Mt 24:37-39 BT5 „A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem [gr. parousia – obecność] Syna Człowieczego. Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem [gr. parousia – obecność] Syna Człowieczego.”

Łk 17:26-27 BT5 „Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: (27) jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; a przyszedł potop i wygubił wszystkich.”

Dni Noego są w Słowie Bożym zestawione z dnia Syna Człowieczego. Chodzi o obecność Jezusa czyli Jego paruzję i choć każdą obecność poprzedza przyjście, to jednak słowo 'przyjście’ w tych fragmentach zawężałoby ich znaczenie.

Tutaj chodzi o cały czas budowania arki i głoszenia Prawdy przez Noego otaczającemu go światu. Były oczywiście różne podejścia do tej sprawy, tak jak różne są podejścia świata, wierzących i wierzących w teraźniejszej prawdzie, którzy w „głębszej mowie proroczej poszukują swojego wzmocnienia”.

Jest wiele wersetów opisujących ten czas: 2 Piotra 3:4-9, 2 do Tymoteusza 3:1-5.

Dz 1:9 BT5 „Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu.”

Opis mówi, że Pan został podniesiony, a obłok zabrał go od oczu uczniów, został wzięty w obłoku.

W Księdze Królewskiej 18 opisaną mamy historię Eliasza i króla Achaba, a także suszę i nadchodzący deszcz, który ogłosił wcześniej Eliasz. Sługa miał iść i wracać siedem razy, a dopiero za siódmym razem widać było mały obłok. Można to zestawić z listami naszego Pana do siedmiu zborów – 7 okresów rozwoju prawdziwego Kościoła. Dopiero 7 zbór – Laodycea – w czasie żniwa doczekał się małego początku.

Oczywiście, gdy myślimy o dniach Noego, to nie tyle patrzmy na sąsiadów – świat, ale patrzmy na samych siebie. Co robił Noe w dniach Noego? Musiał znaleźć i wybrać pierwsze drzewo, musiał zdecydować jakiej użyje siekiery, musiał ściąć pierwsze drzewo i popracować nad nim, potem kolejne i kolejne. Zanim Noe wszedł do arki, wprowadził tam wszystkie zwierzęta, zebrał żywność, przygotował arkę. A gdy już wszedł z całym dobytkiem i rodziną minął jeszcze tydzień nim deszcz zaczął padać.

Działalność naszego Pana i wiernych we wtórej obecności jest podobna do działalności Noego przed i w czasie potopu. Wszystko to napisano ku naszej nauce.

Będą pojawiać się różne próby, szczególnie na dwóch punktach:

– wierności

– cierpliwości

2Tm 3:1 BT5 „A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne.”

Osbserwujemy zbliżanie się kościołów i świata ekonomii pod patronatem papiestwa, wielu braciom brakuje iwary – i w Noego (w stworzenie i w potop), i w Paruzję Pana Jezusa. Obyśmy mieli dość siły, by umacniać wiarę swoją i tych, którzy są wokół nas.

Goliat – jeden z potężnych ludzi opisanych w Starym Testamencie, którzy nie byli jednak potomkami nefilimów z czasów Noego (1 Moj. 7:21-24; 2 Piotra 2:5).

Jeden z naszych czytelników zapytał: czy niektórzy nefilimowie (giganci) z czasów Noego przeżyli potop?

Istnieje kilka wersetów, które mogłyby sugerować coś takiego. Na przykład 4 Ks. Mojżeszowa 13:28-34 mówi, że zwiadowcy izraelscy widzieli w ziemi Kanaan olbrzymów – potomków Anaka.

Podobny fragment to 5 Ks. Mojżeszowa 3:11. Jest tam napisane, że niejaki „Og, król Baszanu, był ostatnim z rodu olbrzymów”.

Wyjaśnienie tych wersetów znajduje się w 1 Ks. Mojżeszowej 7:21-24 – „… wyginęło wszelkie ciało poruszające się na ziemi … Wszystko, co miało w nozdrzach tchnienie życia… Pozostał tylko Noe i to, co z nim było w arce.” Dlatego żadni giganci (nefilimowie – potomkowie upadłych aniołów i córek ludzkich) nie przeżyli potopu Noego.

Kiedy więc Mojżesz pisał w 5 Moj. 3:11, że tylko Og pozostał z olbrzymów (hebr. rephaim) to nie odwoływał się do olbrzymów (hebr. nephilim) z czasów Noego, ale do potężnych, wielkich fizycznie ludzi żyjących po potopie za czasów Abrahama, prawdopodobnie rody: Refaitów, Zuzytów i Emitów z 1 Ks. Moj. 14:5. Zostali oni pokonani przez króla elamskiego Kedorlaomera, wspieranego przez innych królów (14:1), a ten z kolei został pokonany przez Abrahama, gdy uwalniał on Lota i jego domowników z niewoli.

Znamy też historię Goliata, Filistyńczyka, zabitego przez Dawida (1 Samuela 17:4). Widzimy z tych przykładów, że po potopie w wielu pokoleniach żyli wielcy ludzie (w tym sensie olbrzymi), ale żaden z nefilimów z czasów potopu.

Jeśli chodzi o opis tchórzliwych zwiadowców z 4 Moj. 13:28-34 to warto zauważyć, że była tu spora hiperbola [wyolbrzymienie opisu]. Zwiadowcy twierdzili, że „wydali się sobie przy nich [przy mieszkańcach Kanaanu] jak szarańcza”, co nie może być rozumiane dosłownie. Najlepszy dowód, że nie byli to starodawni, przedpotopowi giganci (potomkowie synów Bożych), to ten, że dwaj odważni zwiadowcy, Jozue i Kaleb, nie przestraszyli się ich.

4 Ks. Mojżeszowa 14:6-9 – 

„A Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego, spośród tych, którzy zbadali tę ziemię, rozdarli swoje szaty i rzekli do całego zboru izraelskiego: Ziemia, przez którą przeszliśmy, aby ją zbadać, jest ziemią bardzo, bardzo dobrą. Jeżeli Pan ma w nas upodobanie, to wprowadzi nas do tej ziemi i da nam tę ziemię, która opływa w mleko i miód, Tylko nie buntujcie się przeciw PANU! Nie bójcie się mieszkańców tej ziemi. Tak! Padną naszym łupem! Nie mają osłony! Z nami zaś jest PAN! Nie bójcie się ich!”

Ostatnie potwierdzenie pochodzi z Nowego Testamentu. W 2 Liście Piotra 2:5 czytamy, że „Bóg starożytnego świata nie oszczędził, lecz ocalił jedynie ośmioro wraz z Noem, zwiastunem sprawiedliwości, zesławszy potop na świat bezbożnych”.

*****

Polecamy również nasz artykuł pt. Koniec świata (synteleia tou aionos) oraz wiele materiałów zgromadzonych w naszym specjalnym wpisie na czas epidemii.