wszystkich wieków, a szczególnie Małe Stadko. W odniesieniu do Małego Stadka są znane niektóre szczegóły tej sprawy:

1Kor 15:51:

(51): Oto ja tajemnicę wam powiadam; nie wszyscyć zaśniemy, ale wszyscy przemienieni będziemy, bardzo prędko w okamgnieniu, na trąbę ostateczną. [Biblia Gdańska, 1kor 15]

1 Tes 4:(14): Albowiem jeźli wierzymy, iż Jezus umarł i zmartwychwstał, tak Bóg i tych, którzy zasnęli w Jezusie, przywiedzie z nim. (15): Boć to wam powiadamy słowem Pańskiem, że my, którzy żywi pozostaniemy do przyjścia Pańskiego, nie uprzedzimy onych, którzy zasnęli. (16): Gdyż sam Pan z okrzykiem, a głosem archanielskim i z trąbą Bożą zstąpi z nieba, a pomarli w Chrystusie powstaną najpierwej. (17): Zatem my żywi, którzy pozostaniemy, wespół z nimi zachwyceni będziemy w obłokach naprzeciwko Panu na powietrze, a tak zawsze z Panem będziemy. (18): Przetoż pocieszajcie jedni drugich temi słowy. [Biblia Gdańska, 1tes 4].

Co do zmartwychwstania niesprawiedliwych – kogo to obejmuje:

2. W odniesieniu do świata w ogólności: ponowne powstanie do życia niesprawiedliwych – oznacza uczynienie z nich, podczas Dnia Sądu ludzi sprawiedliwych, bo tylko o sprawiedliwym można powiedzieć, że żyje. Niesprawiedliwe życie przyrównane jest do stanu umarłego. W ten sposób możemy zrozumieć, że ich anastasis jest tożsame z restytucją.

Hab. 3:17

(17): Choćby figowe drzewo nie zakwitnęło i nie było urodzaju na winnicach, choćby i owoc oliwy pochybił, i role nie przyniosłyby pożytku, i z owczarniby owce wybite były, a nie byłoby bydła w oborach;

(18): Wszakże się ja w Panu weselić będę, rozraduję się w Bogu zbawienia mego. [Biblia Gdańska, Ha 3]