Nagranie ze spotkania na Zoomie, 28 marca 2021:

Konspekt wykładu: 

Jan Chrzciciel

W Piśmie św znajdują się przykłady wspaniałych ludzi. Ludzi, którzy dla wrażliwych chrześcijan stawali się milowymi kamieniami w ich własnej wędrówce. Biblia ukazuje ich jako bohaterów i niezłomnych czynicieli sprawiedliwości Bożej. Jednym z nich jest Jan Chrzciciel, któremu poświęcimy tę lekcję.

Zwiastowanie narodzin Jana:
Było zaledwie kilku znamienitych mężów, których przyjście na świat zostało poprzedzone zwiastowaniem:
Izaak, Pan Jezus oraz Jan Chrzciciel.
Anioł Gabriel zapowiedział Zachariaszowi, że stanie się ojcem dziecka, które gdy dorośnie, nawróci do Boga wielu Żydów.
Łuk. 1:5 – 25.

Narodzenie Jana:
Łuk. 1:57-80.

O wczesnych latach Jana nic nie wiadomo, poza tym, że przebywał na pustyni. Tam dorastał i czekał na powołanie Boże.

Misja Jana – początek działalności:
Następne informacje o Janie dotyczą rozpoczęcia misyjnej działalności.
Łuk. 3 – umiejscawia w czasie publiczne pojawienie się Jana.
Tyberiusz – cesarz, 15 rok panowania
Piłat – starosta Judzki
Herod Tetrarcha, Herod Antypas – Galilea – syn Heroda Wlk., tego, który kazał wygubić dzieci w Betlejemie.
Filip Tetrarcha Itruei – brat Heroda Antypasa
Chronologiczny szczegół – pozwala wyznaczyć czas rozpoczęcia misji Jezusa.

Misja Jana – zwiastun Mesjasza:
Ewangelia Marka zaczyna się od opisu misji Jana Chrzciciela:
Marek 1:1-8.
Jan Chrzciciel był ascetą i prowadził surowy tryb życia. W tamtych czasach tacy ludzie zyskiwali szacunek. Uchodzili często za proroków lub Bożych posłańców.
Jan był surowy i radykalny w swoich kazaniach. Używał zdecydowanego języka i nie szedł na żadne kompromisy ani z ludem, ani z uczonymi, ani z królami.

Jan. 1:6-8
6. Był człowiek posłany od Boga, któremu imię było Jan.
7. Ten przyszedł na świadectwo, aby świadczył o tej światłości, aby przezeń wszyscy uwierzyli.
8. Nie byłci on tą światłością, ale przyszedł, aby świadczył o tej światłości.
(BG)

Ludzie garnęli się do niego. Zwłaszcza niższe sfery. Prości ludzie potrzebują szczerości, sprawiedliwości i prawdy. Czuli, że są grzesznikami, a kazania Jana dawały im szansę na zrzucenie z siebie ciężaru grzechu.

Mowy Jana wzbudzały wielki oddźwięk. Wielu uważało go za Mesjasza, co wzbudziło lęk faryzeuszy.
Łuk. 3:15
15. A gdy lud oczekiwał, i myślili wszyscy w sercach swych o Janie, jeśliby snać on nie był Chrystusem,
(BG)

Wysłali do niego posłańców, by dowiedzieć się za kogo on sam się uważa.
Jan. 1:19-28
Uzyskali pewność, że nie jest Mesjaszem.

Jezus chrzci się u Jana:
Następnego dnia nad Jordan przyszedł Pan Jezus.
Jan. 1:29.
Dochodzi do spotkania tych dwóch mężów Bożych.
Mat. 3:13-15.
Dlaczego Pan Jezus został ochrzczony przez Jana? Przecież Jan chrzcił na odpuszczenie grzechów.

Przez pewien czas działali jednocześnie na rzecz Izraela. W bardzo krótkim czasie Jan zyskał wielkie wpływy wśród prostych ludzi.
Na czym polegał sens jego misji? Nawracał ludzi do posłuszeństwa ich Przymierzu. Wielu pobudził do pokuty, odwracając ich życie, pobudzając do wierności Bogu. Chrzest Janowy był znakiem zewnętrznym powrotu zbłąkanego Żyda do jedności z Prawem Przymierza. W ten sposób miał przygotować swój naród na przyjęcie Mesjasza – „Eliasz wpierw przyjdzie i naprawi wszystko”.

Opinia Mateusza o relacji Heroda i Jana:
Jego działalność imponowała w jakiś sposób samemu Herodowi, który uważał Jana za proroka Bożego.
Mar. 6:20
20. Albowiem Herod obawiał się Jana, wiedząc, iż był mężem sprawiedliwym i świętym; i oglądał się nań, i słuchając go, wiele czynił i rad go słuchał.
(BG)

Jan uwięziony:
Jednak bezkompromisowa postawa Jana sprowadziła na niego prześladowanie. Herod wtrącił go do więzienia, w którym przebywał przez pewien czas. Jan strofował publicznie Heroda za jego nielegalny związek z kobietą, która była żoną jego brata. Miała na imię Herodiada. Ona odeszła od swego legalnego męża i żyła z Herodem. Jan piętnował ten układ, przez co naraził się Herodiadzie, któranamawiała Heroda, by ten zgładził Jana Chrzciciela.
Mat. 14:5
5. Ale gdy go on chciał zabić, bał się ludu: albowiem go za proroka mieli.

Mat 4:12
Mat 11:2 – Jan w więzieniu dowiaduje się o dokonaniach Pana
(BG)

Jan – wątpliwości co do Jezusa:
Gdy Jan został uwięziony, Pan Jezus odszedł z Judei do Galilei i tam rozwijał swoją ewangelizacyjną pracę. Dokonał wielu cudów i niepojętych rzeczy.
Jan wysłał swoich uczniów, by zapytali Pana, czy jest Mesjaszem. Dlaczego Jan miał takie wątpliwości? Prawdopodobnie nie rozumiał dobrze celu pierwszego przyjścia Mesjasza. Chyba sądził, podobnie jak cały naród, że Mesjasz obwoła się królem i od razu założy królestwo, na wzór królestw tego świata. Tymczasem Pan działał w inny sposób. Stał się kaznodzieją głoszącym królestwo Boże.

Mat. 11:2-6
2. A Jan usłyszawszy w więzieniu o uczynkach Chrystusowych, posławszy dwóch z uczniów swoich,
3. Rzekł mu: Tyżeś jest on, który ma przyjść, czyli inszego czekać mamy?
4. A odpowiadając Jezus, rzekł im: Szedłszy, oznajmijcie Janowi, co słyszycie i widzicie.
5. Ślepi widzą, a chromi chodzą, trędowaci biorą oczyszczenie, a głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, i ubogim Ewangielija opowiadana bywa;
6. A błogosławiony jest, który się nie zgorszy ze mnie.
Tymi słowami Pan Jezus upewnił Jana o swoim mesjaństwie. Zwrócił mu uwagę, że działa jak Mesjasz, wypełniając mesjańskie proroctwa.
(BG)

Świadectwo Jezusa o Janie Chrzcicielu:
Mat. 11:7-15
7. A gdy oni odeszli, począł Jezus mówić do ludu o Janie: Coście wyszli na puszczę widzieć? Izali trzcinę chwiejącą się od wiatru?
8. Ale coście wyszli widzieć? Izali człowieka w miękkie szaty obleczonego? oto którzy miękkie szaty noszą, w domach królewskich są.
9. Ale coście wyszli widzieć? Izali proroka? zaiste powiadam wam, i więcej niż proroka.
10. Boć ten jest, o którym napisano: Oto ja posyłam Anioła mego przed obliczem twojem, który zgotuje drogę twoję przed tobą.
11. Zaprawdę powiadam wam: Nie powstał z tych, którzy się z niewiast rodzą, większy nad Jana Chrzciciela; ale który jest najmniejszym w królestwie niebieskiem, większy jest, niżeli on.
12. A ode dni Jana Chrzciciela aż dotąd królestwo niebieskie gwałt cierpi, a gwałtownicy porywają je.
13. Bo wszyscy prorocy i zakon aż do Jana prorokowali.
14. A jeźli chcecie przyjąć, onci jest Elijasz, który miał [ma] przyjść.
15. Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
(BG)

Ludzie musieli być poruszeni takim świadectwem.
Pan Jezus wyraźnie zastosował proroctwo Iz 40 oraz Malachiasza 3 i 4 do osoby Jana Chrzciciela. Słysząc takie słowa mieli przekonanie, że na ich oczach realizuje się Boży plan, gdyż wypełnia się Pismo św.
Łuk. 7:29-30
29. Tedy wszystek lud słysząc to, i celnicy, wielbili Boga, będąc ochrzczeni chrztem Janowym.
30. Ale Faryzeuszowie i zakonnicy pogardzili radą Bożą sami przeciwko sobie, nie będąc ochrzczeni od niego.
(BG)

Pan Jezus zapewne wiedział, że Jan zostanie w tym więzieniu wkrótce zabity.

Śmierć Jana:
Prorok zakończył życie w wyniku zemsty mściwej kobiety.
Mar. 6:17-28.

Podsumowanie misji Jana:
Czy skutecznie wypełnił powierzone mu zadanie?
O, tak! Rozbudził duchowe życie narodu izraelskiego. Uczulił ich na grzech i wykazał potrzebę nawrócenia. Wielkie rzesze ludzi skorzystało z jego chrztu, nawracając się i robiąc duży krok w stronę przyjęcia Mesjasza.

Sam Pan Jezus uznaje go za Eliasza, który był przepowiedziany w Piśmie:
Mat 17:10 – Pan Jezus o misji Jana:
(10): I pytali go uczniowie jego, mówiąc: Cóż tedy nauczeni w Piśmie powiadają, że ma Elijasz pierwej przyjść? (11): A Jezus odpowiadając, rzekł im: Elijaszci pierwej przyjdzie i naprawi wszystko; (12): Ale wam powiadam: Iż Elijasz już przyszedł, wszakże nie poznali go, ale uczynili mu, cokolwiek chcieli; takci i Syn człowieczy ma ucierpieć od nich. (13): Tedy zrozumieli uczniowie, że o Janie Chrzcicielu mówił do nich. [Biblia Gdańska, Mt 17]
Można określić go jako wiernego przyjaciela oblubieńca, który zabiegał na rzecz oblubieńca o względy oblubienicy.
Tak właśnie czynił Jan. Zachęcał wszystkich do nawrócenia i wskazywał, że tuż za nim idzie oblubieniec. Lojalny i wierny przyjaciel, aż do śmierci. Wykonał to, co mu Bóg powierzył.
Jn 3:28-30
28. Wy sami jesteście mi świadkami, że powiedziałem: Ja nie jestem Mesjaszem, ale zostałem przed Nim posłany.
29. Ten, kto ma oblubienicę, jest oblubieńcem; a przyjaciel oblubieńca, który stoi i słucha go, doznaje najwyższej radości na głos oblubieńca. Ta zaś moja radość doszła do szczytu.
30. Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał.
(BT)

Tysiąclecie. Królestwo Chrystusa. Kiedy? Nad kim? I jak? Zapraszamy do obejrzenia slajdów z prezentacji wygłoszonej przez Adama Urbana. Nagranie samego wykładu wyszło niestety nie najlepiej (https://www.youtube.com/watch?v=nK81u4dcRcY), więc mamy nadzieję, że teraz łatwiej będzie zapoznać się z tematem.

Śmierć Jezusa obejmuje swym zasięgiem każdego człowieka, a więc każdy potomek Adamy i Ewy zostanie objęty korzyściami z niej płynącymi – zbawieniem z tego, co w wyniku grzechu w Edenie spadło na Adama i jego wszystkie dzieci!

1 Tym. 4:10: „Dlatego pracujemy i jesteśmy lżeni, że pokładamy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących”.
(a zatem niewierzący też są zbawiani, choć wierzący bardziej – powrócimy do tego później).

Dz. 24:15: „Mając nadzieję w Bogu, że będzie zmartwychwstanie, którego i oni oczekują, zarówno sprawiedliwych, jak i niesprawiedliwych”.
(a zatem niesprawiedliwi też wstaną z grobów).

Jest to możliwe dlatego, że Jezus swoją ofiarą unieważnia wyrok wydany na Adama i następnie dziedziczony przez jego wszystkie dzieci!

Jana 1:29: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata”.
(grzech świata, nie grzechy świata – jeden grzech Adamowy, przez który Adam utracił szansę uzyskania życia wiecznego i który dziedzicznie obciąża cały świat).

Mat. 18:11 = Łuk. 19:10: „Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło”. (odzyskać dla człowieka szansę na zdobycie życia wiecznego, jaką w Edenie otrzymał Adam i jaką następnie stracił).

Rzym. 5:18,19: „A zatem, jak przez upadek jednego człowieka [Adama w raju] potępienie na wszystkich ludzi, tak też przez dzieło usprawiedliwienia jednego [Jezusa] dla wszystkich ludzi usprawiedliwienie ku żywotowi. Bo jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu [nie tylko ten jeden, który był nieposłuszny, ale wielu = wszyscy] stało się grzesznikami, tak też przez posłuszeństwo jednego [Jezusa w trakcie składania ofiary] wielu [nie tylko ten jeden, który był posłuszny, ale wielu = wszyscy] dostąpi usprawiedliwienia”.

Kto dokładnie czyta te wersety, na pewno zauważa, że żaden z nich nie mówi o zbawieniu wszystkich do życia wiecznego, lecz o zbawieniu wszystkich od tego, co sprowadził na nich pierwszy człowiek – od potępienia, jakie spadło na Adama za jego nieposłuszeństwo, od wydanego na niego wyroku śmierci dziedziczonego przez wszystkie następne pokolenia aż do dzisiaj.

Zdecydowana większość wersetów Biblii mówiących o zbawieniu nie ma na myśli zbawienia do życia wiecznego, lecz zbawienie od wyroku wydanego na Adama
i dziedziczonego przez wszystkich ludzi, tak by kiedyś wszyscy ludzie, uwolnieni od tego wyroku, mogli stanąć na własnej próbie do życia, tak jak kiedyś stał na niej Adam, lecz ją przegrał (głównie z powodu braku doświadczenia z grzechem i jego skutkami).

Nieprzyjęcie Jezusa nie skutkuje żadnym dodatkowym potępieniem!
Jeśli ktoś nie przyjmuje Jego ofiary, po prostu pozostaje pod wyrokiem Adamowym, pod którym dziedzicznie i tak znajduje się już od urodzenia.
Nie można ponownie potępić ani ponownie skazać już potępionego i już skazanego!

Jana 3:36: „Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia, lecz gniew Boży [w postaci wyroku z powodu grzechu Adama] pozostaje na nim”.

Rzym. 5:8,9: „Lecz Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami [z powodu dziedziczonego grzechu i wyroku Adama], Chrystus za nas umarł. Tym bardziej więc teraz, będąc usprawiedliwieni jego krwią, będziemy przez niego zbawieni od gniewu [gniewu i wyroku dziedziczonego po Adamie, który jest zdejmowany z każdego, kto wiarą przyjmie Jezusa jako swego zastępcę w karze dziedziczonej po Adamie]”.

Czytaj dalej:

• Strona 1
• Strona 2
• Strona 3
• Strona 4
• Strona 5
• Strona 6
• Strona 7

Lecz stało się to wszystko, żeby się wypełniły Pisma proroków.

– Ewangelia wg Mateusza 26:56

Zapraszamy wszystkich do poszukania w Piśmie Świętym zacytowanych wersetów oraz ich wypełnień, aby wiara wasza „nie gruntowała się na mądrości ludzkiej, ale na mocy Bożej” (1 Koryntian 2:5). „A Bóg w ten sposób spełnił to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków, że Jego Mesjasz będzie cierpiał” (Dzieje 3:18). „To zaś zostało opisane, abyście uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, oraz abyście wierząc, mieli życie w Jego Imieniu” (Jana 20:31).

O Mesjaszu prorokowano, że:

1. Miał być zdradzony przez przyjaciela: Psalm 41:10; 55:13-15. Zobacz: Mateusza 26:47-50; Jana 13:18.
2. Miał być sprzedany za 30 srebrników: Zachariasza 11:12. Zobacz: Mateusza 26:14,15.
3. Uzyskane pieniądze miały być rzucone garncarzowi: (a) srebrniki, (b) 30 sztuk, (c) porzucone, (d) w domu Pańskim: Zachariasza 11:13. Zobacz: Mateusza 27:3-10.
4. Miał wołać do Boga i być wysłuchanym przez Niego: Psalm 22:25. Zobacz: Łukasza 22:41-44; Żydów 5:7.
5. Jego uczniowie mieli Go opuścić: Zachariasza 13:7. Zobacz: Mateusza 26:31,56; Marka 14:27.
6. Miał zostać oskarżony przez fałszywych świadków: Psalm 27:12; 35:11; 109:2. Zobacz: Mateusza 26:59,60.
7. Miał być bity laską w policzek: Micheasza 5:1. Zobacz: Mateusza 26:67 (lub trzciną czy rózgami); Marka 15:19; Łukasza 22:63,64.
8. Miał być ubiczowany: Izajasza 50:6; 53:5. Zob. Mateusza 27:26; Jana 19:1.
9. Mieli pluć na Niego: Izajasza 50:6. Zobacz: Mateusza 26:67; 27:30; Marka 15:19.
10. Jego oblicze miało być zeszpecone: Izajasza 52:14. Zobacz: Mateusza 26:67; 27:29,30; Marka 15:17-19; Łukasza 22:64.
11. Miał milczeć przed swoimi oskarżycielami: Izajasza 53:7. Zobacz: Mateusza 27:12-14; Marka 15:3-5; 1 Piotra 2:23.
12. Miał być wzgardzony i odrzucony przez lud: Psalm 22:7; Izajasza 53:3. Zobacz: Marka 9:12; 15:17-20.
13. Miał być zraniony i posiniaczony: Izajasza 53:5. Zobacz: Mateusza 27:26,29,30; Marka 15:15,17,19.
14. Jego ręce i stopy miały być przebite: Psalm 22:17. Zobacz: Łukasza 23:33; Jana 20:25-27.
15. Miał być policzony z przestępcami (złodziejami): Izajasza 53:12. Zobacz: Mateusza 27:38; Marka 15:27,28; Łukasza 22:37; Jana 19:18.
16. Miał się modlić za swoich prześladowców: Izajasza 53:12; Psalm 109:4. Zobacz: Łukasza 23:34.
17. Lud miał pogardliwie potrząsać głowami na Jego widok: Psalm 22:8; 109:25. Zobacz: Mateusza 27:39.
18. Lud miał się z Niego naigrawać: Psalm 22:9. Zobacz: Mateusza 27:41-44; Łukasza 23:35-37.
19. Lud miał na Jego widok się dziwić: Psalm 22:18; Izajasza 52:14. Zobacz: Łukasza 23:35.
20. Jego szaty miały być rozdzielone, a o suknię miały być rzucone losy: Psalm 22:19. Zobacz: Mateusza 27:35; Marka 15:24; Łukasza 23:34; Jana 19:23,24.
21. W południe ciemność miała okryć ziemię: Amosa 8:9. Zobacz: Mateusza 27:45; Marka 15:33; Łukasza 23:44.
22. Miał zawołać: „Boże mój! Boże mój! czemuś mnie opuścił?”: Psalm 22:2. Zobacz: Mateusza 27:46; Marka 15:34.
23. Miał mieć pragnienie: Psalm 22:16; 69:4,22. Zobacz: Jana 19:28.
24. Mieli Jemu podać do picia ocet i żółć: Psalm 69:22. Zobacz: Mateusza 27:34,48; Marka 15:23,36; Łukasza 23:36; Jana 19:29.
25. Miał „wylać na śmierć” swoje ludzkie życie: Izajasza 53:12. Zobacz: Jana 10:17,18.
26. Jego ludzkie życie miało stać się ofiarą za grzech: Izajasza 53:10-12. Zobacz: Mateusza 26:27,28; Jana 6:51; 10:11,15,16; 1 Koryntian 15:3; Żydów 2:9; 7:27; 9:26-28.
27. Miał powierzyć swojego ducha w Boże ręce ? swoje prawo do życia jako człowiek: Psalm 31:6. Zobacz: Łukasza 23:46.
28. Miał być zabity, „nie za własne grzechy”, w środku 70. symbolicznego tygodnia, mianowicie w okresie Paschy, jako antytypiczny, będący bez skazy, Baranek Paschalny: Daniela 9:26,27; Wyjścia 12:5; Izajasza 53:7,9. Zobacz: Jana 1:29; 1 Koryntian 5:7; 2 Koryntian 5:21; Żydów 4:15; 7:26; 9:14; 1 Piotra 1:18,19; 2:22.
29. Jego przyjaciele mieli stać z dala od Niego: Psalm 38:12; 88:9,19. Zobacz: Mateusza 27:55,56; Marka 15:40,41; Łukasza 23:49.
30. Jego kości (chociaż oddzielone i możliwe do policzenia z powodu dotkliwych cierpień krzyżowania ? Psalm 22:15,18) nie miały być złamane: Psalm 34:21; Wyjścia 12:46. Zobacz: Jana 19:31-36.
31. Miał być przebity: Zachariasza 12:10. Zobacz: Jana 19:34-37; Objawienie 1:7.
32. Miał doznać porażenia serca, które pod żarem gorączki stopiłoby się jak wosk pod wpływem ognia: Psalm 22:15-16. Zobacz: Jana 19:34.
33. Miał być pochowany w grobowcu bogatego człowieka: Izajasza 53:9. Zobacz: Mateusza 27:57-60; Marka 15:42-46; Łukasza 23:50-53; Jana 19:38-42.
34. Miał dostarczyć to, czego nie mógł dać nikt z upadłego rodu Adamowego, mianowicie, okup, wymaganą równowartość, doskonałe ludzkie życie, aby odkupić, zapłacić za doskonałe ludzkie życie, które Adam oraz wszyscy z jego rodu, znajdujący się w jego biodrach, utracili przez grzech Adama: Psalm 49:8; Powtórzonego Prawa 19:21; Ijoba 33:24; Przypowieści 11:1; Izajasza 53:4-6, 10-12. Zobacz: Mateusza 20:28; Marka 10:45; Jana 6:51; 1 Koryntian 15:3; 1 Tymoteusza 2:6; 1 Piotra 2:24.
35. Jego ofiarnicza śmierć miała być dobrowolna, a On z radością miał czynić wolę Bożą: Psalm 40:7-9. Zobacz: Żydów 10:1-14; 12:2; Jana 4:25,26,34; 6:51; 10:17,18; 14:31; 15:11; 17:4,13.

W świetle Pisma Świętego, rozumu i faktów, tych 35 szczególnych proroctw wypełnionych w ciągu jednego dnia, przedstawionych powyżej, nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że Jezus z Nazaretu jest prawdziwym Mesjaszem. Inne Mesjańskie proroctwa, jak np., odnoszące się do Jego zmartwychwstania dnia trzeciego, wypełniły się w Nim a nie w kimś innym.

Ponieważ 35 powyższych proroctw, dotyczących cierpień oraz śmierci Mesjasza, wypełniło się tak realistycznie w Jezusie podczas Jego pierwszego adwentu, a nie w kimś innym, możemy być pewni, że wypełnienie wielu innych proroctw natchnionych przez Boga, a dotyczących chwalebnego panowania Mesjasza, które wkrótce ma nadejść w celu błogosławienia „wszystkich rodzin ziemi„, jest tak samo pewne. Cóż za wspaniała perspektywa roztacza się w Słowie Bożym, szczególnie dla wierzących Żydów i wierzących pogan! ” ? nadzieję mamy w Bogu żywym, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a najwięcej wiernych” (1 Tymoteusza 4:10).

Źródło: Sztandar Biblijny, 1996, s. 19-20.