Odpowiedź – Po śmierci człowiek jest umarły. Oczekuje na przewidziany przez Boga czas, gdy przez Chrystusa Bóg wywiedzie go z umarłych, jak i wszystkich, którzy poszli do grobu. Znajdują się oni w takim samym stanie jak my, gdy zasypiamy wieczorem. W międzyczasie świat [umarłych] o niczym nie wie. Synowie tych ludzi są poniżani, a oni nic o tym nie wiedzą; ich dzieci dostępują zaszczytów, a oni nie mają o tym pojęcia. Nie ma ani mądrości, ani umiejętności, ani żadnego działania w grobie (w szeolu), do którego ty idziesz [Kazn. 9:10]. [„Co powiedział pastor Russell”, s. 204]

Po więcej informacji odsyłamy do bezpłatnej książki pt. Boski plan wieków.

Grecki poeta, Homer (VIII wiek przed Chrystusem), opisywał o królu Odyseuszu z Itaki, który szukając swego domu odnalazł drogę do „krainy duchów, które odeszły”. Homer opisuje ów „świat zmarłych” jako ponure i ciemne miejsce znajdujące się poniżej sekretnych miejsc ziemi. Lecz, mimo iż mieszkańcy tych miejsc zostali opisani jako posiadający świadomość, nie było to miejsce przeznaczone na karanie i męki.

Platon (V wiek przed Chrystusem), sławny grecki filozof, uczeń Sokratesa, pisał o nieśmiertelności duszy, w swej znanej książce pt. „Fedon”, która w dużym stopniu przyczyniła się do rozpowszechnienia tego pogańskiego błędu.

Wergiliusz (70-19 roku przed Chrystusem), uważany za największego spośród poetów rzymskich, znany jest najlepiej dzięki swemu poematowi epickiemu zatytułowanemu „Eneida”, w którym trojański bohater Eneasz nakłonił przewoźnika Charona do zabrania go na drugą stronę rzeki Styks, do piekielnej krainy, aby zasięgnąć rady swego zmarłego ojca.

Ci pogańscy pisarze byli bardzo wpływowi i, bardziej niż wszyscy inni, są odpowiedzialni za wtargnięcie błędu o nieśmiertelności duszy do nauk żydowskich oraz chrześcijańskich i połączenia się z nimi. Niektórzy, jak żydowski historyk i apologeta Józef Flawiusz (urodzony w 37 r. naszej ery), wypowiadali się usiłując wskazać na zgodność pomiędzy żydowskimi wierzeniami i greckimi filozofami. Apostoł Paweł w podanym przez siebie w Biblii opisie zaprzecza jednak Flawiuszowi, wykazując że żydowskie nauki w owych czasach kładły nacisk na doktrynę o powstaniu od umarłych, a nie o nieśmiertelności duszy, jako nadziei na przyszłe życie:

Dzieje 23:6-8 – „A Paweł, poznawszy, że jedna część składa się z saduceuszy, a druga z faryzeuszy, zawołał do Rady: Mężowie bracia, jestem faryzeuszem, synem faryzeusza. Sądzą mnie dziś z powodu nadziei i zmartwychwstania umarłych. Gdy to powiedział, powstał spór między faryzeuszami a saduceuszami i doszło do rozdwojenia wśród gromady zebranych.Saduceusze bowiem mówią, że nie ma zmartwychwstania ani anioła, ani ducha, a faryzeusze wyznają jedno i drugie.”

Dzieje 24:14-5 – „Wyznaję jednak przed tobą, że według drogi, którą oni uważają za herezję, służę Bogu moich ojców, wierząc wszystkiemu, co jest napisane w Prawie i u Proroków; Mając nadzieję w Bogu, że będzie zmartwychwstanie, którego i oni oczekują, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych.”

Wielu chrześcijańskich apologetów traktowało chrześcijańskie nauki analogicznie do Flawiusza. Starali się pokazać Rzymianom jak ściśle nauki chrześcijańskie pokrywały się z grecką filozofią, tak dostosowując nauki chrześcijańskie, by były z nią zgodne. Justyn Męczennik (urodzony w roku Pańskim 100) „rozpoczął swą zawodową działalność jako profesor filozofii platońskiej, a następnie przyjął chrześcijaństwo nie odrzucając platonizmu [opisy podają, że nadal ubierał się w płaszcz noszony przez filozofów] … W każdym zarysie dogmatów chrześcijańskich on [wraz ze swymi wcześniejszymi błędami!] stał się nauczycielem [był w ten sposób w stanie w szybkim czasie rozpowszechnić nauki chrześcijańskie pomieszane z grecką filozofią]. Ostatecznie przeniósł się do Rzymu (w roku Pańskim 150) i poświęciwszy 10 lat działalności napisał swe dzieło „Apologia” zakończone uzupełnieniem adresowanym do cesarza Marka Aureliusza” (Encyclopedia Americana).

To „zakwaszenie” nauk kościoła przez domieszanie filozofii greckiej wzrastało z upływem czasu, aż grecka doktryna o nieśmiertelności duszy całkowicie przeniknęła nauki chrześcijaństwa. To doprowadziło do nauczania, że dusza pozostaje żywa po śmierci, a niedługo potem zaczęto głosić teorię o wiecznych mękach w ognistym piekle, która przyniosła o wiele więcej zła, niż nauki pogańskie.

_____________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, wrzesień 1999.

„Łazarz, przyjaciel nasz, śpi”

„Pan Jezus nie myślał ani nie mówił o Łazarzu jako o umarłym w sensie unicestwienia, ponieważ miał On pełnię ufności w Boski plan zbawienia i wynikające z niego błogosławieństwa zmartwychwstania. Dlatego mówił o chwilowej śmierci jako śnie – nieświadomym, bez marzeń, spokojnym, bezczynnym, niezakłóconym, śnie wyczekiwania.

Jaką cudowną ilustracją jest sen, używaną tak często w Piśmie Świętym w odniesieniu do umarłych przez tych, którzy ufali w Boski plan poranka zmartwychwstania i przebudzenia! Pismo Święte często odnosi się do stanu śmierci bohaterów Starego Testamentu jako do snu. Na przykład, Pismo Święte pokazuje, że Abraham zasnął ze swymi ojcami (1 Moj. 25:8), i Izaak także (1 Moj. 35:29), Mojżesz (5 Moj. 31:16), Dawid (2 Sam. 7:12; 1 Król. 1:21; 2:10; 11:21; Dz.Ap. 2:29,34; 13:36), Salomon (1 Król. 11:43), wielu innych królów (1 Król. 14:31; 15:8,24; 22:40,51 itd.) i cały pozostały Izrael – oni wszyscy zasnęli „snem śmierci” (Ps. 13:4; Ijob 14:12, 2 Piotra 3:4).

To samo dotyczy osób z okresu Nowego Testamentu. Nie tylko nasz Pan mówił o córce Jaira (Łuk. 8:41,42,52) i Łazarzu jako o śpiących, ale także Apostołowie często używają tej samej ilustracji snu na przedstawienie swych nadziei pokładanych w zmartwychwstaniu – na pokazanie, że wierzyli, iż ci co zeszli do grobu nie byli unicestwieni, ale spali, a jak stwierdza Księga Jeremiasza 31:16, „nawrócą się z ziemi nieprzyjacielskiej” – obudzą się ze stanu śmierci w poranku zmartwychwstania.

O Szczepanie, pierwszym chrześcijańskim męczenniku, jest napisane, że choć ukamienowany na śmierć, „zasnął” (Dz.Ap. 7:60) – błogo, spokojnie, ufając Jezusowi i wielkiej mocy, jaką On ostatecznie posłuży się, aby wezwać z mocy śmierci całą ludzkość, odkupioną przez Jego drogocenną krew.”

____________
Powyższe myśli to fragment artykułu pt. „Radosna nadzieja zmartwychwstania”. Pochodzi on ze „Sztandaru Biblijnego” nr 61 (marzec 1993 r.)

*****

Więcej na ten temat w artykule i wykładzie pt. „Po tamtej stronie grobu”:

Fot. Albert Górniak

„Wszystko, cokolwiek twoja ręka postanowi czynić, czyń z całej swojej siły; nie ma bowiem żadnej pracy ani zamysłu, ani wiedzy, ani mądrości w grobie, do którego zmierzasz.” – Koheleta 9:10

„Zbudowali wyżyny Baala w dolinie synów Hinnoma, by przeprowadzić swoich synów i swoje córki przez ogień ku czci Molocha, czego im nie nakazałem, nie przyszło mi nawet na myśl, by czynić tę obrzydliwość i Judę przywodzić do grzechu.” – Jeremiasza 32:35

„Oto wszystkie dusze są moje, tak dusza ojca, jak i dusza syna jest moja. Dusza, która grzeszy, ona umrze.” – Ezechiela 18:4

„Wszystko idzie do jednego miejsca: powstało wszystko z prochu i wszystko do prochu znów wraca.” – Koheleta 3:20

——

„Nadchodzi bowiem godzina, kiedy wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego: I wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.” – Jana 5:29

——

Posłuchaj lub przeczytaj wykładów na ten temat:

PO TAMTEJ STRONIE GROBU CZ. 1 (wersja tekstowa) –

—
PO TAMTEJ STRONIE GROBU CZ. 2 (wersja tekstowa) –

Śmierć ostrzem swym przetnie
Problemy. Te nierozwiązywalne
I będzie koniec czasów złych.
Łzy nie popłyną na marne.

Zorany ugór ludzkich serc
Nowym porośnie zbożem,
Wiec trzeba biec, by w końcu lec
I powstać w Królestwie Bożym.

Kiedy się cierpi, czas wolno płynie.
Do mety trzeba biec.
Bóg nas zawoła w swojej godzinie.
Obiecał – Jego rzecz.

18.03.08.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –