Archiwalny wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, sobota, 28 września 2013 roku:

Biblia zawiera dwie różniące się obietnice, o których wypełnienie modlimy się m.in. słowami:

Ojcze nasz (…) przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.

Wielkie obietnice dane przez Pana wiernym, a wśród nich królowanie (Objawienie 20:4) i sądzenie świata (1 Koryntian 6:2), nie są oczywiście dane wszystkim ludziom. Bóg jest jednak wielki w miłości dla całego swojego stworzenia. W nadchodzącym Królestwie poza rządem i administracją przewidział też miejsce dla obywateli, którzy pod rządami Chrystusa będą mogli powrócić do utraconej doskonałości i wiecznie żyć na odnowionej ziemi.

„Modlitwa chrześcijańska jest to wyrażone lub niewyrażone szczere pragnienie serca, udające się do Boga o dobre rzeczy w imieniu Jezusa.” R1864 (Manna 10.06), TP 1928 str.13

Wnioskujemy z tego, że wyrażenie pragnienia serca odbywa się głośno wypowiadającymi słowami. Natomiast niewyrażenie pragnienia serca odbywa się w myślach.

Dlatego myślę, że warto zastanowić się nad różnymi aspektami cichej (czyli tej w umyśle) i głośnej modlitwy.

Wykład wygłoszony przez brata Mirosława Sellina na spotkaniu w Bydgoszczy, 17.10.2023: 

W czasach Savonaroli niektórzy twierdzili, że cicha modlitwa jest niebezpieczna i zwodnicza dla chrześcijanina. Oto niektóre z ich argumentów:

• ciche modlitwy mogą odprawiać tylko mnisi i duchowni, ponieważ oni wiedzą jakie słowa mogą dobierać i zanosić do Boga. Inni powinni głośno wypowiadać modlitwy regułki. To jest dla nich bezpieczniejsze.

• lepiej modlić się głośno, ponieważ korzyść z tego ma i modlący jak i ci, którzy go słuchają.

• Nasz Zbawiciel też odmawiał głośne modlitwy. Tym sposobem dał nam przykład.

• W Piśmie Świętym mamy niezliczone przykłady głośno wypowiadanych modlitw.

• W cichej modlitwie mogą pojawiać się myślowe fantazje. W głośnej modlitwie takie rzeczy nie mogą się przydarzyć.

Jednak modlitwa głośna bez umysłowej nie jest modlitwą. Jeżeli modlimy się głośno nie włączając w to modlitwy myślą, to oznacza to mechaniczne wypowiadanie słów i oznacza to, że nie jest to modlitwą według powyższej definicji, ponieważ brakuje tam szczerego pragnienia serca. Jak mamy udawać się do Boga o dobre rzeczy w imieniu Jezusa, gdy najpierw w myślach nie rozważymy, co jest w oczach Boskich dobre?

Czyli modlitwa bez udziału umysłu nie jest modlitwą.

„Jeżeli serce się nie modli, to język trudzi się na próżno” Jan Kasjan (s. Prepodobnyj Kassian Rimljanin (ok. 360, zm. ok. 435 w Marsylii) – mnich, teolog, asceta)

„niewiele modli się ten, co modli się tylko, gdy klęka; ten jednak nie modli się nigdy, kto klęcząc już, aby się modlić, wciąż pozostaje roztargniony i błądzi swymi myślami”

Augustyn (354-430)

Czy nie przeżywaliśmy takich przypadków, że modliliśmy się na kolanach, wypowiadaliśmy po cichu słowa modlitwy, lecz myślami byliśmy gdzie indziej?

Jana 4:21-23

„Jezus powiedział do niej (Samarytanki): Kobieto, wierz mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcić Ojca. Wy czcicie to, czego nie znacie, a my czcimy to, co znamy, ponieważ zbawienie pochodzi od Żydów. Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu (przez umysłowe ocenienie Boskich zasad, a nie przez ceremonie, jak to było na tej świętej górze Samarytan Garizim czy w świątyni w Jerozolimie) i w prawdzie.”

Z tych słów Jezusa wynika, że Bóg szuka pobożności wewnętrznej, a nie przesadnych ceremonii. I tak było też w Kościele Pierwotnym, że wierni w tamtych czasach oddawali się tak mocno sprawom ducha, że nie mieli w pamięci spraw światowych i nie mieli takiej potrzeby, aby dopiero przy pomocy śpiewów, najlepiej chóralnych, lub organowej muzyki nastroić się duchowo swoimi umysłami. Bo tylko wtedy w jakiś sposób umieją oderwać się od spraw tego świata. Tak to wygląda niestety w dzisiejszych kościołach nominalnych.

Nie chcemy przez to powiedzieć, że głośno wypowiadane modlitwy są bezwartościowe. Lecz takiej modlitwie musi towarzyszyć modlitwa w myślach, dając impuls tej głośnej modlitwie. Brat poproszony do głośnej modlitwy w Zborze najczęściej wcześniej w myślach przemyśliwał o wielu dobrych rzeczach, które chciałby wyrazić w modlitwie, gdyby został do niej poproszony. Tylko dlatego w naszych modlitwach słyszymy prośby za solenizantami, za tymi, którzy są przed jakąś operacją, którzy przechodzą przez trudne doświadczenia itd., ponieważ brat, który wyraża to w modlitwie głośnymi słowami wcześniej o tym rozmyślał.

Stąd, gdy przy głośnej modlitwie czasami zdarzy się, że będziemy lekko błądzić naszymi myślami, to te wcześniejsze, modlitewne rozmyślania w myślach sprawią, że pomimo tego wyrazimy nasze dziękczynienia i prośby naszymi słowami.

Wiadomym jest, że żyjąc w tym świecie, który nie jest Boskim Porządkiem, wykonując różnego rodzaju obowiązki musimy w nich też zaangażować nasze umysły. Dlatego nie jesteśmy w stanie ciągle żyć w umyśle w duchu modlitwy. Stąd powinniśmy każdą chwilę, która nas od tych światowych obowiązków uwalnia poświęcić na rozmyślania o dobrych rzeczach, które podobają się Bogu.

Czy możemy sobie wyobrazić, jak wyglądałaby głośna modlitwa w Zborze, brata, który nie miał czasu wcześniej rozmyślać o Boskich rzeczach w umyśle, lecz tak jakby bezpośrednio z jego myślami związanymi z obowiązkami światowymi zostałby powołany do modlitwy?

Czy modlimy się głośno czy cicho nasz umysł powinien być tak blisko Boga, że mówiąc do niego będziemy mówić do Niego jako do osoby nam bliskiej.

Nasz Pan powiedział, że „Jeźli mię kto miłuje, słowo moje zachowywać będzie; i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, a mieszkanie u niego uczynimy.” Jana 14:23.

Dlatego możemy tak jak Dawid powiedzieć „Posłucham, co będzie mówił Bóg, PAN” Ps.85:8 (9) .

To wewnętrzne wysłuchanie jest możliwe, gdy Bóg jest obecny w naszych umysłach i sercach. Nie gdzieś daleko. I to powinno być odczuwane w naszych modlitwach.

„Nie myślmy, że modlitwa jest tylko mówieniem do Boga. Modlitwa jest bardzo często nasłuchiwaniem, co Bóg mówi do nas.” – S. Wyszyński

Ten fakt bliskiej obecności Boga sprawia, że w modlitwie skupiamy się aby wszystkie słowa było dobrze wypowiedziane, abyśmy nie musieli się powstydzić przed Naszym Stwórcą. Staramy się w modlitwie niczego nie opuścić. W głośnej modlitwie często już ją kończymy i słuchacze też tak to czują, że ta modlitwa się kończy i w tym momencie przypomina nam się, że jeszcze jakaś rzecz nie została wypowiedziana i wracamy to tej zapomnianej myśli i ją wypowiadamy. Przypomniało nam się, że wcześniej w myślach rozważaliśmy te rzeczy a teraz głośno się modląc zapomnieliśmy to wypowiedzieć.

Ale bywa też i tak, że nasze myśli są tak głęboko skupione na uczuciach i pragnieniach serca, na tej bliskości Boga, że nasz język nie potrafi tego ubrać w odpowiednie słowa. Dla słuchacza brzmi to chaotycznie i nieskładnie, ale są tam uczucia serca.

Gdy modlimy się w myślach to nie musimy tego wyrażać wargami. Znam siostry i braci, którzy zawsze tak czynią. Ich cicha modlitwa jest czasami tak „głośna”, że można usłyszeć poszczególne słowa ich modlitwy. Widocznie taką mają potrzebę. I nie jest to niczym złym.

Ale faktem jest, że jak to wyraził Psalmista Ps.10:17 „Usłyszałeś pragnienia pokornych, PANIE”.

Czyli nawet nie wyrażając swoich pragnień słowami, Bóg ich wysłucha.

Być może brat Russell i Johnson mieli m.in. ten werset na myśli podając swoją definicję modlitwy. Podobne zdanie wyraził też Augustyn:

„Nasze pragnienia zawsze się modlą, choćby wargi milczały.”

A przy okazji warto wiedzieć, że to właśnie Augustyn jest autorem słów często przytaczanych przez braci w wykładach:

„Gdzie Bóg jest na pierwszym miejscu, tam wszystko jest na swoim miejscu.”

Lecz te pragnienia o których mówi Psalmista, brat Russell, Johnson, czy Augustyn muszą oczywiście pojawić się w umyśle. Taka osobista modlitwa powinna odbywać się w tajemnicy dla bliźniego.

„Czego Bóg chce od ciebie, to musisz omówić z NIM w cztery oczy.” (Edyta Stein – ur. 12 października 1891 we Wrocławiu, zm. 9 sierpnia 1942 w Brzezince (KL Auschwitz-Birkenau – niemiecka filozof pochodzenia żydowskiego, konwertytka, zakonnica, patronka Europy.)

Natomiast modlitwy w Zborze muszą być oczywiście wyrażane głośno i słowami. Lecz jak powiedzieliśmy będzie ona owocna, gdy poprzedzi ją umysłowe rozmyślanie. Ona powinna być odmawiana żarem ducha. Wtedy będzie bardziej owocna dla wypowiadającego i słuchających go braci i sióstr. Będzie ona też prędzej wysluchana przez Boga, gdy ON zauważy, że wypowiadane myśli wypływają bardziej z serca anieżeli z dbałości o jakość wypowiadanych słów.

Modlitwa całej wspólnoty jest wyrażana głośno przez brata jako przedstawiciela poproszonego do tego przez Zbór. Ale ona powinna też pobudzić wszystkich uczestników nabożeństwa do odczuwania odpowiedniego ducha na to nabożeństwo a przy okazji pobudzić innych do wewnętrznych modlitw umysłu.

Trzeba też tutaj powiedzieć, że w naszych prywatnych modlitwach możemy sobie pomagać modląc się za pomocą głosu a nawet innych pobożnych gestów naszego ciała (na przykład klęknięcie, złożenie rąk, zamknięcie oczu itd.). Ale kiedy nasz głos lub te gesty naszego ciała przeszkadzają nam w modlitwie to powinniśmy ich zaniechać. Na przykład klęcząc z zamkniętymi oczyma można też szybko usnąć. Ważniejsze od tych rzeczy jest bowiem aby trwać w jedności z Bogiem.

Nasz Pan w ważnych modlitwach starał się modlić sam i w odosobnieniu.

Łuk.22:39-41 „Potem wyszedł i udał się według swego zwyczaju na Górę Oliwną, a szli za nim także jego uczniowie. Kiedy przyszedł na miejsce, powiedział do nich: Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie. A sam oddalił się od nich na odległość jakby rzutu kamieniem, upadł na kolana i modlił się”

Mat.14:22,23 „Zaraz też Jezus przymusił swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi i wyprzedzili go na drugi brzeg, a on tymczasem odprawi tłumy. A odprawiwszy je, wszedł sam na górę, aby się modlić. A gdy nastał wieczór, nadal był tam sam.”

Jesteśmy przekonani, że w większości te modlitwy były ciche – w myślach. On wiedział, że dla jego Ojca ważne były myśli umysłu a nie wypowiadane słowa.

Mat. 6:7,8 „A modląc się, nie bądźcie wielomówni jak poganie; oni bowiem sądzą, że ze względu na swoją wielomówność będą wysłuchani. Nie bądźcie do nich podobni, gdyż wasz Ojciec wie, czego potrzebujecie, zanim go poprosicie.”

To świadczy dobitnie o tym, że Nasz Stwórca raczej bardziej ceni nasze serce a nie nasze słowa.

„W modlitwie lepiej mieć serce bez słów niż słowa bez serca.” (Gandhi)

Izaj.29:13 „Mówi więc PAN: Ponieważ ten lud zbliża się do mnie swymi ustami i czci mnie swymi wargami, a jego serce jest daleko ode mnie”

Prorok Izajasz mówi tutaj wyraźnie, że można głośno pięknie się modlić, ale tak naprawdę nie ma w tym uczuć, nie ma w tym serca. To udowadnia po raz kolejny, że modlitwa bez udziału uczuć i serca jest bezwartościowa.

Gdy faraon zbliżał się swoimi wojskami do Izraelitów to Pan powiedział do Mojżesza:

2 Mojż.14:15 „I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż wołasz (BT dodaje nawet – głośno wołasz) do mnie?”

A przecież nigdzie tam w tym opisie nie przeczytamy, żeby Mojżesz głośno wołał do Pana. To jest dowodem na to, że było to „wołanie umysłu”, które usłyszał Pan.

W E11 str.261 czytamy: Przekład A.V. nie tłumaczy poprawnie części wersetu 15, którą oddaje następująco: „Dlaczego wołasz do mnie?” Bardziej poprawnie oddaje to zdanie Rotherham: „Jakie zawołanie chcesz mieć do mnie?”, tj. powiedz mi, czego żarliwie pragniesz, bym uczynił? Następnie, nie czekając na prośbę, Pan, który czytał pragnienie serca Mojżesza, poleca mu uczynić to, co będzie konieczne, by zrealizować to pragnienie – wybawić Izrael. Powyższe uwagi dowodzą, że pytanie Boga nie było skarceniem Mojżesza, jak sugeruje to przekład A.V.”

Dlatego też Dawid takimi słowami modli się w Psalmie 142:

1 Pieśń pouczająca Dawida, jego modlitwa, gdy był w jaskini. Swoim głosem wołam do PANA; swoim głosem modlę się do PANA.

2 Wylewam przed nim swoją troskę i opowiadam mu swoje utrapienie.

3 Gdy mój duch jest we mnie zdruzgotany, ty znasz moją ścieżkę; na drodze, którą chodziłem, zastawili na mnie sidło.

4 Oglądałem się na prawo i spojrzałem, ale nie było nikogo, kto mnie znał; nie było dla mnie ucieczki, nikt się nie troszczył o moją duszę.

5 PANIE, wołam do ciebie, mówiąc: Ty jesteś moją nadzieją, ty jesteś moim udziałem w ziemi żyjących.

6 Wysłuchaj mego wołania, bo jestem bardzo udręczony; ocal mnie od moich prześladowców, bo są mocniejsi ode mnie.

7 Wyprowadź moją duszę z więzienia, abym chwalił twoje imię; sprawiedliwi otoczą mnie, gdy okażesz mi dobroć.

On był w jaskini. Tam ukrywał się przed wrogami. Te wołanie o którym on tutaj mówi nie było raczej wyrażone głośno. On był tam sam. Ten jego głos, o którym on tutaj wspomina, nie musiał być więc głośnym głosem. Był to raczej głos wewnętrzny pochodzący z serca i umysłu.

U Mat.6:6 czytamy słowa Naszego Pana: „Ale ty, gdy się modlisz, wejdź do swego pokoju („tameion”), zamknij drzwi i módl się do twego Ojca, który jest w ukryciu, a twój Ojciec, który widzi w ukryciu, odda ci jawnie.”

Nasz Pan chce tutaj wyraźnie powiedzieć: kiedy będziesz odmawiał modlitwę wejdź do swojego pokoju, komory, izdebki (tak podają różne polskie przekłady). W starożytnych domach „tameion” to sekretna izba, magazynek, komórka. Dalej Nasz Pan mówi: zamknij za sobą drzwi, dzięki temu będziesz daleko od ludzkiej wrzawy i wszelkiej światowej troski. Te zamknięcie drzwi może też oznaczać symbolicznie zamknięcie ust, czyli jest to nawołanie do modlitwy w milczeniu, swoim sercem.

Tutaj widzimy też wyraźnie po raz kolejny przewagę cichej modlitwy nad tą głośną.

Modlitwa cicha jest najbardziej bezpieczna. Chroni modlącego od zewnętrznych wpływów, które mogą taką modlitwę zakłócić.

„Nie ma nic piękniejszego od godziny, w której człowiek staje przed Bogiem i się modli!” (Coppe (1842-1908) – francuski poeta)

Oczywiście żadna modlitwa nie będzie ani skuteczna, ani bezpieczna, gdy zabraknie u modlącego żywej wiary i głębokiej pokory. Gdy u modlącego występuje pokora to modlący nie będzie szukał tego co do niego należy, nie będzie powątpiewał, lecz będzie całkowicie wszystko zawierzał Bogu.

W jakiej sprzeczności do tych wskazówek Naszego Pana są modlitwy w niektórych nominalnych kościołach, gdzie ważniejsze podczas tych modlitw są różnego rodzaju gestykulacje, okrzyki, można powiedzieć taki pewnego rodzaju show.

Gdy byliśmy dziećmi to nasi rodzice uczyli nas modlitwy. Ja pamiętam, że były to modlitwy mówione głośno. Do czego miała nas ta nauka zaprowadzić? Oczywiście do tego, abyśmy poczuli z czasem ducha modlitwy i odczuli potrzebę osobistego kontaktu z Bogiem. To podniosło nasz umysł bliżej ku Bogu, zapaliło w nas ogień do świętych kontemplacji. I dlatego z czasem zaczęliśmy modlić się po cichu. Żeglarz, gdy dopływa do portu najczęściej opuszcza swój statek albo chory, gdy osiągnie stan zdrowia porzuca lekarstwa. Tak również i my z czasem doszliśmy do wyższego poziomu modlitwy. Z dziecięcej głośnej, z powtarzanymi regularnie zdaniami do cichej, wypływającej z uczuć i serca.

Niestety w nominalnym chrześcijaństwie wielu jest dalej w takim „dziecinnym wieku” i zamiast takiej dojrzałej modlitwy wolą w kółko powtarzać „Ojcze Nasz”, „Zdrowaś Mario”, odmawiać różańce itd. Obserwując dzisiejszych chrześcijan możemy zauważyć, że wielu z nich stosując tylko na głos mówioną modlitwę, biorąc udział tylko w różnych ceremoniach zrobili niewielki albo nawet żaden duchowy postęp. Oni nie mają duchowego smaku, są rozkochani w rzeczach ziemskich.

Dlaczego tak jest? Ponieważ nie praktykują modlitwy cichej, dojrzałej, który dałaby im wewnętrzną radość. Gdy jej nie mają szukają zamiast tego tej radości zewnętrznej, czyli światowej.

Apostoł Paweł tak to opisuje:

1 Kor.2:14 „Lecz cielesny człowiek nie pojmuje tych rzeczy, które są Ducha Bożego. Są bowiem dla niego głupstwem i nie może ich poznać, ponieważ rozsądza się je duchowo.”

Duch modlitwy powinien się przejawiać we wszystkim, co mówimy i czynimy, czyli że serca nasze mają ciągle odwoływać się do Pana po kierownictwo we wszystkich sprawach życiowych. Mamy czynić wszystko na co nas stać w sposób przyjemny Panu, abyśmy przez Niego byli osłonięci od pokus, które w przeciwnym razie mogłyby być ponad naszą wytrwałość, abyśmy w końcu byli zbawieni ode złego i otrzymali miejsce w Królestwie Pana. To są rzeczy, o które powinniśmy prosić w modlitwie, czego nauczył nas Nasz Pan w Modlitwie Pańskiej.

I utrzymanie takiego ducha jest możliwe tylko wtedy, gdy będziemy codziennie oddawać się modlitwie w myśli a tylko przy odpowiednich okazjach pomagając sobie głosem.

Wspominaliśmy tutaj o głośnych modlitwach w zgromadzeniu, ale również przy wspólnym posiłku i w czasach specjalnych potrzeb powinniśmy głośno modlić się do Pana. Widzimy więc, że jako chrześcijanie jesteśmy uprzywilejowani modlić się zarówno wspólnie głośno z braćmi jak i cicho, prywatnie.

Jak już wspomnieliśmy, chrześcijanin nie powinien być jednak zaabsorbowany medytacją do tego stopnia, by nie móc pracować lub wykonywać żadnej innej czynności, do której jest zobowiązany. Jednak duch modlitwy ma mu towarzyszyć tak, by w każdej sprawie życia, w każdym kłopocie zawsze wykazywał chęć zwrócenia się do Pana z prośbą o Jego błogosławieństwo oraz aby miał skłonność do oglądania się na Niego we wszystkich codziennych zmartwieniach, gdyż należymy do Pana.

W taki sposób można prowadzić życie modlitewne „bez przestanku” 1 Tes.5:17. A to możliwe jest tylko wtedy, gdy zachowamy ducha tej wewnętrznej, cichej modlitwy.

Wróćmy teraz wspólnie do argumentów ze strony 1. Czy są one słuszne?

Filip.4:6 „Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim przez modlitwę i prośbę z dziękczynieniem niech wasze pragnienia będą znane Bogu.”

Ps. 91:15 „Będzie mnie wzywał, a wysłucham go; będę z nim w utrapieniu, wyrwę i uwielbię go”

Manna na 29 kwietnia – komentarz brata Johnsona:

Przywilejem chrześcijan jest modlenie się do Boga przez Chrystusa, by w ten sposób w każdej chwili mieć przystęp do Boga w modlitwie. Mają oni zapewnienie, że otrzymają łaskawą odpowiedź. Bóg jest też z nimi ze Swoim współczuciem, miłością i pomocą we wszystkich ich utrapieniach. Bóg na pewno wyzwoli ich z ucisku, gdy tylko ten osiągnie zamierzony cel. W czasie ucisku jest On ich podporą, a w Swoim chwalebnym Królestwie przygotował dla nich najwyższe zaszczyty możliwe do osiągnięcia.

Zachowania takiego modlitewnego Ducha życzę Wam wszystkim i sam tego pragnę.

Amen.

Oparte w większości na rozważaniach Savonaroli (członka gwiazdy Okresu Filadelfii) (1452-1498) pt. „Na obronę i pochwałę modlitwy myślnej”

—
Wykład przedstawiony przez Piotra Wardzińskiego na spotkaniu chrześcijańskim w Rzeszowie – OCHRONA BOŻEGO LUDU W CZASIE UCISKU – 22.08.2021 r.

Można też zobaczyć wersję wideo (z gorszą jakością głosu).
—

Każdy kolejny dzień, to krok, który w szybkim tempie przybliża nas do bardzo ostrego konfliktu (kulminacyjnego), ucisku w aspekcie rewolucji i anarchii w jego różnych formach, oraz ucisku Jakuba. Nie wiemy, co wydarzy się jutro, ale obserwując wydarzenia między ludem bożym (jego podziały) i to co się dzieje w świecie (ogólna dezinformacja), weszliśmy w tą część ucisku która z dużym prawdopodobieństwem dokona zupełnego usunięcia tego porządku rzeczy i otwarcia gościńca świętobliwości.

Ale póki co, lud boży obecnych czasów (Pośw. obozowcy) dalej sprawują swoje poświęcenie, a oczekując swego wybawienia, stawiają czoła wyzwaniu, jakie niesie obecny czas, myśląc o swojej wierności, myśląc o swoich rodzinach, najbliższych zadając sobie pytanie: jak ta boża opieka (która nigdy mnie nie zawiodła), będzie dalej działać na de mną, czy przeżyje ten czas?

Charakterystyka tego dnia ucisku.

Brat Russell – „Mamy powód przypuszczać, że temu uciskowi towarzyszyć będzie okrucieństwo, jakiego dotąd nie widziano! Jest prawdą, że obecnie mamy politurę zwaną chrześcijaństwem, lecz istotnego chrześcijaństwa tam nie ma. Dowiadujemy się także, iż złe siły duchowe będą poruszone”.

„Mówiąc o naszych czasach, nasz Pan oświadczył, że ludzie omdlewać będą z trwogi w oczekiwaniu tych rzeczy, które przyjdą na świat, bo moce niebios poruszą się. Wodzowie Europy nie wiedzą, co robić. Całe sekciarstwo doznaje wstrząsów. Wielu z ludu bożego jest zakłopotanych. Duch strachu, zgnębi skądinąd dobre i rozsądne ludzkie emocje do stanu furii, desperacji. W swej ślepocie podążając za tymi złymi duchami i złymi doktrynami, będą gotowi poświęcić życie i całą resztę na coś, co będzie się im błędnie zdawało ołtarzem sprawiedliwości zgodnym z Boskim zarządzeniem”.

„Rządy cywilne, kościół rzymski i protestancki w celu przetrwania będą w pewnej zgodzie, zacieśniając przyjaźń między sobą i mówić o strasznych skutkach, które zaistnieć by mogły, gdyby ich rady nie były zachowane. Nie dociekajmy przeszłości mówić będą, ale pozostawmy wszystko jak było dotąd. Ich autorytetu nie będzie można kwestionować, a ci, którzy się nie będą z tym godzić będą piętnowani z gazet, ambon. Duch Kajfasza da uznanie wszelkiemu pogwałceniu zasad w celu samoobrony”.

„Wielu szlachetnych ludzi zajmie w tej armii postawę całkiem przeciwną ich naturalnym preferencjom. Wtedy koła wolności i postępu zostaną zawrócone i średniowieczne okowy będą uważane za konieczne w celu samo zachowania, w celu utrzymania obecnego porządku rzeczy. Wolność mowy, poczty i inne prawa wolnościowe, które stały się zwyczajne wśród mas obecnych dni, będą bezlitośnie zabrane, uzasadniając to koniecznością”.

„Do kryzysu dojdzie, kiedy strażnicy prawa staną się jego gwałcicielami i będą stawiać opór wobec woli większości wyrażonej w głosowaniu. Strach przed przyszłością doprowadzi masy mające dobre intencje do desperacji. Święci Pańscy nie mają brać udziału w tych wydarzeniach”.

Br. Hedman: „Przez wzrost wolności, niezależności itp. w połączeniu ze wzrostem samolubstwa, wolność wypracowuje stan, który Pismo święte opisuje w odniesieniu do końca tego wieku, podczas którego szczególnie w chrześcijaństwie, każdy człowiek podniesie rękę na swego bliźniego. Posiane samolubstwo doprowadzi do anarchii, do obalenia wszelkich ludzkich rządów i ograniczeń, spowoduje najstraszniejszy ucisk, jaki świat kiedykolwiek poznał”.

„Jednak wiemy, że ucisk musi poprzedzić królestwo i coraz więcej ludzi dostrzega wyjątkowy charakter obecnych czasów niosących z sobą różne zagrożenia, niepewność, trwogę, kataklizmy i beznadziejność”.

Br.Johnson: „ogólnoświatowy kryzys”- E17

„W każdym z nich dochodziło do powszechnego lekceważenia religii oraz autorytetu władz cywilnych i rodzicielskich, międzynarodowej podejrzliwości, rywalizacji, samolubnego bogacenia się narodów, nienawiści, podejrzliwości i walki między klasami społecznymi, rozpadu więzi i poczucia obowiązków rodzinnych, powszechnego cierpienia z powodu niesprawiedliwości społecznej, ogromnego niezadowolenia, głęboko zakorzenionego zamieszania, co do przyczyn i lekarstw na panujące choroby, proponowania środków łagodzących zamiast prawdziwego lekarstwa”.

Ezech.14:21 – wielki ucisk miał się składać z światowej wojny, rewolucji,

głodu, zarazy i anarchii; że po roku 1914 niespotykane wielkie epidemie, takie jak grypa, cholera, dur brzuszny i plamisty, polio itp. są częścią zarazy tego wielkiego ucisku i że takie i inne epidemie będą narastały w miarę przechodzenia wielkiego ucisku przez światową rewolucję i anarchię?

A zatem ucisk – to poważne, ustawiczne kłopoty, czas nieustannej ludzkiej złości, oraz przemocy, czas furii upadłych demonów. Obj.6:15-17; Sof.1:15-18.

No dobrze a co z ludem Pana w tym czasie? czy Bóg przygotował jakieś schronienie (miejsce) dla swych dzieci? I co On tak naprawdę ochrania w swych dzieciach?

Lud Pana, był świadkiem wielu wydarzeń na przestrzeni dziejów ludzkości, które zapisały świadectwa nie tylko o śmierci wiernych, ale i ich zachowaniu w sytuacjach, które wydawać by się mogły, były bez wyjścia. Dlatego też, tak jak kiedyś czynił to lud Pana tak i dzisiaj wierzymy, że Bóg jest mocen zachować swój lud udzielając mu tyle potrzebnej siły charakteru i mądrości w postępowaniu, aby miał zdrowe i trzeźwe spojrzenie na zaistniałe warunki i mógł przetrwać ten ucisk w sposób, jaki będzie się podobał Panu, a jeśli będzie to Jego wolą, nawet go przeżyć (obietnica przejścia żywo do królestwa).

„Bo mnie skryje w dzień zły (gdzie?) w przybytku swoim, zachowa mię w skrytości namiotu swego, a na skale wywyższy Mię”.

 Skrytość to łaska, w której Bóg (człowiek również) ujawnia tylko to, co sprzyja pomyślnej realizacji jakiś celów – ponad to mogłoby okazać się szkodą dla tych celów, dlatego też Bóg ma swój lud w swojej ochronie (ukrywa go, zapobiega niekorzystnym sytuacjom, które mogłoby wyrządzić szkodę ich ciału lub nowemu sercu, bo inaczej szatan i źli ludzie po prostu: zniszczyliby sprawiedliwych tak w ciele jak i w duchu. Być możliwe, że mielibyśmy inny koniec W.Ew., inny początek Tysiąclecia.

Ps.91:1-11

Psalm przenosi nas do czasu dnia walki przy końcu Wieku Ew.

Wiersz 1.

Ten który mieszka (pozostaje) – ofiarowani, poświęceni

W Ochronie (kryjówce) Najwyższego – posiada łączność z Bogiem przez poświęcenie

I w cieniu – okryci symbolicznym obłokiem, który okrywał Przybytek (kościół) miejsce spotkania Boga i jego ludu, gdzie Bóg błogosławił w czasie doświadczeń). Obłok ten jest typem na – naszego Pana, na prawdę Starego i N. Testamentu, która pokazuje – wiernym właściwą drogę postępowania w czasie ucisku. Tylko wierni widzą prawdę o czasach i chwilach w bożym planie i cieszą się odpoczynkiem w jego obietnicach, które są dla nowego człowieka, a nie dla starego, chociaż i tutaj Bóg wie, jakie są potrzeby naszego człowieczeństwa. Ps.25:14. Inni tj. świat pozostaje wystawiony na srogość czasu ucisku, nie widząc (nie doświadczając) osłaniającej ochrony Bożego cienia (bo Bóg działa w skrytości).

Wiersz 3.

Onci zaiste wybawi cię – kogo? – tych którzy w nim mieszkają, (On wie jak i ma moc)

Z sidła łowczego – od szatana i jego dzisiejszych sideł, (złudzeń)

I z powietrza najjadowitszego – zarazy w postaci praktyk i grzechu starej natury, duchowych zwodniczych błędnych nauk i ludzkich filozofii, teorii, które jak epidemia rozszerzają się dzisiaj, dokonując spustoszenia w głowie i w nowym sercu, rozbudzając zainteresowania w rzeczach tego świata.

Wiersz 4. (co robi Bóg chroniąc swe dzieci?)

Pierzem swym okryje cię – zapewnia opatrzność i bezpieczeństwo nad swym ludem

a pod skrzydłami jego bezpiecznym będziesz – prawdy Starego i N. Testamentu

Prawda jego tarczą i puklerzem – to elementy zbroi (wiara, prawda), które założone zachowają – nie świat, ale poświęconego przy Panu w walce tego czasu. Świat nie wie o istnieniu takiego rodzaju uzbrojenia.

Wiersz 5.

Nie ulękniesz się strachu nocnego – epifanii, czasu ucisku, przemocy i prześladowań, który poprzedzi Tysiąclecie (czytaliśmy charakterystyki tego dnia).

Wiersz 6

Ani zarazy morowej – tak moralnej jak i duchowej. Br.Jolly: „Niemoralność która kiedyś była zakazana dzisiaj jest przyjęta i zalecana. Żyjemy w czasach gorszych niż Sodoma i Gomora”. Moralność cierpi gwałt. T.P.’72/2

Ani powietrza morowego – wszystkiego, co podkopuje wiarę, nadzieję i prawdę (od błędnej nauki po grzeszne praktyki)

Która zatraca w południe (niesie spustoszenie) – siła tej zarazy (błędu i niemoralności) może wywrócić wiarę wielu pomimo posiadanej prawdy.

Wiersz 7.

Padnie po boku twym Tysiąc, a dziesięć tysięcy po prawej stronie twojej – wielu odpadnie od prawdy

Ale się do ciebie nie przybliży – bo Bóg zachowa wiernych ….dlaczego – bo…

Wiersz 9

Ponieważ ty Pana, który jest nadzieją moją i najwyższego, za przybytek swój położył (uczyniłeś ucieczką, swoją ostoją) – czyli, w dniu ucisku, zaufałeś Bogu i oddałeś mu swoje serce – dlatego – w.10 mówi: Nie spotka cię nic złego, ani jaka plaga przybliży się do namiotu twego” – żadne zło ci nie zaszkodzi, bo jesteś pod bożą opatrznością (bo przebywasz w sferze prawdy i jej ducha).

Pamiętamy Izraela w jego podróży do Elim – 2Mojż.15:27. Izrael w cieniu palm i źródła wody podczas podróży po puszczy – tak przez cały Wiek Ew. Bóg miał w ochronie swój lud. Te obietnice Ps.91 nie są dla świata, jednak sprawy ziemskich narodów są doglądane przez Boga i to w interesie jego ludu.

Tą samą myśl widzimy w naszym wersecie. Psalm mówi nam o gotowości Pana Boga do uczynienia wszystkiego dla ochrony swego ludu – wiersz mówi – „bo Mię” – w Ps.91: „ten który mieszka” – czyli nie wszystkich? – ale tych którzy są blisko niego (mieszkają w nim, żyją) – Jan 15:7 – „jeśli we mnie mieszkać będziecie, o co poprosicie to dostaniecie”. Ps.34:19 – „Bliski jest Pan tym, którzy są skruszonego serca, a utrapionych w duchu zachowuje” . Usprawiedliwionych i poświęconych.

A co jest tym miejscem skrycia (kryjówką): jakaś jaskinia, grota jak w przypadku Dawida (1Sam.22:1-2), może pustynia, jako miejsce odosobnienia dla zachowania kogoś przy życiu jak np. Eliasza, może na zamku jak M. Lutra, albo Enocha do miejsca nieznanego. Z racji tej, że niektórzy przejdą żywo do królestwa (Iz.24:6; Sof.3:8-9) możemy uwzględnić takie miejsce, które może przygotować Bóg, ale nie musi a przetrwanie ucisku może odbyć się w zupełnie inny sposób, którego nie znamy, bo Bóg działa w skrytości. Poświęcenie dla obozowców oznacza: pozostanie umarłym dla siebie i świata a żywym dla Boga. Ich poświęcenie jest na śmierć, nie do żywota, więc wielu z nich zapewne umrze jak i wielu ze świata w tym czasie.

Czytany dalej w naszym tekście – „w ochronie najwyższego” – na Wiek Ew. to nic innego jak fig. Przybytek, świątnica święta, była miejscem sekretnym, schronieniem dla wiernych, w którym Bóg opiekował się poświęconymi Nowymi Stworzeniami, a dzisiaj po 1954 r. wierni poświęceni Obozownicy też mają takie miejsce schronienia tzn. obóz miejsce inne od dziedzińca i Świątnicy na Wiek Ew. i pomimo jeszcze innych klas znajdujących się w obozie, poświęceni są w szczególnym pokrewieństwie do przybytku a co za tym idzie są w bożej opiece (schronieniu).

Ezdrasz 8:20 mówi: o Netynejczykach (klasie sług przybytku, świątyni), którzy byli ku pomocy lewitom (W.Komapani, Mł.Godnym w ich służbie na rzecz epifanicznej świątyni) i budowy obozu epifanicznego (pracy, która trwa). Oni wyszli ze świata, wielu z nich przyszło do prawdy, są poświęconymi – weszli, zatem pod bożą szczególną ochronę. Ich miejscem zamieszkania był pagórek Ofel, blisko świątyni, teren oddzielny od domów Izraela (typ szczególnej sfery ich przebywania z Bogiem).

A zatem miejsce schronienia – to przede wszystkim obszar, ale czego – poufnej, wyjątkowej społeczności, więzi z Bogiem opartej na pokucie, wierze, przymierzu ofiary, przez Jego słowo, Ducha i Opatrzności, które razem działając na korzyść ofiarnika zapewniają mu (albo realizują) najlepszą ochronę, tak na zewnątrz (dla ciała) jak i wewnątrz (w doświadczeniach serca).

Co zatem chroni Bóg w swych dzieciach? – ciało i ducha. Ciało jest na ołtarzu, ale jest ono zachowane na tyle, na ile może służyć ku rozwojowi nowego serca. Pamiętając na słowa (Ezech.18:23), że „Bóg nie kocha się w śmierci kogokolwiek” – rozumiemy, że Bóg nie dozwoli na zagładę ludzkości w tym czasie. Przyp.Sal.2:8 „on drogi świętych swoich strzeże” – czyli, strzeże „rozwiniętego już podobieństwa (charakteru) do Niego, strzeże – duchowego życia, charakteru, który ma przetrwać, jako dziedzictwo w Panu”.

„w dzień zły”- podczas rewolucji i anarchii – ten, który przebywać będzie w ochronie Najwyższego (poświęcony, niezależnie gdzie by nie był) ma obiecane (na podobieństwo tych, którzy przebywali w Wieku Ew. w typicznej świątnicy i karmili się prawdami na czasie), że w tym trudnym czasie, w jakim się znalazł cały świat, Bóg udzieli mu zrozumienia, co do zaistniałych warunków w jego planie (ze względu na ich pokrewieństwo do przybytku) – co przełoży się na spokojne, trzeźwe zachowanie się w takich warunkach, z powodu ich ufności położonej w Bogu i wiary, że wszystko jak do tej pory działało tak i dalej działać, będzie dla ich duchowej korzyści. To nie jakieś wyznanie będzie schronieniem, ale stan zupełnego i wiernego poświęcenia.

 „w przybytku swoim, zachowa mię w skrytości namiotu swego” – to naprawdę szczególne skryte przed wieloma miejsce. Wtedy, kiedy wielu będzie płakać i narzekać, drzeć w strachu – Bóg zaprasza swe dzieci – bo są mu tak bliscy „jak źrenica jego oka” – (Zach.2:8) do swego namiotu, przybytku, gdzie mieszkają wierni i sprawiedliwi.

Iz.26:20: „Idź ludu mój, wnijdź do komór (komnat) swoich, a zamknij drzwi twoje za sobą, ukryj się na maluczką chwilę, dokąd nie przeminie rozgniewanie”. To właśnie tutaj (w swoim poświęceniu, społeczności z Panem, z wiernymi, w bożych obietnicach) lud Pana znajduje pokój, prawdę i pomoc (odpowiedź na pytanie – jak żyć w czasie ucisku, jaką zająć postawę) i odpoczynek od zła oraz nierozsądku drugiego człowieka.

„Zamknij drzwi” – drzwi wiary, aby zupełnie się zamknęły w tym sekretnym miejscu, otoczone zbroją, którą Pan dał swym wiernym – bo tak będzie bezpiecznie ukryty od trwogi i strachu które obejmie wszelkie inne klasy ludzi. Reakcja jest jedna – nowe serce czuje się źle w namiocie, w którym mieszka (2Kor.5:1), dlatego chce mieszkania z Panem, bo to zapewnia mu obecne bezpieczeństwo i wieczną radość w przyszłości.

 „na skale wywyższy mię” (na skałę mnie wyniesie) – skała repr. moc i protekcję – 5Mojż.32:4,18. A zatem Bóg w swej mocy może wynieś, przenieść, unieść do góry wysoko nad coś, tzn. że swą mocą może nas odłączyć od grzechu i zawieruchy tego czasu ucisku. Stojąc na skale, oparty na Panu, lud Pana mieszkać będzie na gruncie, dającym schronienie przed każdym sztormem życia. Br.Johnson: „Czy nie staliśmy w Parouzji jak skała oceanu, stale przeciwko tym wałom błędu?”. Ps.61:2-5.

Dlatego w czasie ucisku lud Pana powinien się zbliżyć do siebie w sferze i w pływie prawdy, którą Bóg zapewnił, jako schronienie w tych czasach (Iz.4:6), chociaż przez ucisk może dojść do rozproszenia (Mat.10:23). Ps.91:10 „Nie spotka cię nic złego, ani jaka plaga przybliży się do namiotu twego”– dlaczego? – bo tylko Bóg udziela w swej ojcowskości doskonałego schronienia tak w rzeczach cielesnych i duchowych. Czytamy: Iz.33:16 „Ten na wysokościach mieszkać będzie, zamki na skałach będą ucieczką jego”.

Ochrona zatem – nie koniecznie musi oznaczać ziemskie powodzenie lub zachowanie od nieszczęść np. (wypadków, chorób), ale znaczy taką ochronę w której wszystko działa na korzyść tego, który mieszka w Bogu. Takie mieszkanie w miłości (1Jana4:16) – oznacza tylko jedno – przyjęcie Bożej opieki i poddanie się bożej opatrzności.

A zatem przebywając w Bożej ochronie w czasie ucisku możemy: 1.pozostać w swym miejscu zamieszkania a może będziemy zmuszeni się udać w inne, 2. może przejdziemy te czas żywo, albo Pan nas zabierze dla naszego dobra, 3. a może otrzymamy pomoc od świata, w myśl słów Sof.2:2-3.

Jakiego sposobu użyje Bóg dla zachowania przy życiu poświęconych nie wiemy, ale wiemy na pewno, że ochronie bożej podlega szczególnie nowy człowiek, rozwinięte podobieństwo Boże (charakter), który ma przetrwać do wiecznego dziedzictwa. Stojąc na skale, w tym czasie ucisku, (czasie ogólnego krytykowania i podważania wszystkiego, kiedy każdy ma swoją rację i stał się specjalistą w każdej dziedzinie), mieszkając na wysokościach (jako dzieci boże) mające prawdę i jej ducha, ducha zdrowego zmysłu) patrzmy trzeźwo na to co się dzieje obecnie wokół nas, z dala, od tych wszystkich rzeczy i teorii tego świata. Oddając siebie i nasze rodziny bożej opiece, zróbmy wszystko by nasza postawa w tym ucisku miała bożą aprobatę. Ps.46:2.

Mniej ważne, co ucisk robi z naszym człowieczeństwem, ważne jak wpływa na nasze osobiste relacje z Bogiem i wiernymi.

Tematem tego kazania jest przesłanie 1 Listu św. Pawła do Tesaloniczan 4:7 – „Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości”.

Mamy nadzieję, że jego wysłuchanie będzie dla wszystkich zachętą i błogosławieństwem.

Nagranie:

Po krótkiej wakacyjnej przerwie znów zapraszamy wszystkich na wykłady i dyskusje w oparciu o Słowo Boże. Temat wrześniowego spotkania brzmi:

Jezus – zbawiciel świata. Dwa odmienne zbawienia

Biblia zawiera dwie różniące się obietnice, o których wypełnienie modlimy się m.in. słowami:

Ojcze nasz (…) przyjdź królestwo Twoje,
bądź wola Twoja, jako w niebie tak i na ziemi.

Wielkie obietnice dane przez Pana wiernym, a wśród nich królowanie (Objawienie 20:4) i sądzenie świata (1 Koryntian 6:2), nie są oczywiście dane wszystkim ludziom. Bóg jest jednak wielki w miłości dla całego swojego stworzenia. W nadchodzącym Królestwie poza rządem i administracją przewidział też miejsce dla obywateli, którzy pod rządami Chrystusa będą mogli powrócić do utraconej doskonałości i wiecznie żyć na odnowionej ziemi.

Spotkanie już się odbyło. Nagranie: 

]]> https://badaczebiblii.pl/dwa-zbawienia-spotkanie-biblijne-w-bydgoszczy/feed/ 0 1914