DUCHEM tego wieku jest niepokój. Prawie każdy poszukuje jakiejś zmiany w życiu czy jest ona konieczna czy nie. Stąd celowość naszego wykładu.

Wykład wygłoszony przez brata Marian Lewickiego na spotkaniu w Bydgoszczy, 21 września 2024 r.:

Dzisiaj kilka razy padło słowo zadowolenie. Zacytowany werset mówi o zadowoleniu, które jest trzeciorzędną łaską. Czym jest zadowolenie? To stan i okoliczności sprzyjające, w których się znajdujemy

Niepomyślne warunki sprawiają, że rozwijamy rezygnację, czyli nasze działanie powinno mieć w pewnych okolicznościach swój koniec w rezygnacji i czekaniu na Pana.

Chciałbym zacytować pewne wersety Pisma Świętego, aby pokazać, że nasze zadowolenie jest bardzo istotną rzeczą.

Z licznych wersetów Pisma Świętego wybrałem kilka:

Lepsze jest trochę ze sprawiedliwością niż wiele dochodów z niesprawiedliwością (Przyp. 16:8).

Żyw mnie tylko pokarmem według potrzeby mojej (Przyp. 30:8).

Lepsza jest pełna garść z pokojem, niżeli obie garści pełne z pracą i z udręczeniem ducha. (Kaz. 4:6).

Jednak jako każdemu udzielił Bóg, jako każdego powołał Pan, tak niech postępuje … Każdy w tym powołaniu, w którym powołany jest, niech zostaje. Jesteś powołany niewolnikiem, nie dbajże na to; ale jeśli też możesz być wolnym, raczej wolności używaj. Każdy tedy, jakim jest powołany, bracia! Takim niechaj zostaje przed Bogiem (1 Kor. 7:17, 20, 21,24).

Nie żebym to mówił dla niedostatku; bomci się ja nauczył, na tym przestawać, co mam. Umiem i uniżać się, umiem i obfitować; wszędy i we wszystkich rzeczach jestem wyćwiczony, i nasyconym być, i łaknąć, i obfitować, i niedostatek cierpieć (Filip. 4:11,12).

A jest ci wielki zysk pobożność z przestawaniem na swym; Albowiem niceśmy nie przynieśli na ten świat, z pewnością wynieść nic nie możemy; Ale mając żywność i odzienie, na tym przestawać mamy (1 Tym. 6:6-8).

Możemy przytoczyć pewne przykłady okazywania zadowolenia: Ezaw nieprzyjmujący daru od Jakuba (1 Moj. 33:9)

Mamy wiele przykładów okazywania zadowolenia, ale nie będziemy ich tu przytaczać.

ROZWAŻENIE PRZECIWIEŃSTWA ZADOWOLENIA

Zastanowienie się nad przeciwieństwem zadowolenia, być może, umożliwi nam nieco lepsze zrozumienie tego przedmiotu, bo wiemy, że nasze umysły często wyciągają wnioski na podstawie kontrastu.

Bezpośrednim przeciwieństwem zadowolenia jest szemranie, narzekanie i uskarżanie się w pomyślnych doświadczeniach.( Bardzo dziwna sprawa – komentarz)

Lecz w niepomyślnych ( przykrych być może są to straty, ograniczenia itp.) i w doświadczeniach może wystąpić buntowniczość, skrajne niezadowolenie.

Te przeciwności są wszędzie i zawsze ciężkie do zniesienia, zwłaszcza gdy przeważa poczucie nieszczęśliwości, związane np. z zarobkami i warunkami bytowymi, ustrojem politycznym, chorobami, odsetkami bankowymi itp.

Innym przeciwieństwem zadowolenia może być opieszałość, lenistwo, letarg szczególnie duchowy lub bierność w poświęceniu

– innymi słowy, zbyt dużo zadowolenia kosztem wyższych pierwszorzędnych łask, takich jak samokontrola i cierpliwość.

SKŁADNIKI ZADOWOLENIA

Składnikami zadowolenia są:

w niepomyślnych doświadczeniach – rezygnacja,

w pomyślnych doświadczeniach – zadośćuczynienie.

Widzimy więc, że składa się ono z dwóch części. Kiedy występują doświadczenia ze złem zadowolenie poddaje się rezygnacji, W pełnieniu woli Pańskiej wyrażonej w Jego Słowie, Duchu i opatrznościach, kiedy zaś doświadczenia Są pomyślne, łatwe i przyjemne, wtedy nazywamy zadowolenie satysfakcją – satysfakcją w takim znaczeniu, w jakim ludzie zazwyczaj używają tego słowa.

Okoliczności, w jakich rozwija się zadowolenie, są z jednej strony surowe, nieprzyjemne, niepomyślne, w dużym stopniu poddawane próbie i bardzo trudne, z drugiej strony mogą być łatwe, przyjemne, radosne i korzystne.

DZIEDZINY ZADOWOLENIA

Sferą zadowolenia, przede wszystkim, jest rodzina. Mężowie powinni być zadowoleni ze swoich żon, a żony powinny być zadowolone ze swoich mężów.

Bardzo często mężowie i żony wcześniej tj. w okresie narzeczeństwa stawiają się nawzajem na piedestale myśląc, że każde jest uosobieniem wszelkiej dobrej zalety, nie zdając sobie sprawy z jakichkolwiek błędów, upadków i różnic.

Ale będąc razem w codziennym współdziałaniu, w związku małżeńskim, często dostrzegają u siebie nawzajem cechy, jakie im ciężko jest znosić.

Rodzice również często myślą, że ich dzieci są wzorowe, lecz w jakimś szczególnym doświadczeniu dni powszednich często dostrzegają, że wiele ich wad występuje w ich dzieciach, takie jak upór, krnąbrność i nieposłuszeństwo, cechy jakie w dużym stopniu sami odziedziczyli po swoich rodzicach, i nadal je mają, co jednak dla rodziców jest niewątpliwie trudnym doświadczeniem.

Dzieci natomiast spodziewają się ze strony rodziców stronniczości, często liczą na to czego rodzice, nie mogą im dać, gdyż muszą roztoczyć nad nimi opiekę z większą lub mniejszą surowością i to dla ich własnego dobra.

SFERA ZADOWOLENIA W ZBORZE

Bracia w zborze często zdają sobie sprawę, że nie sązupełnie zadowoleni z siebie nawzajem.

Nieraz u nich przejawiają się cechy, z których nie jesteśmy zadowoleni, i kiedy takie osoby zamierzają zakłócić pokój, to z pewnością byłoby w zgodzie z porządkiem upomnienie ich w duchu miłości w celu poprawy. (….)

Czasami bracia spodziewając się stronniczości ze strony zboru, jako takiego, myślą, że będzie to przeciw ich interesom, jeśli zbór nie przychyli się ku ich poglądom.

A my tymczasem powinniśmy być zadowoleni z Jezusa jako naszego Nauczyciela i z Jego nauczycieli w zborze, szczególnie wtedy, gdy oni już zademonstrowali swoją wartość i zaakceptowali naukę zawartą w Dz.Ap. 17:11.

SFERA ŚWIECKA

Istnieje także wielka potrzeba użycia tych zalet w postępowaniu ze światem. Czasem nasi współpracownicy w pracy, w jakiej moglibyśmy być zatrudnieni, kładą na nas ciężary, których nie powinni kłaść i często spodziewają się, że my będziemy je dźwigać. Niekiedy też oczekują, że zrobimy to, co oni powinni zrobić, i oczywiście, ciężko jest nam w takiej sytuacji być zadowolonym. Również tam gdzie pracujemy nasza praca często jest cięższa z powodu tych osób, które usiłują zrzucić na nas ciężary, jakie sami powinni dźwigać. Gdyby im się udało pozbyć tych ciężarów, to oni byliby zadowoleni, my już niekoniecznie.

Pracodawcy też są zmuszeni, w swoich wzajemnych stosunkach handlowych, rozwijać łaskę zadowolenia. ( czasem robią to na pokaz ) Niekiedy ich interesy kolidują ze sobą.

Nasi bliscy sąsiedzi czasem są nieznośni. Mogą przeszkadzać i być złośliwymi, a jednak musimy być zadowoleni bez względu na zło jakiego doznalibyśmy z ich strony, ponieważ powinniśmy pamiętać, że nasi sąsiedzi, jak my sami, są tylko ludźmi i to niedoskonałymi.

Musimy być tak tolerancyjni wobec nich, jak byśmy chcieli, aby oni nas znosili. Innymi słowy, powinniśmy starać się przynajmniej rozwijać Złotą Regułę wobec sąsiadów mieszkających blisko nas.

Często politycy sprawiają kłopoty wyborcom. Składają różne obietnice podczas kampanii politycznej, lecz kiedy kampania się kończy w większości wypadków je łamią. Zamiast dotrzymywać obietnic, mydlą oczy wyborcom w każdy możliwy sposób, co wskazuje na ich nieszczerość podczas kampanii wyborczej. Niech to nas nie dziwi, politycy nie są wzorami cnoty, chociaż chcieliby, żebyśmy tak ich widzieli. Są grzeszni i zdeprawowani, jak cała ludzkość.

Wielu stara się dotrzymywać słowa, lecz z powodu politycznych sojuszy niemożliwością jest uczciwe postępowanie, gdyż ich praca, w połączeniu z wzajemnym uzależnieniem, często jest prowadzona przeciw wyborcom. Widząc to, czy rozwijamy zadowolenie?

ZADOWOLENIE JEST POTRZEBNE

Zadowolenie, jako przymiot charakteru jest potrzebne. Jest nam potrzebne w postępowaniu wobec samych siebie. Czasem jesteśmy z siebie zbyt niezadowoleni, bardziej niż Pan chciałby, abyśmy siebie oceniali. Taki stan przynosi nam smutek i cierpienie większe, niż na to zasługuje sama przyczyna naszego postępowania.

Zadowolenie jest również potrzebne w naszych wzajemnych związkach z drugimi. Musimy brać pod uwagę to, że drudzy też cierpią pod przekleństwem i tym samym nie są w stanie postępować wobec nas sprawiedliwie, czego pragnęlibyśmy z ich strony.

Gdy oni okazują złe cechy charakteru, które nas i ich ranią, to zamiast niezadowolenia z ich postępowania, okazanego im przez brak miłosierdzia, powinniśmy ich pozostawić Boskiemu sądowi

Widzimy więc, że zadowolenie jest łaską potrzebną ludowi Bożemu.

WROGOWIE ZADOWOLENIA

Zadowolenie ma swoich wrogów. Niektórzy wrogowie są osobowymi wrogami jak na przykład świat, ciało i szatan. Świat chce narzucić nam swój styl postępowania, presja jest ogromna z każdej strony i czasem bardzo subtelna. Ciało proponuje, czasem żąda wygód i obfitości materialnej ( Ap. Paweł mówi o podporządkowywaniu ciała )

Szatan również może być zadowolony, wtedy gdy my jesteśmy niezadowolonymi. On działa zawsze przeciwko nam zostawia nas w spokoju gdy uda mu się nas zwieść, a jest walczy przeciwko nam gdy jesteśmy zaangażowani w sprawy Pańskie.

Jego nieosobowymi wrogami są niełaski, jakie często przejawiamy i jakie działają przeciwnie do łaski zadowolenia Na przykład: zbyt częste myślenie o wadach innych osób i naszych własnych. W ten sposób pozwalamy sobie na bierność i ponoszenie szkody zarówno przez własne wady, jak i drugich.

Unikniemy tego, jeśli będziemy myśleć o tych wadach, nie tylko życzliwie i miłosiernie.

NADUŻYWANIE ZADOWOLENIA

Łaska zadowolenia często jest nadużywana. Czasem zadowolenie jest przesadzone. Rodzice często przesadzają w okazywaniu tej zalety wobec swoich dzieci przez zaniedbanie okazania im niezbędnej surowości, co kończy się złem dla dzieci.

Niekiedy nauczyciele są winni stosując podobną taktykę, zaniedbując wychowania dzieci we właściwej dyscyplinie i pozwalając im na lekceważenie prawa i obowiązku w szkole, ze szkodą dla wszystkich, których to dotyczy. Zwłaszcza bracia nie powinni nadużywać tej łaski nawzajem wobec siebie.

Nie powinni być zbyt wyrozumiali jeden wobec drugiego, lecz powinni pomagać sobie wzajemnie, aby okazać jak najlepsze zalety, jakie są w stanie zamanifestować. Czyniąc tak, będą napominać i błogosławić jeden drugiego i wzajemnie obfitować. Zadowolenie często jest niedoceniane.

Rodzice często wobec swoich dzieci nie okazują zadowolenia na jakie dzieci zasługują, ponieważ nie pamiętają, że ich dzieci odziedziczyły ich wady.

Ludzie często oczekują od siebie nawzajem tego, co jest o wiele lepsze niż na to zasługują lub jest czymś więcej niż sami chcieliby dać drugim.

Pamiętajmy, że wobec drugich przynajmniej mamy praktykować Złotą Regułę, nie spodziewając się tego, co dają nam niechętnie. Tak daleko jak to jest w poświęceniu możliwe, mamy okazywać innym obfitowanie w łasce, wiedzy i służbie.

Jeśli tak postępujemy wobec osób drugich i siebie, jesteśmy pewni, że dla wszystkich, których dotyczy próba, wyniknie dobro, lecz jeśli tak nie postępujemy, bądźmy pewni, że szkoda w łasce, wiedzy i służbie spotka osoby dotknięte doświadczeniem.

PIELĘGNOWANIE ZADOWOLENIA

Zadowolenie jest łaską wymagającą pielęgnowania. Ta łaska jest wtedy właściwie rozwijana, gdy jest poddana zwierzchności wyższych pierwszorzędnych łask w jej rozwijaniu, bo gdy wyższe pierwszorzędne łaski nie rozwiną tej zalety, to wkrótce stanie się niewłaściwą, wypaczoną i grzeszną. (….)

Zauważamy, że wyższe pierwszorzędne łaski chronią tę zaletę przed jej wypaczeniem, naszym własnym i drugich, dlatego koniecznością jest wzmacnianie i jej kontroli. Tak wobec braterstwa, w naszych rodzinach, oraz w naszym związkach ze wszystkimi bliźnimi w naszym życiu.

Nie tylko mamy rozwijać, chronić i wzmacniać tę łaskę, lecz podobnie mamy równoważyć ją z pozostałymi łaskami, tak aby nie stała się buntownicza i nie wyrządziła szkody w rozwoju naszego charakteru. Ta zaleta musi być doświadczana. A jest doświadczana najczęściej przez nasze i drugich wady.

Tak więc, bracia i siostry, mężowie i żony, rodzice i dzieci i wszyscy nawzajem poddają się próbie zadowolenia w relacjach między sobą. Największą próbą jednak będzie próba zadowolenia i zaakceptowania co wszystkiego co dobry Pan Bóg na daje i na co dozwala w naszym życiu.

Wytrwania w niej i zwycięstwa życzę Braterstwu i sam tego pragnę.

„Szczęśliwi ludzie to rzadko ci najbogatsi lub najpiękniejsi. Ludzie szczęśliwi to ci, którzy nie są uzależnieni od przyjaciół i wskazówek; od wpływów i bodźców zewnętrznych. Ludzie radośni to tacy, którzy potrafią cieszyć się zwykłymi sprawami życia. Oni nigdy nie tracą czasu na myśli, że inne pola mogą być bardziej zielone niż ich własne. Cieszą się chwilą. Cieszą się z tego, że mają jakąś pracę, że mają rodzinę i w ogóle ze wszystkich rzeczy, które ich otaczają. Oczy ludzi, którzy są radośni, skierowane są na rzeczy, które ich otaczają. Ich oczy są szeroko otwarte, to oczy pełne współczucia. Te oczy mają takie właściwości, by kogoś miłować.

Aby być radosnym na tej ziemi, trzeba pogodzić się z życiem takim, jakim ono jest. Musisz zawrzeć pokój z pracą, którą na co dzień wykonujesz. Zawrzeć pokój z ludźmi, którzy Cię otaczają. Zawrzeć pokój z ludźmi, którzy mają różne błędy i słabości. Musisz cieszyć się z Twojego męża lub z Twojej żony, nawet jeżeli zdajesz sobie sprawę, że nie jest on (ona) takim idealnym. Musisz pogodzić się z tym faktem, że Twój portfel ma pewne granice. Musisz pogodzić się ze swoim wyrazem twarzy, który wygląda tak, jak wygląda, na co nie masz wpływu. Musisz zawrzeć pokój z tym, co posiadasz, nawet jeśli Twoi sąsiedzi posiadają o wiele więcej.

Jezus powiedział: Nie martwcie się o jutrzejszym dzień, bo jutrzejszy dzień sam się o siebie zatroszczy. Szukajcie Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości, a to wszystko będzie wam przydane. Nie martw się o jutrzejszy dzień. Jutro ma już pewien sens, tak jak dzisiejszy dzień ma swój sens. Bóg juz troszczy się o to, by nasz dzisiejszy dzień miał dla nas sens, nawet jeżeli my nie zawsze potrafimy zobaczyć sens tego dzisiejszego dnia. Musimy przysłuchiwać się temu, co Bóg chce do nas powiedzieć. Szukajcie najpierw Boskiego świata i Boskich spraw. A to wszystko inne zostanie wam dane.”

„Wasze postępowanie niech będzie wolne od chciwości, poprzestawajcie na tym, co macie. Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę.”

„Myślę, że wrócę jeszcze do brata Hałuszki. Widziałem jego potrzeby, ale nigdy nie chciał przyjąć żadnej pomocy finansowej i tak było przez lata. Wrócę jeszcze do roku 1971 po jego powrocie z Syberii i osiedleniu się na północ od Odessy, w województwie nikołajewskim. Już o tym wspominałem, ale chcę zwrócić uwagę na to, jak ci braterstwo radowali się z tego, co mieli. Odprowadzając nas do autobusu brat Jan Lechowicz szedł z br. Hałuszką, a ja z siostrą, żoną br. Hałuszki. Szliśmy niedaleko za nimi. Ja nie mogłem przeboleć, że nie mogłem nic pomóc i zdecydowałem dać siostrze Hałuszkowej 150 rubli, myśląc, że ona chętnie to przyjmie. Ale stało się odwrotnie, nie chciała przyjąć. A gdy ja nadal usiłuję dać jej te pieniądze, nie wytrzymała i zawołała do męża: „Iwan, brat mi tu chce dać pieniądze”. Oni się zatrzymali, a myśmy do nich doszli i ja wyjaśniam, że widzę ich potrzeby i dlatego proponuję, aby tę maleńką pomoc przyjęli. No i po chwili namysłu dopiero to przyjęli – to było dla mnie też godne zastanowienia, że kontentowali się z tego, co mieli. Dlatego bardzo ich doceniałem.

Pamiętałem rok 1959, gdy z br. Roguskim byłem na pogrzebie brata Basa (3 km od Zarośla). Mieszkał w Dusocinie z żoną w wynajętym pokoju z niezbędnym wyposażeniem, ale był zadowolony i nigdy nie narzekał. Mówiłem wykład w domu, a br. Roguski na cmentarzu w Mokrem za Grudziądzem. Brat Roguski zwrócił na to uwagę, że duch zadowolenia jest duchem Pańskim. Ja to wówczas wziąłem sobie do serca i to mi pomogło bardziej doceniać braci i siostry na Wschodzie, którzy rzeczywiście okazywali takiego Pańskiego ducha zadowolenia.

Tak też było w roku 1991, gdy z br. Markowcem zalecieliśmy z Moskwy na Syberię. Do samolotu można było wziąć bagaż do 25 kg na jedną osobę. To gdy zajechaliśmy na miejsce i wyłożyliśmy z naszych bagaży pewne rzeczy dla nich, to oni mówią do nas: „Dlaczego wy się tak męczyliście, przecież my mamy wszystko, co nam potrzeba. Oczywiście, był czas, że nie mieliśmy tego, a teraz to, co mamy, to nam starcza”. Lecz z naszych obserwacji wynikało, że oni nie mieli ani połowy z tych rzeczy, które my mieliśmy, a mimo tego zdaje się nam, że mamy mało i że powinniśmy mieć więcej. A na zdobycie więcej, jakby na zapas, musimy mieć więcej czasu. A skąd go zdobyć, jeżeli doba ma tylko 24 godziny, a my chcemy być uczciwymi. Nie można w interesach kogoś oszukać, okraść, podejść czy też kogoś „oskubać”, gdy nadarzy się jakaś okazja. Nie zrobię tego nie dlatego, ze to jest zakazane, ale sumienie mi na to nie pozwoli, bo to jest grzech przeciw bliźniemu (nie chciałbym, żeby mnie ktoś podszedł) i powstaje problem. Mam małe mieszkanie, małe gospodarstwo, mały interes, byle jaki samochód i co tu wykombinować? No i przychodzi pomoc, sugestia: „Posłuchaj, już tyle lat studiujesz literaturę Prawdy, codziennie czytasz mannę i godzinę, dwie lub pół badasz w domu, chodzisz na każde zebranie. Czy nie rozumiesz tak dużo, że mógłbyś być starszym lub pielgrzymem? Czy to ci nie wystarczy? Popatrz na innych, mniej wiedzą od Ciebie, a mają domy lub mieszkania własnościowe, konta w banku, a ty rezygnujesz z tych rzeczy. Jakie będziesz mieć zapewnienie na starość lub dla twego potomstwa?” I te sugestie z czasem się nasilają i dochodzi następna: „Użyj zdrowego rozsądku, kto tak robi jak ty? Pokaż kogoś z braci czy sióstr, nie wpadaj w fanatyzm, nie chciej być świętszym od innych”. No i nie ma końca tym naporom i to z różnych stron. To nie tylko obecnie, ale dawniej też tak było. Popatrzmy na Ijoba. Żona mu mówiła: „Dokąd będziesz trwać w swojej świętości”? itp. A co Ijob odpowiada? „Mówisz tak, jak wszystkie szalone niewiasty”. Lecz popatrzmy, jaki może być skutek takich sugestii. Pomyślę sobie: „To prawda, trzeba trochę zwolnić. Wiem już wystarczająco dużo. Nie zaprzestanę studiować ani chodzić na zebrania, ale trochę czasu mogę sobie pozwolić na wzięcie jakiejś pracy itp. A po pewnym czasie, od czasu do czasu, mogę opuścić jakieś zebranie”. I tak się zaczyna ściągać z ołtarza.

Podobnie bywało przez cały Wiek Ewangelii. I jak historia Wieku Ewangelii dowodzi, to większość z tych, co poświęcili się i zostali spłodzeni z Ducha św., złożyli w ślubach poświęcenia wszystko, co mieli i samych siebie na ołtarzu. Ps. 50:5. A później, po jakimś czasie, pomaleńku, krok po kroku, zamiast do przodu, cofali się. I jakby zaczęli ściągać ofiarowane części z ołtarza dla samolubnych celów, a w swej samowoli przestali widzieć i rozumieć, że to, co robili było przeciwne pierwotnym ich zamiarom. Zasady poświęcenia są nadal takie same i aby być uczniem i iść za Panem trzeba zrezygnować z ziemskich praw i przywilejów.”

_____
Fragment wspomnień brata Józefa Montewskiego pt. „W jaki sposób Prawda paruzyjna i epifaniczna dotarła na Litwę?”, wiosna 2014 r.

„Internet, komputery. Nie wychodząc z domu można zdobyć różne informacje z całego świata. Komunikacja między ludźmi, właśnie to jest przyczyną, że wielki i wielki postęp jest dookoła nas, ale chciałem was zapytać – czy od tego postępu, od tego wzbogacenia się, od tych wynalazków – ludzkość stała się szczęśliwsza? Czy dużo uśmiechniętych ludzi można spotkać na ulicy? Wydaje się, że nie. Dużo ludzi jest przygnębionych, zasmuconych.”