To wielki przywilej, że możemy pocieszać i opowiadać ewangelię drugim. Możemy udzielać wsparcia i zachęty, ale także potrzebujemy takiej zachęty jedni od drugich.

Apostoł Paweł zwraca uwagę, że wśród dzieci Bożych jego czasu „wielu [było] chorych, a niemało ich zasnęło”. Podoba jest sytuacja w obecnym czasie.

Obecny świat zamknięty jest w niedowiarstwie, dotyczy to i Żydów, i pogan, i nominalnych chrześcijan – chrześcijan tylko z nazwy. Nie wszyscy dziś chcą być pocieszeni.

Dla nas jednak jest to wielka radość, że możemy rozumieć prawdę o tym, co oznacza śmierć, piekło i zmartwychwstanie. Tę wielką ewangelię możemy zwiastować wszystkim cichym i chętnym.

Zwracajmy jedni drugim uwagę na Boską opatrzność i wsparcie. Bez tego nic nie ma, nie damy rady sami, ale jeśli będziemy ufać, to Pan będzie nas oczywiście doświadczał, ale nigdy nas nie opuści.

Słowo Boże zachęca, by wierzący zamknęli się w swoich pokojach, sam na sam z Bogiem, upadli na kolana i dziękowali za wszystko. Jak mówi Psalmista: „W rękach twoich są czasy moje” (Psalm 31:3).

Nadzieja jest tym, co trzyma nas razem i tym, co trzyma nas na powierzchni. To jest to światło, światłość świata. Nasz Pan Jezus Chrystus stał się tą światłością jako Odkupiciel i światło o nim przyświeca nam ze Słowa Bożego.

List do Hebrajczyków 2:5-11 – „Synu mój, nie lekceważ karania Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. Bo kogo miłuje Pan, tego karze,
chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje. Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? Jeśli jesteście bez karania, którego uczestnikami stali się wszyscy, nie jesteście synami, ale dziećmi nieprawymi. Zresztą, jeśliśmy cenili i szanowali ojców naszych według ciała, mimo że nas karcili, czyż nie bardziej winniśmy posłuszeństwo Ojcu dusz, a żyć będziemy? Tamci karcili nas według swej woli na czas znikomych dni. Ten zaś czyni to dla naszego dobra, aby nas uczynić uczestnikami swojej świętości. Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości.”

Oczywiście w naszym rozwoju duchowym, pośród prób i doświadczeń, potrzebujemy pocieszenia i wzmocnienia. Potrzebował go Kościół Chrystusowy, potrzebował tej obecności i wzmocnienia także sam Pan zbawienia, nasz Pan Jezus Chrystus.

Z pewnością, największe to pocieszenie znajduje się w Boskiej obietnicy. W obietnicy, że płacząca Rachela zostanie pocieszona, bo jej dzieci powrócą „z ziemi nieprzyjacielskiej” (Jeremiasza 31:15-17). Wiemy ze Słowa Bożego, że ta ziemia to grób, stan niebytu, ale w Biblii ten stan przyrównany jest także do snu, bo będzie z niego obudzenie.

Tego obudzenia dokona Syn Boży, który położył swoje własne życie jako ofiarę za nas. W Słowie Bożym znajdujemy wiele zapowiedzi zmartwychwstania i czasów błogosławienia ludzkości: Dzieje 24:15, Jana 5:28-29, Objawienie 21:1-4.

Diabeł nie ma piekła w swoich rękach. On jest mordercą, sprowadza ludzi do piekła, ale Objawienie 1:18 mówi, że to Jezus ma klucze piekła i śmierci. Nie jest to piekło z diabłami, z ogniem, ale grób, stan śmierci, a Bóg obiecuje wskrzeszenie i udzielenie nowych ciał wskrzeszanym istotom.

(Wykład wygłoszony przez brata Czesława Rucińskiego, 7 stycznia 2024 r., zbór w Bydgoszczy)

Kiedy burza minęła, wspaniale świeciło zachodzące słońce, a spokojne wody pięknie lśniły w kolorach różu i złota. (Fot. wallhere.com)

„Gdy on sprawi pokój, kto go wzruszy?” [Księga Hioba 34:29]. Kto jeśli nie On, „Bóg wszelkiej pociechy”, może udzielić pokoju pośród niepokoju, powstającego w duszy jak nagła burza na morzu? Jak zagrożeni żeglarze na morzu, wołamy do Niego, a on doprowadza nas do upragnionego, błogiego portu ciszy i pokoju w Bogu.

Jakie wołanie sprowadza ten pokój? Nie jest nim modlitwa o usunięcie wszelkich powodów do niepokoju, ponieważ wolą Bożą nie zawsze jest zesłanie pokoju duchowi ludzkiemu w ten sposób; to nie zawsze jest najlepszy sposób. Jest jednak wołanie, które zawsze sprowadza pokój, którego nikt nie „wzruszy”. Wołaniem tym jest modlitwa o błogie, ufne i pełne miłości poddanie się woli Bożej.

„Niech się Twoja, a nie moja, wola spełni,
Niech Twa wola moją wolę wypełni.
Proszę o pokój, ale pokój ten oznacza,
że się człowiek z Tobą Panie zjednacza.”

Co niepokoi mojego ducha? Czy to niepokój o moją pracę, moje finanse, moją reputację, moich przyjaciół? Przypuśćmy, że mój Ojciec w niebie wysłucha moje modlitwy i usunie wszystkie widoczne przyczyny niepokoju w stosunku do jednej albo do wszystkich tych spraw. To nie zapewniłoby trwałego pokoju, bo w życiu tak pełnym niepewności jak to, jutro pewnie pojawią się nowe powody do niepokoju.

Jeśli jednak powiem: „Panie, spraw, aby każda z tych rzeczy, które tak ściśle dotyczą mojego spokoju ducha, znalazła się pod Twoją kontrolą. Uporządkuj wszystko w pełni zgodnie z Twoją wolą, bo Ty jesteś moim Ojcem i moim Przyjacielem. Twoją wolą jest to, by Twoje dzieci miały wszystko, co najlepsze, a Ty wiesz, co jest najlepsze dla mnie”. Wtedy znajdę swoje miejsce odpoczynku! Jak znikać będzie poczucie przytłaczającej odpowiedzialności. Jak te troski rozpraszające moją uwagę zsuną się z serca, które jest zbyt słabe, by je udźwignąć, na silne ramię, na którym słusznie i lekko spoczywa panowanie nad wszystkimi rzeczami.

Jeśli nie doświadczymy od razu uczucia cichego i łagodnego ducha, który w oczach Boga jest tak wartościowy, nie powinniśmy się zniechęcać. Duch taki ma nie tylko wielką wartość, ale też często zdobywa się go za wielką cenę.

Następuje to po kolejnych bitwach, często powtarzających się wyrzeczeniach i zwielokrotnionych próbach, w których wyraźnie objawia się niezawodna troska i miłość Boga. Patrzyliśmy na fale morskie pod północno-wschodnim wiatrem; jakie były niespokojne i ciemne! Nagle, z zaciekłością, która wydawała się okrutna, deszcz zaczął lać się strumieniami, a nie stawiające oporu wody zupełnie się uspokoiły, jakby były zaskoczone. Kiedy burza minęła, wspaniale świeciło zachodzące słońce, a spokojne wody pięknie lśniły w kolorach różu i złota.

Natura ma swoje duchowe odpowiedniki. Zaskoczenie przychodzi za zaskoczeniem, jest to nagłe i przytłaczające. Duch, który kiedyś miotał się niespokojnie w porywistych wiatrach mniejszych prób, tonie teraz w słodkiej uległości pod cięższymi zmartwieniami. Uczymy się, że nawet podczas burzy Bóg był obecny, a w końcu Jego głęboka i stała miłość, Jego nieustająca obecność i Jego niezmienny pokój – to piękno boskości – wspaniale lśni w charakterze i życiu [wierzącego].

_________
R2058, „He Giveth Quietness.”

Nie smućcie się, gdyż radość Pana jest waszą ostoją.
– Księga Nehemiasza 8:10

Smutek rzeczywiście może przychodzić i często przychodzi jak potop, lecz w tym wszystkim Pan jest naszym Pomocnikiem. Dusza, która nigdy nie poznała dyscyplinowania smutkiem i udręką, nie doświadczyła jeszcze wartości miłości i pomocy ze strony Pana. To właśnie w czasie przytłaczającego smutku, kiedy przybliżamy się do Pana, On staje szczególnie blisko nas.

Psalmista (130) przekonał się o tym, gdy w głębokim utrapieniu wołał do Pana i rozważał o Jego sprawiedliwości, mówiąc:

Z głębokości wołam do Ciebie, o Panie!
Panie, usłysz mój głos:
nakłoń uszu Twych do głosu próśb moich.

Odczuwając własne braki i tęsknotę do pełnego wyzwolenia z wszelkiej niedoskonałości i prorokując o obfitych postanowieniach Boskiego planu co do zbawienia przez Chrystusa, dodaje:

Panie, jeśli będziesz nieprawości upatrywał [przypisał je nam], któż się ostoi? Ale u Ciebie jest odpuszczenie, aby się Ciebie bano [czczono].

Źródło: Codzienna niebiańska manna, s. 382.

*****

O, nie smuć się…

Smutek oczyszcza serce. Jeśli tylko nie przerodzi się w przewlekłe przygnębienie, zabijające wszelką radość, stanowi naturalną reakcję na trudne okoliczności życia i pomaga właściwie na nie reagować, a także okazywać współczucie innym smutnym i cierpiącym. Mimo to nikt nie lubi być smutny.

Jezus znał uczucie smutku, zdarzało Mu się też płakać. Wiedział zatem, że nie są to przyjemne doznania, a jednak nauczał, że sprowadzają błogosławieństwo, a nawet poczucie szczęścia, jak można by wnioskować ze znaczenia greckiego słowa „makarios” czy hebrajskiego „eszer”. Czy to możliwe, by osoba smutna i płacząca była szczęśliwa?

Mogłoby się wydawać, że najlepiej byłoby nigdy nie mieć żadnych powodów do smutku. Może tak kiedyś będzie w mesjańskim królestwie Jezusa. Dzisiaj jednak ciągle zdarzają się okoliczności, w których smutek jest naturalną i potrzebną reakcją organizmu. Jakże przyjemnie jest wtedy doznać pocieszenia, poczuć wokół siebie serdeczność i dobre uczucia przyjaciół, otrzymać od nich pomoc i duchowe wsparcie.

Radosnego nie da się pocieszyć. Zaś smutnym i płaczącym Jezus przyrzeka pocieszenie. Czasami niosą je ludzie. Ale jeśli nie, moc z nieba sprawia, że płaczącemu obsychają łzy, na jego ustach pojawia się uśmiech, głowa unosi się w górę, prostują się plecy. Żaden zdrowy człowiek nie szuka smutku, ale jeśli już mu się przydarzy, stwarza możliwość przeżycia owego cudownego poczucia ulgi, jaką przynosi pocieszenie.

______
„Przykazania na każdy dzień”, 4 stycznia

„Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi.” – Hebrajczyków 7:25, UBG

Co to znaczy zbawić 'całkowicie’?

Greckie słowo tłumaczone na ’całkowicie’ w tym wersecie to ’pantêlēs’, które oddawane jest różnorodnie jako ’zupełnie’, ’do końca’, ’doskonale’, w każdy możliwy sposób.

Jest to obietnica o ogromnym znaczeniu dla poświęconego chrześcijanina, ochrona w najciemniejszych chwilach duszy, która ratuje przed zniechęceniem i przygnębieniem z powodu naszych osobistych grzechów.

Miłość Zbawiciela dla Jego ludu, dla Jego maluczkich, nie jest słaba, ale głęboka, mocna i wysoka aż do nieba. On żyje zawsze, aby wstawiać się za tymi, którzy są usprawiedliwieni i poświęceni przez wiarę, i chętnie przebaczy każdemu, kto szczerze o to prosi.

Niech ta pewność pocieszy Twoje serce, kiedy dopadają Cię wątpliwości!

___
Źródło: UK BIble Students, Jesus saves to the uttermost

Gdy kielich wypiję do dna,
Pociesz mnie Boże i daj mi odpocząć.
Niech w czysty kryształ przemieni się łza,
Niech w światłość odejdę przed nocą.

Kielich jest gorzki i pić go nie łatwo.
Znajdź we mnie diament co w ogniu nie zgorze.
Przyślij anioła, niech wwiedzie mnie w światło.
Bądź ze mną teraz i zawsze, mój Boże.

18.11.09.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –