Kiedy wszystko wokoło nas się rozpada i wali,
Rządzący zapewniają że są wielcy a są tacy mali.
Gdy nie potrafią zatrzymać wojen i robią widowisko,
Miej ufność i mocną wiarę w Boga mimo wszystko!

Kiedy padają wokoło uznane przez ludzi autorytety,
Ci którzy im zaufali i uwierzyli doznają zawodu niestety.
Ufność Bogu i Jezusowi tą cenną przewagę daje,
Ten który im wierzy, nigdy zawodu nie doznaje.

Droga ta nie jest prosta ani też nie różami wysłana,
Pewna jest jednak i warto po niej iść bo jest od Pana.
Nie ma tam kłamstwa, obłudy, zdrady ani podłości,
Przynosi na każdym etapie tak wiele radości.

Kiedy będą starać się powiedzieć, że to dziwowisko,
Nie zwracaj na nich uwagi i idź mimo wszystko.
Stawiaj pewnie kroki pokonując duże i małe wady,
Idziesz przecież drogą, na której Jezus zostawił ślady.

Droga ta przyniesie Ci dużo szczęścia, ale i radości,
Bo jest to bardzo ważne bo pokój w sercu zagości.
Inni być może powiedzą, że to 21 wiek i to dziwowisko,
Bądź konsekwentny w obranej drodze mimo wszystko!

Gdy ludzkie plany upadną i będzie wielkie gruzowisko,
Wtedy inni powiedzą patrzcie miał wiarę mimo wszystko.
Niech radość z podjętej decyzji w Twoim sercu gości,
Podążaj tą drogą odważnie mimo różnych przeciwności!

Wrzesień 2026 – Walter Onyszko*

__________
[*] Br. Walter napisał ten wiersz z okazji uroczystości chrztu wodnego na spotkaniu w Bydgoszczy (26.09.2026 r.). Nagranie z tej uroczystości dostępne jest tutaj. Wykład rozpoczyna się od 2:24:12, a samo zanurzenie w wodzie następuje po nim. Tytuł wiersza odnosi się do ostatniego nagranego wykładu, który powiedział w naszym zborze br. Leszek Szpunar. Brat Leszek zmarł 21.09.2026 r. w wieku 70 lat, a tutaj można przeczytać wspomnienie o nim.

Pielgrzym [„Wiersze Brzasku”, nr 39]

Wciąż naprzód! Przez krainę wroga
Ja idę w szacie pielgrzyma,
Lecz stanąć tutaj nie mogę,
By odpoczynek otrzymać.
I schylić się też nie mogę,
By zerwać kwiat kolorowy,
Ani ochłodzić się wodą
W upalny czas południowy.

A jednak na piersi mojej
Nieziemskiej piękności kwiaty:
Wieczny spokój lilii białej,
Róża miłości, me szaty
Zdobne w kwiaty wiary niebieskie
I nadziei złote, pnące,
Gdy idę po mojej ścieżce,
W kolorach tęczy kwitnące.

Zawsze też noszę swą zbroję,
Wróg czai się nawet w nocy
I czasem trochę się boję,
Gdyż nie mam tutaj pomocy.
Na żadnej z ziemskich miłości
Wesprzeć się przecież nie mogę,
Lecz mój Pan pełen litości
Jest ze mną, toruje mi drogę.

Przykrą jawi się droga
Zwyczajnym ludzkim oczom,
Co widzą jedynie ciernie,
Które wzdłuż ścieżki się wznoszą.
Nie widzą płatków miłości,
Nie czują ciepła słońca,
Ni pastwisk miękkiej zieloności,
Po których Pan wiedzie do końca.

Nie widzą jasnej chwały,
Płynącej wiecznie z góry,
Gdyż krok pielgrzyma skrywały
Dokładnie ciemne chmury.
Pieśni też słyszeć nie mogą,
Co dobrze pielgrzymom jest znaną,
Łączącej się z pieśnią aniołów
Przed tronem złotym śpiewaną.

Pielgrzym te śliczne kwiaty
Wciąż na swej piersi nosi,
A miłość, jak ptak skrzydlaty,
Ku Tobie, Panie, mnie wznosi.
To z ust mych popłynie Twa pieśń
Jakby najsłodsza muzyka,
Me oczy rozjaśni Twa cześć,
Bo wszystko się w Tobie zamyka.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku