Archiwalny wykład wygłoszony przez brata Radosława Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 6 października 2013 r.

Mat. 19:16-22. Pewien bogaty młodzieniec podszedł do Pana Jezusa i zapytał, co musi zrobić, by uzyskać życie wieczne. Pan odpowiedział mu, że musi on postępować zgodnie z tym, co podoba się Bogu, czyli przestrzegać przykazań. Ten młody człowiek chciał jednak konkretniejsze odpowiedzi i dopytywał się, jakich to przykazań. Jezus więc wymienił mu je na co on odpowiedział, że tego przestrzega od wczesnej młodości. Takie określenie swojej osoby wskazuje na fakt, że mógł on być faryzeuszem. W Łuk. 18:18 nazwany jest on dostojnikiem, co potwierdza te przypuszczenia. Przeczytajmy Mar.10:21. Ze słów Jezusa wynika, że jego postawa była szczera. Nasz Pan darzył go uczuciem miłość – cenił go (być może był to Łazarz). Dał mu więc jeszcze jedną radę dzięki, której miał on uzyskać życie wieczne. Była ona jednak trudna do przyjęcia i sprawiła, że odszedł on zasmucony.

Słowa naszego Pana były skierowane nie tylko do niego, lecz także do nas. Co one oznaczają. Sprzedanie wszystkiego co mamy za jednym zamachem i rozdanie tego przypadkowym ubogim nie byłoby w większości przypadków zbyt rozsądnym lub korzystnym zachowanie. Co więc miał na myśli Pan Jezus. Słowa te rozjaśnia nieco druga część tej wypowiedzi naszego Pana: „naśladuj mnie”. W jaki sposób Jezus sprzedał wszystko co miał i oddał ubogim? Sprzedał wszystko Bogu, oddał wszystko Bogu, całe swoje życie. W jaki sposób? Oddał mu je na służbę. Korzyści z tej transakcji miały zostać rozdane ubogim. I tak też zrobił nasz Pan. Służył ubogim, czyli całemu biednemu rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza tym, którzy byli ludem Bożym. Taka postawa podoba się Bogu i prowadzi do życia wiecznego. Postawa taka prezentuje nam pełne ofiarowanie, poświęcenie się Bogu, do czego zachęca nas Słowo Boże (Rzym. 12:1, 3 Mój. 20:7). Młodzieniec zasmucił się, gdy dowiedział się, że wszystko co ma powinien oddać, gdyż był bardzo przywiązany do swojego bogactwa. On być może nie do końca zrozumiał myśl naszego Pana, ale czy my zawsze bez żalu chcemy oddawać nasze życie w ofierze i naśladować naszego Pana?

Zacznijmy jednak od pewnych warunków związanych z poświęceniem. Aby Bóg mógł przyjąć naszą ofiarę, najpierw swoją musiał złożyć Pan Jezus i dopiero dzięki temu, że on przypisuje nam swoją sprawiedliwość, Bóg może przyjąć naszą ofiarę jako godną tego. Pierwszym krokiem jest więc usprawiedliwienie przez wiarę w Jezusa. Usprawiedliwienie to wyrzeczenie się grzechu i prawe postępowanie, które oparte jest na wierze w Boga i Jezusa jako odkupiciela. Wiara, o której tu mowa, to nie wiara umysłem: wierzenie, zrozumienie, że coś jest prawdą. Taka wiara nie usprawiedliwia – nie pociąga za sobą pragnień i czynów. Chodzi o zrozumienie umysłem i poleganie sercem. Chodzi o pokładanie pełnej nadziei w obietnicach Bożych. To zmienia nasze życie, nasza wiara jest żywa, wyrażona uczynkami (Jak. 2:17). W takim stanie mamy pokój z Bogiem.

Nasze usprawiedliwienie nie jest jednak celem Boga w stosunku do nas. Jest ono pierwszym krokiem na drodze do życia wiecznego. Bóg chce byśmy wyzbyli się błędu i grzechu, ale pragnie także byśmy naśladowali jego charakter w pełni, a czynić to możemy przez naśladowanie naszego Pana. Jego wolą stało się czynienie woli Bożej. Ofiarował on swoje życie, swoje pragnienia w służbie Bogu. Nasze poświęcenie jest więc wyrzeczeniem się siebie i świata oraz stanie się pod każdym względem takim jak Chrystus. Żywa wiara sprawia, że godzimy się pozostawać martwymi dla grzechu a żywymi dla sprawiedliwości. Poświęcenie to coś więcej. Godzimy się pozostawać martwymi dla samolubstwa i światowości – rezygnujemy z własnej woli i woli świata, by postępować zgodnie z wolą Boga, a w interesie Jego ludu, prawdy, sprawiedliwości i świętości. Prowadzi to do tego, że często nie będziemy zaspakajać własnych pragnień oraz pragnień światowych, gdy będzie to sprzeczne z wolą Bożą, interesami ludu prawdy, sprawiedliwości i naszego uświęcania się. Wynika to z miłości bezinteresownej i rozwija ten przymiot boskiego charakteru w nas. Miłość bezinteresowna to dobra wola i dobra postawa względem drugich, która wynika z zamiłowania do dobrych zasad, a nie z tego, że tak jest sprawiedliwie.

Należy tu dodać, że zarówno żywa wiara jak i poświęcenie są dobrowolne. Stają się szczerymi pragnieniami serca. Nasza stara wola – grzeszna, samolubna, światowa – pozostaje jednak z nami i musimy z nią walczyć. Cztery formy zła, z którymi musimy sobie radzi to błąd, grzech, samolubstwo i światowość. Zwalczanie błędu polega na szukaniu prawdy i jej zdobywaniu. To znowu pomaga nam w zwalczaniu grzechu, który lepiej dostrzegamy mając większe zrozumienie prawdy. Pomaga w tym studiowanie Biblii, która pokazuje, co jest grzechem i jak można sobie z nim radzić. Dwie kolejne formy zła to szczególni przeciwnicy poświęconych. Samolubstwo i światowość mogą być jednak grzeszne lub niegrzeszne. Z pierwszym powinni walczyć również usprawiedliwieni, a drugie, choć niegrzeszne, mogą być jednak niekorzystne także dla poświęconych.

Samolubstwo to miłość do siebie samego. Pragnienie tego by dobrze się nam wiodło. Czy samolubstwo jest zawsze złe? Nie! Biblia zachęca nas do posiadania właściwego samolubstwa. Biblia mówi nam: „Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego” (Mat. 22:29). Oznacza to, że musimy kochać samych siebie, by móc kochać innych – by okazywać im właściwą miłość obowiązkową, oddawać im sprawiedliwość. Musimy posiadać właściwą, nie-przesadzoną dozę miłości własnej. Czasem jednak nawet niegrzeszne samolubstwo może być złe dla poświęconego. Przykład: Pragnienie dobrej reputacji jest czymś pozytywnym i niegrzesznym, ale pragnienie jej bardziej niż wykonywania naszego poświecenia jest już wielkim zagrożeniem dla poświęconego. W życiu poświęconych często trzeba znosić niezasłużoną utratę dobrej reputacji (2 Tym 3:12).

W obecnym czasie samolubstwo jest powszechną zasadą, którą kierują się ludzie pozostający pod wpływem Szatana, zaślepieni przez niego (Fil. 2:21). Jest to duch całkowicie przeciwny duchowi ofiary. Mówi on: ja jestem najważniejszy i moja wola. Samolubstwo tłumi gorliwość. Jego przejawami są przesadna ocena własna i osób, które są z nami związane, nadmierna miłość do życia: bezpieczeństwa, wygody, posiadania, pożywienia i innych doznań fizycznych oraz duchowych. Jeżeli samolubnie pragniemy jakiejś rzeczy, która jest niekorzystna dla naszego uświęcenia i sprawy Bożej, to istnieje poważne niebezpieczeństwo, że zaniechamy naszego ofiarowania się. Poświęcenie w czasie panowanie Szatana polega na ofiarowaniu swoich praw w interesie Bożej sprawy dla dobra innych (1 Kor. 10:24). Jest więc całkowicie przeciwne duchowi tego świata, który charakteryzuje się niewłaściwym samolubstwem.

Światowość, w znaczeniu postawy człowieka, jest zgadzaniem się z obecnym porządkiem rzeczy i ludźmi, którzy są z nim w zgodzie. Światowość w tym sensie jest więc przejawianiem ducha tego świata. Określenie to może także oznaczać różne elementy życia na świecie. Czy światowość w każdej postaci jest zła? Nie jest tak. Wszystko zależy od sytuacji. Weźmy przykład małżeństwa. Chęć posiadania męża lub żony jest światowością. Jest to pragnienie niegrzeszne, naturalne i właściwe jeśli równoważone przez rozsądek. Nikt nie ma prawa tego zabraniać. Gdy jednak pojawia się pragnienie cudzej żony, to jest to światowość grzeszna i zabroniona. W przypadku poświęconych dochodzi jeszcze jedna sytuacja. Może być tak, że ich chęć posiadania żony lub męża byłaby niekorzystna dla sprawy Pańskiej lub naszego poświęcenia. Wtedy taka światowość, mimo iż nie jest grzeszna, jest zabroniona i niekorzystna dla osoby poświęconej. Podobnie jest z innymi naszymi pragnieniami (Łuk. 21:34).

Czynnikami niewłaściwej światowości może być dla nas bardzo wiele rzeczy. Rozrywka, płeć przeciwna, pragnienie uznania, sport, bogactwo, sukces, praca, wiedza, pragnienie posiadania, ale także najbliższa rodzina, przyjaciele, kraj i wiele innych elementów tego świata. Nadmierna miłość do nich może sprawić, że ustanie nasza gorliwość względem Boga, jego ludu i Jego spraw (Mat. 13:22). Rzeczy te niekiedy mogą być bardzo dobre i wydaje nam się, że zupełnie nieszkodliwe, ale musimy pamiętać o tym, że poświęcenie to ofiarowanie, oddanie Bogu wszystkiego, co mamy – korzystanie z tego zgodne z wolą Bożą. Celem naszego życia ma być służenie Bogu, a nie sobie lub światu. Przejawianie ducha tego złego świata jest czymś bardzo ganionym przez Pismo Święte (1 Jan. 2:15-16). Wynalazki, wygody, przepych, przyjemności stanowią silną pokusę, by używać ich w niewłaściwy sposób. Powinniśmy czuwać z modlitwą i przywiązywać nasze uczucia do rzeczy wyższych a nie doczesnych (Kol. 3:2, Fil. 3:7-8).

Naśladowanie Jezusa wymaga wyrzeczeń, wymaga zaparcie się siebie i świata. Jest to kroczenie wąską drogą (Mat. 7:13-14), niesienie krzyża naszych doświadczeń tak jak on niósł swój krzyż. Wymaga wiernego niesienia tego krzyża i gorliwości w poświęcenie swojej woli i światowych pragnień (Mar. 8:34-38). Powinniśmy więc uważnie pilnować, czy faktycznie kroczymy tą wąską ścieżką – „Bóg się nie da z siebie naśmiewać; albowiem co człowiek sieje, to i żąć będzie” – Gal. 6:7. Bóg chce naszego dobra i otworzył nam tę wąską drogę do zbawienia już w obecnym czasie. Już teraz możemy pełnić jego wolę i rozwijać w sobie piękny charakter podobny do tego, który widzimy w Jezusie Chrystusie. Celem Boga w stosunku do nas jest właśnie wytworzenie w nas tego charakteru, które kluczowym elementem jest miłość bezinteresowna (1 Tym. 1:5).

Poświęcenie jest poważną rzeczą. Jest przymierzem z Bogiem, na mocy którego obiecujemy ofiarować się Bogu i poddać się jego opatrzności względem nas. Decyzja ta nie powinna być podejmowana pochopnie, bez zrozumienia tego na czym polega oraz przemyślenia tego, czy będziemy w stanie doprowadzić je do końca mimo przeciwności i różnych doświadczeń (Łuk. 14:27-30). Duże znaczeni dla naszego poświęcenie ma także nasza motywacja do oddania swojego życia Bogu. Co jest naszą motywacją? Niezbyt dobrą motywacją jest obawa przed karą, chęć aprobaty ze strony innych lub nadzieja przyszłej nagrody. Odpowiednią motywacją jest szczera miłość do Boga z powodu łask jakie nam okazuje oraz jego wspaniałego charakteru. Jeśli kochamy Boga i naszego Pana to chcemy stawać się tacy jak oni i być z nimi w jedności. Zapewnienie o nagrodzie i pomocy we wszystkich doświadczenia tylko zwiększają naszą miłość i dodają nam siły.

Bóg tak nas kocha, że tym, którzy pragną być blisko niego ofiaruje bardzo wiele. Oddając Bogu wszystko można faktycznie zyskać wszystko. Jeśli okażemy się zwycięzcami, to w przyszłości będziemy mogli cieszyć się życiem wieczny w doskonałości – rzeczą, którą w tym złym świecie aż trudno sobie wyobrazić. Już obecnie otrzymujemy jednak wielką radość (Jan. 17:13). Jest to radość ze wspaniałej prawdy, która uwalnia nas od błędu i grzechu, a także społeczność z Bogiem i z Jego ludem. Już teraz cieszymy się możliwością świadomego rozwoju charakteru. Świadomość ta sprawia, że nawet trudne doświadczenia mogą być przez nas pozytywnie odbierane, gdy patrzymy na nie jako na lekcje od Boga. Zmierzając do wzoru naszego Pana osiągamy także pokój Boży, czyli pokój jaki znajduje się w sercu i umyśle Bożym. Czyni on swoją wolę i wie, że realizuje się Jego plan. Jeśli żyjemy według woli Bożej to wiemy, że idziemy w dobrym kierunku i nie musimy niepokoić się, że coś pójdzie nie tak (Fil. 4:7, PS. 119:165-166).

Oddawajmy więc Bogu to co posiadamy. Starajmy się w swoim życiu postępować zgodnie z wolą Bożą. My sami z modlitwą musimy wydedukować, ustalić czego Bóg od nas pragnie. Czy powinniśmy postąpić tak, czy też może inaczej? Kierując się naszą znajomością Bożej woli, Bożego charakteru i duchem świętym w nas musimy ustalić, co będzie najkorzystniejsze dla naszego poświęcenia, dla ludu Bożego i sprawy Pańskiej. Czasami możemy się oszukiwać i w takich sytuacjach częściowo świadomie wybierać własną wolą zamiast woli Bożej. Powinniśmy tego unikać z całej siły, bo naruszamy w ten sposób swoje sumienie i degradujemy swój charakter.

Nie przywiązujmy się więc do doczesnych rzeczy, byśmy nie musieli zasmucać się w momencie, gdy Pan powie nam, że musimy je „sprzedać i rozdać ubogim”. Starajmy się o postawę, która z radością ofiaruje Bogu wszystko, czego będzie od nas wymagał. Myślmy nie o bogactwach doczesnych, ale raczej o prawdziwym bogactwie, o skarbie, który odkładany jest nam w niebie (Mat. 6:19). Patrzmy na wspaniały charakter naszego Pana i naśladujmy go w miarę naszych możliwości, byśmy mogli osiągnąć chrześcijańską doskonałość już w tym życiu. Nie prawdziwą doskonałość, którą mamy osiągnąć w przyszłości, ale taką bezinteresowną miłość do Boga i człowieka, która pokonuje grzech, samego siebie i świat.

Pamiętajmy, że lud Pana składa się z tych, którzy odłączyli się od błędu, grzechu, siebie i świata oraz przyjęli tylko Chrystusa jako swego zbawiciela i Pana. Starajmy się należeć do tej rodziny Bożej i wzajemnie wspierać się na wąskiej ścieżce.

„Okup warunkuje wszystkie pozostałe biblijne doktryny. Potwierdza jedność Boga, ponieważ Odkupiciel nie może być częścią Tego, którego sprawiedliwość musi być zaspokojona. Potwierdza śmiertelność człowieka, ponieważ wymaga śmierci zarówno duszy, jak i ciała. Dowodzi, że karą za grzech jest śmierć, ponieważ Chrystus złożył cenę okupu przez śmierć. Potwierdza zmartwychwstanie Chrystusa jako duchowej istoty: gdyby bowiem odebrał Swe człowieczeństwo, nie miałby ceny okupu dostępnej do kupienia nas. Potwierdza drugi adwent, dzień sądu, wzbudzenie umarłych oraz przyszłą próbę jako cele Królestwa dla błogosławienia niewybranych, ponieważ w tym życiu okup jest stosowany tylko dla korzyści wybranych. Potwierdza, że życie wieczne na ziemi w ludzkiej naturze jest nagrodą dla sprawiedliwych w następnym Wieku, a wieczna śmierć – unicestwienie – karą dla wszystkich tych, którzy zmarnują swą szansę otrzymania życia – udzieloną w tym lub w następnym Wieku, ponieważ „Chrystus więcej nie umiera” i „nie zostaje już ofiara za grzechy”. Obala także doktrynę wyznaniowej trójcy jako różną od biblijnej trójcy, nieśmiertelność człowieka, wieczne męki, próbę ograniczoną do obecnego życia lub do wybranych, uniwersalizm, ewolucję oraz każdy inny błąd doktrynalny. Jest on probierzem prawdy i błędu. Jak już stwierdziliśmy, jest piastą, z której rozchodzą się, niczym szprychy w kole, wszystkie doktryny Biblii.”

– Paul S.L. Johnson, „Chrystus – Duch – Przymierza”, s. 192-193 [pobierz książkę w wersji pdf]

Na początku tytuł może brzmieć dziwnie. A tytułem mojego wykładu jest SIEDEM RZECZY, KTÓRYCH BÓG NIE MOŻE ZROBIĆ. Myślę, że w trakcie, gdy będziemy posuwali się do przodu, zrozumiecie ten tytuł lepiej.

(English text version: https://bibletruthexaminer.com/37.html)

Ktoś podarował mi jako prezent książkę pt. „101 rzeczy, których Bóg nie może zrobić”. Wybrałem z tej książki trzy rzeczy, którymi dzisiaj chciałbym się z Wami podzielić.

Myślę, że wszyscy rozumiemy, że Bóg ma przymioty istoty i przymioty charakteru. Jednym z przymiotów istoty Boga jest wszechmoc. Czasami wszechmoc jest definiowana jako zdolność do zrobienia wszystkiego. Jednak taka definicja jest zbyt szeroka, ponieważ Pismo Święte uczy nas, że są takie rzeczy, których Bóg nie może zrobić. Na przykład, Bóg nie może zrobić niczego, co byłoby sprzeczne z Jego charakterem. Główne cechy Jego charakteru to mądrość, sprawiedliwość, moc i miłość.

Brat Johnson podał myśl, że Bóg nie może cofnąć przeszłości, uczynić jakiegoś wydarzenia niebyłym. Chociaż Bóg może przewidzieć wszystkie przyszłe wydarzenia. Może więc zapobiegać albo zneutralizować skutki przyszłych wydarzeń. Żadne wydarzenie nie może przebiec w sposób niezgodny z Jego wolą. Brat Johnson podał także myśl, że prawdopodobnie Bóg nie może uczynić materii z niczego, chociaż brat Johnson nie był w tej sprawie dogmatyczny. Podał on myśl, że materia jest wieczna i Bóg po prostu użył jej do procesu stwarzania.

Bóg także najwyraźniej nie jest w stanie zniszczyć Boskiej istoty. Oznacza to, że musiał bardzo dokładnie rozwinąć naszego Pana i maluczkie stadko. Po to, by wiedzieć, że nigdy nie pójdą oni przeciwko Jego woli.

Chciałbym użyć jako wersetu Psalmu 115:3, który brzmi: „Bóg nasz jest w niebie, czyni wszystko, co zechce / co Mu się podoba.” To oznacza, że Bóg może robić wszystko, czego pragnie. Oczywiście Bóg ma wolną wolę, by czynić wszystko to, czego pragnie. I także wszystkim swoim inteligentnym stworzeniom dał wolną wolę. Możemy zatem zdecydować, że jesteśmy, chcemy być w zgodzie z Boską wolą, ale możemy też sprzeciwić się Jego woli. Jednak udzieli On wiecznego życia tylko tym, którzy są w harmonii z Jego wolą. Ponieważ chce mieć dobry i sprawiedliwy wszechświat przez nieskończone wieki przyszłości.

Przejdźmy zatem do pierwszej z tych siedmiu rzeczy, których Bóg nie może zrobić.

Pierwszą z nich jest to, że Bóg nie może mieć równego sobie. Wersetem, jaki chciałbym zacytować, będzie Psalm 89:7 – „Któż bowiem na obłokach może być równy Panu? Któż podobny Panu pośród synów Bożych?”. PAN w tym wersecie jest małymi drukowanymi literami – w Biblii angielskiej, co oznacza dla czytelnika angielskiego, że chodzi o Boga Jehowę, o Wszechmocnego. Nie dotyczy to naszego Pana Jezusa. Pytanie z tego Psalmu sugeruje odpowiedź, że nikt nie może równać się z Bogiem. Niemożliwe jest, żeby ktokolwiek był równy Bogu.

Kolejnym przymiotem Boskiej istoty jest supremacja. Można ją zdefiniować jako bycie w niezrównany sposób wyższym wobec wszystkich innych i że wszyscy są, albo powinni być, Mu poddani. Bóg jest jedyną istotą we wszechświecie, która nie została stworzona. On istniał od zawsze, od wieczności. Bóg nie może zatem stworzyć innego wszechmocnego Boga. Ponieważ stworzenie takiego innego Boga oznaczałoby, że ten Bóg także musiałby istnieć od wieczności, co – jak wiemy – nie może mieć miejsca. Izaj. 45:6 – Bóg mówi w tym wersecie – „Ja jestem i ja jestem ostatni, a oprócz Mnie nie ma Boga”. Innymi słowy, Bóg jest pierwszą i ostatnią istotą, która nie została stworzona. Chociaż Pismo Święte mówi o innych Boga, nie ma jednak innego wiecznego i wszechmocnego Boga. Nawet nasz Pan Jezus nie jest odwieczny i wszechmocny.

Zajrzyjmy do 1 Kor. 15:28 – „A gdy mu wszystko zostanie poddane, wtedy też i sam Syn będzie poddany Temu, który mu poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkim.” Wiemy, że Bóg podda wszystko swemu Synowi w Królestwie Tysiąclecia. Przy końcu Wieku Tysiąclecia, sam Syn zostanie poddany Ojcu. Ponieważ to Ojciec poddał wszystkie rzeczy Synowi. Niebiański Ojciec będzie więc najwyższy w oczach wszystkich przyszłych stworzeń. Wszyscy będą poddani Bogu. Nie odda On tej chwały innemu, chociaż bardzo wwywyższył swojego Syna, żeby pod Bogiem był on ponad wszystkim Jego stworzeniami. Nie będę tego czytał, ale odwołam się do Izajasza 42:8.

Przejdźmy teraz do drugiej rzeczy, której Bóg nie może uczynić. Bóg nie może sprawić, żeby Jego Słowo wróciło do Niego bez wykonania tego, czego On pragnie. Możecie zechcieć otworzyć swoje Biblie na Izaj. 55:8-10 – „Bo myśli moje to nie myśli wasze, a drogi wasze, to nie drogi moje, mówi Pan. Lecz jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż drogi wasze, i myśli moje niż myśli wasze. Gdyż tak, jak deszcz spada z nieba, i śnieg z nieba, i już tam nie wraca, ale zrasza ziemię i czyni ją urodzajną, tak iż porasta roślinnością, i daje siewcy ziarno, a jedzącym chleb.” Werset 11 chciałbym wykorzystać jako główny werset dla tej drugiej rzeczy: „Tak jest z moim słowem, które wychodzi z moich ust. Nie wróci do mnie puste, ale wykona moją wolę i spełni pomyślnie to, z czym je wysłałem.”

Mamy pewnego rodzaju równoległy werset u Izaj. 46:10-11 – „Moja rada się ostoi i wykonam moje wszelkie upodobanie. Wypowiedziałem to i sprawię, że tak się stanie. Zamierzyłem to i także to wykonam.” Wróćmy do Izaj. 55. W wersecie 8. i 9. Bóg zwraca się do świata. W wersecie 8. Bóg mówi, że Jego plan co do zbawienia człowieka, nie jest taki, jak plan tego świata. I sposoby Boga do realizacji Jego planów nie są takie same jak sposoby świata. A werset 9. mówi, że Boskie plany i sposoby działania nie są zrozumiane przez świat, ponieważ Boskie plany i sposoby działania są większe i bardziej wspaniałomyślne niż plany i sposoby świata. Myślę, że wszyscy dostrzegamy, że plany i sposoby świata są na dużo niższym poziomie niż plany i sposoby działania Boga.

Boskie plany i sposoby działania są wyższe od tego, czego spodziewali się Żydzi. Są one także wyższe od tego, czego spodziewa się większość chrześcijan. Rozważmy jeszcze raz werset 10. Mówi on o naturalnym postępie w przyrodzie, jest symboliczny. W wersecie 10. deszcz i śnieg są obrazem prawdy. Przychodzą one z nieba. Innymi słowy: prawda przychodzi od Boga. Bóg jest ostatecznym, najwyższym źródłem wszelkiej prawdy, a Jego prawda podleje świat/ziemię. W swoim Królestwie Bóg zaspokoi duchowe pragnienia świata swoją prawdą.

Dzisiaj ludzie głodują i umierają z głodu z powodu braku prawdy. Jednak w swoim Królestwie Bóg zatroszczy się o ich duchowy głód. W tym wersecie mowa także o roślinności, ziarnie i chlebie. Obrazuje to, że świat w Królestwie Bożym będzie wzrastał w prawdzie. Będzie przechodził od mleka prawdy aż do mięsa prawdy. Wracając do wersetu 11 z Izaj. 55, mamy tutaj wielkie upewnienie dla naszej wiary, drodzy Bracia i Siostry. Gdy ten werset mówi, że Jego słowo wychodzi, oznacza to, że Bóg zawsze daje i będzie dawał prawdę na każdą dyspensację lub na każdy wiek. Wychodzi ona z Jego ust. Wiemy, że ustami albo inaczej rzecznikiem Boga jest nasz Pan Jezus. A słowo jego nie wróci do niego puste/próżne. Innymi słowy, Jego Słowo nigdy nie zawiedzie, ale zawsze wykona to, co się Jemu podoba. Wypełni ono to, czego Bóg pragnie. Pomyślnie wykona ono wszystko, na co jest posłane. Jego Słowo zawsze będzie triumfować. Zawsze zwycięży. Upadły człowiek nie może zagwarantować niczego, ponieważ nie jest w stanie tego uczynić. Bóg może jednak zagwarantować, że Jego wola zostanie spełniona, z powodu Jego nieskończonych przymiotów istoty i charakteru.

Świat nie został nawrócony na chrześcijaństwo, chociaż chrześcijaństwo próbuje to uczynić już od dwóch tysięcy lat. Oznacza to zatem, że nawrócenie świata w Wieku Ewangelii nie jest częścią Boskiej woli. Pomimo tego, że Jezus pozostawił polecenie, aby podjąć próbę nawrócenia świata, to jednak czasem nawrócenia świata jest pośredniczące panowanie Chrystusa, które jest już bliskie, ale wciąż należy do przyszłości.

Czasami możemy popatrzeć na Boskie słowo i możemy pomyśleć, że brakuje tam harmonii, że Bóg jest powolny w realizowaniu swojego słowa. A może jakieś wydarzenia przeszkodziły realizacji Jego woli. Wszyscy możemy jednak zachować ufność, że Słowo Boże jest całkowicie harmonijne ze sobą i że wszystko zostanie wykonane w odpowiednim dla tego czasie, a żadne wydarzenie nie może przerwać/przeszkodzić w realizacji Boskiego planu.

Przejdźmy do numeru trzeciego. Bóg nie może otrzymać problemu, którego nie mógłby rozwiązać. Bracia, prosiłbym, żebyście zajrzeli do Mateusza 19:23-25. „Jezus zaś rzekł do uczniów swoich. Zaprawdę powiadam wam, że bogacz z trudnością wejdzie do królestwa niebios. I powiadam wam jeszcze, że łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego. A gdy to usłyszeli uczniowie, zaniepokoili się (byli bardzo zadziwieni) i mówili: Któż zatem może być zbawiony?” Ale potem Jezus kontynuuje w wersecie 26. „A Jezus zauważył to, spojrzał na nich i powiedział: U ludzi to rzecz niemożliwa, ale u Boga wszystko jest możliwe.”

Odwołam się także do Jer. 32:27. „Oto ja jestem Pan, Bóg wszelkiego ciała, czy jest dla mnie coś niemożliwego/coś zbyt trudnego?” Nie ma rzeczy zbyt trudnej/niemożliwej dla Boga, ponieważ jest On wszechmądry i wszechmocny. Są tylko dwa ograniczenia w zakresie tego, co Bóg może zrobić. Najpierw to coś musi być możliwe. Tak jak wcześniej powiedziałem, że Bóg nie może stworzyć innego Boga, który byłby równy Jemu samemu, jak również nie może On zrobić niczego, czego nie pragnie zrobić. Bracia, nie ma żadnej takiej mocy ani połączenia mocy, które mogłyby pokrzyżować Jego plany. A to powinno być dla każdego z nas bardzo pocieszające.

W wersetach 23 do 25 (Mat. 19) Jezus wyjaśnia, że trudno będzie bogatemu człowiekowi wejść do Królestwa z powodu jego materialnego bogactwa. W szerszym jednak zastosowaniu, ktoś, kto jest bogaty w świecką mądrość, włądzę i bogactwo, to te elementy mogą utrudnić poświęcenie się Bogu, ponieważ światowa mądrość, władza i bogactwo ma tendencję rozwijania pychy. Z drugiej strony, ktoś bogaty w świecką mądrość, władzę i bogactwo, może być skłoniony przez Boga do poświęcenia się Jemu, ponieważ Bóg wie, jak na nich wpłynąć. Bóg wie jakie doświadczenia dać takiemu człowiekowi, aby rozwinęły pokorę, a zniszczyły pychę. Podsumowując zatem, możemy powiedzieć, że nie ma zbyt trudnego problemu dla Boga do rozwiązania, dla tych, którzy Go miłują. A ma to zastosowanie zarówno teraz, jak i do przyszłego Królestwa.

Myślę, że wszyscy znamy przypadki ludzi, którzy byli bogaci w świecką mądrość, władzę i bogactwa, a następnie poświęcili się Bogu i dowiedli swojej wierności. Większość jednak ludu Pana nie jest i nie może być wielka pod względem świeckiej mądrości, władzy czy też bogactwa. Ułatwia to nam nasze poświęcenie się Bogu, poświęcenie naszego życia.

Przejdźmy do czwartej rzeczy. Bóg nie może kłamać. Zajrzyjmy do Żyd. 6:16-17. Czytamy tam: „Ludzie bowiem przysięgają na kogoś większego, a zakończeniem wszelkiego ich sporu jest przysięga, która jest potwierdzeniem. Również Bóg chcąc wyraźniej dowieść dziedzicom obietnicy niewzruszoność swojego postanowienia, poręczył je przysięgą.” I teraz werset 18, „Abyśmy przez dwie niewzruszone rzeczy, co do których niemożliwą jest rzeczą, aby Bóg kłamał, abyśmy mieli silną pociechę, abyśmy pochwycili leżącą przed nami nadzieję”. Równoległy werset możemy znaleźć w 2 Tym. 2:13. „Bóg nie może zaprzeć się samego siebie”. Nasz werset z Żydów 6:18 przede wszystkim odnosi się do kościoła, do maluczkiego stadka. Ma jednak drugorzędne zastosowanie także do innych poświęconych klas ludu Bożego, łącznie z nami samymi.

Jakie są te dwie niewzruszone rzeczy, o których jest tutaj mowa? Jest to Słowo Boże i przysięga Boga. Inaczej mówiąc: przymierze Abrahamowe i przymierze potwierdzone przysięgą. Te dwa przymierza są niezwruszone, są niezmienne – niemożliwe do zmiany. Bóg nie może kłamać, ponieważ ma sprawiedliwy charakter. Jego sprawiedliwy charakter jest nieomylny. I werset mówi, że mamy silną pociechę (BW: „mocną zachętę”). Możemy być zachęceni i mieć ufność w Bogu, ponieważ On dał nam swoje Słowo i przysięgę, a one są niezmienne. Werset mówi o ucieczce. Ta ucieczka odnosi się do naszego Pana Jezusa Chrystusa. Mówi także o nadziei wystawionej przed nami. Jaka była nadzieja kościoła? Były trzy rzeczy, jako obiekty ich nadziei:

1 – żeby zobaczyć, być z Jezusem i być do Niego podobnym
2 – żeby pokonać ich nieprzyjaciół, wrogów
3 – żeby błogosławić wszystkie rodziny ziemi

Jaka jest nasza nadzieja? My mamy nadzieję na ziemskie dziedzictwo, mamy nadzieję pokonać naszych wszystkich wrogów i mamy także nadzieję, że będziemy mogli pomagać w błogosławieniu wszystkich rodzin ziemi.

Przejdźmy teraz do piątej rzeczy, której Bóg nie może zrobić. Bóg nie może nikogo kusić. List Jakuba 1:13. „Niech nikt nie mówi, gdy jest kuszony: przez Boga jestem kuszony. Ponieważ Bóg nie możemy być kuszony złem i nikogo też nie kusi (żadnego człowieka)”. Słowo „kusi” pochodzi od greckiego słowa ‘pierazo’. Przede wszystkim to słowo oznacza ‘potwierdzić coś’, ‘poddać to próbie’, ‘sprawdzić’, ale znaczenie drugorzędne to ‘przekonywać, nęcić, wabić w sposób pociągający, sugerować zrobienie/popełnienie jakiegoś zła’. To dotyczyłoby pierwszego, drugiego i czwartego słowa ‘kusić’ w tym wersecie. Trzecie jednak słowo ‘kusić’ w tym wersecie pochodzi od greckiego słowa ‘apeirastos’, które znaczy ‘niepodlegający pokusie’, ‘nie do pokuszenia’. Zatem, gdy mamy powiedziane, że człowiek, który jest wystawiony na pokusę, niech nie mówi, że jestem kuszony przez Boga i gdy mamy powiedziane, że Bóg nie kusi nikogo, to w tych trzech przypadkach chodzi o to, że Bóg nigdy nie będzie próbował kusić kogoś, by ten popełnił jakieś zło.

Możecie zostawić swój palec w tym miejscu u Jakuba i zajrzeć do Izaj. 5:20-21. Mówi on: „Biada tym, którzy zło nazywają dobrem”. Innymi słowy: biada tym, którzy zło w człowieku przypisują jako dzieło lub działanie Boga. Albo ci, którzy nazywają dobro złem. Biada im. Innymi słowy: przypisują Bogu zło, a Jego dzieło jest przecież doskonałe. Którzy przypisują zło w człowieku jako dzieło Boga. Jest to bluźnierstwo. Zło w człowieku nie powstało bowiem w wyniku Boskiego działania.

Dalej ten werset 20 – „Którzy zamieniają ciemność w światłość (podają ciemność za światłość)”. Innymi słowy: biada tym, którzy nauczają błędu, a nazywają go prawdą. A ciąg dalszy: „światłowość w ciemność”. Biada tym, którzy nazywają prawdę – błędem. Jeszcze, którzy zamieniają gorycz w słodycz, a słodycz w gorycz. Biada tym, którzy są mądrzy w swoich własnych oczach i mądrzy w swojej własnej ocenie.

Wracając do Jakuba 1:13, Bóg nie może być kuszony. On nie ma skłonności do zła i nie powinniśmy kusić Go, by czynił zło. Znowu, cały czas trzymając to miejsce Jakuba 1:13, chciałbym zajrzeć do 5 Mojżeszowej 32:4. Mowa jest tu o Bogu i jest tu powiedziane, że jest On skałą. Jego dzieło jest doskonałe, wszystkie Jego drogi są sprawiedliwe, jest Bogiem prawdy, wiernym, bez fałszu. Sprawiedliwy i prawy jest On. I ostatni fragment z Jakuba 1:13 mówi, że On też nikogo nie kusi, żadnego człowieka. Nigdy nie kusił i nie będzie kusił nikogo, aby popełniał zło, chociaż dozwala on na różne próby i doświadczenia, by sprawdzić/poddać próbie i odsiać niewiernych.

Bóg jednak kusi nas, żebyśmy wykonywali dobre czyny. Dowodzi tego Filipian 2:13. „Albowiem to Bóg sprawia w was i chcenie, i wykonanie, według upodobania swego.” Widzimy więc, że kusi On nas wszystkich, ale po to, żebyśmy czynili dobro. Teraz zobaczmy na werset, który mówi, kto kusi nas do złego. Jest to następny wers po Jakubie 1:13, czyli Jak. 1:14 – „Lecz każdy człowiek bywa kuszony przez własne pożądliwości, które go pociągają i nęcą”. Tymi, którzy kuszą nas, to nasi trzej wielcy wrogowie: świat, ciało i diabeł. Wiemy, że diabeł robi to świadomie. Jednak świat i nasze własne ciało nie zawsze robią to świadomie.

Teraz szósta rzecz, które Bóg nie może zrobić. Bogu nie można się podobać bez wiary. Zajrzyjmy do tego wielkiego rozdziału wiary. List do Żydów 11. Chciałbym z tego rozdziału wykorzystać werset 6. „Bez wiary nie można podobać się Bogu. Kto bowiem przystępuje do Boga, musi wierzyć, że On jest i że nagradza tych, którzy Go pilnie szukają”. Co to jest wiara? Mamy jej definicję w pierwszym wersecie. „Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, jest dowodem rzeczy niewidzialnych”. Inny słowy mamy tutaj te dwa elementy wiary: umysłowa ocena i poleganie serca. Druga część tego wersetu, gdzie mowa o dowodzie rzeczy niewidzialnych, to właśnie umysłowa ocena wiary, a pierwsza rzecz, że wiara jest pewnością tego, na co mamy nadzieję, to jest to poleganie serca, jako ten element wiary. A zatem wiara to coś z naszego umysłu i coś z naszego serca.

Apostoł Paweł rozpoczyna mówiąc o Ablu i Enochu. Zanim jednak mówi następnie dalej o innych bohaterach wiary, mówi on w wersecie 6, że bez wiary nie można podobać się Bogu. Zadajemy zatem dwa pytania:

1 – dlaczego nie można się podobać Bogu bez wiary?
2 – dlaczego nie można przyjść do Boga bez wiary?

Odpowiedź mamy w naszym wersecie. Ten, którzy przychodzi do Boga, mówi wierzyć, że On jest, że Bóg istnieje. A tutaj mamy aż cztery elementy tej wiary. Trzeba wierzyć w istnienie Boga, że istnieje sam z siebie i że jest osobą, posiada osobowość. Druga rzecz potrzebna to pragnienie, żeby przyjść do Boga, szukanie Go. Po trzecie, taka osoba musi przejawiać pokutę i wiarę, przez co uzyskuje się tymczasowe usprawiedliwienie. No i trzeba się poświęcić, poświęcić swoje życie Bogu, do czego potrzebna jest wiara i uczynki.

Druga część naszego wersetu 6 mówi, że On nagradza tych, którzy Go pilnie szukają. Powinniśmy poznawać Boga głodnym sercem. Powinniśmy być Mu posłuszni. Powinniśmy Mu służyć. Powinniśmy rozwijać wszystkie łaski charakteru. Szczególnie w tym życiu powinniśmy rozwijać wiarę, która jest w stanie przenosić symboliczne góry. Powinniśmy rozwijać wszechogarniającą wiarę. Bóg nie oczekuje, że będziemy przejawiać ślepą wiarę. On nie oczekuje, że będziemy przejawiać wiarę bez uzyskania od Niego dowodów. On wskazuje na swoje Słowo, skąd dowiadujemy się o Jego charakteru. Poznajemy Jego plan. Poznajemy także Jego obietnice, które są tak pewne, jak to, że jutro rano wzejdzie słońce. To dzięki takiemu pełnemu zapewnieniu wiary Noe zbudował arkę. To pełne upewnienie wiary umożliwiło Abrahamowi ofiarowanie jego syna Izaaka. Także pełne upewnienie wiary pozwoliło Lotowi uciec z Sodomy tuż przed jej zniszczenie. Ci trzej posiadali prostą wiarę, jak u dziecka. Gdyby nie posiadali jednak pewnego upewnienia wiary, Noe wyglądałby na bardzo nierozsądnego człowieka, który buduje arkę. Abraham okazałby się łatwowiernym i gotowym do złożenia w ofierze swojego syna, a Lot okazałby się głupcem uciekającym z Sodomy. Bóg dał jednak Noemu dowód, że będzie powódź. Tak samo dał On dowody Abrahamowi, by był gotowy złożyć w ofierze swojego syna. Udowodnił także Lotowi, że Sodoma będzie zniszczona. Być może podał te dowody przez aniołów, może przez wizję, a mógł też użyć innych środków, ale czegokolwiek użył to mieli oni pełne upewnienie wiary w Jego obietnice.

My nie opieramy naszej wiary na tym, że anioł do nas przyjdzie i coś nam powie, lub na różnych widzeniach, wizjach. Opieramy naszą wiarę na Słowie Bożym. I na tym fundamencie wiary budujemy nadbudowę naszych uczynków. Najpierw posiadamy wiarę, a następnie na niej budujemy wszystkie inne zalety charakteru, na naszej wierze. Tak, jak mamy podane w 2 Liście Piotra 1.

Teraz chciałbym przeczytać pewien wiersz, którego tytuł brzmi: „Wiara i uczynki”. Mówi on o tym, jak ważna jest Wiara i uczynki dla poświęconej jednostki:

„Oto, gdy żeglarz próbuje przeciwstawiać się rosnącej fali
i próbuje prosto kierować swoją łódź
Jeśli obydwa wiosła będą pracować może posuwać się do przodu
i zostawiać za sobą spenione fale
ale jeśli jedno z wioseł położy w łodzi
będzie kręcił się dookoła bez sensu
Tak i wiara, i uczynki, kiedy razem się zejdą
Napełniają się potężną mocą i niebiańskim życiem
Żeby wspomagać chrześcijanina na jego żmudnej drodze
i popychać go do przodu na jego drodze ku Bogu
a jeśli on porzuci wiarę lub uczynki – nieważne które
na pewno zatrzyma się zanim dotrze do końca swej podróży.”

Jako poświęceni bracia i siostry potrzebujemy zarówno wiary, jak i uczynków. Potwierdzamy naszą wiarę naszymi uczynkami.

Wreszcie siódma rzecz, której Bóg nie może zrobić. Bóg nie może zawieść swego ludu. Werset, jakiego chcę użyć, to 5 Mojżeszowa 31:6. „Bądźcie mocni i bądźcie odważni. Nie bójcie się i nie drżyjcie przed nimi, gdyż Pan, Bóg twój, sam pójdzie z tobą. Nie porzuci i nie opuści cię.”

Prawdopodobnie rozpoznajemy te słowa, jako pochodzące od Mojżesza, który zwracał się do Izraela pod koniec swojego życia. Izrael miał właśnie wejść do Ziemi Obiecanej, a Mojżesz zachęcał ich, żeby byli silny, odważny, żeby się nie lękali swoich wrogów, ponieważ Bóg był z nimi, który obiecał, że nie zawiedzie ich i nie porzuci ich. Jak rozumiemy jednak, Izraelowi zabrakło wiary, że wejdą natychmiast do Ziemi Obiecanej. Został zmuszony do wędrowania po pustyni przez kolejne 40 lat.

Chciałbym rozważyć pewne podobne wersety, a pierwszy z nich to Izaj. 49:15-16. „Czy kobieta może zapomnieć o swoim niemowlęciu? Czy nie zlituje się nad dziecięciem swojego łona? A choćby nawet one zapomniały, jednak ja ciebie nie zapomnę. Oto na moich dłoniach wyryłem cię”. Miłość matki do dziecka to taka piękna rzecz, a miłość Boga do Jego dzieci jest jeszcze wspanialsza.

Jeszcze List do Rzymian 8:38-39. Apostoł Paweł pisze, że jest przekonany „że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani potęgi niebieskie, ani teraźniejszość, ani przyszłość, ani moce, ani wysokość, ani głębokość, ani żadne inne stworzenie, nie zdoła odłączyć nas od miłości Bożej, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.” Jakże pocieszające powinny być te obietnice dla każdego z nas.

Chciałbym teraz podać krótkie podsumowanie siedmiu rzeczy, których Bóg nie może zrobić:

1. Bóg nie może mieć równego sobie (Ps. 89:6)
2. Bóg nie może sprawić by Jego słowo wróciło do niego, bez wykonania tego, czego On pragnie (Izaj. 55:11)
3. Bogu nie można dać problemu, którego On nie mógłby rozwiązać (Mat. 19:26)
4. Bóg nie może kłamać (Żyd. 6:18)
5. Bóg nie może nikogo kusić (Jak. 1:13)
6. Bogu nie można się podobać bez wiary (Żyd. 11:6)
7. Bóg nie może zawieść swego ludu (5 Mojż. 31:6)

Chciałbym zakończyć w tej chwili odczytanie Psalmu 46. Jest to bardzo pocieszający Psalm w tych czasach ucisku, w których żyjemy.

„Bóg jest ucieczką i siła naszą, pomocą w utrapieniach najpewniejszą. Przeto nie boimy się, choćby ziemia zadrżała. I góry były wrzucone w głębiny mórz. Choćby szumiały i pieniły się wody. Choćby drżały góry z powodu gniewu Jego. Sela.
Jest rzeka, której nurty rozweselają miasto Boże, przybytek święty Najwyższego. Bóg jest w nim, nie zachwieje się. Bóg wspomoże, zaraz z poranku. Wzburzyły się narody/poganie, królestwa się zachwiały. Odezwał się swoim głosem i rozpłynęła się ziemia. Pan zastepów jest z nami. Ucieczką/warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela.
Pójdźcie, oglądajcie dzieła Pana, którymi uczynił zniszczenia na ziemi. Kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi. Łamie łuki i kruszy włócznie. Wozy pali ogniem. Uspokójcie się i poznajcie, że ja jestem Bogiem. Będę wywyższony między narodami/poganami, będę wywyższony na ziemi. Pan zastępów jest z nami. Warownym grodem/ucieczką jest nam Bóg Jakuba. Sela.”

Żyjemy w pierwszej części tego Psalmu. Wyczekujemy jednak ostatnich wersetów tego Psalmu w Królestwie Bożym. Proszę o błogosławieństwo Boże na te mysli i słowa, dla naszego zbudowania, Amen!

—

Ciasna brama (Mateusza 7:13). Zmieścisz się w niej, ale swój „bagaż” musisz położyć przed wejściem (Źródło: The Ram’s Horn Press, 1899).

W tej lekcji pragniemy zastanowić się nad naszym poświęceniem, a szczególnie nad zaproszeniem Boskim skierowanym do tych, którzy tej decyzji jeszcze nie podjęli. Temat dzisiejszej lekcji zaczerpnięty jest z Ewangelii wg Mateusza 7:13-14 [„Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!” – Biblia Tysiąclecia].

Wchodźcie przez ciasną bramę!

Nasz Pan w tych słowach wskazuje nam w jaki sposób możemy zdobyć życie trwające wiecznie, życie bez końca, życie w szczęściu i radości, życie w społeczności z Bogiem, życie szczęśliwe, w którym nie będzie już chorób, boleści i cierpień, które dzisiaj rodzaj ludzki doznaje. Myślę, że to pragnienie jest udziałem wszystkich ludzi (Rzymian 8:22, Objawienie 21:1-5).

Mamy  zaproszenie – nasz Pan Jezus Chrystus wskazuje nam drogę i mówi, że jeżeli na nią wstąpimy i będziemy po niej podążali i dojdziemy do jej mety, to otrzymamy życie wieczne. Chociaż wydawałoby się, że taka oferta spotka się z szerokim aplauzem, że ludzie uczynią wszystko, żeby otrzymać to upragnione życie wieczne, to jednak niewielu jest tych, którzy poważnie potraktowali słowa Jezusa i którzy przyjęli to zaproszenie.

Wielu nie widzi tej bramy i drogi

Nieraz może zastanawiamy się dlaczego tak jest? Czyżby ludzie nie wiedzieli o tej propozycji? Czyżby nie chcieli żyć wiecznie? Zdajemy sobie sprawę, że jest to pragnieniem każdego człowieka. Chociaż to życie jest przepełnione chorobami, cierpieniami, zmartwieniami, różnymi kłopotami to jednak ludzie pragną żyć. Pismo Święte odpowiada na te pytania.

Mówi, że Szatan zaślepił umysły ludzkie, żeby nie widzieli tej drogi (2 Kor. 4:4). Mówi także, że brak jest im wiary i nie wierzą tym słowom Jezusa. Dlatego rozważając znaczenie tych słów, które Jezus wypowiedział, chcemy powiedzieć, że Jezus powiedział, że ciasna brama, o której te wersety wspominają jest to symbol poświęcenia się Bogu na służbę. Wąska droga jest to postępowanie w stanie poświęcenia. Słowo poświęcenie oznacza odłączenie się i przeznaczenie dla specjalnego, świętego celu. Jako kontrast tej drogi Nasz Pan Jezus Chrystus wskazuje przestronną bramę i szeroką drogę. Bramę nieposłuszeństwa, grzechu przez którą przeszedł Adam, jak również i całe jego potomstwo. Szeroka droga to droga grzechu, samolubstwa i na niej zrodzony został cały rodzaj ludzki.

Świat na szerokiej drodze

Nasz Pan Jezus Chrystus powiedział, że mało jest tych, którzy przechodzą przez ciasną bramę, czyli tych, którzy poświęcają się Bogu na służbę, i mało jest tych, którzy kroczą wąską drogą poświęcenia. Mówi natomiast, że wielu jest tych, którzy przechodzą przez przestronną bramę i kroczą szeroką drogą.

Pismo Święte mówi, że my wszyscy jesteśmy grzesznikami. Potwierdzają to słowa Apostoła Pawła z Listu do Rzymian 3:10-12 [„Jak jest napisane: Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego, nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego” – Biblia Tysiąclecia]. Pismo Święte również nam mówi, że Bóg jest pełen miłości, że przygotował plan zbawienia dla całego rodzaju ludzkiego. Znamy ten tekst z Ewangelii Jana 3:16 [„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne”]. Bóg przygotował plan zbawienia dla całej ludzkości – dla Adama i dla wszystkich Jego dzieci. Nauka o okupie jest piękną, wspaniałą prawdą, która pociesza serca i wskazuje na wielką miłość Boga, którą On objawił w Swoim Synu, a naszym Panu – Jezusie Chrystusie.

Jezus – nasza brama i droga do życia

Nie ma innej drogi do pojednania z Bogiem jak przez Jezusa Chrystusa. Jest to jedyna droga, która prowadzi do zbawienia. Jednak zanim ci, którzy poświęcą się Bogu na służbę, mogą wejść na tę wąską drogę postępowania śladami Jezusa, muszą przedtem, jak wskazuje Pismo, wejść na drogę pokuty.

Ścieżka pokuty

Z biblijnego punktu widzenia pokuta jest to głębokie przeżycie grzesznika, który odwraca się z drogi grzechu i podejmuje wysiłki sprawiedliwego życia. Pamiętamy, że jest to siedem elementów, które obejmuje żal za grzech i trzy elementy prowadzące taką jednostkę do sprawiedliwości (Więcej: Przygotowanie serca do służby Bogu). Idąc taką drogą pokuty, grzesznik jest przygotowywany żeby wstąpić na drogę usprawiedliwienia.

Usprawiedliwienie z wiary

Apostoł Paweł w liście do Rzymian 5:1 podaje nam definicję usprawiedliwienia: „Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa” (Biblia Warszawska). Te słowa nam wskazują, że usprawiedliwienie otrzymujemy przez wiarę w Jezusa Chrystusa i grzesznik, który podejmuje wysiłki, żeby postępować sprawiedliwie, przekonuje się, że jest grzeszny, że jest niedoskonały, że nie jest w stanie sprostać doskonałemu prawu Bożemu, że to prawo jego potępia i że Bóg jest święty, że Bóg jest doskonały, że Bóg jest sprawiedliwy i nie może mieć nic do czynienia z grzechem i z grzesznikami.

Jak jednak powiedzieliśmy ten Bóg jest pełen miłości i miłosierdzia i dlatego przygotował zbawienie w Jezusie Chrystusie i przygotował możliwość uzupełnienia tych braków i przykrycia ich szatą sprawiedliwości Chrystusowej przez te jednostki, które wierzą w Jezusa i przyjmują Go jako swojego Zbawiciela. Dlatego tacy są poczytani za sprawiedliwych i w tym stanie mają dopiero możliwość przystępu do Boga. I w tym stanie również usprawiedliwieni z wiary mogą wejść w przymierze z Bogiem, mogą poświęcić się Bogu na służbę.

Poświęcenie się Bogu na służbę

Zauważmy, co mówi apostoł Paweł w 1 Liście do Tesaloniczan 4:3,7 „Albowiem wolą Bożą jest wasze uświęcenie: powstrzymywanie się od rozpusty … Nie powołał nas Bóg do nieczystości, ale do świętości”. Jest to wolą Bożą żebyśmy się poświęcali Bogu na służbę i jest to rozumna i mądra rzecz (Rzymian 12:1), gdy człowiek podejmuje taką decyzję i podejmuje te wysiłki pod Boską opatrznością i Jego kierownictwem.

Biblijny chrzest to symbol poświęcenia okazywany przez wierzącego.

Nasuwałoby się pytanie jaki jest stosowny wiek do poświęcenia. Czy może jest jakiś wyznaczony wiek, w którym można poświęcić się Bogu? Odczytajmy słowa naszego Pana z Ewangelii Marka 16:15,16 „I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony”.

Z tych słów wynika, że najpierw powinniśmy opowiadać Ewangelię, głosić Słowo Boże, przedstawiać plan zbawienia rodzaju ludzkiego, możliwość wstąpienia na tą wspaniałą drogę. I ci, którzy uwierzą, mogą być ochrzczeni. Dlatego z tych słów wynika, że nie może tego uczynić niemowlę, ponieważ ono nie jest w stanie zrozumieć tych słów, które do niego mówimy. Każdy kto rozumie te słowa, kto ocenia te słowa, kto podejmuje drogę pokuty, kto wstępuje na drogę usprawiedliwienia, a następnie podejmuje decyzję poświęcenia się Bogu na służbę – taki może być ochrzczony, taki może ten symbol chrztu wodnego dokonać na zewnątrz przed innymi braćmi i siostrami.

Pismo Święte mówi, że szczególnie miłymi Bogu są młode serca, osoby, które w kwiecie swojego wieku podejmują decyzję poświęcenia się Bogu na służbę (Księga Koheleta 12:1): „Pomnij jednak na Stwórcę swego w dniach swej młodości, zanim jeszcze nadejdą dni niedoli i przyjdą lata, o których powiesz: Nie podobają mi się”. Pamiętamy też o młodym Tymoteuszu, do którego apostoł Paweł często kierował słowa zachęty i pocieszenia.

Poświęcenie jest miłe Bogu w każdym wieku.

Czy słyszysz jego zaproszenie?

Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła … weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko. Stańcie więc [do walki] przepasawszy biodra wasze prawdą i oblókłszy pancerz sprawiedliwości, a obuwszy nogi w gotowość [niesienia] ewangelii pokoju. W każdej sytuacji osłaniajcie się tarczą wiary, dzięki której będziecie mogli ochronić się przed wszystkimi ognistymi pociskami przeciwnika. Weźcie przyłbicę zbawienia i miecz Ducha, to znaczy słowo Boże.

Przepasanie bioder przedstawia poświęcenie do służby. Apostoł Paweł napomina nas, żebyśmy zadbali o to, aby nie poświęcać się służeniu błędowi, lecz służeniu Prawdzie. Niech każdy sprawdzi swoje przepasanie, czy jest właściwe, niech przepasze się nim i niech stanie się sługą Prawdy.

Pancerz sprawiedliwości (usprawiedliwienia) jest następny w kolejności, gdyż Pan nie uzna nikogo za żołnierza krzyża, jeśli nie odróżnia on i nie przyjmuje Jego standardu sprawiedliwości lub jeśli odrzuca Jego miłosiernie przygotowane usprawiedliwienie drogocenną krwią Jego Syna.

Obuwie pokoju nie może być zapomniane. Żołnierz krzyża, który wyrusza na bój bez pokoju Bożego, który by mu towarzyszył w trudnościach, osiągnie mniej i z większym trudem niż ten, który stara się mieć pokój ze wszystkimi ludźmi, żyć ze wszystkimi spokojnie, o ile to możliwe, lecz nie idąc na ustępstwa względem Prawdy. Ci, którzy chodzą nieobuci, szukają kłopotów i na pewno je znajdą.

Tarcza wiary jest nieodzowną ochroną od ognistych strzał Przeciwnika – sceptycyzmu, wyższego krytycyzmu, ewolucji, demonizmu. „Bez wiary nie można podobać się Bogu”, „to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza” (Hebr. 11:6, 1 Jana 5:4).

Przyłbica zbawienia przedstawia intelektualną, filozoficzną ocenę i zrozumienie Boskiego planu. Okazuje się, że było to mniej istotne w przeszłości niż jest teraz. Obecnie jednak, w czasie „żniwa”, kiedy Przeciwnik z furią atakuje Prawdę i obraca naukę oraz wykształcenie w broń zagłady – przyłbica jest niezbędna. Teraz i tylko teraz jest ona dostarczona w takim rozmiarze i kształcie, że może ją włożyć najskromniejszy nawet żołnierz krzyża. Pan odpierał przeciwnika tam, gdzie tarcza wiary służyła ku obronie, ale obecnie daje nam zupełną zbroję i to w samym czasie dla potrzeby swoich wiernych.

Miecz ducha – Słowo Boże – jest jedyną ofensywną bronią małego oddziału Pańskiego. Wódz zwyciężył w swym „dobrym boju” przeciwko szatanowi, mówiąc: „Tak napisano!”. Jest to okrzyk bojowy Jego naśladowców. Nieprawdziwi żołnierze walczyli dla Pana bronią cielesną, ludzkimi filozofiami, za pomocą ziemskiej mądrości i organizacji, dekretami soborów, synodów i rad starszych. My jednak musimy polegać w tej walce „złego dnia” na Słowie Bożym – „Tak napisano!”. Nie wolno nam używać strzał, jak czyni to szatan – gniewu, złości, nienawiści, kłótni. „Miecz ducha” można posiąść tylko przez staranne badanie i postępowanie według ducha, po poświęceniu się – po zaciągnięciu się w szeregi armii Pańskiej.

Źródło: Nowe Stworzenie, Charles Taze Russell, s. 657-658.

1 Sam 7:3

Przygotujcie wasze serca PANU i służcie tylko Jemu.

Spoglądając wstecz na nasze życie uznajemy, że popełniliśmy liczne błędy, zarówno przez czyny, jak i przez zaniedbanie. Uczyniliśmy wiele rzeczy, których nie powinniśmy uczynić i zaniechaliśmy zrobienia tego, co powinniśmy. Jeśli nigdy nie przybliżyliśmy się do Boga w sposób przez Niego wyznaczony lub przyszliśmy do Niego, lecz mniej lub bardziej zboczyliśmy z drogi, teraz jest dobry czas na rozpoczęcie nowego życia – bo nigdy nie jest na to za późno. Nasz Niebiański Ojciec wypowiada te zachęcające słowa u Izajasza 66:2: „Wszakże Ja na tego patrzę, który jest utrapionego i skruszonego ducha, a który drży na słowo moje”.

POKUTA ZA GRZECH

Pierwszą rzeczą do zrobienia w przygotowaniu naszych serc Panu jest pokuta za jakiekolwiek popełnione przez nas grzechy. Grzech jest pogwałceniem, wykroczeniem przeciw Boskiemu prawu (1 Jana 3:4), niezależnie od tego czy w poważnej, czy w błahej sprawie; i nawet najmniejsze naruszenie Boskiego prawa czyni nas winnymi złamania go jako całości (Jak. 2:10). Prawdziwa pokuta znaczy dużo więcej niż zmianę z błędnej na właściwą wiedzę o grzechu i sprawiedliwości. Ona musi wynikać z serca (najskrytszych uczuć i emocji) jak również umysłu (intelektu).

Dokładna analiza pokuty w stosunku do grzechu ujawnia, że ma ona siedem części, jak to jest wskazane w Piśmie Świętym:
(1) umysłowe przekonanie o grzechu (Jana 8:9)
(2) smutek serca z powodu grzechu (Łuk. 10:13)
(3) nienawiść do grzechu (5 Moj. 7:26)
(4) zaniechanie grzechu (Przyp. 28:13)
(5) wyznanie grzechu (2 Sam. 24:10)
(6) zadośćuczynienie za grzech (3 Moj. 5:15, 16)
(7) opozycja do grzechu (Rzym. 7:15, 19, 23).

W dodatku do tych siedmiu odrębnych części pokuty w stosunku do grzechu, ona ma także trzy części odnoszące się do sprawiedliwości. Dlatego prawdziwa pokuta obejmuje także:
(1) miłość do sprawiedliwości (Ps. 51:1-17)
(2) praktykowanie sprawiedliwości (Dz.Ap. 26:20)
(3) bój o sprawiedliwość (2 Kor. 7:10, 11).

Jeśli praktykujemy taką pokutę, zarówno w jej częściach odnoszących się do grzechu, jak i do sprawiedliwości, czynimy dobry postęp w przygotowaniu naszych serc Panu. Jednakże pokuta nie jest końcem tego przygotowania – to jest zaledwie początek. Tym, co w najlepszym wypadku pokuta może dokonać, jest oczyszczenie nas w pewnej mierze z mocy grzechu. Ona nie może oczyścić nas od winy czy potępienia grzechu. Nikt, niezależnie od tego jak będzie pokutował, nie może otrzymać Boskiej łaski wiecznego życia, jeśli oprócz tego nie podejmie dalszych kroków.

„Zapłatą za grzech jest śmierć”, i śmierć, wieczne zniszczenie, byłaby udziałem każdego z nas, nawet jeśliby pokutował, gdyby nie wielkie Boskie miłosierdzie udzielone nam przez Chrystusa – „ale dar z łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzym. 6:23). Boską propozycją nie jest zbawienie ludzi w ich grzechach, lecz zbawienie ich od ich grzechów (Mat. 1:21) – i w tym celu, w Swej wielkiej miłości, Bóg posłał Swego jednorodzonego Syna, Jezusa, na świat, aby cierpiał i umarł „sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przywiódł do Boga” (1 Piotra 3:18). „I nie ma w żadnym innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego [żadnego innego – KJV] imienia pod niebem, danego ludziom, przez którebyśmy mogli być zbawieni” (Dz.Ap. 4:12). Jezus jest Tym, „którego Bóg wystawił ubłaganiem [zadośćuczynieniem] przez wiarę we krwi jego, ku okazaniu sprawiedliwości swojej przez odpuszczenie przedtem popełnionych grzechów” (Rzym. 3:25, 26). Apostoł Jan również stwierdza, że Chrystus „jest ubłaganiem za grzechy nasze [Kościoła], a nie tylko za nasze, ale też za grzechy całego świata” (1 Jana 2:2).

POŚWIĘCENIE SIĘ BOGU

Jeśli przyjęliśmy łaskę Bożą, zbawienie udzielone za pośrednictwem Jezusa, i w wierze w Niego i w Jego okupową ofiarę przychodzimy do Boga w modlitwie, z prośbą o odpuszczenie naszych grzechów na tej podstawie, to możemy mieć zapewnienie, że jesteśmy usprawiedliwieni przez wiarę, a będąc „usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” (Rzym. 5:1). Jednakże, to nadal nie jest koniec przygotowania naszych serc dla Pana. Następnym krokiem jest poświęcenie, czyli oddanie naszego życia Bogu i służbie dla Niego, jak Apostoł Paweł zachęca: „Proszę was tedy, bracia! Przez litości Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest, rozumną służbę waszą” (Rzym. 12:1). To oznacza podążanie za przykładem Jezusa w rezygnacji z naszej własnej woli i przyjęciu woli Bożej jako siły kierującej naszym życiem (Żyd. 10:7). To znaczy, że odtąd nie będziemy postępować zgodnie z cielesnymi upodobaniami, lecz według ducha. Dla tak postępujących nie ma żadnego potępienia (Rzym. 8:1, 9).

Jedynie przez podjęcie kroków pokuty, usprawiedliwienia przez wiarę i poświęcenia możemy stać się prawdziwymi chrześcijanami. A jeśli staliśmy się prawdziwymi Chrześcijanami i potem zboczyliśmy z drogi – jeśli staliśmy się mniej lub bardziej niedbali w naszym przymierzu pokrewieństwa z Bogiem, bardziej lub mniej niewierni w naszym poświęceniu, w rezygnowaniu z własnej woli, a czynieniu woli Bożej – to konieczna jest pokuta za nasze grzechy, staranie się o ich odpuszczenie na podstawie zasługi Chrystusa i odnowienie naszego poświęcenia. Ponieważ z powodu słabości naszego upadłego ciała, codziennie popełniamy wykroczenia, zarówno w tym co zaniechaliśmy zrobić, jak i w tym czego nie powinniśmy byli uczynić, dlatego codziennie powinniśmy się modlić „odpuść nam grzechy nasze” (Łuk. 11:4). Codziennie powinniśmy odnawiać przymierze pokrewieństwa z naszym Niebiańskim Ojcem i każdego dnia powinniśmy się starać, aby go wypełniać. Tym sposobem możemy pozostać prawdziwymi chrześcijanami.

DOSTOSOWANIE UMYSŁU

Gdy staliśmy się prawdziwymi chrześcijanami i codziennie zajmujemy się wypełnianiem naszego poświęcenia oraz rozwijaniem podobieństwa Chrystusowego, powinniśmy coraz bardziej poznawać, jaka jest Boska wola wobec nas. Bo jak możemy czynić Boską wolę, jeśli jej nie poznamy? A jak możemy ją poznać, jeśli nie przez pilne studiowanie Biblii, Boskiego Słowa, w którym On objawia Swą wolę Jego ludowi? „To jest wola Boża, wasze uświęcenie” (1 Tes. 4:3, KJV). Jezus modlił się do Boga za Swoim Kościołem: „Uświęć ich przez prawdę Twoją. Słowo Twoje jest prawdą” (Jana 17:17, KJV). Powinniśmy być poświęceni (odłączeni dla Boga) i oczyszczeni „omyciem wody przez słowo” (Efez. 5:26). To uświęcenie ducha i wiara w Prawdę prowadzi do posłuszeństwa (2 Tes. 2:13).

Nasz Pan wyjaśnia, że „Bóg jest Duch, a ci, którzy Go chwalą, powinni Go chwalić w duchu i w prawdzie” (Jana 4:24). Pan dokonuje tutaj rozróżnienia pomiędzy czczeniem w duchu i czczeniem w prawdzie. Możemy mieć Prawdę Słowa Bożego i wiedzieć dużo o Bogu i Jego planie, lecz jeśli nasze postępowanie nie jest w harmonii ze sprawiedliwością – to nie przychodzimy do Niego w duchu – we właściwej postawie serca – nasze czczenie nie zostanie przyjęte, niezależnie od tego jak dużo możemy wiedzieć. Z drugiej strony, ktoś może być poganinem i mimo to może mieć dużo ducha czci oraz czynić wielkie ofiary w szczerym oddaniu, lecz jego służba nie zostanie przyjęta przez Boga ani nie uczci Jego świętego imienia, jeśli nie będzie czyniona w harmonii z Prawdą. Liczni ludzie „gorliwość ku Bogu mają, ale nie według wiedzy” (Rzym. 10:2, KJV). Zatem jak ważne jest studiowanie Słowa Bożego, abyśmy mogli mieć zarówno intelektualne zrozumienie Prawdy, jak i serce skłonne do Prawdy – abyśmy mogli czcić Boga i służyć Jemu, zarówno w duchu jak i w prawdzie!

W przygotowaniu naszych serc dla Pana pamiętajmy również o napomnieniach Apostoła: „Staraj się, abyś się doświadczonym stawił Bogu robotnikiem, któryby się nie zawstydził, i któryby dobrze rozbierał słowo prawdy” (2 Tym. 2:15); i „Pilnuj samego siebie i nauczania, trwaj w tych rzeczach; bo to czyniąc, i samego siebie zbawisz, i tych, którzy cię słuchają” (1 Tym. 4:16, 15). Jeśli przyjmujemy i działamy zgodnie z Boskim zaproszeniem, „Synu mój! Daj mi serce twoje, a oczy twoje niechaj strzegą dróg moich” (Przyp. 23:26), to będziemy studiować Jego Słowo, aby nauczyć się Jego dróg. Jeśli przygotowujemy właściwie nasze serca dla Pana, On obiecuje: „Będę mieszkał w nich, i będę się przechadzał w nich, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim” (2 Kor. 6:16). Jezus stwierdził to wyraźnie: „Jeśli mię kto miłuje, słowo moje zachowywać będzie; i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, a mieszkanie u niego uczynimy” (Jana 14:23). Aby „zachowywać Jego słowa”, musimy je znać – stąd ważność osobistego i grupowego studiowania Biblii.

WIERNE ODDANIE DLA BOGA

Drugim napomnieniem naszego tekstu jest, abyśmy służyli tylko Jemu. Najwspanialsza i największa ze wszystkich służb to ta, która jest pełniona dla Najwyższego Boga. Jakiego przywileju On nam udziela, pozwalając nam przybliżyć się do Siebie przez Jezusa Chrystusa, naszego Zbawiciela i zostać Jego sługami! I cóż za wspaniałe posłannictwo prawdy Bóg nam dał, abyśmy oznajmiali je innym, czcząc Jego święte Imię! Jakże staranni powinniśmy być, aby nie mieszać tego czystego posłannictwa Ewangelii prawdy z nieczystymi doktrynami błędu! Mając oczyszczone serca i umysły z grzechu i błędu, podążajmy jedynie ścieżkami prawdy i sprawiedliwości. Zawsze miejmy na względzie Boskie przykazanie: „Nie będziesz miał bogów innych przede Mną [zamiast Mnie]” (2 Moj. 20:3); „PANU Bogu twemu kłaniać się będziesz, i jemu samemu służyć będziesz” (Mat. 4:10); i „Będziesz miłował PANA, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej; to jest pierwsze przykazanie” (Mar. 12:30).

Odtąd postanawiam, że z pomocą Pana wznowię starania, aby poznawać, stosować i rozpowszechniać Jego Słowo. Będę się starać, aby nic nie absorbowało mojego czasu i uwagi więcej niż należy. Będę uważać, aby żadne bożki nie zakradły się do mojego serca, dzieląc moje uczucia pomiędzy nich i Pana. „Dziateczki! Strzeżcie się bałwanów” (1 Jana 5:21). Na ile to rozsądnie możliwe, będę się starać, aby ograniczać czas przeznaczony na ziemskie sprawy i poświęcać go na studiowanie Słowa, wykorzystując dostępne pomoce w rozpowszechnianiu prawdy Boskiego Słowa. „A wszystko, cokolwiek czynicie, z duszy czyńcie, jako Panu, a nie ludziom. Wiedząc, iż od Pana weźmiecie zapłatę dziedzictwa; albowiem Panu Chrystusowi służycie” (Kol. 3:23, 24). „Przetoż lub jecie, lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie” (1 Kor. 10:31).

Źródło: Sztandar Biblijny, 2004, s. 146-148.

„Zachowaj wiarę i dobre sumienie.”

1 List do Tymoteusza 1:19

Znowu to powiedziałeś i nienawidzisz się za to. Chciałbyś to cofnąć, gdyby się dało, ale to zostało już powiedziane i zrobione, a wspomnienie o tym będzie cię męczyć. To nie ma sensu, będziesz musiał przeprosić. I starać się, by nie popełnić znowu tego samego błędu.

To zabawna rzecz, ten głos w twojej głowie, który upomina cię za złe uczynki. „Zaraz, zaraz – przecież to ja to powiedziałem. Więc kim jest ta osoba, która mnie gani? Czy chodzi ci o to, że jest jeszcze jakiś drugi ja?”

To tylko twój 'id’*, Dzieciaku!
* w modelu Freuda 'id’ oznacza tę część ludzkiej psychiki, która odpowiada za impulsy i instynkty

Oto co powie psychoanalityk. – Twoje pierwotne 'ja’ jest prawdziwe i jedyne, pogódź się z tym.

A ta część ciebie, której nie podoba się to, co właśnie powiedziałeś? No cóż, to jakieś ewolucyjne przystosowanie, by poprawić twoje zachowanie w szerszym interesie gatunku ludzkiego. To zbędna reakcja, jak wyrostek robaczkowy umysłu. Czy jednak nie jest trochę absurdalne, by utylitarny proces jak ewolucja udawał prawo moralne w nas?

„Treść Prawa jest wypisana w ich sercach, przy czym sumienie ich jest niczym świadek, który w myślach oskarża ich lub bierze w obronę.” (List do Rzymian 2:15)

Sumienie; albo jak określa to greckie słowo 'συνείδησις’ (suneidésis) czyli ’współ-świadomość’. Niezwykła rzecz: zdolność do bycia świadomym swojej własnej osobowości. Tak jakbyś stał zdala od siebie i patrzył lub oceniał swoje zachowanie, był widzem samego siebie.

’Prawdziwy ja’, proszę wstać…

Za kogo się więc uważasz? Albo bardziej konkretnie, kim wolałbyś być? Na pewno nie tym, na którego krzyczy głos w twojej głowie, gdy źle się zachowujesz. Może jednak powiesz: „gdybym tylko mógł pozbyć się sumienia, wtedy mógłbym być kimkolwiek zechcę”. Być wolnym. Zrzucić purytańskie, samoograniczające cię kajdany. Wszyscy to robią, więc to dobrze, prawda?

Hmm…

„W moim umyśle jestem niewolnikiem prawa Bożego, lecz w mojej grzesznej naturze jestem niewolnikiem prawa grzechu.” (List do Rzymian 7:25)

Ten drugi ja… Osoba, którą nie chcę być…

Sumienie zostało zaprojektowane przez Boga jako doradca naszej moralności, jako nieodzowny składnik budowy człowieka. Można je precyzyjnie dostroić, aby potępiało lub akceptowało czyjeś zachowania. Jednak trudno je całkowicie zignorować. Ci, którym się to udaje, prawdopodobnie przestają być pożądanymi członkami moralnego społeczeństwa. Takie rażące wyrzeczenie się własnego wewnętrznego miernika moralności zdegradowałoby pozycję człowieka do poziomu zwierząt, które nie mają samoświadomości i nie zajmują się pojęciami dobra i zła.

Każdy z nas jest osobą o dwóch „ja”. Należy zdecydować, którym z nich powinniśmy być. Pewnie nie chciałbyś, żeby twoje 'alter ego’ przypominało tego nieprzyjemnego faceta idącego do ciebie w ciemnej uliczce o północy. I chociaż kontrast zwykle nie jest aż tak ostry, w lepszych chwilach pewnie zdajesz sobie sprawę, że twoje drugie ja potrzebuje poprawy. To niejasne poczucie niepokoju wynika z tego, że ludzka rasa znajduje się w grzesznym stanie i nie ma łaski u Boga.

Walka z drugim ja

Niewierzący świat ma niewielki pożytek z wyrzutów sumienia i kompasów moralnych. Psychologia ewolucyjna odrzuciła wartość cnoty i grzeszność grzechu. Niemniej jednak te przeciwstawne impulsy w każdym z nas zostały starannie wyjaśnione przez apostoła Pawła (List do Rzymian 7:15,17):

„Nie rozumiem tego, co czynię: Nie czynię tego, co chcę, lecz to czynię, czego nienawidzę… Dlatego już nie ja to czynię, lecz grzech, który we mnie przebywa.”

Radzenie sobie z taką codzienną walką jest wyczerpujące emocjonalnie [psychicznie] i może sprawić, że staniesz się pełny lęku i wiecznie przygnębiony, zwłaszcza jeśli masz czułe sumienie. Rzeczywiście, nawet apostoł Paweł woła (werset 24):

„Któż mnie wyzwoli z tego ciała śmierci?”

To wszystko może nie mieć dla ciebie większego znaczenia, jeśli nie masz wiary w Boga. Jeśli jednak masz, możesz czerpać odwagę z wiedzy, że twój wewnętrzny konflikt, twoja świadomość grzechu, to kanał  dla działania ducha świętego w jego miłosierdziu i przebaczeniu. „Bliski jest Pan tym, których serce jest złamane, A wybawia utrapionych na duchu” (Psalm 34:18). Najwyższy, nasz Stwórca, oświadcza (Ks. Izajasza 57:15-19):

„Ja, który mieszkam na wysokościach, na miejscu świętym, mieszkam i z tym, który jest skruszony i uniżony w duchu, aby ożywić ducha pokornych i ożywić serce skruszonych. Nie będę się spierał na wieki ani nie będę wiecznie się gniewał, w przeciwnym razie musiałby przede mną ustać duch i istnienia, które ja sam stworzyłem […] Widziałem jego drogi, lecz uzdrowię go. Chociaż widziałem jego drogi, jednak uleczę go, poprowadzę go i znowu udzielę obfitej pociechy jemu i jego żałobnikom, stwarzając owoc na ich wargach w postaci słów: Pokój! Pokój dalekiemu i bliskiemu – mówi Pan, Ja go uleczę.”

To orędzie [od Boga] rozbrzmiewa echem w słowach Zbawiciela, kiedy mówi On (w Ewangelii wg Mateusza 11:28):

„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.”

Źródło: UKBibleStudents.co.uk, styczeń 2013.

26.07.08.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Tetzel i sprzedaż odpustów

Handel odpustami, od dawna praktykowany, opierał się głównie na założeniu, że Chrystus i święci podczas swego życia na ziemi zrobili więcej dobrego, niż było im potrzeba do zbawienia. Nadmiar mógł zatem służyć innym do otrzymania życia wiecznego, a papież miał władzę udzielania łaski ze skarbca świętych. Ponieważ odpust otrzymywało się za pieniądze, więc tak uzyskane odpuszczenie kar za grzechy dalekie było od uczucia prawdziwej pokuty i żalu.

Zobacz też: Święto Reformacji – Charles Taze Russell

Wśród sprzedawców odpustów wyróżniał się dominikanin Tetzel, który w szczególnie jarmarczny sposób sprzedawał listy odpustowe. Głosił, że czerwony krzyż odpustowy z herbem papieża więcej znaczy niż krzyż Golgoty, że pokuta i żal za grzechy są niepotrzebne tym, którzy kupili listy odpustowe: „Skoro pieniądz w szkatule zadzwoni, duszę z czyśćca do nieba wygoni”.

O czym zaś mówiły tezy Marcina Lutra?

Teza 1: Gdy Pan i Mistrz nasz Jezus Chrystus rzecze: ?pokutujcie?, to chce, aby całe życie wiernych było nieustanną pokutą.
Teza 36: Każdy chrześcijanin, który za grzechy żałuje prawdziwie, ma i bez listu odpustowego zupełne odpuszczenie kary i winy.
Teza 43: Należy pouczać chrześcijan, że ten, kto daje ubogiemu albo wspiera potrzebującego, lepiej czyni, niż gdyby kupował odpusty.
Teza 45: Należy pouczyć chrześcijan , iż ten, co widzi ubogiego i mimo to kupuje odpust, ten nie odpust papieża nabywa, ale gniew boży ściąga na siebie.
Teza 46: Należy pouczyć chrześcijan, iż oni, gdy nie są zbyt bogaci, powinni zatrzymać to co potrzebne dla ich domu, a nie wyrzucać na próżno na odpusty (?).
Teza 62: Istotny, prawdziwy skarb kościoła to święta ewangelia chwały i łaski Bożej.
Teza 82: Dlaczego jednak papież nie uwalnia wszystkich dusz z czyśćca z przyczyny najświętszej miłości i najwyższej potrzeby dusz, co byłoby rzeczą najsprawiedliwszą , gdy tymczasem nieskończoną ilość dusz uwolnił (on) dla podłej monety, złożonej na budowę bazyliki ? a więc rzeczy małej wagi.
Teza 86: Dlaczego również nie buduje papież bazyliki św. Piotra raczej za własne niż za pieniądze biednych chrześcijan, wszakże jego majątek jest znaczniejszy od dóbr jakiegokolwiek bogatego Krassusa.

Czy to początek reformacji?

Oczywiście, że nie był to początek ruchów reformatorskich w chrześcijaństwie. Dość wymienić nazwiska Waldo, Abelarda, Wiklifa czy Husa. Od Lutra się nie zaczęło i na Lutrze się nie skończyło… ale mnich z Wittenbergi, jego tezy, a szczególnie nauka o usprawiedliwieniu jedynie przez wiarę w zasługę Chrystusa na zawsze pozostaną w pamięci ludzi, którzy tylko dzięki świętej krwi Pana Jezusa, będą mogli otrzymać w przyszłości wzbudzenie z grobów i pełne radości czasy naprawy.

• 95 tez Marcina Lutra
• Życie i główne nauki Marcina Lutra
• Historia Kościoła Chrześcijańskiego

Piosenka o Marcinie Lutrze

Pozostawiamy naszych Czytelników z piosenką Jacka Kaczmarskiego, pt. „Marcin Luter”.

Poprzedzamy ją interesującym komentarzem, znalezionym na pewnym blogu internetowym: „Upłynęły już 492 lata [pisane w 2009 r.] od daty umownego początku Reformacji. Postanowiłem uczcić tę rocznicę mało chyba znaną piosenką Jacka Kaczmarskiego, w genialny sposób zilustrowaną przez kogoś scenami z filmu Erica Tilla. Przy całym szacunku dla artysty, jego talentu i niezależności, należy jednak poprzedzić tekst czymś w rodzaju sprostowania. Otóż nauka chrześcijaństwa to nie tylko ?bezmiar winy i kary surowość?. Nie sposób właściwie jej zrozumieć bez prawdy, na którą kładł nacisk Luter, a którą dziś akceptują w zasadzie wszystkie Kościoły: mianowicie, że od ludzkiej grzeszności silniejsza jest Boża łaska, która przez wiarę odpuszcza winy każdemu, kto przyjmie Chrystusa [dodalibyśmy: zarówno obecnie, jak i w przyszłości – red. badaczebiblii.pl]. Zrozumiał to chyba i sam poeta, który na łożu śmierci zdecydował się przyjąć chrzest”.

Film – Luter

Posłuchaj nagrania wykładu:

Poniżej treść wykładu:

Dopuśćmy do głosu Pismo Święte: Rzym. 3:10; Hioba 25: 4; Ps. 51: 7, 9 ; Izaj. 6:5; Łuk. 5: 8; 1 Jana 1:8; Jana 8:7; Rzym. 3: 9; Rzym. 3:23.

Pisarze Pisma Świętego z całą stanowczością stwierdzają fakt, iż człowiek jest grzeszny. Bóg zaś nie ma kontaktu z grzesznym człowiekiem. Kontakt jest możliwy tylko dzięki pośrednikowi, którego Bóg ustanowił / 1 Tym. 2: 5 /.

Jeśli mówimy o zbliżeniu / pojednaniu / miedzy Bogiem i człowiekiem, to punktem wyjścia jest uświadomienie sobie faktu, iż właściwych relacji nie ma i że ten stan się nam nie podoba. Dla właściwych relacji ważne jest zadowolenie obu ze stron z siebie. Bóg musiałby być zadowolony z ludzi i ludzie z Boga. W wypadku braku takiego zadowolenia, a to jest faktem, potrzebna jest wola obu stron do usunięcia przeszkód. Taka wola jest: Rzym. 8:22; 1 Tym. 2:3,4.

Warunkiem zrealizowania tego wspólnego pragnienia, pojednania, jest usunięcie przyczyny obecnego stanu. Co nią jest ? Odpowiedź brzmi: grzech ? grzech naszych pierwszych rodziców i nasze osobiste grzechy / Rzym.5:12 /. Grzech ściągnął na ludzkość wyrok śmierci, potępienie, stan niełaski, naszą niedoskonałość, naszą niesprawiedliwość, które odgradzają nas od Boga. Stąd potrzeba usprawiedliwienia ? uznania lub uczynienia sprawiedliwymi tych , którzy nimi nie są , czyli nas ludzi. Ustalmy najpierw, co rozumiemy przez grzech, którego skutki odczuwamy.

Wyjść musimy od stwierdzenia faktu, iż istnieje sprawiedliwość i zasady dobra, ustalone przez Boga. Bóg oczekuje posłuszeństwa tym zasadom i gwarantuje życie oraz Swą łaskę. Pierwsi ludzie byli nieposłuszni, złamali zasady, nie spełnili wymagań. To był grzech, to był ich grzech. Odtąd łamią te zasady ich potomkowie, grzeszą. Stąd brak harmonii między Bogiem i ludźmi. Przywrócenie tej harmonii wymaga przywrócenia człowieka do harmonii ze wspomnianymi zasadami. Aby to się stało, muszą być stworzone umożliwiające to warunki. Ludzie czują to podświadomie.

Pierwszą próbę ukrycia swego stanu obserwujemy już w Raju. Świadomość grzeszności przejawiła się tam w tym, że uświadomili sobie swoją nagość, którą postanowili przykryć.

Stary Testament zawiera opisy ofiar składanych Bogu, które jednak nie czyniły sprawiedliwym / Żyd. 10: 4 /. Wspomniane ofiary były jedynie zapowiedzią prawdziwych, lepszych, ofiar przewidzianych przez Boga / Żyd.9: 23,24 /. Składania ofiar wymagał Zakon. Bóg dał Żydom Zakon, aby zademonstrować, że nikt nie zdoła doskonale zachować Bożego Prawa. Wskazał jednocześnie na potrzebę lepszych ofiar.

Niektórzy, opierając się na Piśmie Świętym, mówią, iż podstawą usprawiedliwienia jest tylko łaska Boża, tylko śmierć Jezusa, tylko wiara lub tylko uczynki. Sprowadzają w ten sposób podstawę usprawiedliwienia do jednej z przesłanek tej podstawy, zapominając o pozostałych. Trochę przypomina to zachowanie strusia, który po schowaniu głowy w piasek jest spokojny, że go nie widać. Tymczasem…Tak jest i z przykryciem naszych grzechów. Jedna przesłanka nie wystarczy. Tak więc jesteśmy usprawiedliwieni: po pierwsze, dzięki łasce Bożej; po drugie, dzięki krwi Chrystusa / Jego śmierci /; po trzecie, przez Jego zmartwychwstanie; po czwarte, przez wiarę; po piąte, przez uczynki – łącznie. Przyjrzyjmy się bliżej tej sprawie. Pierwsza sprawa należy do Boga. Od niego zależało, czy okaże swa łaskę i stworzy warunki powrotu do harmonii z dobrymi zasadami i z Nim, czy nie / Rzym.3: 24; Tyt.2: 11/.  To łaska Boża otworzyła drogę do zbawienia, do usprawiedliwienia, jesteśmy przecież pod sprawiedliwym wyrokiem śmierci. Co było pierwszym przejawem tej Łaski, oczywiście oprócz obietnic, danych już pierwszej parze ludzi i następnym ulubieńcom Bożym?

Otóż czytamy, że Jezus ...z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował. / Żyd.2: 9 / Dlaczego musiał umrzeć ? Dlaczego musiał stać się ciałem i umrzeć jako doskonały człowiek? Bo Adam zgrzeszył będąc doskonałym człowiekiem a Jezus chcąc go zastąpić, umrzeć zamiast niego musiał też być doskonałym człowiekiem. Tego wymaga Boża sprawiedliwość : oko za oko, życie za życie. Ze względu na to, iż wyrok dotknął całej ludzkości z powodu grzechu Adama, z powodu śmierci Jezusa zostanie on z ludzkości zdjęty. Ludzkość otrzyma nową szansę / Rzym.5: 18,19; Rzym.5: 8 /.

Śmierć Jezusa, Jego przelana krew daję, powiedzielibyśmy prawną podstawę do dalszych działań na rzecz usprawiedliwienia człowieka / 1 Jana 1: 7 /. Tak więc, Jezus z łaski Bożej za nas umarł, przelał swoją krew. Pismo Święte jednak mówi, że dla naszego usprawiedliwienia równie ważne jak śmierć jest zmartwychwstanie Jezusa / Rzym.4: 25; Żyd.7: 25 /. Dlaczego zmartwychwstanie ? Czy nie wystarczyła śmierć ? Myślę, iż dobrze ilustruje tę sytuację pewna przypowieść Jezusa / Mat.13: 44 /. Jezus zapłacił wszystkim, co miał, swoim życiem i stał się właścicielem skarbu, ludzkości. Jakże jednak wygląda skarb wykopany z ziemi ? zabrudzony, zaśniedziały, nie przypomina skarbu. Taka tez jest kupiona przez Jezusa ludzkość. Wymaga ona restytucji, odnowienia , przywrócenia do stanu świetności, jaki utracili pierwsi ludzie. Ma tego dokonać właściciel, ale przecież nie martwy. Dlatego tak dla nas jest ważne, iż Jezus zmartwychwstał, ważne dla naszego usprawiedliwienia a co za tym idzie pojednania z Bogiem / Rzym.14: 9/. Wszystko to dzięki łasce Bożej. Jak łatwo zauważyć nic jako ludzie do tej pory nie mieliśmy do roboty. Wszystko uczynili Bóg i wykonawca Jego planów Jezus. Co zatem do nas należy ? Czytamy w Liście do Żyd.11: 6 : A bez wiary nie można podobać się Bogu. W pierwszym wersecie 11. rozdziału napisano, iż …wiara jest gruntem tych rzeczy, których się spodziewamy, i dowodem rzeczy niewidzialnych. Wierząc w Boga i wierząc Bogu , wierzymy, iż z łaski swojej posłał on Zbawiciela, który umarł za nas, który zmartwychwstał dla naszego odkupienia. Na mocy tej wiary możemy korzystać z możliwości, jaka się pojawiła. Ale jak?

Jaką musi być ta wiara, by dawała nam usprawiedliwienie ? Wiara ta, to nie łatwowierność, która kazała wchodzić na słup, biczować się lub zamykać w klasztorach dla zbawienia, przy całym szacunku dla osób, które podejmowały takie starania. Wiara ta, to nie wyartykułowany po płomiennym kazaniu okrzyk: Alleluja, jestem zbawiony! , za którym nie idzie żadna wewnętrzna przemiana. Przykładem tej prawdziwej, żywej wiary jest wiara setnika opisanego w Ew. Mat.8: 5, który przyszedł do Jezusa prosząc o to, aby uleczył jego sługę. Gdyby wierzył w moc Jezusa i nie przyszedł, jego wiara byłaby martwa, nie miałaby wpływu na jego działania. Ale on przyszedł do Jezusa. My tez musimy przyjść. A przyjście to już uczynek. Przeczytajmy: Jak.2: 17; Jak.2: 14.
Jest oczywiste, iż Bóg oczekuje, że wiara zaowocuje uczynkami. Czy to znaczy, że odtąd będziemy postępować doskonale ? Czy tego właśnie Bóg od nas oczekuje? A czy może oczekiwać znając naszą niedoskonałość ? Co o tym pisał Ap. Paweł : Rzym.7: 15,19,21. Bóg patrzy na nasze intencje i wysiłki.

Podsumujmy: Bóg z łaski swojej zesłał Odkupiciela, który przelał swą krew, oddał życie i zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia. Świadomy swego stanu grzesznik, wyznający swój grzech i żałujący za niego wiarą przyjmuje Jezusa jako Zbawiciela a wiara ta prowadzi go do zaniechania grzechów i do dobrych uczynków. Bogu się to podoba i nawiązuje z nim społeczność. Cel zostaje osiągnięty. Ludzie podejmowali próby usprawiedliwienia się przed Bogiem. Przykładem są odpusty , bezwartościowe papiery, sprzedawane za pieniądze. Inną próbą zyskania Bożej przychylności i odpuszczenia grzechów było i jest jeszcze bazowanie na wstawiennictwie świętych, na przekonaniu iż są oni w stanie wyprosić u Boga odpuszczenie nam naszych grzechów w oparciu o swoje zasługi. Jeśli sami nie możemy dzięki swym uczynkom stać się sprawiedliwymi, to o jakich zasługach, o jakiej nadwyżce dobrych uczynków mówimy, mówiąc o świętych. Nikt nie może dopełnić niedostatków drugiego, bo wszyscy zgrzeszyli / Rzym.3: 23; Ps.49: 8 /.

A propos mszy, wielokrotnie składanej ofiary. Biblia mówi: Żyd.10: 12,14 . Jedną ofiarą! Raz na krzyżu. A nie wielokrotnie, na nowo. I do tego za pieniądze. Często za wdowi grosz. Wyzwolenia, zbawienia nie można kupić za pieniądze. Inne nieskuteczne sposoby usprawiedliwienia to modlitwy za pośrednictwem Marii, modlitwy za zmarłych, które tyle pomogą, co umarłemu kadzidło / w grobie nie ma żadnej przemiany /, namaszczanie olejami itp. Nieskuteczne, bo nie zalecane przez Boga w Jego słowie. Nie wystarczy też, jak niektórzy mówią, ?zapisać się?, zostać członkiem jakiegoś kościoła, wyznania, społeczności.

Spróbujmy ten temat jeszcze raz omówić na przykładzie Kowalskiego, który wierzy w Boga, który zdaje sobie sprawę, że jego dostęp do Boga jest niemożliwy, bo grzech stworzył barierę nie do przebycia. Nie podoba mu się ani świat, w którym żyje, ani zasady, jakimi rządzą się ludzie, ani jego własne postępowanie. Zna przykazania, ma sumienie, chciałby swój aktualny stan zmienić. Szuka odpowiedzi na pytanie, jak to zrobić ? Trafia na głosiciela ewangelii, wesołej nowiny. Dowiaduje się, iż Bóg z łaski swojej przygotował Zbawiciela, który oddał swoje życie, że tego Zbawiciela wzbudził od umarłych. Czyta Stary Testament / proroctwa, obietnice /, czyta Nowy, gdzie znajduje wzór doskonałego postępowania, i mówi z wiarą : znalazłem lekarstwo na moją chorobę grzechu. Uwierzył, że to jest jedyna droga wiodąca do Boga. Modli się do Boga przez Jezusa Chrystusa i mówi: Jestem grzesznikiem i bardzo żałuję, iż grzech jest częścią mojego życia, wyznaję to przed Tobą Boże. Nienawidzę grzechu i odtąd będą robił wszystko, by go unikać, by go usunąć z mojego życia. Prosi Boga o przebaczenie i o pomoc w jego staraniach. Otrzymuje jedno i drugie. Następuje jego stopniowe oczyszczanie z dotychczasowych złych nawyków, sposobów postępowania. Jednak będąc niedoskonałym, jak Ap. Paweł, ulega grzechowi, nie jest w stanie oprzeć się jego wpływowi. Uświadomiwszy sobie, iż popełnił grzech, żałuje tego i wyznaje Bogu, prosi o przebaczenie i postanawia, że to się nie powtórzy a Bóg mu przebacza, na podstawie ofiary Jezusa. W oczach Boga jest sprawiedliwy. Ile razy ta historia może się powtórzyć?

Mat. 18:22 : ile razy mamy my odpuścić ? siedemdziesiąt i siedem razy. Nasz Kowalski zgodnie z obietnicą osiągnął pokój z Bogiem: Rzym.5: 1 .Czytając Pismo Święte znajduje werset Rzym.12:1.

Pojawia się przed nim okazja, aby ze swego usprawiedliwienia zrobić dobry użytek. Jest nazwany bratem w Chrystusie. Jeżeli odpowie na tę propozycję pozytywnie, jeśli powie, tak. Odtąd nie tylko będzie się starał nie czynić źle , ale podejmie wysiłki zużywania swych sił w służbie dla Boga, to już wymaga ofiary. Tylko usprawiedliwieni mogą to uczynić, Bóg tylko od takich może przyjąć ofiarę. Mówimy więc o poświeceniu się Bogu na służbę, o odrzuceniu własnych dotychczasowych celów, pragnień, dążeń na rzecz Bożych.

Usprawiedliwienie w obecnym czasie nie tylko zbliża człowieka do Boga, ale umożliwia również oddanie się Bogu i dalsze uświęcanie. Czy to znaczy, że teraz to już postępuje doskonale, bez grzechu ? Oczywiście, że nie. Ale Bóg biorąc pod uwagę jego wiarę w Jezusa jako Odkupiciela i jego starania w czynieniu dobrze uznaje go za sprawiedliwego. Jego grzechy, mówiąc obrazowo, przykrywa szatą Chrystusowej zasługi, czystą białą szatą. Mówiłem, że usprawiedliwić znaczy uznać za sprawiedliwego lub uczynić sprawiedliwym. W obecnym czasie Bóg wszystkich wierzących i podejmujących starania uznaje za sprawiedliwych i ma z nimi społeczność. Ale przyjdzie czas, gdy ludzie staną się sprawiedliwymi rzeczywiście, będą w zgodzie z Bożymi dobrymi zasadami. Nastąpi to w Królestwie Bożym, o które się codziennie modlimy : Przyjdź królestwo Twoje.
Życzę osiągnięcia i utrzymania jedności i harmonii z Bogiem.