„Kto jest pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem?”

Gdy pierwszy człowiek został stworzony miał bardzo dobry kontakt z Bogiem. Wszystko zmieniło się gdy Adam zgrzeszył i został skazany na śmierć – „umierając umrzesz”. Od tego momentu mamy dwie zwaśnione strony – pierwsza to Bóg, a druga to Adam i jego potomkowie.

Dziś wśród ludzi dzieje się podobnie, że we wzajemnych stosunkach nierzadko popadają w rozmaite konflikty, które niekiedy kończą się przed sądem. Choć prawo nie przewiduje urzędu pośrednika, to jednak jest pewna funkcja podobna do niego w swoim charakterze – jest nim mediator. Mediator, krótko mówiąc, ma za zadanie pogodzić zwaśnione strony ze sobą.

Grzech doprowadził do konfliktu między Bogiem a człowiekiem. Ta sytuacja zrodziła potrzebę mediacji, potrzebę Pośrednika.

Biblia mówi tylko o jednym Pośredniku między Bogiem a człowiekiem – takim właśnie mediatorze. Wydaje się, że tak uważa większość chrześcijan, jednak powstają pewne pytania:

• Kto nim jest?
• Kiedy będzie działać i na czyją korzyść?
• Czy będzie skuteczny i wystarczający?

Zapraszamy wszystkich chętnych do wysłuchania naszych argumentów w tym temacie. Spotkanie odbędzie się sobotę, 2 marca o godzinie 17:00, w Bydgoszczy – w sali przy ul. Zduny 10 A (w głębi podwórza).

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunar.
Spotkanie biblijne, Bydgoszcz, 28 lutego 2015 r.

„Hollywood wypuszcza film za filmem przedstawiający historie i opowieści o duchach, o zmarłych, którzy wchodzą w kontakt z żywymi. Społeczeństwo zostaje zwiedzone, zaczyna wierzyć, że być może takie rzeczy są naprawdę możliwe, a potem oczywiście przychodzi telewizja. Wszystko, co najpierw pokazywane jest w kinie, prędzej czy później trafia do telewizji. Ludzie, którzy produkują ten rodzaj rozrywki, zupełnie nie troszczą się czy historie, które przedstawiają są prawdziwe czy nie. Jedyne, co ich interesuje, to żeby zarobić pieniądze. Filozofia New Age, która przyciąga wielu młodych ludzi, jest starym błędem pokazanym na nowo. Utrzymują oni, iż większość nowego światła, jakie otrzymali, pochodzi od ludzi, którzy od dawna są umarli. Mówią, że ci ludzie tak naprawdę są żywi i przekazują nam te informacje. Podjęli oni stare błędy takie jak reinkarnacja i oferują je jako coś zupełnie nowiutkiego. W wyniku takiej masowej propagandy, ogólnym przekonaniem chrześcijan staje się to, że śmierć jest złudzeniem, iluzją; iż wydaje się tylko, że ludzie umierają; że doznają oni tylko zmiany do wyższej formy istnienia. Mówią oni: ?nie ma śmierci?. I właśnie tu leży konflikt między nowoczesnymi nauczycielami, a Słowem Bożym. Pismo Święte utrzymuje, iż ?umarli nic nie wiedzą? [Koheleta 9:5,10], a współcześni teologowie utrzymują, iż umarli wiedzą wszystko. Biblia utrzymuje, że umarli są naprawdę martwi i ponieśli karę według Boskiego wyroku: ?umierając umrzesz? [Rodzaju 2:7]. Ci, którzy się sprzeciwiają tej nauce, przyjmują zwodnicze wyjaśnienie szatana, jakie przedstawił matce Ewie: ?na pewno [lub: naprawdę] nie umrzecie!? [Rodzaju 3:4]. Wierzą oni, że Boski wyrok tak naprawdę nigdy nie wszedł w życie, że zamiast być klątwą, śmierć jest błogosławieństwem, krokiem do przodu w procesie ewolucji [rozwoju człowieka]. Te dwie teorie są tak odległe od siebie jak bieguny.”

„W Łosińcu żył taki brat Jan Kudyba, który w czasie, gdy nie było trudności, był skromnym, cichutkim bratem, gdy inni byli czasami bardzo bohaterskimi w swoim obiecywaniu, co oni to zrobią, gdyby te warunki nastąpiły. On był cichutkim i skromnym. Gdy przyszła okupacja, gdy przyszły bardzo trudne warunki bytowe, niebezpieczeństwo na każdym kroku, pojawiła się tam rodzina uciekinierów z Łodzi, jak się później okazało komunistów. Składała się z rodziców i małego chłopca. Nie mieli gdzie się podziać, nie mieli nic i akurat na swojej drodze, ku ich szczęściu, spotkali brata Kudybę. Brat Kudyba przygarnął ich do siebie, pomimo że nie było gdzie. Był to niewielki domek z dwoma małymi pokojami i kuchnią, a sama rodzina składała się z sześciu osób. Przygarnął ich do siebie, a oni potrzebowali wszystkiego, pościeli, jedzenia, nic nie mieli. A tu też były warunki trudne. Każdy inny powiedziałby: ?no ja nie mogę, no bo jak??. Dzięki temu, że przygarnął ich do siebie oni zaczęli, bo nie mieli wyjścia, zaczęli chodzić na zebrania, a potem po wielu perypetiach życiowych stali się naszymi braćmi w Chrystusie (…) Mało tego, gdy przygarnął tę rodzinę, we wsi była rodzina żydowska, która miała niewielki dom, sklepik… Niemcy wpadli, złapali tę rodzinę, wyprowadzili do pobliskiego lasu, zamordowali. Ale dwóch chłopców z tej rodziny bawiło się poza domem, dwóch chłopców żydowskich zostało, ocaleli. Gdy się jednak dowiedzieli, że Niemcy zamordowali ich rodziców, ich siostry, w panicznym strachu, przerażeni, zapłakani, uciekli do lasu. Brat Kudyba poszedł wieczorem, w tym lesie ich odszukał, a że do domu już ich nie mógł przyprowadzić, no bo gdzie, razem z innym braterstwem przechowali tych dwóch chłopców przez całą okupację. Znowu trzeba im było wszystko dać i jeszcze ukryć. Gdy Niemcy zabrali naszego ojca, mama szukała możliwości, żeby mu dostarczyć jakiegoś chleba, jeździła do Zamościa, do obozu. Zostawaliśmy sami… Brat Kudyba był i w wieczór i rano. Dziś myślę: jak znajdował tyle sił, bo miał przecież swoje obowiązki, swoje gospodarstwo, jak znajdował tyle sił, żeby w tych trudnych warunkach tyle służby wyświadczyć innym? ?Cierpliwości* wam potrzeba, abyście wolę Bożą czyniąc, odnieśli obietnicę.? (Żydów 10:36)”

* gr. ??????? – hypomone, z definicji Paula S.L. Johnsona: 'wytrwała moc w ciągłym radosnym czynieniu woli Bożej pomimo trudności; w warunkach trudnych’.