Posłuchaj też:
– cz. 1 – Wstęp i pierwsze trzy metody
– cz. 2 – Duchowa metamorfoza
– cz. 3 – Wzmacnianie słabych łask przez wspieranie ich mocnymi

———————————-

Poniżej wykład wygłoszony przez br. Mirosława Sellina na spotkaniu chrześcijańskim w Łężycach, 25 kwietnia 2026 r. Notatki w niektórych miejscach stanowią poszerzenie wykładu, więc warto je dodatkowo przeczytać 🙂

6 metoda – Krępowanie zła przez dobro nie przeciwstawne

Rzym.12:21

Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj.

Takim naturalnym i oczywistym sposobem zwalczania zła w charakterze jest zwalczanie go przeciwstawnymi temu złu dobrymi łaskami charakteru. Na przykład: nienawiść – miłością, zamartwianie się – ufnością i pokojem, niewiarę – wiarą, itd.

Jeśli chodzi o samo zło znajdujące się w nas to powinniśmy stosować różne metody, które znajdziemy w Biblii, aby je wykorzenić.

Odrywanie uczuć od zła umożliwia to nam osiągnięcie takiej postawy umysłu i serca, w której zło dłużej nas nie pociąga. Jest to długa i żmudna praca wymagające konsekwentnego działania i planu. Tak jak odrywanie potężnego drzewa wraz z jego ogromnymi korzeniami. Albo jak odkochiwanie się po miłosnym zawodzie.  Odwracanie uwagi od zła nadaje się dobrze do odrzucania sugestii, które mogą skłonić nas do zła. Jest to metoda tylko na daną chwilę. To jest podobne do tych „klap bezpieczeństwa” o których mówiłem w pierwszym wykładzie z tej serii. Odwrócenie uwagi od zła nie oznacza jednak, że ono zniknęło. Możemy zastosować jeszcze zastępowanie zła przez jego przeciwstawne dobro oraz jeszcze inną, podobną metodę przezwyciężania zła, mianowicie: krępowanie zła przez dobro mu nie przeciwstawne.

Ta metoda krępowania zła przez dobro inne niż jego przeciwstawne, podobnie zresztą jak zastępowanie zła przez przeciwstawne mu dobro, jest bardzo pomocna w atakowaniu zła wewnątrz i na zewnątrz nas. Jeżeli te dwie metody działają ramię w ramię to stają się niezawodne. Nie zawsze jesteśmy bowiem natychmiast uruchomić do walki dobro przeciwstawne złu. Dlatego jesteśmy wdzięczni Naszemu Stwórcy, że wyposażył nas w łaski inne, niż przeciwstwne konkretnemu złu, aby osiągnąć sukces w naszej duchowej walce.

Gdy pęknie nam rura i cieknie woda to możemy krępować i zahamować ten wyciek taśmą uszczelniającą. To pomoże na jakiś czas. Ale pęknięcie w rurze dalej istnieje. Całkowitym usunięciem tej wady będzie zastąpienie tej pękniętej rury nową. Taka jest też różnica między krępowaniem zła przez dobro inne niż jego przeciwstawne a zastępowaniem zła przez jego przeciwstawne dobro.

Jeżeli pragniemy osiągnąć miejsce w Królestwie jako część nasienia Abrahamowego musimy bezwzględnie nauczyć się zwyciężać nasze ciało. Jest po prostu niemożliwym dla nas, abyśmy się nadawali na stanowisko, na którym będziemy pomagać drugim przezwyciężać ich wady, jeżeli my najpierw sami nie nauczymy się zwyciężać swoich własnych. My obecnie przechodzimy takie szkolenie, aby nauczyć się pomagać w przyszłości innym.

Przyp.16:32

Lepszy jest nieskory do gniewu niż mocarz, a kto panuje nad swym duchem, jest lepszy niż ten, kto zdobywa miasto.

Nasze wady mają swoje korzenie w naszej zdeprawowanej naturze. Gdybyśmy

byli doskonałymi, wszystkie nasze władze umysłowe równoważyłyby się wzajemnie. We wszystkich wypadkach i okolicznościach mielibyśmy odpowiednią predyspozycję umysłową, który byłaby uruchomiana i nie byłoby w nas żadnego zła. Lecz znajdując się pod przekleństwem nie posiadamy doskonale zrównoważonych władz umysłowych. Nasze umysły są więcej lub mniej zaćmione i nasze serca są bardziej lub mniej zdeprawowane. Z powodu degradacji tego usposobienia, istnieje potrzeba krępowania naszych wad, abyśmy mogli je zwyciężać. Nasze wady rozwijają się w sposób niekontrolowany, ale również i świadomy. Jeżeli zezwolimy naszym naturalnym upodobaniom wraz z ich błędami, aby objęły nas w swe władanie, to te wady szybko wzrosną w siłę a praca nad wyeliminowaniem złego usposobienia stanie się coraz trudniejsza. Nasze wady są przyczyną większości naszych upadków. Kiedy na dodatek znajdziemy się w warunkach, które wydobędą nasze słabości na powierzchnię, wówczas nasze wady spowodują wiele upadków. Gdy mamy skłonność do obmowy i znajdziemy się w towarzystwie obmówców, to czy ułatwi to naszą walkę z obmową w nas, czy raczej pobudzi ją do działania?

Spójrzmy na konia z wozem jadącym z góry. Koń do pewnego stopnia powstrzymuje wóz, a hamulec zainstalowany przy kole, także pomaga powstrzymywać wóz i zatrzymać go, kiedy zaistnieje tego potrzeba. Podobnie i my w naszym upadłym usposobieniu,

mamy grzeszne skłonności, które spychają nas w dół z wzrastającym pędem, ale jeżeli temu upadłemu usposobieniu zastosujemy hamulce łask, nie tylko powstrzymamy je i opanujemy go, ale z czasem i tym sposobem poprzez skrępowanie go zwyciężymy.

Ten przykład pokazuje nam, że pierwszą rzeczą, którą musimy zrobić to wyhamowanie działania naszych wad.

Końcową fazę tej metody możemy przyrównać do więźnia, którego ręce i nogi są w dybach i ciało jest całkowicie unieruchomione. I naszym pragnieniem jest właśnie zdobyć taką władzę nad ciałem, aby było pod całkowitą władzą nowego serca, umysłu i woli.

Zobaczmy, czy Pismo Św. uczy o używaniu tej metody?

Ogólnie Pismo Święte uczy o metodzie krępowania złych wad przez dobre łaski.

Zauważymy to na podstawie przykładowych dwóch wersetów.

Rzym 8:13 „Jeśli bowiem żyjecie według ciała, umrzecie, ale jeśli Duchem uśmiercacie uczynki ciała, będziecie żyć.”

Tym „duchem” jest nowe serce, umysł i wola, które rozwija w nas różne dobre łaski charakteru i jednocześnie uaktywnia te różne łaski, aby krępowały nasze wady. Ten „duch” krępuje te wady a potem je likwiduje – to jest właśnie to, co św. Paweł miał na myśli w wyrażeniu „sprawy ciała umartwiali„. I nie zawsze będą to łaski przeciwstawne naszym wadom jak zauważymy za chwilę.

1 Kor. 9:26-27 „Ja więc tak biegnę, nie jakby na oślep, tak walczę, nie jakbym uderzał w powietrze. Lecz poskramiam swoje ciało i biorę w niewolę, abym przypadkiem, głosząc innym, sam nie został odrzucony.”

Przez „ciało” Apostoł Paweł ma na myśli nie tylko naturalne, niegrzeszne właściwości ludzkiej natury, które są dobre i prawe dla cielesnego człowieka, ale także cechy upadłego i zdeprawowanego ciała. Dlatego poskramiał on swoje ciało. On jak zawodnik bokserski w obrazowym znaczeniu zadawał cios po ciosie swojemu człowieczeństwu, aż zostało ono całkowicie zwyciężone i pokonane legło u jego stóp. Tym sposobem krępował właściwości swojego własnego ciała przez łaski jakie posiadał. W dodatku, opanowywał on swoje ciało i zmuszał je do służenia sprawiedliwości i świątobliwości, jak to wykazał w krótkim zdaniu, „w niewolę podbijam”. I to czynił nie zawsze łaskami, które są przeciwstawne naszym wadom, lecz również innymi jak to przykładowo pokazuje nam nasz podstawowy werset.

Nasz podstawowy werset Rzym.12:21 mówi „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”

Kontekst tego wersetu pokazuje nam jakie „zło” miał tutaj konkretnie na myśli Apostoł i ten kontekst pokazuje nam również jakim dobrem radził go zwyciężyć.

Mówi on w w. 19 o pomście i duchu zemsty: „Najmilsi, nie mścijcie się sami, ale pozostawcie miejsce gniewowi. Jest bowiem napisane: Zemsta do mnie należy, ja odpłacę – mówi Pan.”. 5 Mojż. 32:35

A potem upewnia nas, że ten duch zemsty może być zwyciężony przez czynienie konkretnego dobra, które tutaj dokładnie opisuje w. 20 „Jeśli więc twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go, jeśli jest spragniony, napój go. Tak bowiem robiąc, rozżarzone węgle zgarniesz na jego głowę.

I dalej mówi w naszym podstawowym wersecie w. 21: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”.

Czyli według tego kontekstu to miłość w jej przymiocie życzliwości zwycięży ducha urazy i zemsty. Czyli inną łaską niż przeciwstawną dobrą łaską możemy zwyciężyć wadę urazy i mściwości, ponieważ przeciwstawną łaską do tej wady jest długie znoszenie.

Mat. 5:44 „Lecz ja wam mówię: Miłujcie waszych nieprzyjaciół, błogosławcie tym, którzy was przeklinają, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą i módlcie się za tych, którzy wam wyrządzają zło i prześladują was;”

W tych słowach Jezus podaje myśl, że modlitwa będzie pomocna w przezwyciężaniu urazy, jaka mogłaby powstać z powodu krzywd nam wyrządzanych. Czyli znowu jest tutaj lekcja o zwalczaniu ducha zemsty i urazy nie dobrem przeciwstawnym, czyli długim znoszeniem, lecz innym dobrem – w tym wypadku modlitwą.

Żyd 12:3 „Pomyślcie więc o tym, który zniósł tak wielki sprzeciw wobec siebie ze strony grzeszników, abyście nie zniechęcali się w waszych umysłach i nie ustawali.”

Apostoł mówi tutaj o „zniechęcaniu się w naszych umysłach” które zawsze będzie prowadzić do błędów, ale i też do wad, ponieważ nasz osłabiony umysł przestaje być czujnym na ataki szatana, ciała czy świata. On jako pomoc podaje tutaj ocenę przez nas przykładu Naszego Pana jako pomocy w przezwyciężaniu „duchowej omdlałości” która spowodowana jest tym „zniechęconym umysłem”. Czytamy bowiem dalej w w.12 „Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i omdlałe kolana,”.

„Opadłe ręce i omdlałe kolana” są synonimem bojaźliwości. Jeśli jako poświęceni udajemy się w długą i trudną drogę po życie wieczne to przyjdą takie momenty, że będziemy całkowicie wykończeni trudami i przeciwnościami tej drogi, czyli symbolicznie nasze ręce i kolana będą opuszczone i zemdlałe. Będzie nam się wydawać, że nie jesteśmy już w stanie wykonać więcej żadnej służby (ręce) dla Pana ani postępować (nogi, kolana) zgodnie z Jego Wolą. Taka bojaźliwość jest oczywiście wadą, która na pewno będzie przeszkadzać naszemu zwyciężaniu. Dlatego Apostoł napomina nas abyśmy, gdy znajdziemy się w takim stanie, oceniali i podziwiali przykład ducha naszego Pana, ktory nie zezwalał czemukolwiek, aby uczyniło Go bojaźliwym. Czyli ocena przykładu Naszego Pana pozwala nam przezwyciężyć bojaźliwość. Jest to znowu krępowanie zła przez dobro inne niż przeciwstawne. Dobrem przeciwstawnym duchowej bojaźliwości jest bowiem duchowa odwaga lub męstwo.

1 Jana 4:18 „…doskonała miłość usuwa lęk …” Tu znowu pokazana jest bojaźń, lęk w

znaczeniu strachu i jest to jedną z wad. Ten tekst pokazuje, że nie łaska przeciwstawna, którą jest odwaga lub męstwo, wyrzuca tę bojaźń, lęk. Czyni to miłość doskonała, czyli łaska inna niż jej przeciwstawna działając jako hamulec jej działalności.

1 Jana 5:4 „…A tym zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara.”. Umysłowa ocena Słowa Bożego, przyjętego z ufnością do naszego serca, czyli wiara, zwycięża w nas ducha świata, bo gdy wiara jest w pełni czynna, to krępuje ona działanie w nas ducha światowości. Czyni to wiara, czyli łaska inna niż przeciwstawna światowości – działając jako hamulec jej działalności. Dla przypomnienia łaskami przeciwstawnymi do ducha światowości są czystość, submałżeńskość, subrodzicielstwo, subsynostwo, subbraterskość, subprzyjacielskość, subdomatorstwo i subpatriotyzm.

Te biblijne przykłady są dla mnie bardzo wymowne i pouczające. Gdy tak głęboko zastanowiłem się nad tym, przygotowując się do tego wykładu, to stwierdziłem, że najczęściej nie jest tak z naszymi charakterami, że gdy mamy jakąś wadę i ją rozpoznajemy, to staramy się natychmiast zwalczyć ją przeciwstawnym jej dobrem. Wielokrotnie jest to nawet niemożliwe.

Myślę, że nie jest tak łatwo przejść od razu z nienawiści do miłości. Najczęściej jest tak, że najpierw występuje coś „pośredniego”. Najpierw pomaga nam inna łaska, inna niż ta przeciwstawna. Gdy mamy nienawiść to najpierw pomoże nam próba modlitwy za tą osobą. Taka modlitwa pozostaje tylko między nami a Bogiem. Nie jest to czyn, który czynimy w obecności osoby, którą darzymy tą brzydką wadą – nienawiścią. Może to w tym momencie byłoby nawet ponad nasze siły uczynić coś dobrego wobec tej osoby. Ale taka modlitwa dobrze usposabia nas do następnych kroków, ponieważ zmienia nasze nastawienie. Później możemy spróbować uczynić nieprzyjacielowi dobry uczynek, nawet jeśli na początku ta próba nie będzie zupełnie szczera. To pozwoli nam przezwyciężać samego siebie. Gdy po takim uczynku zauważymy jak „rozżarzone węgle zgarniamy na jego głowę” to usposobi nas szybciej do następnego kroku, jakim jest miłość do tej osoby.

Ostatnio czytałem często mojej wnuczce bajkę „Piękna i Bestia”. Tam młodzieniec zamieniony w Bestię był znienawidzony przez wszystkich. Ale piękna Bella, więziona przez niego, przebywając z nim dłuższy czas zaczęła bliżej poznawać tę Bestię z innej strony. Gdy mieszkańcy zaatakowali zamek, aby uwolnić Bellę i prawie zabili Bestię, to Bella całuje go i wyznaje miłość. Klątwa znika i Bestia staje się ponownie pięknym młodzieńcem. Nienawiść została „zmiękczona” innymi rzeczami aż doprowadziła do miłości.

Naszą nienawiść do jakieś osoby też możemy najpierw „zmiękczyć” modlitwą, dobrym uczynkiem aż zaczniemy tę osobę miłować.

Podajmy jeszcze jeden przykład krępowania wady – zmartwienia.

Zmartwienie jest usposobieniem, które usilnie szuka kłopotu. Zwykle widzi setki przeszkód piętrzących się przed oczyma. To powoduje rozdrażnienie i ustawiczne pobudzanie niezadowolenia, czyni nas nieszczęśliwymi.

Jak możemy skrępować taką niepożądaną wadę charakteru?

Jednym ze sposobów jest zastosowanie metody hamulców nałożonych przez łaski inne niż przeciwstawne zmartwieniu, czyli pokoju.

Jako łaskę hamulcową możemy zastosować wiarę. Wiara utwierdza nas w przeświadczeniu, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy Boga miłują, że Plan Boży wypełnia się wspaniale, że Bóg jest u steru i że On jest zbyt mądry, aby błądzić, zbyt potężny, aby sprawiał zawody i zbyt miłościwy, aby nie pomógł tym, którzy są Jego. Tym sposobem wiara wprowadza ograniczenia na zmartwienia, pomaga je przezwyciężyć.

Następną łaską hamulcową może być miłość. Miłość działa podobnie. Miłość do Boga pozwala zrozumieć, że skłonność do zmartwień tak naprawdę obraża Jego samego, a miłość do tych, którzy są „wciągnięci” w nasze zmartwienia, uaktywni nas, aby powstrzymać przed tą wadą, aby nie nakładać dodatkowych ciężarów na naszych bliźnich i tym sposobem będziemy stopniowo ją krępować i przezwyciężać.

Następną łaską hamulcową może być wdzięczność. Wdzięczność za błogosławieństwa, które otrzymaliśmy, uwolni nas od zmartwienia i pomoże nam je przezwyciężyć. Zmartwienie skupia naszą uwagę na teraźniejszych i przyszłych kłopotach, podczas gdy wdzięczność spogląda na przeszłe i teraźniejsze błogosławieństwa, i bardzo pomaga nam być takim hamulcem i przezwyciężać martwienie się.

Dla właściwego posługiwania się tą metodą, koniecznie trzeba znać związane z tym uwarunkowania, które muszą być spełnione:

Po pierwsze, w naszych sercach musi znajdować się nienawiść do naszych wad, czyli odraza do zła. Musimy uważać nasze wady jako niegodziwe i wstrętne.

Po drugie, jeśli chcielibyśmy posługiwać się tą metodą, musimy posiadać pewne łaski. Wszyscy poświęceni chrześcijanie mają przynajmniej niektóre z nich i dzięki temu są w stanie posługiwać się tą metodą.

Po trzecie, musimy posiadać znajomość samego siebie; winniśmy przynajmniej znać niektóre

nasze wady i łaski, aby później krępować nasze wady za pomocą łask.

Po czwarte, musimy posiadać pewną znajomość naszego otoczenia i wpływy działające na nas

aby rozpoznać, które wady, w jakich okolicznościach, usiłują działać i którymi naszymi łaskami (innymi niż ich przeciwstawnymi łaskami) możemy je najlepiej skrępować.

Po piąte musimy stale mieć takiego ducha i gotowość, aby powstrzymywać nasze wady a w końcu je niszczyć. Dlatego musimy też stale wzmacniać nasze łaski przez ich uprawianie po to, aby one miały moc i siłę w krępowaniu naszych wad. Bokser też musi ciągle wzmacniać swoje mięśnie poza ringiem, aby w ringu mieć siłę na odparowywanie ciosów i ich zadawanie.

Gdy patrzymy na nasze wady i zdajemy sobie sprawę, że je posiadamy w różnych stopniach to dochodzimy do jeszcze wyraźniejszego zrozumienia ogromu walki jaka jest przed wszystkimi którzy bojują „Staczaj dobrą walkę wiary” l Tym. 6: l2. Wyraz grecki tutaj przetłumaczony jako „dobry” oznacza „piękny” i na pewno jest on pięknym bojem. Nie ma żadnego piękniejszego boju jak ten. Ci, którzy stają się zwycięzcami w tym boju wiary są ulubieńcami Bożymi, bohaterami Bożymi i ewentualnie będą użytymi przez Niego w bardzo specjalny sposób.

Gdy nauczymy się wiernie stosować tę metodę krępowania naszych własnych wad to znajdziemy jeszcze jedno owocne pole do działania tą metodą, a mianowicie w pomaganiu naszym braciom, gdy mamy na to sposobność, ponieważ rozumiemy, że i oni także są upadłymi.

Gdy w naszych braciach widzimy pewne uchybienia wówczas winniśmy operować tą metodą dla ich dobra. Jest jednak jeden bardzo ważny warunek, który musi tutaj być spełniony. Gdy myślimy o wadach naszych braci to mamy to czynić w taki sposób, aby te myśli o ich wadach spoczęły w naszych umysłach bez rozwijania krytykującego usposobienia. Możemy zezwolić im spocząć w naszych umysłach, ale tylko z myślą o dobru, jakie dla nich możemy uczynić.

Gdy dostrzegamy pewne słabości w nich a potem poznajemy, które łaski wydają się pomocne, możemy taktownie nasunąć im takie myśli, które pobudzą te łaski do działania w nich i poprzez to pomagając im zwyciężać tę wadę poprzez jej krępowanie. Taka służba pomoże zarówno im jak i nam.

Doświadczając głębię upadłego stanu, w którym z natury wszyscy jesteśmy pogrążeni, jesteśmy narażeni na zniechęcenie. Kiedy jednak zachowujemy w pamięci łaskę naszego Ojca i naszego Pana, którzy są przy naszym boku, ustawicznie nam pomagając, również i tym sposobem zwyciężania wad za pośrednictwem nałożonych na nie hamulców przez łaski inne od ich przeciwstawnych, będziemy w stanie aż do końca bojować on dobry, „piękny” bój wiary, i w tym samym zło dobrem zwyciężać.

Tego Wam jak i sobie z całego serca życzę.

Niech Pan pobłogosławi te rozważania. Amen

Owocem zaś Ducha jest: RADOŚĆ!
– Gal.5:22

Dlaczego ten temat:

• • Jestem z wykształcenia ogrodnikiem – znam się trochę na owocach – a jednym z owoców Ducha jest – RADOŚĆ.

  • Radość, jako łaska chrześcijańska, jest wynikiem oceniania przez poświęconą jednostkę otrzymanych przywilejów.

  • Otrzymałem przywilej bycia z Wami i rozważania wspólnie Słowa Bożego!

  • Powrót do macierzystego zboru przywołuje na pamięć wiele radosnych wspomnień.

Definicje radości

• Słownik Języka Polskiego:

  • uczucie wielkiego zadowolenia, wesołość, uciecha, szczęście

  • radość życia – optymizm życiowy, cieszenie się życiem

• Biblia:

  • Radość to trzeciorzędna łaska (złożona), powstaje w wyniku odpowiedniego działania jakiejkolwiek pojedynczej łaski lub nawet wszystkich łask i jest radosnym usposobieniem serca i umysłu wyrażającym triumf ducha (zadowolenie, szczęście)

  • gr.chara – radość, uciecha, wesele, przyjemność, rozkosz, zadowolenie

  • Gal.5:22 – „Owocem zaś ducha jest: miłość, radość, pokój (…)”.

• Bóg źródłem radości

  • Ps.16:11 – „To Ty mi pokazujesz drogę do życia, a przed Twym obliczem – pełnia radości, po Twej prawicy radość trwa na wieki” [BWP]

  • „Przybliżcie się ku Bogu, a przybliży się ku wam” (Jak. 4:8)

  • Oblicze Boga oznacza Boską łaskę

  • [Manna 18 czerwca]: „Doskonalmy coraz bardziej znajomość z Panem, przybliżając się do Niego w modlitwie, w studiowaniu Jego cennego Słowa, w medytacji nad Jego dobrocią, opatrznościową opieką, znamiennymi przejawami Jego łaski w naszych osobistych doświadczeniach oraz nad Jego cennymi obietnicami, które są pewne w Jezusie Chrystusie.

• Słowo Boże

  • wielu ludzi nie zna tej Księgi, inni znają, ale nie czytają

  • NT – Ewangelia – dobra, wesoła nowina – podstawa radości:

    Łuk.2:10 – „I powiedział do nich anioł: Nie bójcie się, bo oto zwiastuję wam wielką radość, która będzie udziałem całego ludu.” [UBG]

  • NPD – Dobra nowina o ratunku w Jezusie Chrystusie

  • ST – Protoewangelia – gr. protos – pierwszy, najdawniejszy, początkowy

  • Promyk nadziei wynikający z niejasnego proroctwa

  • 1 Moj.3:15: „Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie i niewiastę, między potomstwo twoje a potomstwo jej: ono zmiażdży ci głowę, a ty ugodzisz je w piętę.” [BWP]

  • Gdy widzimy promyk nadziei to daje nam pewną miarę radości – nie wszystko stracone.

• Jezus Chrystus

  • Żyd.12:2 – „dla wystawionej sobie radości” [BG]

    „z powodu przygotowanej mu radości” [BGU]

    „ze względu na czekającą Go radość” [Przekład literacki]

  • Filip.2:(7) Lecz ogołocił samego siebie, przyjmując postać sługi i stając się podobny do ludzi; (8) A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. (9) Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i darował mu imię, które jest ponad wszelkie imię [BGU]

  • To nie tylko zdobycie dziedzictwa – Boskiej natury oraz wiecznego stanowiska Dziedzica i Namiestnika Boga

  • Tą radością były także:

1. rozkosz czynienia woli Ojca w realizacji Jego planu

2. zdobycie wybranych – Oblubienica MS, druhny WK, książęta ST i MG

3. odkupienie upadłego człowieka i przywrócenie posłusznych do ich poprzedniego stanu

4. przywrócenie pokutujących aniołów do ich poprzedniego stanu

• Służba

  • Mar.10: (43) Lecz nie tak ma być wśród was, ale kto między wami chce być wielki, niech będzie waszym sługą. (44) A kto z was chce być pierwszy, niech będzie sługą wszystkich. (45) Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć i aby dać swe życie na okup za wielu.

  • Stanisław Soyka – Tolerancja:

    (…)Na miły Bóg
    Życie nie tylko po to jest by brać
    Życie nie po to by bezczynnie trwać
    I aby żyć siebie samego trzeba dać (…)

  • Dz.Ap.20:(35) (…) prawdziwe szczęście kryje się w dawaniu, a nie braniu [NPD]

    • to jest tzw. agrafon, czyli słowa Jezusa , nie zapisane w Ewangeliach, lecz żywe w ustnej tradycji

  • Służba – każdy z nas jest sługą

    • usługujemy sobie wzajemnie w zborze, w naszych rodzinach, miejscu pracy

• Prześladowania dla Prawdy

  • Mat.5:(11) Błogosławieni jesteście, gdy z mego powodu będą wam złorzeczyć, prześladować was i mówić kłamliwie wszystko, co złe, przeciwko wam. (12) Radujcie się i weselcie, ponieważ obfita jest wasza nagroda w niebie; tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami. [UBG]

  • Dz.Ap.5: (40) I posłuchali go. A przywoławszy apostołów, ubiczowali ich i zabronili im mówić w imię Jezusa, a potem ich wypuścili. (41) A oni odchodzili sprzed Rady, ciesząc się, że stali się godni znosić zniewagę dla imienia Jezusa.[UBG]

    • radując się [BW]

  • prześladowaniem dla mnie jest również ludzka obojętność na Słowo Boże – obojętność prowadzi do ZNIECHĘCENIA.

  • każdy z nas odczuwa radość, gdy może opowiadać Słowo Boże

• Pokusy = próby

  • Jak.1:(2) Za największą radość miejcie, bracia moi! gdy w rozmaite pokusy wpadacie,[BG]

  • Manna_21 listopad – komentarz epifaniczny

  • Pokusy tu wspomniane to próby chrześcijanina odnoszące się do strat, rozczarowań, opóźnień, ograniczeń, pominięć, wad, braków, słabości, błędów, niepowodzeń, kar, trudów, potrzeb, nieszczęść, nieporozumień, niezgody, podziałów, fałszywego przedstawiania, opozycji, chorób, bólu, smutku, niebezpieczeństw i prześladowań.

    Naturalną tendencją takich prób jest przygnębianie nas, lecz powinniśmy się radować w nich jako dowodach Boskiej łaski i sposobnościach naszego rozwoju.

    Na początku niemożliwe jest radowanie się w takich próbach. W najlepszym wypadku możemy uznawać je za radosne, chociaż w rzeczywistości takimi nie są.

  • Niebawem takie ich traktowanie stanie się zwyczajem, a zwyczaj stopniowo wytworzy taką radość, która umożliwi nam radowanie i chlubienie się, jeśli nie z naszych utrapień, to pośród nich.

• Zawsze się radujcie w Panu

  • Filip.4:(4) Radujcie się zawsze w Panu; mówię ponownie, radujcie się.[UBG]

  • Manna 26 luty – komentarz epifaniczny

    Stałe rozważanie otrzymywanych błogosławieństw napełni nas nieustającą radością.

• Nasza postawa

  • Manna 26 luty – komentarz parauzyjny

  • Nie może być zbyt wielu radujących się chrześcijan i nie mogą się oni za bardzo radować, jeśli radują się w Panu. To radowanie się nie musi być koniecznie hałaśliwe ani koniecznie ciche.

    Oznacza ono pogodę ducha, szczęście, pokój i zadowolenie duszy; hałaśliwe demonstrowanie tej radości wcale nie jest konieczne, jak niektórzy wydają się błędnie sądzić.

  • Jak chcemy hałaśliwie demonstrować radość – to śpiewem:

    • Weselcie się w Panu i radujcie się sprawiedliwi! Śpiewajcie radośnie wszyscy prawego serca! (Ps.32:11) [BW]

  • Nie raz zbyt smutno śpiewamy pieśni – [nabożnie to bardzo wolno]

  • Oblicze

    • św. Hieronim: „Twarz jest zwierciadłem umysłu, a oczy bez słowa wyznają tajemnice serca”.

    • Hieronim ze Strydonu, żył IV-V wiek; święty kościoła katolickiego, doktor kościoła

    • Maksym Gorki: „Twarz jest zwierciadłem duszy”

  • św. Szczepan

    • Dz.Ap.6:(15) A wszyscy, którzy zasiadali w Radzie, przyglądali mu się uważnie i zobaczyli, że jego twarz jest jak oblicze anioła. [UBG]

    • [SB_185_2003_81]: Paweł, jako członek Sanhedrynu, prawdopodobnie był obecny na procesie Szczepana, gdzie był świadkiem zachowania Szczepana przed jego oskarżycielami. Szczepan widocznie był tak napełniony miłością i radością, że jego twarz jaśniała niczym „twarz anioła„

• • Dale Carnegie:

    „W jednym z domów towarowych w Nowym Jorku, którego kierownictwo zdając sobie sprawę z presji, pod jaką pracuje personel w okresie świątecznej gorączki zakupów, zamieścił w swoich reklamach następujący apel pt.:

    „Wartość uśmiechu w święta Narodzenia Pańskiego”:

    • Nic nie kosztuje, ale wiele daje.

    • Wzbogaca tych, którzy go otrzymują, nie zubażając tych, którzy go dają.

    • Trwa tylko chwilę, a pamięta się go czasem przez całe życie.

    • Nikt nie jest na tyle bogaty, by mógł bez niego żyć, i nikt nie jest tak biedny, by nie móc sobie nań pozwolić.

    • Przynosi szczęście do domu, decyduje o powodzeniu w interesach i jest hasłem dla przyjaciół.

    • Jest odpoczynkiem zmęczonych, światłem zniechęconych, słońcem smutnych i najlepszym, danym prze Naturę, środkiem na kłopoty.

    • Jednak nie można go kupić, wyżebrać, pożyczyć ani ukraść, ponieważ dla nikogo nie stanowi żadnej wartości, dopóki się go nie podaruje.

    • I jeśli okaże się, że w gorączce przedświątecznych zakupów nasi sprzedawcy będą zbyt zmęczeni, aby obdarzyć was uśmiechem, czy możemy prosić, abyście podarowali im swój?

    • Nikt bowiem nie potrzebuje śmiać się tak bardzo jak ci, którym nie zostało już nic do dania!”

  • Czy Pan Jezus się uśmiechał?

    • Łuk.10:(21) W tej godzinie Jezus rozradował się w duchu (…) [UBG]

    • [BWP]: W tym też czasie Jezus, pełen radości w Duchu Świętym

    • Mat.19: (13) Wtedy przyniesiono mu dzieci, aby położył na nie ręce i pomodlił się, ale uczniowie ich gromili. (14) Lecz Jezus powiedział: Zostawcie dzieci i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie, bo do takich należy królestwo niebieskie. (15) Położył na nie ręce i odszedł stamtąd.

    • Mar.10:(15) Zaprawdę powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego.[UBG]

    • Charakterystyka małego dziecka: prostota serca, prawdomówność, wolność od złych ambicji i rywalizacji, obojętność na wyróżnienia, radość.

• Brak łaski – melancholia, przygnębienie, smutek

  • Kaz.7:(2) Lepiej iść do domu żałoby niż do domu wesela, gdyż w tamtym widzimy koniec każdego człowieka, a człowiek żyjący weźmie to sobie do serca.

• Łaska przesadzona – radość zewnętrzna, cieszenie się rzeczami światowymi lub zdeprawowanymi, niestosowna wesołość

  • 1 Kor.15:(33) Złe rozmowy psują dobre obyczaje.

• Zupełna radość

  • 1 Jana 1: (4) A toć wam piszemy, aby radość wasza zupełna była. [BG]

  • napełniajmy nasze małe naczynia gliniane radością w takiej mierze jak mogą objąć

Woda musi przeniknąć głęboko w ziemię, aż do korzeni drzewa, zanim jako sok może wznieść się w górę poprzez całe drzewo.

Skowronek buduje swe gniazdo na ziemi, lecz śpiewając wzbija się coraz wyżej w niebo. Słowik nie wyśpiewuje swych najsłodszych pieśni w polu widzenia patrzącego, lecz najbardziej urocze melodie wyśpiewuje wtedy, gdy jest ukryty, pod osłoną nocy, nie widziany przez tych, którzy bywają oczarowani jego melodyjnymi tonami. Rad emituje niewidzialne światło w jasny dzień, lecz w ciemni jarzy się światłem. Gałęzie najbardziej przeładowane owocami chylą się do ziemi pod swym ciężarem, lecz gałęzie klonu bez owocu dumnie wznoszą się wysoko w górę. Okręt najbardziej załadowany zanurza się głęboko w wodzie, ale w czasie sztormu najlepiej zapewnia równowagę, lecz pusty statek jest miotany tam i sam często w szalejącej burzy wywraca się dnem do góry. Wykształcony i głęboko myślący uczony chodzi z nisko opuszczoną głową, podczas gdy prostak nie tylko chodzi z głową podniesioną, ale nawet odchyla się do tyłu.

Wspaniały mak wznosi swoją głowę, by go podziwiano, lecz uroczy fiołek pochyla swoją nisko do ziemi, ukrywając się przed wzrokiem, na ile to jest możliwe. Podczas dnia z oblicza ziemi nie dostrzegamy gwiazd, lecz w głębokim szybie lub grocie stają się widoczne galaktyki niebios. Księżyc nie świeci własnym światłem, lecz odbija światło słońca. Diament nie posiada własnego światła, ale odbija inne światła. Tak najlepsi i najzdolniejsi synowie Boży są odziani w największą pokorę i z przyjemnością zwracają uwagę na dobro w drugich, a nie własne, zczególnie na dobro w Bogu, Chrystusie i w Jego wiernych poświęconych jednostkach.

*****

Kiedy zapytano Augustyna, co jest pierwsze w religii, odpowiedział „Pokora”. Zapytany co jest następne, odpowiedział „Pokora”. Zapytany, co po trzecie, odpowiedział „Pokora”. W tych odpowiedziach jest nieco przesady, bo my byśmy postawili w religii na pierwszym miejscu wiarę, jednakże ta odpowiedź jest dobrze ukierunkowana, gdyż pokora poprzedza wiarę usprawiedliwiającą, jeśli nie wszelką wiarę.

________________
Wynotowane z artykułu pt. „Pokora”. „Teraźniejsza Prawda”, styczeń-luty 1982, s. 15, 13.

Proszę Boga o napełnienie nas duchem świętym jak najbardziej ma sens.

„Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec z nieba da ducha świętego tym, którzy Go proszą” (Łukasza 11:13) – proszę wyjaśnić, w jaki sposób obecnie otrzymuje się ducha świętego i czy powinniśmy o niego prosić? Jakie są w praktyce sposoby osiągania owoców ducha świętego?

Odpowiedź – Jak najbardziej należy o niego prosić.

Co oznacza Duch Święty tutaj? To nie cudowne dary, lecz BOSKIE USPOSOBIENIE = Jego umysł, wola i serce = Boży charakter w nas.

Praca nad charakterem, by upodobnić go do naszego Pana jest najważniejszym obowiązkiem poświęconych (a nie to, co możemy zrobić dla innych lub jak się uczynkach zasłużyć Bogu, jak uważa wielu). Kościoły przeznaczają duże kwoty na misje, pomaganie innym, a zaniedbują własny rozwój w duchu i prawdzie i to jest sprzeczne z Biblią.

W jaki więc sposób możemy otrzymać ten rozwój w duchu świętym?

Dzieje się to przez stopniowe USUWANIE starego człowieka i PRZYWDZIEWANIE nowego – stałe umartwianie samego siebie i stałe praktykowanie tego, co już dowiedzieliśmy się z Biblii o Bogu, Jego woli, naszych obowiązkach wobec siebie i innych. Wszystkie wykłady, badania, świadectwa, rozmowy, społeczność itd. to tylko przygotowanie do tego najważniejszego zadania – zdobycia ducha świętego.

Zdecydowanie więc powinniśmy modlić się o Bożą pomoc, bo sami nie damy rady w ukształtowaniu w nas Bożego ducha, a w Łukasza 11:13 mamy obietnicę, że taka szczera modlitwa zostanie wysłuchana.

Metody rozwijania dobra

1. czujność w rozwijaniu dobra
2. modlitwa o rozwijanie dobra
3. wiara w ducha świętego, Słowo Boże i opatrzność jako wystarczające do rozwinięcia dobra
4. nadzieja w …
5. miłość do …
6. stałe zdecydowanie w …
7. ćwiczenie …
8. poddawanie serca wpływowi Słowa przez zachowywanie w sercu jego odpowiednich fragmentów
9. naśladowanie Boga i Chrystusa przez pobożne rozmyślanie o ich charakterach
10. wiązanie uczuć z rzeczami niebiańskimi
11. tłumienie uczuciami wyższymi kontroli przez uczucia niższe
12. zniewalanie naszych uczuć pod wolę Boga
13. wspieranie słabych cech naszego charakteru mocniejszymi
14. dominowanie wszystkich cech mądrością, sprawiedliwością, miłością i mocą we wzajemnej harmonii między nimi

Metody zwalczania zła

1. czujność w zwalczaniu zła
2. modlitwa o zwalczenie zła
3. wiara w ducha świętego, Słowo Boże i opatrzność jako wystarczające do zwalczenia zła
4. nadzieja w …
5. miłość do …
6. stałe zdecydowanie w …
7. ćwiczenie …
8. odrywanie uczuć od zła
9. oczyszczanie od zła przy pomocy Słowa
10. unikanie zła
11. odwracanie uwagi od zła
12. zastępowanie zła przeciwstawnym mu dobrem
13. ograniczanie zła każdym innym dobrem
14. utrzymywanie umysłu i serca głuchym na wezwania zła

Zapraszamy do wysłuchania wykładu z Pisma Świętego wygłoszonego w Poznaniu (2006 r.) przez brata Jana Łagowskiego.

Po pierwsze, należy zwrócić uwagę na kontekst tych wydarzeń. Działo się to w Dniu Pięćdziesiątnicy (Dzieje 2:1), czyli w dzień zesłania Ducha Świętego. Uczniowie rzeczywiście otrzymali wtedy pewne nadprzyrodzone zdolności, które wymienione są w 1 liście do Koryntian 12:4-11

A różneć są dary, ale tenże Duch.
I różne są posługi, ale tenże Pan.
I różne są sprawy, ale tenże Bóg, który sprawuje wszystko we wszystkich.
A każdemu bywa dane objawienie Ducha ku pożytkowi.
Albowiem jednemu przez Ducha bywa dana mowa mądrości, a drugiemu mowa umiejętności przez tegoż Ducha;
A drugiemu wiara w tymże Duchu, a drugiemu dar uzdrawiania w tymże Duchu, a drugiemu czynienie cudów, a drugiemu proroctwo, a drugiemu rozeznanie duchów.
A drugiemu rozmaite języki, a drugiemu wykładanie języków.
A to wszystko sprawuje jeden a tenże Duch, udzielając z osobna każdemu, jako chce.

Mowa tu o darach Ducha Świętego, takich jak czynienie cudów, uzdrawianie, mówienie obcymi językami, tłumaczenie języków czy nawet prorokowanie w znaczeniu przewidywania przyszłości. Znana jest choćby historia Agabusa z Dziejów 21:10,11

A gdyśmy tam przez niemało dni zamieszkali, przyszedł z Judzkiej ziemi prorok niektóry, imieniem Agabus. Ten przyszedłszy do nas i wziąwszy pas Pawła, a związawszy sobie ręce i nogi, rzekł: To mówi Duch Święty: Męża, którego jest ten pas, tak zwiążą w Jeruzalemie Żydowie i podadzą go w ręce poganom.

Człowiek ten przepowiadał przyszłość.

Można się zastanowić jaki był cel dania darów Ducha Świętego? Wyobraźmy sobie sytuację naszego Pana – cieśli z Nazaretu. Gdyby nie dary Ducha Świętego, Jezus nie mógłby rozpocząć misji, nie byłby wysłuchiwany. Wiemy, że dzięki danej od Boga mocy, Chrystus uzdrawiał, karmił tysiące ludzi, uciszał burze, wskrzeszał umarłych. Dary Ducha Świętego pozwoliły mu rozpocząć swoją misję.

Teraz spójrzmy na Apostołów. Ich mistrz, których bronił ich, opiekował się nimi, zostaje zgładzony, znienawidzony przez faryzeuszy i tłum. Ci prości ludzie byli przestraszeni i nie wiedzieli co mają dalej robić. A przecież gdy Jezus rozstawał się z nimi, zapowiadał, że rozpoczną wielkie dzieło (Dz.Ap. 1:8):

Ale przyjmiecie moc Ducha Świętego, który przyjdzie na was; i będziecie mi świadkami i w Jeruzalemie, i we wszystkiej Judzkiej ziemi, i w Samaryi, aż do ostatniego kraju ziemi.

Wyjaśnienie tych słów nadeszło właśnie w Dniu Pięćdziesiątnicy. Gdy po zesłaniu Ducha Świętego zaczęli oni przemawiać do słuchaczy różnymi językami, wszyscy byli zdziwieni (Dz.Ap. 2:8-11) i chętnie słuchali ich nauki w swoich własnych językach.

Podobnie, pierwszy cud apostoła Piotra, Dz.Ap. 3:2-11, kiedy uzdrowił chromego od urodzenia. Dar Ducha Świętego zwrócił uwagę tłumu (w. 10) na apostołów i był dobrym wprowadzeniem ich misji.

Apostołowie dokonywali wielkich cudów i znaków. Dz.Ap. mówią, że ze wszystkich stron przynoszono chorych i kładziono ich przy drodze, którą przechodzili apostołowie. Nawet cień apostoła Piotra, który pojawił się nad chorymi, uzdrawiał ich. W liście do Rzymian 15:19 podane jest, że właśnie przez moc znamion i cudów, przez moc Ducha Bożego apostoł Paweł napełniał okolice ewangelią.

Dary Ducha Świętego były więc:

• dowodem przyjęcia przez Boga ofiary Pana Jezusa
• dowodem aprobaty ze strony Boga dla apostołów
• dowodem że głosiciele słowa Bożego są na właściwej drodze

Jak mówi 1 do Kor. 14:22, cuda działy się dla niewiernych, po to, żeby mogli uwierzyć i przyjąć prawdę zbawienia w Jezusie Chrystusie i by umożliwić w ten sposób rozpoczęcie wielkiej misji Kościoła.

Dary Ducha były wypełnieniem pewnej luki, nie było bowiem wtedy Nowego Testamentu. Pytanie jednak czy takie dary są do dziś i od kogo pochodzą? Np. bracia zielonoświątkowcy mówią, że czynienie cudów czy mówienie językami jest dowodem należenia do Boga.

Apostoł Paweł w 1 do Koryntian 13:8 podaje:

Miłość nigdy nie ustaje; bo choć są proroctwa, te zniszczeją; choć języki, te ustaną; choć umiejętność, wniwecz się obróci.

Oczywiście nie ma tu mowy o proroctwach Starego Testamentu (które nadal się wypełniają), ale właśnie przepowiadaniu przyszłości (jak Agabus) i innych cudach („języki, (…) umiejętność”). One miały ustać.

Gdy ap. Paweł kończył dwunasty rozdział 1 do Koryntian (w. 30-31) mówi:

Izali wszyscy mają dary uzdrawiania? Izali wszyscy językami mówią? Izali wszyscy tłumaczą? Starajcie się usilnie o lepsze dary; a ja wam jeszcze zacniejszą drogę ukażę.

I tu zaczyna się Hymn o miłości

Choćby mówił językami ludzkimi i anielskimi, a miłości bym nie miał, stałem się jako miedź brząkająca, albo cymbał brzmiący. I choćbym miał proroctwo i wiedziałbym wszystkie tajemnice, i wszelką umiejętność, i choćbym miał wszelką wiarę, tak, żebym góry przenosił, a miłości bym nie miał nicem nie jest.

Kiedy dary ustały?

Tak zwani ojcowie Kościoła (jak Augustyn czy Chryzostom) zgodnie mówili, że dary Ducha Świętego pojawiły się na świadectwo i w ich czasach już przeminęły. Wśród ludu Bożego Wieku Ewangelii (np. w czasach Wielkiej Reformacji) też ich nie znajdziemy. Przede wszystkim, ustały, bo udzielać mogli ich tylko i wyłącznie apostołowie.

Potwierdza to historia z ósmego rozdziału Dziejów Apostolskich. Filip (diakon, Dz. 6:5) zaczął głosić słowo Boże w Samarii, gdzie wielu przyjęło Chrystusa.

w. 14 i 15:

A usłyszawszy Apostołowie, którzy byli w Jeruzalemie, iż Samaryja przyjęła słowo Boże, posłali do nich Piotra i Jana. Którzy tam przyszedłszy, modlili się za nimi, aby przyjęli Ducha Świętego.

w. 18, 19:

A ujrzawszy Szymon, że przez wkładanie rąk apostolskich był dawany Duch Święty, przyniósł im pieniądze. Mówiąc: Dajcie i mnie tę moc, aby ten, na któregokolwiek bym ręce włożył, wziął Ducha Świętego.

Znana jest odpowiedź Piotra (w. 20-21). Chociaż Filip mógł czynić cuda i znamiona, miał dar Ducha, nie mógł jednak włożyć rąk na Samarytan, aby udzielić im tego daru. Tylko apostołowie mogli to uczynić.

Jest to zarazem jednym z dowodów, że św. Paweł był apostołem. Dz.Ap. 19:6 mówią tak: a gdy na nie włożył Paweł ręce zstąpił na nie duch święty i mówili językami. Nie Maciej, ale właśnie Paweł otrzymał od Boga dar wkładania rąk i przekazywania darów Ducha Świętego.

Gdy umarli apostołowie oraz ci, którzy otrzymali od nich dary Ducha Świętego, wtedy też dary te ustały. Tutaj zaczyna się druga część historii, czyli współczesne dary ducha i mówienie językami, co do którego już na początku można mieć jedno zastrzeżenie. Obecnie jest to coś niezrozumiałego dla słuchaczy, a tymczasem w Dz. 2:8-10 zgromadzeni z różnych ludów „rozumieli co oni mówili”.

Fałszywe cuda w czasach ostatecznych

Pan Jezus przepowiedział, że w czasach ostatecznych (współcześnie) będą takie cuda, ale że nie będą znakiem prawdziwości, ale fałszywości.

Ewangelia wg Mateusza 24:24

Albowiem powstaną fałszywi Chrystusowie, i fałszywi prorocy, i czynić będą znamiona wielkie i cuda, tak iżby zwiedli (by można) i wybrane.

2 List do Tesaloniczan 2:9

Pojawieniu się jego towarzyszyć będzie działanie szatana, z całą mocą, wśród znaków i fałszywych cudów.

Tego typu moce jest to jeden ze sposób szatana na oderwanie ludu Bożego od Biblii. Ważniejsze od Jej słowa, stają się współczesne objawienia/uzdrowienia/mówienie językami itp..

Gdyby prawdziwe dary Ducha Świętego pozostały wśród ludu Bożego, stałyby się dla niego niebezpieczeństwem. Apostoł Paweł pisał do Koryntian, bo położyli oni główny nacisk na dary Ducha. Nie interesowało ich rozwijanie charakteru, „zacniejsza droga”, ale chcieli mieć przede wszystkim dary Ducha Świętego. Gdyby dziś istniały takie dary jak te, które mieli apostołowie, świat chętnie przyszedłby do nas, ale umarłby chrześcijański duch i owoce ducha.

1 do Koryntian 3:3

Gdyż jeszcze cielesnymi jesteście, bo ponieważ między wami jest zazdrość i swary, i rozterki, azażeście nie cieleśni i według człowieka nie chodzicie?

Mieli dary, ale byli cielesnymi ludźmi. Nie znali lepszej drogi.

Koryntianie mieli więc dary, nie mieli owoców.

Owoce Ducha są zaś ważniejsze

List do Galatów 5:22

Ale owoc Ducha jest miłość, wesele, pokój, nieskwapliwość, dobrotliwość, dobroć, wiara, cichość, wstrzemięźliwość.

2 List Piotra 1:5-8

Ku temu tedy samemu wszelkiej pilności przykładając, przydajcie do wiary waszej cnotę, a do cnoty umiejętność; A do umiejętności powściągliwość, a do powściągliwości cierpliwość, a do cierpliwości pobożność; A do pobożności braterską miłość, a do miłości braterskiej łaskę. Albowiem gdy to będzie przy was, a obficie będzie, nie próżnymi, ani niepożytecznymi wystawi was w znajomości Pana naszego, Jezusa Chrystusa.

To jest właśnie potrzebne do zbawienia – owoce Ducha.

List do Rzymian 1:16

Albowiem nie wstydzę się za Ewangelię Chrystusową, ponieważ jest mocą Bożą ku zbawieniu każdemu wierzącemu, Żydowi najprzód, potem i Grekom.

Jak mówi w wykładzie Jan Łagowski: „Było bardzo wielkim darem od Boga, dowodem wielkiej miłości, że kościół mógł rozpocząć swoją misję dzięki darom ducha świętego, ale jest też wielkim błogosławieństwem i dowodem miłości, że te dary ustały”. Wielu z tych, którzy przyjęli Prawdę w czasie udzielania darów Duchu, odpadło potem w czasie ciężkich prześladowań ze strony Rzymu. Zostali odsiani, a w późniejszych czasie, kiedy papiestwo przejęło władzę nad Europą, znów na okręt ludu Bożego dostała się woda (masy świata) i doprowadziła do zatonięcia okrętu (nominalnych systemów chrześcijaństwa) w światowości.

Wiek Ewangelii jest czasem wyboru a nie powszechnego zbawienia i stąd brak obecnie udzielania daru Ducha Świętego, a w zamian za to coś wiele ważniejszego – możliwość wypracowania w próbach i doświadczeniach owoców Ducha Świętego. Nie znaczy to, że ci, którzy wierzą w takie dary Ducha są z zasady źli (może być całkiem inaczej!). Bóg nie patrzy na głowę, ale na serce, a serca wielu z nich są na pewno czyste pomimo tego, że są zwiedzeni w tym kierunku.