Mahmud Abbas i John Kerry, 12 października 2014 r.

„Zgromadzę bowiem do bitwy wszystkie narody przeciwko Jerozolimie…” 

– Księga Zachariasza 14:2

To przerażające proroctwo wkroczyło w kolejną namacalną fazę swojego wypełnienia, gdy prezydent Palestyny Mahmud Abbas (znany również pod arabskim imieniem Abu Mazen) złożył na forum Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych formalny wniosek o uznanie Palestyny za niepodległe państwo [1].

Sądząc po owacji, jaką zgotowali mu zebrani delegaci, propozycja została bardzo dobrze przyjęta. I mimo zastrzeżeń zgłoszonych przez Stany Zjednoczone, Kanadę, Francję i Wielką Brytanię, nie ma większych wątpliwości, że prędzej czy później Palestyna osiągnie swój cel.

Nie ma w tym nic dziwnego. Powstawanie nowych narodów jest znakiem naszej epoki po II wojnie światowej – dojrzewaniem drzew, o którym mówił Jezus w Ewangelii Mateusza 24:32–34.

Niepodległość narodowa dla każdej grupy to słuszny i właściwy cel – któż nie chciałby sam decydować o swoich sprawach?

Jednak entuzjastyczne brawa, które przyjęły wniosek pana Abbasa, zabrzmiały także jak sygnały ostrzegawczy dla państwa Izrael.

Głosowanie, które powołuje do życia państwo palestyńskie, jest bowiem pośrednim wezwaniem do wojny przeciwko Izraelowi – niezależnie od tego, czy fakt ten jest zamierzony, czy też rozumiany w danym momencie przez uczestników tych wydarzeń.

Jest to sprawa Pańska („Zgromadzę…”). W toku wypełniania się proroctwa na przestrzeni wieków Bóg sprawia lub dopuszcza, by kolejne pasujące do siebie elementy proroczej układanki były dodawane, aż cel, do którego wszystko zmierza, stanie się widoczny i nieunikniony.

W wielu narodach reprezentowanych obecnie w ONZ – w pewnym stopniu także wśród Brytyjczyków – istnieje głęboko zakorzeniona, instynktowna niechęć do wszystkiego, co żydowskie. Minąć może kilka lub kilkadziesiąt lat, zanim wypełni się reszta proroctwa Zachariasza (wersety 2-3), kiedy to nadejdzie zapowiedziane wyzwolenie Izraela: „Wtedy Pan wystąpi i będzie walczył z owymi narodami, jak w dniu bitwy”. Badacze Pisma Świętego i obserwatorzy proroctw mają przywilej żyć w tych interesujących czasach i na własne oczy widzieć, jak Plan Boży rozwija się na oczach wszystkich ludzi.

_____________
[1] Artykuł napisany w roku 2011.