„Chodźcie, rozpatrzmy to razem ? mówi PAN!” – Księga Izajasza 1:18

Większość chrześcijan wierzy, że Biblia jest Boskim objawieniem. Czy istnieją jednak dowody, które pozwalają na wyciągnięcie takiego wniosku? Choć pytanie to można rozważyć z wielu różnych punktów widzenia, odpowiemy na nie ze strony rozumu.

Biblia jest jedną z najstarszych istniejących książek i pomimo trwających wiele stuleci ataków na nią z wielu stron, nadal z roku na rok należy do najlepiej sprzedających się dzieł. Jej wpływ na rzecz dobra i wolności jest powszechnie uznawany, a narody, które zwróciły uwagę na jej nauki rozwinęły na ogół wyższe standardy moralne i pozwoliły ludziom na więcej wolności.

Biblia wskazuje na jedną osobę

Od pierwszej do ostatniej strony Biblia skupia się na jednej wybitnej postaci – Jezusie z Nazaretu – który, jak twierdzi, jest Synem Bożym. Pozabiblijna historia potwierdza jego istnienie i to, że został ukrzyżowany, ponieważ wygłaszał niepopularne nauki.

Większość pisarzy Nowego Testamentu osobiście miała okazję być uczniami Jezusa, a ich pisma miały na celu wyjaśnienie jego nauk. Uczniowie ci nie byli fanatykami, lecz rozsądnymi i logicznie myślącymi ludźmi. Jak więc możemy wyjaśnić ich poświęcenie się dla sprawy Jezusa, zwłaszcza po tym jak został on skazany na śmierć? Wiedzieli oni, że w ten sposób narażą się na prześladowania, a nawet śmierć. Musieli więc być przekonani, przez bezsporny dowód, że Jezus był tym, za kogo się uważał – Synem Bożym, Mesjaszem posłanym przez Boga Abrahama.

Pisarze i księgi Starego Testamentu

Pisarze Starego Testamentu także byli na ogół uważani za ludzi wiernych Panu, choć ich słabości i niedociągnięcia były znane. Jeśli Biblia została napisana przez nienatchnionych mężczyzn, którzy chcieli zaprezentować swoje pisma jako natchnione Słowo Boże, dlaczego pisarze ci nie przedstawili siebie i swoich bohaterów jako ludzi o nieskazitelnych charakterach? Z pewnością nie można tego powiedzieć o Dawidzie, Salomonie czy Samsonie.

Pięcioksiąg Mojżesza

Pierwsze pięć ksiąg Biblii, znane jako Tora lub Pięcioksiąg Mojżeszowy, określały prawa, które powszechnie uważane są za lepsze od innych starożytnych praw i tworzą ramy prawne wielu współczesnych narodów. Dziesięć Przykazań brzmi niezwykle w swej prostocie i wszechstronności. Stanowią one podsumowanie szerszego zbioru przepisów.

Wyższość praw Izraela

Weźmy pod uwagę niektóre z istotnych cech izraelskich praw:

1. Zapewniały one jednakowe traktowanie zarówno dla biednych, jak i bogatych. Prawo nakazywało także czas odnowienia każdego pięćdziesiątego roku – rok jubileuszowy*. Uniemożliwiało to niesłuszne gromadzenie posiadłości i bogactw w rękach nielicznych.
2. Raz na siedem lat kapłani zobowiązani byli do przeczytania całego prawa wobec wszystkich mieszkańców, tak aby nawet najbiedniejsi i najmniej wykształceni nie byli nieświadomi swoich praw.
3. Ustawy wspierały również prawa i interesy obcokrajowców, a nawet wrogów.
4. Prawa zwierząt były chronione. Zakazano znęcania się nad nimi i zapewniano im odpoczynek od pracy.
5. Pokolenie Lewiego, pomocnicy kapłanów, nie mogli posiadać ziemi, lecz byli wspierani przez lud dobrowolnymi dziesięcinami lub datkami.
6. Zarządzenia sanitarne zostały szczegółowo określone i zapewniały one wysoki poziom zdrowotny społeczeństwa.

Biblia przedstawia jeden plan i cel Boga

Jednym z niezwykłych dowodów na to, że Biblia jest Boskim objawieniem, jest fakt, że wszyscy jej pisarze – Mojżesz, prorocy i pisarze Nowego Testamentu – na przestrzeni 1500 lat przedstawili jedną, wspólną linię myśli.

Jaka jest ta wspólna myśl? Pierwsze trzy rozdziały Biblii opisują stworzenie i upadek człowieka w grzech, ostatnie trzy zapowiadają jego uzdrowienie. Cała część pośrodku opisuje kolejne etapy Boskiego planu na drodze do spełnienia tego celu, podając je „trochę tu, trochę tam” (Izajasza 28:10).

Cała Biblia wskazuje na potrzebę Zbawiciela, który byłby gotów oddać samego siebie w ofierze za grzech ojca Adama. Pisarze Starego Testamentu prorokują o Nim, czasem bardzo szczegółowo. Pisarze Nowego Testamentu opisują spełnienie tych proroctw, wskazując, że Boski plan przewiduje również „małą trzódkę” współdziedziców, którzy złączą się z Mesjaszem w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi (Rodzaju 12:3, Galatów 3:16,29).

Biblia, we wszystkich jej częściach, trzyma się doktryny, której nie sposób znaleźć w żadnej innej religii. Nauki, że ludzkość zostanie odzyskana przez wielki cud – zmartwychwstanie umarłych (kliknij ten link, by posłuchać nagrania na youtube). W tym czasie wszyscy, którzy kiedykolwiek żyli będą mieli okazję odzyskać wszystko to, co zostało utracone przez grzech. I jeśli z serca dokonają pełnej reformy, zostanie im udzielone życie wieczne na doskonałej ziemi.

Wierzymy, że dla rozsądnego i nieuprzedzonego umysłu nauki Biblii potwierdzają istnienie i działanie mądrego, potężnego, sprawiedliwego i kochającego Stwórcy. Obiecane odkupienie przeklętej przez grzech rasy krwią Jezusa jest podstawą dla restytucji (czasu odnowienia).

Nie jest to bajka lub niespełnione życzenie.

Źródło: The Bible: A Divine Revelation, ukbiblestudents.co.uk

—————————————————————

* Rok jubileuszowy – gospodarka Izraela opierała się na rolnictwie. Ziemia była najważniejszym towarem. Przez 49 lat możliwe było nabycie tylu gruntów, ile to tylko możliwe. W pięćdziesiątym, jubileuszowym roku ziemia wracała jednak do pierwotnych właścicieli. W ciągu 49 lat cenę ziemi obliczano w ścisłym powiązaniu z ilością lat pozostających do następnego jubileuszu. Im bliżej było do roku jubileuszowego, tym mniejsza była wartość pola. Zawyżanie cen w jakikolwiek sposób było nielegalne. Ci, którzy byli mniej zdolni w zakresie wykorzystywania swojej ziemi, oczywiście łatwiej popadali w długi. Mogli zaprzedać samych siebie na służbę wierzycielowi, ale prawo zakazywało znęcania się nad nimi podczas tej służby. Co siedem lat albo w roku jubileuszowym – zależnie od określonych warunków – wszystkie te osoby odzyskiwały wolność, a długi było likwidowane (por. Wyjścia 21:2, Kapłańska 25:39-42, Powtórzonego Prawa 15:12-14; K. Rawson, Powrót do hebrajskiego dziedzictwa, Białogard 2014, Wydawnictwo „Straż”, s. 45-54).