Naturalnie taki upływ czasu zmusza do zadawania pytań.

Czy istnieje jakieś opóźnienie, a może to tylko pozorna zwłoka?

Więcej w wykładzie brata Marka Bejgera pt. „Trzecia godzina dnia” (powiedziany na konwencji Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy, w sobotę, 29 czerwca 2024 r.):

Niektóre osoby, powołując się na Dzieje Apostolskie 1:7 sugerują, że także dziś „nie naszą rzeczą jest znać czasy i chwile”, które Bóg ustanowił w swoim planie.

Obecnie jest to jednak już prawda historyczna, skoro nasz Pan jest już obecny i możemy obserwować Jego działania.

Skąd więc w naszym temacie „trzecia godzina dnia”? Była to ważna godzina. Jak czytamy w Dziejach 2:12-18 (a szczególnie w wersecie 15), to o tej godzinie miało miejsce zesłanie ducha świętego. Był 33 rok n.e., Dzień Pięćdziesiątnicy, gdy o trzeciej godzinie dnia (około godz. 9:00 rano naszego czasu) święte tchnienie zesłane zostało na uczniów Pana.

Ta godzina nie była przypadkowa, bo była to najprawdopodobniej godzina składania ofiar w Izraelu. Zgromadzający się na święto musieli schodzić się nierzadko z daleka. Nawet z Betanii do Jerozolimy trzeba było kawałek przejść. Był tam w dodatku duży tłum, więc prawdopodobne jest, że zebranie i ustawienie się ludu trochę trwało.

Rzymian 15:4 – „To zaś, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało i dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję.”

Jana 5:28 – „Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego, i wyjdą”

Dziś wielu wierzących jest zmęczonych czekaniem. Może ktoś pomylił się w obliczeniach? Może coś innego zostało źle zrozumiane? Poczekajmy z przedwczesnymi wnioskami.

Dzieje 2:15-17 – „Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia, ale spełnia się przepowiednia proroka Joela: W ostatnich dniach – mówi Bóg – wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy – sny.”

Te ostatnie dni, w innym miejscu, prorok Izajasz określa jako „ostatni z dni”. A słowa o wylaniu ducha na wszelkie ciało można też przetłumaczyć „ku wszelkiemu ciału”.

Można powiedzieć, że duchowy chleb będzie wówczas na stole, dostępny dla wszystkich, ale Bóg będzie szanował wolną wolę i to chętni będą się nim karmić. Nie będzie w tym przymusu.

Jana 11:9 – „Jezus im odpowiedział: Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin?” (w hebrajskiej rachubie liczono tę jasną część dnia od naszej 6:00 rano do naszej 18:00 wieczorem – od świtu do zachodu słońca)

Rodzaju 1:5 – „I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą.”

Widać z tych fragmentów, że restytucja, panowanie Mesjasza, jest dniem. Ma więc 12 symbolicznych godzin.

2 Piotra 3:8 – „Niech zaś dla was, umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”

Gdy połączymy ze sobą te fragmenty, a także myśl o trzeciej godzinie dnia, możemy uspokoić się w naszych oczekiwaniach co do ustanawiania Królestwa Bożego na ziemi. Godzinę trzecią poprzedzały pierwsza i druga.

Jeśli 1000 lat podzielimy na dwanaście (jak dzień o dwunastu godzinach) to jedna godzina wyniesie 83 lata i 4 miesiące. Gdy dodamy dwa takie okresy (pierwszą i drugą godzinę tysiącletniego dnia) do daty początku tysiąclecia (wrzesień/październik 1874 r.), to dotrzemy do maja/czerwca roku 2041.

Tych roboczych wyliczeń nie należy traktować jako jakichkolwiek proroczych przewidywań, a jedynie zachętę do spokojnego oczekiwania, bo to, co Bóg obiecał jest pewne i niezachwiane. Jeśli niektóre proroctwa jeszcze się nie wypełniły, to najwyraźniej nie nadeszła jeszcze ich „godzina”.

A obietnice, które znajdujemy w Biblii, są naprawdę wspaniałe:

Izajasza 2:1-5 – „Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy: Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem». On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!”

Zachariasza 14:16-18 – „Wszyscy ci, którzy ocaleją spośród wszystkich ludów, biorących udział w wyprawie na Jerozolimę, rokrocznie pielgrzymować będą, by oddać pokłon Królowi – Panu Zastępów – i obchodzić Święto Namiotów. A te z ludów ziemi, które nie pospieszą do Jerozolimy oddać pokłon Królowi – Panu Zastępów – będą pozbawione deszczu. A jeśli lud Egiptu tam się nie wybierze i tam się nie pokaże, spadną na niego nieszczęścia, jakimi Pan doświadczy narody, które nie przyjdą na obchód Święta Namiotów.”

„A gdy Jezus usłyszał, że go wypędzili, znalazł go i zapytał: Czy wierzysz w Syna Bożego? A on odpowiedział: A któż to jest, Panie, abym w niego wierzył? I powiedział do niego Jezus: I widziałeś go, i ten, który mówi z tobą, jest nim. A on powiedział: Wierzę, Panie! I oddał mu pokłon.” (Jana 9:35-38)

CUD JEZUSA SYMBOLICZNY
[Ewangelia wg Jana, rozdział 9]

Mamy słuszne powody, by sądzić że Pańska metoda, przywrócenia wzroku niewidomemu była symboliczną, tzn. zawiera pewną lekcję ukrytą pod figurą. Ponieważ nasz Pan nie wyjaśnił znaczenia swego postępowania w utworzeniu błotnistej maści z ziemi i swej śliny, pomazaniu nią oczu tego człowieka i wysłaniu go w celu umycia ich i odzyskania wzroku do sadzawki Syloe – możemy wykorzystać nasze umysłowe zdolności, by zrozumieć znaczenie tych różnych rzeczy. Jesteśmy jednak ograniczeni w naszym rozumowaniu. Nie możemy posługiwać się wyobraźnią, lecz ograniczyć się do jasnych oświadczeń Słowa Bożego dotyczących Jego planu zbawienia.

Zgodnie z tymi jasnymi oświadczeniami symboliczne postępowanie naszego Pana możemy zinterpretować następująco: niewidomy człowiek mógłby odpowiednio przedstawiać świat ludzkości, który w obecnym życiu pozostaje umysłowo ślepym – nie może dostrzec dobroci, miłosierdzia i miłości Boga tak jak ci, którzy już teraz są w stanie je widzieć. To, iż urodził się niewidomym byłoby potwierdzeniem tej myśli, ponieważ ciążąca nad światem ślepota jest, co najmniej, w znacznej mierze wynikiem dziedziczenia. Jego ślepota nie reprezentuje ślepoty tych, którzy już kiedyś dostrzegli Boską łaskę pokazaną w Jego Słowie i planie, a później stali się na nią ślepymi; tacy odpowiadają klasie, o której Apostoł mówi, iż była kiedyś oświeconą, lecz później utraciła to oświecenie (List do Hebrajczyków 6:4-6).

Skoro zatem niewidomy człowiek przedstawia zaślepiony świat (który nie widzi tak, jak widzi Kościół, o którym Pan powiedział: „Błogosławione oczy wasze, że widzą” – Mateusza 13:16), czasem uleczenia tej ślepoty zgodnie z naukami Pisma Świętego musi być wiek Tysiąclecia, w którym otworzone zostaną wszystkie niewidzące oczy i odblokowane wszystkie niesłyszące uszy (Izajasza 35:5). Wszystko to zgadza się z okolicznościami cudu naszego Pana, ponieważ jak się dowiadujemy miał on miejsce w dniu sabatu – siódmym dniu – który odpowiada i jest typem na dzień Tysiąclecia – siódmy tysiącletni dzień.

Słowa naszego Pana zdają się wskazywać jednak, że pewna część tego symbolicznego obrazu dotyczy obecnego wieku, ponieważ powiedział On: „Ja muszę sprawować sprawy onego, który mnie posłał, póki dzień jest; przychodzi noc, gdy żaden nie będzie mógł nic sprawować” (Jana 9:4). W wersecie tym słowo „dzień” wydaje się odnosić do „dnia zbawienia” (2 do Koryntian 6:2; Izajasza 49:8,9), którego ilustracją jest stworzenie błota przy pomocy śliny Pana i pomazanie oczu niewidomego. Omycie i uleczenie oczu wydaje się należeć do następnego wieku – wieku Tysiąclecia. Ślina Pana pochodząca z Jego ust może być równie dobrą ilustracją Prawdy, jak słowa Pana pochodzące z Jego ust. Jest jeszcze inna figura, ale najwyraźniej o tej samej wymowie i znaczeniu. To Pan wyraził Prawdę słowami i umożliwił kontakt z prochem ziemi – nie ze wszystkim prochem ziemi, lecz pewną ograniczoną jego częścią, wybraną częścią – i z niej uczynił błoto pomazania.

Pismo Święte zgodnie z tym istotnie informuje nas, że Słowo Boskiej łaski wypowiedziane przez naszego Pana Jezusa w obecnym wieku ma oddziaływać na niewielką część ludzkości doprowadzając ją do poświęcenia się i przygotowując ją dla Mistrza w celu wykorzystania jej do błogosławienia świata – pomazywania oczu niewidomych. Z takiego punktu widzenia tworzenie błota reprezentuje przygotowywanie wybranego Kościoła do błogosławienia biednego i ślepego świata. Całkiem prawdopodobnym jest to, że podczas wieku Ewangelii odbywa się nie tylko dzieło tworzenia błota, lecz być może również pewna część pracy pomazywania, gdyż Pismo Święte oznajmia, że Ewangelia miała być najpierw głoszona na świadectwo po całym świecie jeszcze przed końcem wieku (Mateusza 24:14). Świadectwem dla świata jest także duża ilość prawdy podawana w okresie Paruzji i Epifanii, od roku 1954 szczególnie w celu budowania obozu Epifanii. W obecnym wieku należy dawać świadectwo światu, lecz jego oczy zrozumienia nie zostaną obecnie otworzone: musi poczekać aż do wielkiego czasu mycia ich w wieku Tysiąclecia, o którym Biblia mówi: „W on dzień otworzona będzie studnia domowi Dawidowemu … na omycie grzechu i nieczystości” (Zachariasza 13:1). W pełnej zgodzie z tym pozostaje znaczenie słowa Syloe, oznacza ono bowiem „posłanie” lub „źródło”.

Faryzeusze sprzeciwiali się dobroci Pana, ponieważ naruszała ona niektóre z ich przesadnie krytycznych dogmatów i tradycji. Jest to ciekawe, ponieważ ukazuje, do jakiego stopnia religijne formy i ceremonie mogą wiązać i zaślepiać inteligentnych i bogobojnych ludzi. I to powinno być lekcją dla wszystkich inteligentnych i bogobojnych ludzi, zachęcającą ich do dużej dbałości o kierowanie się sprawiedliwym sądem zgodnie z duchem Słowa Bożego, a nie zgodnie z ich uprzedzeniami i poważanymi wyznaniami wiary czy tradycją ojców.

Możemy znaleźć w tym jeszcze jedną lekcję: Człowiek ten, który uznał naszego Pana Jezusa i odważnie stanął w obronie sprawiedliwości doznał wielkiego błogosławieństwa, ponieważ po tym jak w ten sposób okazał wierność zasadom, w wyniku czego został wypędzony z synagogi, został odszukany przez Pana (Jana 9:35). Tak więc wierność w próbach i kłopotach, gotowość utracenia ziemskiej społeczności i szacunku wśród ludzi bezpośrednio doprowadziła do jeszcze większego błogosławieństwa – bezpośredniej społeczności i jedności duchowej z Panem.

Ilu jest takich, których umysłowe oczy zostały otworzone na Prawdę, którzy tak byli wierni Panu i tak oceniali Jego dobroć, że okazali się wiernymi w ogłaszaniu tych faktów? Ilu przekonało się, że taka wierność oznacza wyłączenie z synagogi – z kościoła nominalnego? Ilu z tych przez uznanie światła teraźniejszej prawdy obawiało się utraty prestiżu i wpływów? Lecz wszyscy, którzy poszli szlachetną drogą wdzięczności, wierności i posłuszeństwa Bogu przekonali się, że posłuszeństwo takie, choć pozbawiło ich społeczności w kościele nominalnym, doprowadziło do wspanialszej społeczności i jeszcze bliższego związku z samym Panem.

_____
Cały artykuł przeczytasz w czasopiśmie „Sztandar Biblijny”, kwiecień 1992. Kliknij tutaj, by przejść do pliku PDF.