Fot. Snapwire (pexels).

Pytanie od Anny: Czy w okresie Tysiąclecia ci, którzy będą mogli nawrócić się do Boga, nie będą jeszcze mieli ciał ziemskich przemienionych w niezniszczalne ciała duchowe? Czy dopiero po zakończeniu tego okresu nastąpi taka przemiana? Czy dobrze to rozumiem?

Apostoł Paweł napisał: „Jest ciało cielesne, jest też ciało duchowe” (1 Koryntian 15:44). Nie wszyscy ludzie zostali powołani do życia w niebie. Wierny Kościół Chrystusowy otrzyma naturę duchową, natomiast dla reszty ludzkości Bóg przygotował możliwość odzyskania doskonałego życia na ziemi. Psalm 37:29 mówi: „Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą mieszkać na niej na wieki”.

Pod panowaniem Chrystusa ludzie będą stopniowo uwalniani od skutków grzechu i śmierci. Ten proces Biblia nazywa restytucją, czyli odnowieniem wszystkiego (Dzieje Apostolskie 3:20-21). Celem będzie przywrócenie posłusznych ludzi do doskonałości, którą utracił Adam. Nie chodzi więc o przemianę całej ludzkości w istoty duchowe, lecz o odnowienie człowieka do doskonałego życia na ziemi.

Proces podnoszenia ludzkości do doskonałości będzie trwał przez tysiącletni dzień sądu i królowania Chrystusa na ziemi. Po jego zakończeniu nastąpi ostateczna próba wierności. Opisuje to między innymi Księga Objawienia 20:3,7–9. Ci, którzy pozostaną wierni Bogu, będą mogli cieszyć się doskonałym życiem jako ludzie.

Ta przemiana na nieśmiertelne i niezniszczalne ciała duchowe dotyczy tych, którzy otrzymują udział w pierwszym zmartwychwstaniu (Objawienie 20:6; 1 List do Koryntian 15:51–53). Osobno rozważamy jeszcze temat tzw. Starożytnych Godnych czyli wiernych z epoki poprzedzającej misję Jezusa jako człowieka na Ziemi, a także „wielkiemu tłumu” z Księgi Objawienia 7:9.

Podsumowując, tak – w czasie Tysiąclecia posłuszni ludzie będą zmierzać do doskonałości ludzkiej, a nie do otrzymania ciał duchowych. To jedna z pięknych myśli Boskiego planu zbawienia: pierwotny zamysł Boga, by ziemia stała się doskonałym mieszkaniem dla człowieka, zostanie w pełni zrealizowany.

_______
Jeżeli chciałabyś głębiej rozważyć ten temat, serdecznie zachęcamy do bezpłatnego zamówienia książki Charlesa Taze’a Russella pt. „Boski plan wieków” lub do bezpłatnego wysłuchania rozdziału 10 w formie audiobooka. Książka szerzej wyjaśnia różnicę między nadzieją niebiańską a ziemską oraz Boski plan zbawienia ludzkości.

10. A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.
11. Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.
12. A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.
13. Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Gihon); ta okrąża całą ziemię Kusz.
14. Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Chydekel); płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

Wykład wygłoszony przez br. Jonatana Urbana na spotkaniu zboru w Chełmie, 20.09.2026 r. 

Kontekst geograficzno-historyczny

Nie znamy dokładnego położenia ogrodu Eden.

Eufrat i Chiddekel to dwie główne rzeki Mezopotamii.

Nad rzeką Eufrat, położeone było starożytne miasto Babilon.

Nie znamy też dokładnego położenia rzek Gichon i Piszon.

Rzeki Edenu, ilustracja

Rzeka Piszon okrążała ziemię “Chawila” – nie znamy jej dokładnego położenia.

Rzeka Gichon okrążała ziemię “Kusz” – Kusz / Etiopia, BG: ziemia murzyńska.

Kuszyci to potomkowie Kusza, syna Chama, wnuka Noego.

Rodzaju 10:6: „Synowie Chama: Kusz, Misraim, Put i Kanaan.„

Kuszyci są często utożsamiani z Etiopczykami.

Jr 13:23: „Czy Etiopczyk (Kuszyta) może zmienić swoją skórę, a lampart swoje pręgi? Tak samo czy możecie czynić dobrze, wy, którzyście się nauczyli postępować przewrotnie?”

Tereny zamieszkiwane przez Kuszytów (?)

Kuszyci głównie zamieszkują dzisiejsze tereny południowego Sudanu, Etiopii i Somalii.

Historycznie, w starożytności byli bardziej na północ.

Nadal jest to duża odległość od terenów Mezpotamii.

Jak pogodzić te fakty?

2Krn 21:16: „PAN pobudził również przeciw Joramowi ducha Filistynów i Arabów, którzy mieszkali obok Etiopczyków (Kuszytów);”

Ha 3:7: „Widziałem namioty Kuszanu dotknięte uciskiem, a zasłony ziemi Midian drżały.”

Lb 12:1: „Wtedy Miriam i Aaron mówili źle przeciwko Mojżeszowi z powodu etiopskiej (Kuszyckiej) kobiety, którą pojął. Pojął bowiem za żonę Etiopkę (Kuszytkę);”

Historycy sugerują, że prawdopodobnie były dwa rodzaje Kuszytów.

1. Zamieszkujący tereny w Afryce – czarnoskórzy
2. Zamieszkujący tereny Półwyspu Arabskiego – o jaśniejszej karnacji

Sefora, żona Mojżesza była córką kapłana Midianitów, a jednocześnie Biblia mówi o niej jako o kobiecie Kuszyckiej.

Najprawdopodobniej była ona właśnie z tej grupy Kuszytów, którzy mieszkali w Azji, a nie w Afryce.

Część ludów określanych jako Kuszyci zamieszkiwała tereny Półwyspu Arabskiego – byli to Kuszyci o jaśniejszej karnacji. Z tej ludu wywodziła się Sefora nazywana jednocześnie Kuszytką i córką kapłana Midianitów.

2Tm 3:16: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauki, do strofowania, do poprawiania, do wychowywania w sprawiedliwości;”

Bóg zawarł w Biblii wiele szczegółów, które wydają się nie mieć jakiegoś przesłania same w sobie.

Na przykład wszystkie szczegóły odnoszące się do przybytku i składania ofiar. Po co zostały w ten sposób zachowane w Biblii dla chrześcijan?

Apostoł Paweł tak o tym mówi:

Hbr 9:8-9: „W ten sposób Duch Święty pokazuje, że jeszcze nie została objawiona droga do Miejsca Najświętszego, dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek. Był on obrazem na tamten czas, a składano w nim dary i ofiary, które nie mogły uczynić doskonałym w sumieniu tego, który pełnił służbę Bożą;”

Kol 2:16-17: „Niechaj więc nikt o was nie wydaje sądu co do jedzenia i picia bądź w sprawie święta czy nowiu, czy szabatu! Są to tylko cienie spraw przyszłych, a rzeczywistość należy do Chrystusa.”

Podobnie i np. przymierza zawierane z Abrahamem, dotyczyły nie jego osobiście, a raczej grupę ludzi, np. Kościół Boży.

Dz 3:25: „Wy jesteście synami proroków i przymierza, które Bóg zawarł z waszymi ojcami, kiedy rzekł do Abrahama: Błogosławione będą w potomstwie twoim wszystkie narody ziemi.”

Biblia zachęca nas do Badania jej w całości, znajdując i harmonizując jej nauki ze sobą.

1Tes 5:20-21: „Proroctw nie lekceważcie. Wszystko badajcie, a trzymajcie się tego, co dobre.”

Dodatkowym argumentem jest też język hebrajski w jakim zapisano Stary Testament.

“…Hebrajski jest językiem bardzo wyrazistym, nadaje się do sugestywnego opisu wydarzeń. Krótkie zdania i proste spójniki ożywiają i dynamizują wypowiedź. Szczególnie ekspresywna i poruszająca jest hebrajska poezja, która dodatkowo korzysta z paralelizmu i rytmu.”

(ŚJ. „Wnikliwe poznawanie Pism”)

Hebrajskie rzeczowniki mają bardzo szerokie, często opisowe znaczenia, które ujawniają dużo dodatkowych informacji, których brak w naszych tłumaczeniach tych słów.

1 MOJŻESZOWA 2:10-14

WERSET 10

A z Edenu wypływała rzeka, aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.

Słowo Eden znaczy “przyjemny” albo “zachwyt”/ “rozkosz”.

I z tego Edenu wypływa początkowo JEDNA rzeka.

Rzeka to woda, a woda w Biblii jest często symbolem.

J 4:14: „Lecz kto by pił wodę, którą ja mu dam, nigdy nie będzie pragnął, ale woda, którą ja mu dam, stanie się w nim źródłem wody wytryskującej ku życiu wiecznemu.”

Ef 5:25-26: „Mężowie, miłujcie swoje żony, jak i Chrystus umiłował kościół i wydał za niego samego siebie; Aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą przez słowo;”

Tak jak w literalna woda obmywa z brudu, nieczystości, tak symboliczna woda oczyszcza z brudu grzechu i przekleństwa.

Przez wiarę można dostąpić takiego oczyszczenia, obmycia, dostępując stanu usprawiedliwienia z wiary.

To usprawiedliwienie jest tym źródłem, które prowadzi nas ku życiu wiecznemu jak mówił Ap. Paweł.

Gdy człowiek jest usprawiedliwiony z grzechu, to oznacza, że Bóg widzi go jako sprawiedliwego – choć takim w rzeczywistości nie jest.

“A z Edenu wypływała rzeka…”

Stan usprawiedliwienia z wiary jest bardzo przyjemny, zachwycający, piękny dla osoby, która go dostępuje.

Rz 5:1-2: „Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa; Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.”

Pokój z Bogiem ; Nadzieja chwały

przyjemne, zachwycające rzeczy.

“…i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki.”

To reprezentuje nam 4 różne grupy Ludu Bożego, które korzystają z tego przyjemnego stanu usprawiedliwienia z wiary.

Jakie to grupy/klasy zobaczymy, gdy przeanalizujemy opisy i samo znaczenie hebrajskich nazw tych rzek.

Dzięki tym opisom i znaczeniom zobaczymy też, pewną charakterystykę tych grup.

WERSET 11

Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.

“Piszon” znaczy – swobodnie płynąca

Swobodnie płynąca rzeka, okrążająca całą ziemię Chawila, “Chawila” znaczy – krąg.

Rzeka (woda – prawda), która płynie swobodnie, okrążając, zataczając kręgiem całą Ziemię.

Jaka to grupa Ludu Bożego?

11. Nazwa pierwszej – Piszon (Fyson); to ta, która okrąża całą ziemię Chawila, gdzie znajduje się złoto.
12. A złoto tej ziemi jest wyborne. Tam też jest bdellium i kamień onyksowy.

Chawila. „Złoto tej ziemi jest wyborne”

Złoto to coś bardzo cennego.

2P 1:4: „Przez to zostały nam dane bardzo wielkie i cenne obietnice, abyście przez nie stali się uczestnikami Boskiej natury, uniknąwszy zepsucia, które wskutek pożądliwości jest na świecie.”

Uczestnikami Boskiej Natury jest Maluczkie Stadko – Kościół.

2Tm 1:9-10: „Który nas zbawił i powołał świętym powołaniem nie na podstawie naszych uczynków, ale na podstawie swojego postanowienia i łaski, która została nam dana w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasy. A obecnie została objawiona przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa, który zniszczył śmierć, a życie i nieśmiertelność wydobył na jaw przez ewangelię;”

1P 2:5: „I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.”

Co to jest Bdellium?

Niektórzy sugerują, że Bdellium to żywica z drzewa o nazwie Commiphora africana.

Jednak bardziej prawdopodobnie “bdellium” to słowo oznaczające – kamień, najwidoczniej biały.

Dlaczego biały?

Lb 11:7: „A manna była jak nasienie kolendry, a jej kolor jak kolor bdellium.”

Wj 16:31: „I dom Izraela nadał temu pokarmowi nazwę manna. Była jak nasienie kolendry, biała, o smaku placków z miodem.”

Bdellium to biały/przeźroczysty kamień.

Te cztery rzeki (grupy Ludu Bożego) niosą prawdy, częściowo w czasie swojej aktywności w tym życiu, ale przede wszystkim w Tysiącleciu.

Więc bdellium symbolizuje jasne i czyste prawdy jakie zdobyli członkowie tej klasy czyli Kościół i jakich będą udzielać ludzkości w Tysiącleciu.

Onyks

Kamień onyksowy

Onyks to kamień szlachetny.

W Biblii występuje jako jeden z elementów stroju arcykapłana.

Wj 28:9-10: „I weźmiesz dwa kamienie onyksu i wyryjesz na nich imiona synów Izraela; Sześć ich imion na jednym kamieniu i sześć pozostałych imion na drugim kamieniu, według kolejności ich narodzenia.”

Więc kamienie onyksowe to podobnie jak bdellium, prawdy – szczególnie prawdy tych dwóch przymierzy Abrahamowego i Nowego i wyrytych w nich 12 głównych łask/zalet charakteru.

Kościół, Maluczkie Stadko – było wypróbowae i rozwinęło wszystkie 12 łask/zalet charakteru co jest ponownie zasymbolizowane w murach Nowego Jeruzalem.

Obj 21:19-20: „Fundamenty muru miasta ozdobione były wszelkimi drogimi kamieniami. Pierwszy fundament to jaspis, drugi — szafir, trzeci — chalcedon, czwarty — szmaragd; Piąty — sardoniks, szósty — karneol, siódmy — chryzolit, ósmy — beryl, dziewiąty — topaz, dziesiąty — chryzopraz, jedenasty — hiacynt, dwunasty — ametyst.”

Uwielbiony Kościół, będzie udzielał tych kamieni onyksu, z wyrytymi w nich 12 głównymi łaskami charakteru, reszcie ludzkości.

Obj 22:1-2: „I pokazał mi czystą rzekę wody życia, przejrzystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka.

A pośrodku rynku miasta, po obu stronach rzeki, było drzewo życia przynoszące owoc dwunastu rodzajów, wydające swój owoc co miesiąc. A liście drzewa służą do uzdrawiania narodów.„

17: „A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech powie: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie, a kto chce, niech darmo weźmie wodę życia.„

WERSET 13

Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Gihon); ta okrąża całą ziemię Kusz.

Rzeka Gichon

“Piszon” znaczy – swobodnie płynąca, “Gichon” to potok/strumień – mniejsza rzeka.

Więc ta grupa ludu Bożego ukryta pod tą rzeką, obrazowo też jest niższa, mniej znacząca od tej pierwszej rzeki. Dodatkowo brak przy opisie tej rzeki złota czy szlachetnych kamieni.

Rzeka Gichon to Wielka Kompania, mniej znacząca, niższa klasa od klasy Kościoła.

“…ta okrąża całą ziemię Kusz”

Kuszyci reprezentują najbardziej zdeprawowanych ludzi.  Kusz był synem Chama i ojcem Nimroda.

Wielka Kompania jako rzeka Gichon, niesie prawdę do najbardziej zdeprawowanych ludzi, zniszczonych przez wieki degradacji i zła.

Obj 7:14-15: „Odpowiedziałem mu: Panie, ty wiesz. I powiedział do mnie: To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka. Dlatego są przed tronem Boga i służą mu we dnie i w nocy w jego świątyni, a zasiadający na tronie osłoni ich sobą jak namiotem.”

Z pewnością w Tysiącleciu, członkowie tej klasy będą wykonywać ważną służbę dla reszty ludzkości.

WERSET 14

Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Chydekel); płynie ona na wschód ku Asyrii. A czwarta rzeka to Eufrat.

WERSET 14 – CHIDDEKEL

“Chiddekel” znaczy: “bystra”, “szybka”, “srogi głos/dźwięk”.

Rzeka Chiddekel reprezentuje Starożytnych Godnych.

Hbr 11:2: „Przez nią (wiarę) bowiem przodkowie otrzymali chlubne świadectwo.”

Hbr 11:39: „A ci wszyscy, choć zyskali chlubne świadectwo dzięki wierze, nie dostąpili spełnienia obietnicy;”

Starożytno Godni wydawali potężne (srogie, mocne) świadectwo Prawdzie.

“…płynie ona na wschód ku Asyrii…”

Asyria jako przeciwnik Izraela reprezentuje w Biblii kościół nominalny.

W Tysiącleciu, Starożytno Godni będą mieli szczególną służbę wobec, tych którzy obecnie znajdują się w kościele nominalnym.

Będą podawać im Prawdę Tysiąclecia i prowadzić do zródeł wody życia.

WERSET 14 – EUFRAT

“…a czwarta rzeka to Eufrat.”

“Eufrat” znaczy: “strumień tryskający”

Rzeka Eufrat reprezentuje Młodociano Godnych.

Zgodne ze znaczeniem swojej nazwy będą oni “wytryskiwać” prawdę, odświeżać prawdą ludzkość w Tysiącleciu.

Jl 2:28: „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy — widzenia.”

Rzeka Eufrat jest też częścią innego obrazu.

Obj 16:12: „A szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat. I wyschła jej woda, aby została przygotowana droga dla królów ze Wschodu.”

Literalny Babilon został zdobyty przez odcięcie wody rzeki Eufrat, podobnie i symboliczny Babilon upadł przez odwrócenie się od niego ludów i narodów.

Obj 17:15: „I powiedział do mnie: Wody (Eufratu), które widziałeś, nad którymi siedzi nierządnica (Babilon), to ludy, tłumy, narody i języki.”

PODSUMOWANIE

1 MOJŻESZOWA 2:10-14

10 – A z Edenu (przyjemny stan usprawiedliwienia z wiary) wypływała rzeka (woda-prawda), aby nawadniać ogród; i stamtąd dzieliła się na cztery główne rzeki (4 grupy Ludu Bożego niosącego wodę-prawdę).

11 – Nazwa pierwszej – Piszon (Maluczkie Stadko) ; to ta, która okrąża całą ziemię Chawila (krąg-kompletna prawda), gdzie znajduje się złoto (drogocenność, wartość tej klasy).

12 – A złoto tej ziemi jest wyborne (prawda o Boskiej naturze). Tam też jest bdellium (jasne, czyste prawdy) i kamień onyksowy (prawdy o 2 przymierzach Abrahamowym i Nowym, i 12 głównych łaskach zawartych w nich).

13 – Nazwa drugiej rzeki – Gichon (Wielka Kompania); ta okrąża całą ziemię Kusz. (niesie prawdę do najbardziej zdegradowanych z ludzkości.)

14 – Nazwa zaś trzeciej rzeki – Chiddekel (Starożytno Godni); płynie ona na wschód ku Asyrii (podawanie prawdy szczególnie dla nominalnego chrześcijaństwa). A czwarta rzeka to Eufrat. (Młodociani Godni – “wytryskujący” prawdy dla ludzkości)

DODATKOWE MYŚLI

Eufrat i Chiddekel to dwie główne rzeki Mezopotamii – odgrywające role w historii, ważne do dzisiaj.

Gichon i Piszon, nie znamy ich położenia, nie wiemy czy jeszcze są, nie mają znaczenia w sensie geograficzno-historycznym.

Może to obrazować, to jak ludzkość wieku Tysiąclecia będzie postrzegała działalność tych klas.

Bardziej oczywista będzie dla nich działalność klas ziemskich (SG i MG), niż działalność klas duchowych (MS i WK). Chociaż ten czas, Tysiąclecie będzie czasem rządów Chrystusa i Kościoła.

Obj 20:6: „Błogosławiony i święty ten, kto ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu. Nad nimi druga śmierć nie ma władzy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i będą z nim królować tysiąc lat.”

Co jest najważniejsze?

Bóg zaplanował przed założeniem świata, że świat będzie wymagał naprawy, i w całej Biblii, zawarty jest jego plan – nawet w miejscach gdzie nie widać tego na pierwszy rzut oka.

Ten obraz 4 rzek wypływających z Edenu, pozwala nam wejrzeć w przyszłość, w czas Tysiąclecia, naprawy wszystkich rzeczy.

Blisko jest czas kiedy Pan “wyleje swojego ducha na wszelkie ciało”.

Jl 2:28: „I stanie się potem, że wyleję swojego Ducha na wszelkie ciało, i będą prorokować wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą mieć sny, a wasi młodzieńcy — widzenia.”

• ODNOWIENIE
• ODNOWA
• PRZYWRÓCENIE PIERWOTNEGO STANU

Co to jest i dlaczego uważamy, że jest to właśnie cel powrotu Pana Jezusa na ziemię?

Wykład wygłoszony przez br. Radosława Pilarka na spotkaniu chrześcijańskim w Bydgoszczy, 27.09.2026 r.

Podsumowanie stwarzania:

I Mojż 1:31: „31 I spojrzał Bóg na wszystko, co uczynił, a było to bardzo dobre.”

Photo by Osama Khan on Unsplash

Upadek człowieka, przekleństwo Ziemi.

Czy Bóg pogodził się,  że to wspaniałe dzieło miało zostać zmarnowane?

Już wtedy zapowiedziane zwycięstwo nad Przeciwnikiem.

Jaki rezultat ODNOWY? TAK WSPANIAŁE, ŻE CIĘŻKO SOBIE WYOBRAZIĆ!

II List do Koryntian12:4

Paweł pisze o sobie jako o człowieku, który:

Został uniesiony w zachwyceniu do raju i słyszał niewypowiedziane słowa, których człowiekowi nie godzi się powtarzać.

Do raju=> Przywróconej do doskonałości ziemi.

Niewypowiedziane słowa=> Wtedy ludziom poselstwo, bo tyczyło ono teraźniejszej prawdy.

Nie godzi mówić => Ponieważ nie był wtedy czas właściwy.

Po co więc Paweł to oglądał?

oświecenie, jakie te widzenia one dały apostołowi odbijają się w jego pismach dając im wielką siłę i rzucają cień i głębokie znaczenie na jego słowa.

I zgadza się to z Bożą zapowiedzią:

Ziemia, niebiosa – Oto czynię nowe

Stare zaś:

Ziemia spalona , przeminą z sykiem – kosmiczna katastrofa, wchłonie czarna dziura? Nie – symboliczne usunięcie starego i zastąpienie nowym.

Ale i literalna Ziemia, nie tylko symboliczna potrzebuje Odnowy:

Photo by Florian GIORGIO on Unsplash

Przekleństwo także dla Ziemi:

Rdz 3:17: „Do Adama zaś powiedział: Ponieważ usłuchałeś głosu swojej żony i zjadłeś z drzewa, o którym ci przykazałem, mówiąc: Nie będziesz z niego jadł — przeklęta będzie ziemia z twego powodu, w trudzie będziesz z niej spożywać po wszystkie dni twego życia.”

W tej części powiemy o zwieńczeniu – ukoronowaniu odnośnie całego rodzaju ludzkiego Bożego Planu Wieków

Bóg umiłował świat, że dał Syna – cały świat ludzkości

Okup 2000 lat temu czas aby przyniósł owoce, w postaci zmartwychwstania:

1 zmartwychwstanie – niewidoczne dla cielesnych oczu, Kościoła

2 – spektakularne dla świata ludzkości

CHOĆ BĘDZIE MOWA O BOGU JAKO ZBAWCY – PROSZĘ ABYŚMY PAMIĘTYALI – DOKONANIE TEGO WSPANIAŁEGO PLANU ODDAŁ UKOCHANEMU SYNOWI.

Mylne poglądy – Zagubiona nauka o restytucji:

Niebo, piekło, może czyściec, zniszczenie Ziemi

Ale Biblia uczy o Tysiącletnim Panowaniu Chrystusa jako czasie Odnowy.

Zapowiada:

POWTÓRNE, OSOBISTE PRZYJŚCIE NASZEGO PANA PRZED ROZPOCZĘCIEM SIĘ TYSIĄCLECIA

Także tu narosły pewne błędy

Pan powiedział:

A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni, aż do skończenia świata

(Mat. 28:20 NB).

I Pan był z Kościołem bez przerwy przez swego ducha oraz swoje Słowo, prowadząc go, kierując nim, dając otuchę. Ale chociaż Kościół cieszył się błogosławieństwami wynikającymi ze świadomości, iż Pan był z nim, to tęsknie czekał na powrót, bo Kościół był pewien, że kiedy Pan rzekł: „a jeśli pójdę, przyjdę znowu”(Jan 14:3 NB), na pewno mówił o swoim powtórnym osobistym przyjściu.

1 wiek, Apostołowie prócz jednego umarli, Pan wciąż nie wrócił. Ale dał ostatniemu z nich Objawienie. Pod koniec 1 wieku W Objawieniu Pan mówi o owym wydarzeniu jako należącym do przyszłości, oświadczając:

„Oto przychodzę wkrótce, a zapłata moja jest ze mną”. Natchniony Jan odpowiada: „Amen, przyjdź Panie Jezu!”.

Dalej nie było żadnych natchnionych ksiąg.

Stąd powstały:

Błędne nauki o czasie powtórnego przyjścia Pana a właściwie OBECNOŚCI – słowo Parousia.

Jaki miał być jej cel – to pytanie to temat tej części dyskursu:

Słowo Boże jasno naucza, że w czasie powtórnego przyjścia naszego Pana świat będzie daleki od nawrócenia się do Boga.

Obj 1:7: „7 Oto przychodzi z obłokami i ujrzy go wszelkie oko, także ci, którzy go przebili. I będą lamentować przed nim wszystkie plemiona ziemi. Tak, amen.”

Te obłoki to chmury UCISKU. Czy nawrócona, sprawiedliwa ludzkość biadałaby / lamentowała? Cieszyłaby się z powrotu Pana!

Tymczasem: Nie wszyscy ludzie na ziemi będą zadowoleni z pojawienia się Pana, co z pewnością nie miałoby miejsca, gdyby wszyscy byli nawróceni.

Można postawić inaczej pytanie: CZY PAN MIAŁ PRZYJŚĆ “NA GOTOWE”, tzn. na świat nawrócony już przez Jego ziemski Kościół i dopiero zacząć panować w Millenium?

Istnieje pogląd, że nawracać miał ziemski Kościół, a gdy Kościół wypełnił swoje wielkie i trudne zadanie, Pan przyjdzie, aby zakończyć ziemskie sprawy, wynagrodzić wierzących i potępić grzeszników. Mało tego – ziemski Kościół czynił te próby dopuszczając się czynów przeciwnych do nauczania Mistrza. Ogniem i Mieczem próbował przywodzić narody do Chrystusa – wcale nie z uczciwych pobudek – ale to nie masz temat.

Tymczasem Pan dał zadanie Swojemu Kościołowi na Ziemi:

1. Głoszenie Ewangelii na świadectwo czyli dawanie świadectwa światu nie znaczy nawrócenia świata.

Biblia nic nie mówi o tym, jak to świadectwo zostanie przyjęte. Nie było to polecenie nawracania wszystkich narodów. Inny mylnie rozumiany fragment Słowa Bożego to:

2. Psalm 110:1: „1 Powiedział PAN do mego Pana: Usiądź po mojej prawicy, aż położę twoich wrogów jako podnóżek pod twoje stopy.”

Nie chodzi o bezczynność Syna Bożego. Tron wyobraża autorytet a nie literalne siedzenie po prawicy Bożej. Pan będzie po prawicy gdy przyjdzie i pozostanie po prawicy w Wieku Tysiąclecia i na zawsze.

Werset nie sugeruje biernego czekania i wtedy dopiero Pan miałby przyjść do już pobitych i posłusznych narodów.

Mocą, autorytetem i władzą nadaną przez Boga Pan sam zajmie się zaprowadzaniem porządku.

W tym Celu Pan miał przyjść drugi raz.

JEGO ZWIĄZEK Z PIERWSZYM PRZYJŚCIEM

2000 lat temu w czasie pierwszego Przyjścia Nasz Pan powiedział:

J 12:47: „Nie przyszedłem bowiem po to, żeby sądzić świat, ale żeby zbawić świat.”

Głównym dziełem pierwszego przyjścia było odkupienie ludzi, zaś drugiego – przywrócenie do pierwotnego stanu, błogosławienie i wyzwolenie odkupionych.

Po złożeniu swego życia na okup za wszystkich, nasz Zbawiciel wstąpił do nieba, by przedstawić tę ofiarę Ojcu, dokonując w ten sposób pojednania za grzech człowieka.

Oba przyjścia to 2 etapy tego samego planu.

PIERWSZE PRZYJŚCIE PANA to fundament – Okup to podstawa, bez której nie mogłyby nastąpić dalsze kroki w spełnianiu Bożego Planu

Chwała Naszemu Bogu za to, że dał Syna i chwała Jego Synowi za Odkupienie!

Nastąpiło złożenie Ofiary Okupowanej, Pan odszedł do Ojca przedstawić przed Bożym Tronem Swoją Zasługę.

Po pierwszym na Ziemi pozornie nic się nie zmieniło dla cielesnych oczu ludzkości, dalej dozwolone rządy zła.

Powoli, przez stulecia zaczęły być wybierane władze Królestwa – rozpoczął się Wiek Ewangelii. Do Pana miał w przyszłości dołączyć Jego prawdziwy Kościół, Dom Pierworodnych, Zgromadzenie tych, których imiona były zapisywane w Niebie. Tych, co przez wierność do Śmierci otrzymywali Koronę życia – nieśmiertelność w Boskiej naturze. Dopiero z końcem tego Wieku Pan miał zacząć swoją drugą Obecność.

Wiek Ewangelii to czas na: WYBRANIE KOŚCIOŁA, Ale nie na NAWRÓCENIE ŚWIATA.

To wielka różnica czasowa w Bożym Planie – MYLONA. CHRZEŚCIJANIE WIERZĄ, ŻE ZBAWIENIE JEST TU I TERAZ.

TYMCZASEM: wybór Kościoła a nawrócenie świata należą do dwóch różnych dyspensacji, całkiem różnych.

Teoretycznie:

Przywrócenie do pierwotnego stanu i błogosławienia mogło rozpocząć się od razu po zapłaceniu ceny okupu przez Odkupiciela. Wtedy byłoby tylko jedno przyjście Mesjasza, panowanie i błogosławienie rozpoczęłoby się od razu, tak jak spodziewali się z początku apostołowie (Dz. 1:6).

Ale Bóg przewidział dla Kościoła „coś lepszego” (Hebr. 11:40).

Oto błogosławienie ludzkości miało przyjść nie tylko poprzez Jego Syna, ale Jego współkrólów i współkapłanów. Oczywiście Pan – Głowa, Oblubieniec, Kościół to Ciało, Oblubienica – ale razem tworzą obiecanego Mesjasza – Pomazańca – Chrystusa.

Bóg Który Sam nie potrzebuje pomocy w niczym, postanowił oddać dzieło naprawy w ręce innych istot – własnych stworzeń – każda z nich była kiedyś człowiekiem z krwi i kości.

W tym Planie wszystko oczywiście ma swój czas:

Apostoł informuje nas, iż Jezus znajdując się w niebie, był nieobecny na ziemi w ciągu całego okresu między Jego wniebowstąpieniem a początkiem czasów restytucji, czyli Wieku Tysiąclecia.

„Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy” (Dz. 3:21 NB).

To werset, w którym właśnie pada słowo ODNOWIENIE – po angielsku Restytucja. Pismo Święte naucza, że celem wtórej obecności naszego Pana jest odnowienie wszystkich rzeczy (restytucja) i że w czasie Jego objawienia narody będą tak dalekie od nawrócenia się, że znajdować się będą w stanie gniewu i sprzeciwu.

Właśnie to dziś obserwujemy dookoła na świecie.

WSPOMNIANA RÓŻNICA MIĘDZY WYBOREM KOŚCIOŁA A NAWRÓCENIEM ŚWIATA:

Kościół w obecnym wieku nie miał nawrócić świata, jego misją natomiast jest głoszenie Ewangelii na całym świecie na świadectwo oraz przygotowanie się pod Boskim kierunkiem do swego wielkiego przyszłego dzieła. Bóg bynajmniej nie wyczerpał swej mocy przeznaczonej na nawrócenie świata. Co więcej, On nawet jeszcze nie próbował nawracać świata.

Bo na logikę:

Jeśli świat miał być nawrócony przez kościół na Ziemi, to oznacza klęskę.

MILIARDY LUDZI ŻYJĄCE OD CZASÓW STWORZENIA NIE PRZYSZŁY DO BOGA.

Ci co przyszli – czy z wieku Patryjarchów, Żydowskiego, Ewangelii – to ułamek liczby ludzkości: Patriarchów – jednostki. Izrael – już cały naród. WE – więcej, z każdego narodu, plemienia, języka – ale wciąż malutko.

Ci, którzy utrzymują, że Stwórca przez sześć tysięcy lat usiłował nawrócić świat, ale przez cały ten czas doznawał niepowodzeń, nieuchronnie napotkają na trudność w pogodzeniu swego poglądu z zapewnieniem Biblii, że wszelkie zamiary Boga zostaną zrealizowane, a Jego Słowo nie wróci do Niego niespełnione, lecz powiedzie mu się w tych sprawach, w których zostało wysłane (Izaj. 55:11).

BÓG NIGDY NIE PONOSI NIEPOWODZENIA PRZY WYPEŁNIANIU SWOICH ZAMIARÓW.

Więc w Bożym Planie jest czas WYBORU dla Kościoła i pozostałych klas chodzących wiarą w obecnym złym świecie; dla ogółu  ludzkości – WOLNA ŁASKA.

Podzielimy Plan na te dwa etapy:

1 etap – Wybór Kościoła do teraz wraz z WE – Abraham, Izrael, także

2 etap – Wolna niezasłużona łaska dla świata w WT

Bo Pan umarł:

po to, by móc z łaski Bożej zakosztować śmierci za każdego. Hebr 2:9

Pan umarł za wszystkich czyli Wszyscy doznają korzyści z Okupu. Kościół rzymski nauczał inaczej, kiedyś nawracam siłą, a teraz naucza, że wszyscy maja szansę na zbawienie. Te nauki też zmieniały się, obecnie są mocno liberalne, np. święty Augustyn z Hippony uważał, że dzieci zmarłe bez chrztu trafiają do piekła. Był on pod tym względem jednym z najbardziej rygorystycznych teologów w historii Kościoła.

Potem uważano, że do piekła, ale tam, gdzie się nie cierpi – limbus. Na marginesie, te nauki są teraz bardziej liberalne, bo wielu chrześcijan nie chciało wierzyć, że miliony nieświadomych dzieci oraz pogan zostały na wieki stracone (co, według otrzymanej przez nich nauki znaczy, że zostały posłane do miejsca wiecznych i beznadziejnych mąk) i utrzymuje, wbrew oświadczeniom Biblii, że Bóg nie potępi nieświadomych. Podziwiamy liberalność ich serc oraz ocenę Boskiej dobroci, ale radzimy im, by nie śpieszyli się za bardzo z odrzucaniem i ignorowaniem słów Biblii.

A co na temat nieświadomych zła i dobra dzieci uczy Biblia?

Czy Biblia naucza, że nieznajomość jest podstawą do zbawienia? Nie.

Jedyną podstawą do zbawienia, wymienioną przez Pismo Święte, jest wiara w Chrystusa jako Odkupiciela i Pana – „łaską jesteście zbawieni przez wiarę” (Efez. 2:8 BG). Usprawiedliwienie przez wiarę jest podstawową zasadą całego systemu chrześcijaństwa. Na pytanie: „Co muszę zrobić, aby być zbawionym?” apostoł odpowiada: Wierz w Pana Jezusa Chrystusa, „nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni” (Dz. 4:12 NB).

„Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie” – Rzym. 10:13 NB.

Pismo Święte oznajmia też, że wszyscy, którzy teraz nie rozumieją błogosławionego przywileju wejścia lub go nie doceniają, w słusznym czasie zostaną doprowadzeni do pełnej wiedzy i oceny.

Jedyna droga, dzięki której wszyscy z potępionej rasy mogą przyjść do Boga, nie zależy od dobrych uczynków czy też od niewiedzy, lecz od wiary w kosztowną krew Chrystusa, która gładzi grzechy świata (1 Piotra 1:19; Jan 1:29 (refs2))

Czyż nie wydaje się, że jeśli Bóg tak bardzo umiłował świat, to mógł poczynić jakieś kroki, by nie tylko wierzący mogli być zbawieni, lecz także, by wszyscy mogli usłyszeć i dzięki temu uwierzyć?

J 1:9: „9 Ten był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat.”

Ofiara za wszystkich a ostateczna korzyść nielicznych to fiasko planu.

1Tm 2:5-6: „5 Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus;

6 Który wydał samego siebie na okup za wszystkich, na świadectwo we właściwym czasie.”

…CZASACH…

Logika:

1Tm 2:3-4: „3 Jest to bowiem rzecz dobra i miła w oczach Boga, naszego Zbawiciela;

Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.”

KOLEJNOŚĆ!

2 ETAPY ZBAWIENIA

Kaz 9:10: „10 Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.”

Dlatego dla błogosławienia wszystkich nieświadomych – zmarłych w dzieciństwie oraz pogan itd. Stwórca przygotował powszechne wzbudzenie umarłych w tym celu, by wszyscy ludzie posiedli wiedzę, wiarę i zbawienie.

Stąd jego planem jest:

„Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni. A każdy w swoim porządku” – Kościół Wieku Ewangelii, Oblubienica, Ciało Chrystusa najpierw, a potem, w Wieku Tysiąclecia, wszyscy, którzy Go przyjmą w czasie Jego obecności (słowo błędnie przetłumaczone na przyjście) trwającej tysiąc lat.

Po powrocie z grobów:

Będzie to właściwy Pański czas, by wszyscy Go poznali, od najmniejszego do największego. Gdy się obudzą, mając za sobą doświadczenie złego, którego brakowało Adamowi, i z wdzięcznością przyjmą odkupienie jako dar Boży, będą mogli żyć dalej, żyć wiecznie pod pierwotnym warunkiem posłuszeństwa. Zupełne posłuszeństwo będzie wymagane, lecz będzie ono możliwe do osiągnięcia pod sprawiedliwym panowaniem Księcia Pokoju. Tak wygląda zbawienie oferowane światu.

1Tm 4:10: „10 Dlatego pracujemy i jesteśmy lżeni, że pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących.”

Bóg nie da ludziom życia wbrew ich woli, ale znajomi z prawda i da wybór ZBAWIENIE NIE BĘDZIE NA SIŁĘ. Rozumiemy zatem, że powszechne zbawienie, z którym w przyszłości zetknie się każdy człowiek, składa się ze światła pochodzącego z prawdziwej światłości oraz sposobności wybrania życia.

Większość rodzaju ludzkiego znajduje się w grobie, dlatego też będzie trzeba wyprowadzić wszystkich z grobu, by dać im świadectwo o dobrej nowinie, o Zbawicielu i dopiero wtedy będą mogli się opowiedzieć za posłuszeństwem lub nie.

Jr 31:29-30: „29 W tych dniach już nie będą mówić: Ojcowie jedli cierpkie winogrona, a synom ścierpły zęby;

30 Lecz każdy umrze za swoją nieprawość. Każdemu człowiekowi, który zje cierpkie winogrona, ścierpną zęby.”

Teraz jeszcze tak nie jest. Wszyscy umierają nie za swoje grzechy, lecz za grzech Adama – „W Adamie wszyscy umierają”. Adam spożył cierpkie grono grzechu i nasi ojcowie nadal je spożywali, powodując dalsze choroby i niedole swoich dzieci, przyspieszając tym samym karę – śmierć. Owym dniem, w którym „każdy [kto umiera] umrze [tylko] za swoją winę”, jest Dzień Tysiąclecia, czyli restytucji.

Liczne proroctwa i obietnice dotyczące przyszłych błogosławieństw zdają się odnosić wyłącznie do Izraela.

Należy jednak pamiętać, iż był to naród figuralny i dane mu były obietnice, które czasem stosowały się doń szczególnie, ogólnie jednak miały szersze zastosowanie – odnosiły się do całej ludzkości, którą ów naród przedstawiał. Izrael jako naród stanowił obraz całego świata, a jego kapłaństwo było obrazem wybranego „Maluczkiego Stadka”. Mimo że Izrael ma znaczenie obrazowe, Bóg wyszczególnia inne narody i obiecuje przywrócić je do łask. Nie ma w tym nic dziwnego, iż wszyscy Żydzi, mieszkańcy Sodomy Gomory, Samarytanie i cała ludzkość, będą zawstydzeni i zmieszani, gdy w wyznaczonym przez Boga „właściwym czasie” okaże On im bogactwo swej łaski.

Tak, wielu z tych, którzy teraz są dziećmi Bożymi, będzie bardzo zmieszanych i zdziwionych, gdy ujrzy, jak Bóg umiłował ŚWIAT oraz jak bardzo Jego myśli i plany przewyższyły ich własne. Chrześcijanie powszechnie wierzą, że wszystkie Boskie błogosławieństwa są przeznaczone jedynie dla wybranego Kościoła ale w rzeczywistości plan Boga jest obszerniejszy. Choć przeznaczył On dla Kościoła „bardzo wielkie i kosztowne obietnice”, dokonał też wspaniałych postanowień na rzecz świata, który tak umiłował, że go odkupił.

Szatan ani nie zaskoczył Boga, ani Go nie pokonał. Nie pokrzyżował też w najmniejszym stopniu Jego planów. Bóg jest i zawsze był absolutnym panem sytuacji, i w końcu stanie się jasne, że wszystko współdziałało w kierunku realizacji Jego celów.

Gerard Hoet, 1728 (kolorowane). Rijksmuseum.nl, TheTorah.com

Na podstawie przemówienia pt. „Święta góra Boża”, wygłoszonego w Polsce przez Johna F. Scale’a w 2015 roku.

—–

POPRZEDNIA część tego artykułu dotyczyła Księgi Wyjścia 19:1-15. Izrael nie był jeszcze teokracją, ale miał się nią stać na mocy przymierza zawartego z NAJWYŻSZYM. PAN powiedział im (werset 5): „jeśli posłuchacie mego głosu i będziecie przestrzegać mojego przymierza, będziecie moją szczególną własnością ponad wszystkie narody”. Mieli stać się królestwem kapłanów, narodem świętym (werset 6). Niebiański skarbiec jest wypełniony wieloma drogocennymi kamieniami – symbolicznymi diamentami, rubinami i szafirami.

W odniesieniu do Kościoła chrześcijańskiego, którego typem jest cielesny Izrael, Bóg bardzo pragnął społeczności ze swoim ludem. Tutaj, na pustyni, Bóg zebrał ich do siebie. Ludzie mieli „wyprać swoje szaty”, aby przygotować się na „trzeci dzień”. Porównajmy to z Listem do Hebrajczyków 10:22 – „Zbliżmy się [chrześcijanie] ze szczerym sercem, w pełni wiary, mając serca oczyszczone od złego sumienia i ciało obmyte czystą wodą.” Po późniejszej budowie Przybytku, umywalnia, umieszczona na dziedzińcu, była używana do ceremonialnego obmywania się przez arcykapłana i podkapłanów. Świątynia, zbudowana przez Salomona stulecia później i na ogromną skalę, także zawierała umywalnię o podobnej roli.

Księga Wyjścia 19:16-25

16. Trzeciego dnia o poranku pojawiły się grzmoty i błyskawice, i gęsty obłok nad górą, i bardzo potężny głos trąby, tak że cały lud, który był w obozie, zadrżał.

Dotarliśmy do trzeciego dnia. „Chodźcie, zawróćmy do Pana! On nas rozszarpał, On nas też uleczy, zranił i opatrzy nasze rany! Po dwóch dniach wskrzesi nas do życia, trzeciego dnia podniesie nas i będziemy żyli przed jego obliczem.” (Księga Ozeasza 6:1-2, BW; podkreślenia dodane przez nas)

Dowiadujemy się stąd, że trzy dni z Księgi Wyjścia 19:10-11 i te z Księgi Ozeasza 6:1-2 są ze sobą powiązane.

Kiedy Mojżesz zszedł z góry (werset 7), zwołał starszych ludu i przekazał im, co powiedział mu Bóg, a wszyscy ludzie odpowiedzieli razem: „Uczynimy wszystko, co PAN powiedział” (werset 8). Dlaczego? Bo chcieli być szczególnym skarbem, narodem świętym – chcieli, można powiedzieć, by wszystkie inne narody przychodziły do nich (Księga Amosa 3:2). Dumni, być może, powiedzieli Bogu „tak” z niewłaściwych powodów.

17. I Mojżesz wyprowadził lud z obozu na spotkanie z Bogiem, i stanęli [zgromadzeni] u stóp góry.

18. A góra Synaj cała dymiła, gdyż PAN zstąpił na nią w ogniu.

Dym unosił się z niej jak dym z pieca i cała góra bardzo się trzęsła.

Podane wcześniej ostrzeżenie, aby nie dotykać góry, nadal obowiązywało i zostało tutaj powtórzone (wersety 12 i 13). Biorąc pod uwagę wielki tłum, rozciągający się u podnóża góry, różne polecenia i straszne ostrzeżenia musiały być przekazywane przez posłańców w całym rozległym obozie. Można porównać to ze znacznie późniejszymi wydarzeniami Pięćdziesiątnicy opisanymi w Dziejach Apostolskimi 2:1-11, gdy tłum cudzoziemców, który przybył do Jerozolimy na święto, usłyszał uczniów przemawiających do nich w ich ojczystych językach.

19. A gdy głos trąby się przeciągał i coraz bardziej się rozlegał, Mojżesz mówił, a Bóg odpowiadał mu głosem. [podkreślenia dodane]

Kilka następnych wersetów podkreśla pełne czci podejście, jakiego wymagano nie tylko od Mojżesza, ale także od kapłanów. Zwróćmy uwagę na rozmowę Mojżesza z PANEM (wersety 23 i 24). „A Pan rozmawiał z Mojżeszem twarzą w twarz, jak się rozmawia z przyjacielem.” (Księga Wyjścia 33:11, BT, podkreślenia dodane).

20. I PAN zstąpił na górę Synaj, na szczyt góry. Wtedy PAN wezwał Mojżesza na szczyt góry i Mojżesz tam wstąpił.

21. Potem PAN powiedział do Mojżesza: Zejdź, przestrzeż lud, by nie przekroczył granicy, aby zobaczyć PANA, i aby wielu z nich nie zginęło.

22. Nawet kapłani, którzy zbliżają się do PANA, niech się uświęcą, by ich PAN nie wytracił.

23. I Mojżesz powiedział do PANA: Lud nie może wejść na górę Synaj, ponieważ ty nas przestrzegłeś, mówiąc: Wyznacz granice wokół góry i uświęć ją.

24. PAN powiedział do niego: Idź, zejdź, a potem wstąpisz ty i Aaron z tobą. Lecz kapłani i lud niech nie przekraczają granicy, by wstąpić do PANA, aby ich nie wytracił.

W swoim komentarzu do wersetu 24 Clarke napisał: „Bóg wiedział o tym, że byli oni lekkomyślni, występnie ciekawi i głupio uparci; dlatego Jego miłosierdzie uznało za słuszne dawać im przykazanie za przykazaniem, aby nie przekroczyli go na swoją własną zgubę” [podkreślenia dodane; porównaj z wersetem 23].

25. Mojżesz zszedł więc do ludu i powiedział im to.

Kolejny rozdział, Księga Wyjścia 20, skupia się na Dziesięciu Przykazaniach i unikaniu bałwochwalstwa, co wykracza poza zakres tego artykułu.

***

DODATEK 1.

– Znaczenie Trzeciego Dnia –

„Bóg jednak oznajmia, że jest zdolny wskrzesić wszystkich zmarłych, co udowodnione jest przez fakt, że wskrzesił Jezusa z martwych trzeciego dnia. Tak samo, w Trzecim Dniu na większą skalę – w trzecim tysiącletnim dniu od czasu wskrzeszenia Jezusa – Bóg wskrzesi wszystkich, którzy umarli z powodu grzechu Adama. Ten Trzeci Wielki Dzień, Tysiąclecie, będzie wielkim Siódmym Dniem lub Sabatem. Tak więc, można powiedzieć, że nasz Pan dał samego siebie jako cenę okupu w Piątym Dniu, od którego Siódmy byłby Trzecim Dniem, dniem zmartwychwstania świata – „ostatnim Dniem” – końcem obecnego Tygodnia 1000-letnich dni, w których panowały grzech i śmierć, zapowiadając chwalebną Epokę, w której wola Boża będzie spełniana na ziemi tak, jak jest spełniana w Niebie” („Herald of the Epiphany”, 1924, p. 41, col. 2, Paul S.L. Johnson)

Każdy dzień w szerszym znaczeniu trwa 1000 lat, ze szczególnym uwzględnieniem Wieku Ewangelii i śmierci Chrystusa na krzyżu. Trzeci dzień jest zatem synonimem Tysiąclecia – większego Sabatu. Nasz Pan Jezus dał Siebie jako cenę okupu piątego dnia, licząc od którego siódmy byłby trzecim dniem. Parafrazując brata Johnsona: „trzeci dzień” to siódmy dzień [który został] zabezpieczony [okupem] piątego dnia. Na pierwszy rzut oka wszystko to może wydawać się nieco skomplikowane, ale w rzeczywistości takie nie jest. Zobacz poniższy wykres. „Trzeci dzień” jest zatem początkiem zmartwychwstania świata. Jest to dzień następujący po trwającym 6 tysięcy lat okresie, w którym panowały grzech i śmierć, i jest tożsamy z Tysiącleciem, które wprowadzi wspaniałą epokę restytucji na ziemi.

Tak jak wejściu Mojżesza na górę Synaj – typ Królestwa – towarzyszyły ciemne chmury, ogień i błyskawice, tak w antytypie porządek społeczny znajduje się teraz w Czasie Ucisku, a symboliczne grzmoty i błyskawice sprawiają, że cała ziemia drży, tak jak Izrael doświadczył tego przy górze Synaj (Psalm 50:1 – „od wschodu do zachodu”).

Jezus jest antytypem Mojżesza. Przymierze Zakonu, którego pośrednikiem był Mojżesz, zostało ostatecznie zerwane przez naród żydowski (Mateusza 23:38). Jezus był jedynym, który potrafił je doskonale wypełnić.

Być może nadszedł już czas, aby ci, którzy przyjmują Chrystusa jako Zbawiciela i Króla – przedtysiącletni usprawiedliwieni wierzący – powstali i zostali policzeni. Jeśli nie oczyściliśmy łask naszego charakteru i nie mamy czystego serca (Psalm 24:4), to mówiąc obrazowo, jak możemy zbliżyć się do tej Bożej góry, jeśli nie dzięki Jego łasce? (Hebrajczyków 12:12-29)

***

DODATEK 2.

– 2034 –

Jezus zwraca naszą uwagę w Ewangelii wg Mateusza 23:34, gdy mówi: „Zaprawdę powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie”. Słowa „Zaprawdę powiadam” mówią, że Jezus przekazuje nam ważne informacje. Zgodnie z Księgą Rodzaju 6:3 biblijne „pokolenie” to 120 lat.

W 2 Liście Piotra 2:5, apostoł mówi, że Bóg nie oszczędził starożytnego świata, kiedy sprowadził potop na bezbożnych, ale ochronił Noego, kaznodzieję sprawiedliwości i siedem innych osób (jego żonę i synów z żonami).

Kiedy Noe głosił sprawiedliwość? Jak długo? Czy kiedykolwiek o tym myślałeś? Jeśli możemy określić na podstawie Pisma Świętego, ile czasu zajęło mu i jego rodzinie zbudowanie arki, być może będziemy mogli określić też, jak długo był zaangażowany w to zadanie. Noe „głosił” swoją pracą przez te 120 lat.

Rozważmy teraz rok 1914, początek I wojny światowej, przyjmowany przez wielu badaczy Pisma Świętego jako koniec Czasów Pogan i początek Czasu Ucisku (Mateusza 24:21-22). Nasz Pan mówi nam, że ta powódź ucisku typicznie zobrazowana jest przez potop (Mateusza 24:37-39):

„A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem [obecnością] Syna Człowieczego. Jak bowiem za tych dni przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do tego dnia, w którym Noe wszedł do arki; I nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i zabrał wszystkich – tak będzie i z przyjściem [obecnością] Syna Człowieczego.”

Biorąc pod uwagę rok 1914 jako punkt startowy Czasu Ucisku i dodając do niego 120 lat, dochodzimy do roku 2034.

Pokarm do przemyśleń?

_____________
Źródło: UK Bible Students, „The Third Day. Part Two”.

Od redakcji strony BadaczeBiblii.pl: umieściliśmy polskie tłumaczenie tego artykułu dla informacji i pożytku ludu Bożego w Polsce. Zastrzegamy jednocześnie, że szczególnie treść dodatku nr 2 publikujemy jako ciekawostkę, pewne przypuszczenie na podstawie badań Biblii prowadzonych przez brata Johna F. Scale’a, a nie jako pogląd przyjmowany przez większość naszej społeczności. Dzielimy się tymi materiałami, by pobudzić studentów Pisma Świętego do dalszych rozważań. Myślimy, że jest to szczególnie ważne w obecnym czasie blisko ustanowienia widzialnej części Królestwa Chrystusa na ziemi.

– 1 Kronik 16:31-33 –

„Czy grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?”

Photo by Tim Foster on Unsplash

Dość zaskakująco, temat ten był niedawno dyskutowany w popularnym programie telewizji BBC „The Big Question” (pisane w lipcu 2010 r.). Wywołał on z jednej strony zaciekłą obronę tego pojęcia, z drugiej – pogardliwe drwiny. Zaskakujące? Tak. W tym momencie historii ludzkości, kiedy wzrost wiedzy raczej podważa wiarę religijną – a szczególnie wiarę w chrześcijańską Biblię – tematy doktrynalne mają dla większości społeczeństwa niewielki urok. Stanowią jedynie okazję dla niewierzących do szydzenia z uparcie łatwowiernych, którzy trzymają się starych idei. Jednak dyskusja była prowadzona poważnie, co pokazuje, że to, co przyszłość przyniesie rodzajowi ludzkiemu, a zwłaszcza każdemu z nas osobiście, wciąż budzi poważny niepokój. To ma znaczenie! Jednak ostatnie słowo należało do ateisty, który – paradoksalnie – był bliższy prawdy niż większość chrześcijan: „Gdy dojdę do końca tego życia” – powiedział – „będę martwy.”

Czy można przedstawić dowody na to, że niezliczeni zmarli z ludzkości gdzieś istnieją? Czy są w jakimś niebie pełnym błogości, czy w jakimś straszliwym piekle tortur? Ach! – powiedzą niektórzy – ich ciała są martwe, ale ich dusze żyją dalej, trwając w świadomym istnieniu. Tak nie jest! Dopiero gdy Stwórca tchnął w jego nozdrza dech życia, człowiek stał się żyjącą duszą. Gdy ten dech ustaje, żyjąca dusza umiera (Rodzaju 2:7; Ezechiela 18:1-4).

„Wtedy PAN Bóg ukształtował człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia. I człowiek stał się żywą duszą.” – Księga Rodzaju 2:7

„Dusza, która grzeszy, ta umrze.” – Księga Ezechiela 18:4

Oczywiście nie może być żadnych naukowych dowodów, ale ci, którzy nie są całkowicie uprzedzeni do nauki biblijnej, mogą wydobyć z Pisma Świętego pewne ziarna prawdy, które przemawiają do rozumu i mogą otworzyć fascynującą oraz intrygującą nową perspektywę na kwestię życia, śmierci i Boskiego Sądu. Należy zauważyć, że przy pierwszej obecności Jezusa zostały otwarte szczególne niebiańskie perspektywy dla członków Ciała Chrystusowego – tych świętych, którzy złożyli swoje życie w ofierze wraz ze swoim Panem – ale to temat na osobne opracowanie.

Czym jest grzech?

Definicje będą oczywiście różnić się w zależności od dziedziczonych lub nabytych wartości i standardów postępowania. I chociaż bez wątpienia wiele osób niereligijnych prowadzi wzorowe życie, kwestia postępowania wobec tych, którym nie udaje się żyć zgodnie z właściwymi zasadami, nigdy nie została zadowalająco rozwiązana. Dla wierzącej w Boga mniejszości grzech rozumiany jest w skrócie jako naruszenie Prawa Bożego – definicja powszechnie podzielana przez kilka grup wyznaniowych. Jednak w tym wywodzie omawiamy go z chrześcijańskiego punktu widzenia, który – jak mamy nadzieję pokazać – ukazuje Boską mądrość i wspaniałe przywrócenie tym, którzy będą tego chcieli, od grzechu i śmierci do doskonałości i życia wiecznego.

Istnieją standardy prawości i sprawiedliwości, których nie można naruszyć bez poniesienia poważnych konsekwencji. W Biblii nadużywanie tych zasad nazywane jest grzechem, a konsekwencją trwałego i niepoprawnego grzechu jest odebranie życia. I tak to się stało, że u zarania dziejów ludzkości proces grzechu i śmierci rozpoczął się, gdy Adam – ulegając własnemu pragnieniu – utracił przywilej życia wiecznego i trwałego, zarówno dla siebie, jak i dla swojego potomstwa (Rodzaju 2:17). Jednak dana była ukryta nadzieja na ostateczne przywrócenie, którą wielu pobożnych ludzi kolejnych pokoleń uznawało za obietnicę ostatecznego uwolnienia ludzkości od wyroku śmierci i przywrócenia pierwotnej doskonałości życia (Rodzaju 3:15).

Karą za grzech jest śmierć – a nie życie w miejscu mąk.

Hiob w swoim utrapieniu pragnął umrzeć, wiedząc, że w odpowiednim czasie zostanie przywrócony do życia (Hioba 14:12-14):

„Tak jest z człowiekiem, gdy się położy i już nie wstanie; dopóki niebiosa będą trwać, nie ocknie się ani nie będzie obudzony ze swego snu. Obyś mnie w grobie ukrył i schował, aż twój gniew się uciszy, wyznaczył mi czas i wspomniał na mnie. Gdy człowiek umrze, czy znowu ożyje? Przez wszystkie dni wyznaczonego mi czasu będę czekał, aż nadejdzie moja zmiana.”

Abraham uwierzył Bożej obietnicy, że przez jego potomstwo będą błogosławione wszystkie narody ziemi – co jest odwróceniem przekleństwa śmierci nałożonego z powodu grzechu (Rodzaju 28:14). A w Nowym Testamencie apostoł Paweł podejmuje ten wątek, oświadczając, że „zapłatą za grzech jest śmierć, lecz darem łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rzymian 6:23). Łącząc starożytne obietnice Boże z wydarzeniami, w którym brał udział, Paweł zidentyfikował Chrystusa Jezusa jako tego syna Abrahama, który będzie błogosławił wszystkie narody (Galacjan 3:8,16,29):

„[8] A Pismo, które przewidziało, że Bóg z wiary będzie usprawiedliwiał pogan, wcześniej ogłosiło ewangelię Abrahamowi: W tobie będą błogosławione wszystkie narody. [16] Otóż Abrahamowi i jego potomkowi zostały dane obietnice. Nie mówi: I jego potomkom, jak o wielu, ale jak o jednym: I twemu potomkowi, którym jest Chrystus. [29] A jeśli należycie do Chrystusa, to jesteście potomstwem Abrahama, a zgodnie z obietnicą – dziedzicami.”

Znaczenie słowa „piekło”

W Starym Testamencie słowo „piekło” jest tłumaczone z hebrajskiego szeol, które oznacza „grób”. New International Version i większość innych współczesnych przekładów oddają to właśnie w ten sposób. Piekło – grób – jest stanem nieistnienia, nieuniknioną perspektywą dla każdego. Jezus powiedział swoim uczniom, że „nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił – Syna Człowieczego” (Jana 3:13), a Paweł kilka lat później określał zmarłych wierzących jako śpiących, oczekujących zmartwychwstania (1 Koryntian 15:6, 18).

Wszyscy trafili do piekła, do szeolu Pism hebrajskich – miejsca, które od czasów średniowiecza było rażąco fałszywie przedstawiane jako miejsce tortur. Jak wilki wśród owiec, ambitni ludzie tego świata w systemie kościelnym odkryli, że mogą wykorzystywać strach przed wiecznym potępieniem do kontrolowania umysłów i życia przesądnych milionów wyznawców. W Nowym Testamencie jest to oddawane głównie z greckiego hades, które odpowiada hebrajskiemu szeol i ma to samo znaczenie.

Czy więc grzesznicy naprawdę trafiają do piekła?

Tak – i sprawiedliwi również. Grób jest naszym miejscem spoczynku, aż Syn Człowieczy zawoła nas, abyśmy się obudzili – nie na 24-godzinny Dzień Sądu, ale na niezwykłą szansę zdobycia życia wiecznego!

W Jana 5:28-29 Jezus wyraża to w następujący sposób:

„Nie dziwcie się temu, bo nadchodzi godzina, w której wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Syna Bożego. I ci, którzy dobrze czynili, wyjdą na zmartwychwstanie życia, a którzy źle czynili, na zmartwychwstanie sądu.”

Słowo „sąd” jest tu przetłumaczone z greckiego krisis i oznacza próbę, obejmującą wyrok na jej zakończeniu, którym będzie z jednej strony życie wieczne, a z drugiej – unicestwienie, w zależności od odpowiedzi na warunki tego okresu, który Pismo Święte nazywa Dniem Sądu. W Dziejach Apostolskich 17:31 napisano:

„Gdyż wyznaczył dzień, w którym będzie sprawiedliwie sądził cały świat przez człowieka, którego do tego przeznaczył, zapewniając o tym wszystkich przez wskrzeszenie go z martwych.”

Jaka podnosząca na duchu perspektywa!

Zobaczmy, że Paweł mówi tu o sądzie nad światem. Powszechne wyobrażenie o nim jest całkowicie niezgodne ze sprawiedliwym charakterem Boga i obietnicami zapisanymi w Jego natchnionym Słowie. Termin „dzień” – zarówno w Piśmie Świętym, jak i w mowie potocznej – często oznacza okres inny niż dwadzieścia cztery godziny. Na przykład Święty Paweł odnosi się do epoki, w której głoszona jest Ewangelia, jako do „dnia zbawienia” (2 Koryntian 6:2). Z kolei apostoł Piotr, pisząc o nadchodzącym „dniu sądu”, przypomina nam słowa Mojżesza, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (Psalm 90:4; 2 Piotra 3:8).

Istnieje zatem dobry powód, by sądzić, że czas trwania „dnia sądu” to tysiąc lat, i że sąd ten jest istotną cechą Tysiąclecia – Królestwa Chrystusa na ziemi, o które modliły się niezliczone pokolenia wierzących w Modlitwie Pańskiej.

Dzień Sądu – przeznaczony, by błogosławić, a nie potępiać

Zazwyczaj naszą pierwszą reakcją na słowo „sąd” jest lęk – popełniono wykroczenie, za które winny zostaje postawiony przed sądem i ukarany. Rzeczywiście, choć może się to wydawać surowe, kiedy u zarania dziejów ludzkości nieposłuszeństwo Adama sprowadziło na niego karę śmierci, cała ludzkość, którą wydał na świat, poniosła ten sam wyrok. To, że sprawiedliwość, mądrość i miłość Stwórcy skłoniły Go do tego kroku, to inny temat, który jest omawiany gdzie indziej na tej stronie. Wystarczy jednak stwierdzić, że wyrok na Adamie służył Boskiemu celowi – nauczeniu ludzkości konsekwencji grzechu. Ale Dzień Sądu nie będzie jedynie okazją do wydawania nowych, nawet surowszych wyroków.

Boski Dzień Sądu obejmuje zbawienne pouczenie. Wszyscy dowiedzą się o zbawieniu zapewnionym przez Chrystusa Zbawiciela.

Niech przemówi Pismo: „Ziemia bowiem będzie napełniona poznaniem chwały PANA, jak wody napełniają morze.” (Abakuka 2:14).

„A wszystkie twoje dzieci będą wyuczone przez PANA, wielki będzie pokój twoich dzieci.” (Izajasza 54:13).

W ziemskim Królestwie warunki będą sprzyjać pełnemu wyzdrowieniu z upadłego stanu, a Król królów będzie sprawował sprawiedliwe rządy (Jeremiasza 23:5).

Kolejną cechą Dnia Sądu będzie próba wierności wobec Pana. Ale ta próba będzie łagodniejsza niż pierwsza w Edenie – proces umierania i długie doświadczenie ludzkości pod przekleństwem nauczyły już wielu bolesnych lekcji. Wyrok śmierci odziedziczony po Adamie zostanie cofnięty, a każdy mężczyzna i każda kobieta będą sądzeni jako jednostki osobiście odpowiedzialne na mocy praw Nowego Przymierza, które wtedy będzie obowiązywać.

Ostateczny sąd – kluczowa decyzja o tym, kto jest godzien życia wiecznego – jest powszechnie uważany za przedstawiony w przypowieści Jezusa o owcach i kozłach (Mateusza 25:31-46). Istotą tej przypowieści jest stan serca milionów odkupionej ludzkości. Niektórzy mogą zewnętrznie przestrzegać prawa, wewnętrznie jednak żywiąc urazę do jego nakazów. Ich wyrokiem nie będą wieczne męki, ale unicestwienie. Przestaną istnieć. Świadectwo Biblii jest takie, że karą za grzech jest odebranie życia – koniec świadomego istnienia – co jest dla nich miłosiernym końcem, a dla wiernych obywateli nowej ziemi – będzie to ulga; wiernych czeka wieczność wypełniona radością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „Judgment Day”.

Czy sąd = wyrok? Co Biblia mówi o sądzie?

Kim byli i kim będą Sędziowie? Na czym polega urząd Sędziego w Biblii?

Photo by Bulat Akhtiamov on Unsplash

Pismo Święte przedstawia dwa odmienne porządki zbawienia:

1. Zbawienie Kościoła – wyłożone przez Jezusa podczas Jego pierwszej obecności na Ziemi, zapoczątkowane w pełni w dniu Pięćdziesiątnicy i skierowane do wierzących – zarówno Żydów, jak i pogan – przez cały Wiek Ewangelii.

To wyjątkowe zbawienie oznaczało wyzwolenie z warunków grzechu i śmierci, właściwych śmiertelnej egzystencji, w perspektywie życia nieśmiertelnego w niebie (tzw. Boskiej natury – 2 Piotra 1:4).

To zbawienie miało trwać, aż osiągnięta zostanie z góry określona liczba (144 000; por. Objawienie 7:4-8). Powołanie miało ustać wraz z powrotem Jezusa podczas Jego drugiej obecności.

2. Najszerszy wymiar zbawienia – dotyczy całej ludzkości w czasie Tysiąclecia, mającego nadejść tysiąca lat panowania Chrystusa nad ziemią. To okres przeznaczony na błogosławienie świata i wydźwignięcie go ze śmierci i grzechu. Dla świata zbawienie będzie oznaczać zmartwychwstanie na ziemi oraz stopniowe wyprowadzanie z grzechu do ziemskiej doskonałości, jaką cieszył się pierwszy człowiek, Adam. Skoro doskonałość życia i ciała została utracona przez nieposłuszeństwo Adama wobec Boga, to właśnie do tego stanu zostaną przywróceni ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo.

Podsumowując: wyzwolenie Kościoła i wyzwolenie całej ludzkości dokonują się dzięki zasłudze śmierci Chrystusa, lecz w odmienny sposób i w odmiennym czasie (1 Jana 2:2):

[Jezus] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, ale nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.

„Nie znającym Boskiego planu może się wydawać, że szatan zwycięża. Jego zwycięstwo jest jednak tylko pozorne. W rzeczywistości każdy zarys Boskiego planu wypełniał się dotychczas z niezawodną dokładnością i pomyślnym skutkiem pomimo wszelkich starań szatana, by temu przeszkodzić.

Nawet pozornie skuteczny opór szatana w stosunku do Jezusa i Jego wiernych uczniów okazał się dla niego klęską, gdyż opozycja taka dostarczyła Jezusowi i Jego uczniom doświadczeń, które umożliwiły im skuteczniejsze odparcie i przezwyciężenie go w swych sercach. W ten sposób rozwinęli oni charaktery odpowiadające ich przyszłej pracy przy obalaniu królestwa szatana i ustanawianiu Boskiego, jak również kierowaniu rodzajem ludzkim w podnoszeniu go do doskonałości.

Plan Boży zakłada więc, że zarówno gniew szatana, jak i gniew ludzki będą Go chwalić, a On powstrzyma pozostałą część gniewu (Psalm 76:11).”

_______________________
Paul S.L. Johnson, „Tysiąclecie”, s. 67-68.

PS: Na stronie BoskiPlan.pl można bezpłatnie zamówić książkę „Boski plan wieków” poszerzającą myśli na temat zamierzeń Boga wobec człowieka. Jeśli w polu „Miejsce na dodatkowy komentarz” dopiszesz: „Tysiąclecie”, to otrzymasz też bezpłatnie książkę Paula S.L. Johnsona, z której ostatnio sporo cytujemy.

Także Izaj. 29:18,24 zapewnia nas, że ci, których oczy i uszy zrozumienia szatan zamknął w tym życiu, w Tysiącleciu zrozumieją Słowo Boże, przez co otrzymają możliwość zbawienia.

Izaj. 35:5,6 mówi o tym samym; werset 10 powiada natomiast, że powrócą (z grobu) i przyjdą do Syjonu (Chrystusa i Kościoła, dawców błogosławieństw jako Nasienia) i doznają licznych łask.

Łuk. 2:10 zapewnia, że radosna nowina – Ewangelia – będzie wszystkiemu ludowi; wiemy jednak, że jak dotąd nie wszyscy usłyszeli o tej wielkiej radosnej nowinie; w istocie znaczna większość umarła bez tej radości, a więc musi otrzymać ją po tym życiu.

1 Tym. 2:4 zapewnia nas, że Bóg jest zdecydowany zbawić wszystkich (spod wyroku Adamowego) i doprowadzić do poznania prawdy, co oczywiście oznacza, że ci, którzy zakończyli to życie bez uwolnienia spod wyroku Adamowego, pewnego dnia zostaną spod niego wyzwoleni; że ci, którzy odeszli bez znajomości prawdy, pewnego dnia ją otrzymają.”

______________________
Paul S.L. Johnson, „Tysiąclecie”, s. 130

Izajasza 60:14-15 – „Przyjdą też do ciebie w pokorze synowie tych, którzy cię trapili, i będą się kłaniać do twoich stóp wszyscy ci, którzy tobą wzgardzili. I nazwą cię Miastem PANA, Syjonem Świętego Izraela.”

Izajasza 29:18,24 – „Tego dnia głusi usłyszą słowa księgi, a oczy ślepych przejrzą z mroku i ciemności. (…) Ci, którzy błądzili duchem, nabiorą rozumu, ci, którzy szemrali, przyjmą naukę.”

Izajasza 35:5-6,10 – „Wtedy otworzą się oczy ślepych i otworzą się uszy głuchych. Wtedy chromy podskoczy jak jeleń i język niemych będzie śpiewać. Wytrysną bowiem wody na pustkowiu i potoki na pustyni. (…) Odkupieni PANA powrócą i przyjdą na Syjon ze śpiewem, a wieczna radość będzie na ich głowach. Dostąpią radości i wesela, a smutek i wzdychanie znikną.”

Łukasza 2:10 – „I powiedział do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu.”

1 do Tymoteusza 2:4 – „Który chce, aby wszyscy ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy.”

„I nikt z mieszkańców nie powie: Jestem chory. Ludowi, który tam mieszka, odpuszczone zostaną grzechy.”

– Izajasza 33:24

„Żaden przedstawiciel odkupionego rodzaju ludzkiego nie upadnie tak nisko, by znalazł się poza zasięgiem łaski Bożej udzielanej za pośrednictwem wszechogarniającego i błogosławionego przedstawicielstwa Królestwa. Żadne wynaturzenie grzechu nie będzie zbyt głębokie, by nie mogła do niego sięgnąć ręka miłosierdzia, ratując duszę, która została nabyta krwią.

W żadnym sercu ciemność nieświadomości i uprzedzeń nie będzie tak gęsta, by światło Boskiej Prawdy i miłości nie mogło przeniknąć jej mroków i wnieść do nich świadomości szczęścia i zadowolenia z nastania nowego dnia oraz uświadomić możliwości uczestniczenia w tych błogosławieństwach na zasadach posłuszeństwa. Nie będzie takiej choroby atakującej i wyniszczającej fizyczne siły organizmu, która by nie poddała się szybkiej reakcji ze strony Wielkiego Lekarza. Nie ma takiego zniekształcenia, potworności, nadmiaru, niedołężności czy niedorozwoju umysłowego, które oparłaby się dotknięciu Jego uzdrawiającej ręki.

Wszyscy, co są w grobach, powstaną

Wielkie dzieło restytucji, które w taki sposób zacznie się od żyjących narodów, zostanie szybko rozszerzone na wszystkie śpiące rodzaje ziemi. Gdyż nadchodzi godzina, owszem jest już niedaleko, gdy wszyscy, co są w grobach usłyszą głos Syna Człowieczego i powstaną. Gdy „śmierć i hades [grób] wydadzą umarłych, którzy w nich byli”, wyda także i „morze umarłych, którzy w nim byli” (Jan 5:28,29; Obj. 20:13). Nawet zastępy Goga i grzesznicy Izraela, którzy zginęli w walce wielkiego dnia, w słusznym czasie powstaną z grobów; już nie jako pustosząca armia bezprawia, ale jako wychłostani, pokutujący, pojedynczy ludzie, których światło nowego dnia okryje wstydem i przyprawi o zmieszanie. I im jednak zostanie udzielone miłosierdzie i dana możliwość ponownego podźwignięcia się do czci i cnoty.”

– Charles Taze Russell, „Walka Armagieddonu”, s. 640

„Pismo Święte uczy, że wszyscy ci, którzy w tym życiu nie zostali w korzystny sposób skierowani do Chrystusa, będą skierowani do Niego w życiu przyszłym. Jezus mówi (Jan 12:32): „A ja jeśli będę podwyższony od ziemi [w następnym wersecie św. Jan wyjaśnia, że wyrażenie to odnosi się do ofiarniczej, okupowej śmierci Jezusa oraz Jego panowania w Tysiącleciu, przez co uwielbi On Boga], pociągnę wszystkich do siebie”. Wszyscy wiemy, że w tym życiu stosunkowo niewielu zostało pociągniętych do Chrystusa (Jan. 6:44; Mat. 7:14). A zatem wszyscy, którzy w tym życiu nie zostali pociągnięci (korzystnie ukierunkowani) do Niego, muszą być do Niego pociągnięci po tym życiu, w przeciwnym razie werset z Jan 12:32 byłby nieprawdziwy. Lecz werset ten jest prawdziwy, dlatego nie pociągnięci do Niego w tym życiu, będą Doń skierowani w przyszłym – w Tysiącleciu.

Biblia uczy, że wszyscy poddadzą się Jezusowi i uznają Jego prawo do panowania nad nimi (Filip. 2:10, 11; Izaj. 45:23; Psalm 22:30; Rzym. 14:9). W tym życiu nie wszyscy poddali się Jemu ani też nie wszyscy uznali Jego prawo do rządzenia nimi. Ci, którzy nie uczynili tego w tym życiu, muszą to zrobić w życiu przyszłym. Filip. 2:10 wskazuje, że obejmuje to zmarłych, tj. tych pod ziemią, a Psalm 22:30 i Rzym. 14:9 wprost mówią o nich w ten sposób. (…)

Pismo Święte naucza, że możliwość poświęcenia się Panu będzie w czasie Tysiąclecia dana każdemu człowiekowi na ziemi; dotyczy to także tych, którzy zostaną wówczas wzbudzeni z martwych. Właściwy jest tutaj tekst z 8. W wersecie 4 przedstawiony jest drugi adwent Chrystusa dokonujący w wielkim ucisku obalenia królestwa szatana i ukarania jego zwolenników. Wersety 5, 6 mówią o tym, w jaki sposób będzie On oświecał, reformował i podnosił grzeszną ludzkość, a wersety 7, 1, 2 uczą o przywróceniu raju. Werset 8 uczy o otwarciu Gościńca Świątobliwości dla nieczystych (splamionej grzechem rasy Adama), którzy muszą się jednak oczyścić, jeśli zechcą iść nim do końca. W przeciwieństwie do wąskiej drogi (drogi prywatnej), gościniec jest drogą publiczną, otwartą dla każdego. Na gościńcu wszystko będzie bardzo proste i jasne, tak że i najgłupsi nie zbłądzą. Werset 9 wykazuje, że będą z niego usunięte wszystkie przeszkody, a odkupieni, tj. ci, którzy przez okup zostaną uwolnieni spod wyroku śmierci (1 Tym. 2:4,5), otrzymają przywilej kroczenia nim. Werset 10 dowodzi, iż w związku z Gościńcem Świątobliwości umarli, których także obejmuje okup Chrystusa (Ozeasz 13:14), powrócą z grobu i przyjdą do Syjonu, Jezusa i Kościoła. Fragment ten wykazuje zatem, że możliwość poświęcenia się będzie otwarta dla tych zmarłych, którzy nie poświęcili się w tym życiu.”

– Paul S. L. Johnson, „Tysiąclecie”, s. 155

Naturalnie taki upływ czasu zmusza do zadawania pytań.

Czy istnieje jakieś opóźnienie, a może to tylko pozorna zwłoka?

Więcej w wykładzie brata Marka Bejgera pt. „Trzecia godzina dnia” (powiedziany na konwencji Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy, w sobotę, 29 czerwca 2024 r.):

Niektóre osoby, powołując się na Dzieje Apostolskie 1:7 sugerują, że także dziś „nie naszą rzeczą jest znać czasy i chwile”, które Bóg ustanowił w swoim planie.

Obecnie jest to jednak już prawda historyczna, skoro nasz Pan jest już obecny i możemy obserwować Jego działania.

Skąd więc w naszym temacie „trzecia godzina dnia”? Była to ważna godzina. Jak czytamy w Dziejach 2:12-18 (a szczególnie w wersecie 15), to o tej godzinie miało miejsce zesłanie ducha świętego. Był 33 rok n.e., Dzień Pięćdziesiątnicy, gdy o trzeciej godzinie dnia (około godz. 9:00 rano naszego czasu) święte tchnienie zesłane zostało na uczniów Pana.

Ta godzina nie była przypadkowa, bo była to najprawdopodobniej godzina składania ofiar w Izraelu. Zgromadzający się na święto musieli schodzić się nierzadko z daleka. Nawet z Betanii do Jerozolimy trzeba było kawałek przejść. Był tam w dodatku duży tłum, więc prawdopodobne jest, że zebranie i ustawienie się ludu trochę trwało.

Rzymian 15:4 – „To zaś, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało i dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję.”

Jana 5:28 – „Nadchodzi bowiem godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach, usłyszą głos Jego, i wyjdą”

Dziś wielu wierzących jest zmęczonych czekaniem. Może ktoś pomylił się w obliczeniach? Może coś innego zostało źle zrozumiane? Poczekajmy z przedwczesnymi wnioskami.

Dzieje 2:15-17 – „Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero trzecia godzina dnia, ale spełnia się przepowiednia proroka Joela: W ostatnich dniach – mówi Bóg – wyleję Ducha mojego na wszelkie ciało, i będą prorokowali synowie wasi i córki wasze, młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, a starcy – sny.”

Te ostatnie dni, w innym miejscu, prorok Izajasz określa jako „ostatni z dni”. A słowa o wylaniu ducha na wszelkie ciało można też przetłumaczyć „ku wszelkiemu ciału”.

Można powiedzieć, że duchowy chleb będzie wówczas na stole, dostępny dla wszystkich, ale Bóg będzie szanował wolną wolę i to chętni będą się nim karmić. Nie będzie w tym przymusu.

Jana 11:9 – „Jezus im odpowiedział: Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin?” (w hebrajskiej rachubie liczono tę jasną część dnia od naszej 6:00 rano do naszej 18:00 wieczorem – od świtu do zachodu słońca)

Rodzaju 1:5 – „I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą.”

Widać z tych fragmentów, że restytucja, panowanie Mesjasza, jest dniem. Ma więc 12 symbolicznych godzin.

2 Piotra 3:8 – „Niech zaś dla was, umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień”

Gdy połączymy ze sobą te fragmenty, a także myśl o trzeciej godzinie dnia, możemy uspokoić się w naszych oczekiwaniach co do ustanawiania Królestwa Bożego na ziemi. Godzinę trzecią poprzedzały pierwsza i druga.

Jeśli 1000 lat podzielimy na dwanaście (jak dzień o dwunastu godzinach) to jedna godzina wyniesie 83 lata i 4 miesiące. Gdy dodamy dwa takie okresy (pierwszą i drugą godzinę tysiącletniego dnia) do daty początku tysiąclecia (wrzesień/październik 1874 r.), to dotrzemy do maja/czerwca roku 2041.

Tych roboczych wyliczeń nie należy traktować jako jakichkolwiek proroczych przewidywań, a jedynie zachętę do spokojnego oczekiwania, bo to, co Bóg obiecał jest pewne i niezachwiane. Jeśli niektóre proroctwa jeszcze się nie wypełniły, to najwyraźniej nie nadeszła jeszcze ich „godzina”.

A obietnice, które znajdujemy w Biblii, są naprawdę wspaniałe:

Izajasza 2:1-5 – „Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy: Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pańskiej stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie – z Jeruzalem». On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pańskiej!”

Zachariasza 14:16-18 – „Wszyscy ci, którzy ocaleją spośród wszystkich ludów, biorących udział w wyprawie na Jerozolimę, rokrocznie pielgrzymować będą, by oddać pokłon Królowi – Panu Zastępów – i obchodzić Święto Namiotów. A te z ludów ziemi, które nie pospieszą do Jerozolimy oddać pokłon Królowi – Panu Zastępów – będą pozbawione deszczu. A jeśli lud Egiptu tam się nie wybierze i tam się nie pokaże, spadną na niego nieszczęścia, jakimi Pan doświadczy narody, które nie przyjdą na obchód Święta Namiotów.”