– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 1
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 3

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Poprzednia część tego cyklu zakończyła się wnioskiem, że Bóg ujawnia tylko tę wiedzę, która jest potrzeba i że ukrywa informacje, gdy ich ukrycie przynosi korzyść Jego ludowi, a w drugiej kolejności – także światu. Zasada ta znajduje potwierdzenie zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie.

Na przykład, w związku z nadchodzącym zniszczeniem Sodomy, 1 Mojżeszowa 18:17-18 informuje nas: „Wtedy PAN powiedział: Czy mam zataić przed Abrahamem, co zamierzam uczynić? Przecież Abraham na pewno rozmnoży się w lud wielki i możny, a w nim będą błogosławione wszystkie narody ziemi.”

Ten fragment daje nam wskazówkę, że Wszechmogący jest skłonny wyjaśniać swoje działania tym, z którymi – jak z Abrahamem – łączy Go przymierze. To właśnie Abrahamowi Bóg obiecał syna, przez którego będą błogosławione wszystkie narody ziemi, a później potwierdził to przysięgą. Obietnica ta znana jest jako przymierze Abrahamowe lub potwierdzone przysięgą i stanowi podstawę wszystkich późniejszych działań Boga wobec Jego ludu Izraela oraz wobec pogan, którzy później mieli uwierzyć w Chrystusa (1 Mojżeszowa 12:1-3; 22:15-18; Galatów 3:7-9). Psalm 25:14 mówi podobnie: „Tajemnica PANA jest objawiona tym, którzy się go boją [„okazują Mu cześć”], oznajmi im swoje przymierze.” Porównaj z Amosa 3:7: „Doprawdy, Pan BÓG nic nie czyni, jeśli nie objawi swojej tajemnicy swym sługom, prorokom”.

Nie znaczy to jednak, że Bóg ma obowiązek zapowiadać z wyprzedzeniem wszystkie swoje plany lub odsłaniać swoje motywy – i nie czyni tego. W przypadku Elizeusza i zmarłego dziecka prorok wypowiada osobliwe zdanie, że Bóg „zataił to” przed nim (2 Królewska 4:18-20,27). I chociaż Jahwe objawił cnotliwemu Danielowi wiele ważnych proroctw, to jednak uniemożliwił mu zrozumienie pewnych szczegółów dotyczących wielkiego czasu ucisku, który miał nadejść w przyszłości – okresu poprzedzającego ustanowienie królestwa Chrystusa na ziemi – nakazując mu „zamknąć te słowa i zapieczętować tę księgę aż do czasu końca” (Daniela 12:4).

Ograniczone horyzonty

W pierwszej części tego cyklu zauważyliśmy, że sam Jezus nie był w pełni oświecony co do szczegółów dotyczących „tego pokolenia, które nie przeminie”, gdy oświadczył, że „o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec” (Marka 13:32; zobacz też: Mateusza 24:34-36).

Może się to wydawać dziwne, że Syn Boży pozostawał w nieświadomości co do jakiegokolwiek aspektu planów Ojca, ale musimy zakładać, że był ku temu dobry powód. Bez wątpienia wszystko zostało Jezusowi objawione po Jego zmartwychwstaniu – ponieważ jako drugi po Wszechmogącym i ustanowiony przez Boga Jego głównym wykonawcą niebiańskiego planu, Jezus musiał być wtajemniczony we wszelką wiedzę niezbędną do sprawowania swojego wywyższonego urzędu.

Ojciec powierzył Synowi wszelką władzę (Mateusza 28:18): „Dana mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi”. Zobacz także Jana 17:1-2 („władzę nad wszelkim ciałem”).

Wydaje się jednak, że szerszą lekcją, jaką można wyciągnąć z Marka 13:32, jest nie tyle to, co mówi nam o Jezusie, ile raczej to, że informuje nas, iż przebywając w ciele, słudzy Boży mają ograniczoną zdolność rozumienia spraw wykraczających poza czas, w którym żyją i działają. To wyjaśnia, dlaczego ludzkie przewidywania – zarówno w dziedzinie religijnej, jak i świeckiej – niezmiennie się nie spełniają.

Oczywiście, rzecz jasna, Jezus był inny. Był doskonały i będąc w ciele, był napełniony Duchem Świętym i rozumiał sprawy niebieskie niedostępne dla nikogo innego. Niemniej jednak, z powodów znanych najlepiej Jego Ojcu, Jezus pozostawał w ciemności co do niektórych aspektów planów swojego Ojca – w tym na przykład tego, jak wiele będzie musiał wycierpieć na Kalwarii. Być może wiedza o tym z wyprzedzeniem osłabiłaby wartość próby jego wiary, gdyż „Chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał” (Hebrajczyków 5:8). W swojej niezgłębioności Jahwe zawsze zastrzega sobie prawo do zatajania informacji – nawet przed swoim jednorodzonym Synem. Ten podstawowy fakt – że Jezus był zależny od Boga w kwestii wiedzy i kierownictwa – przemawia przeciwko doktrynie Trójcy.

Przypadek apostoła Pawła

Przypadek apostoła Pawła jest interesujący. Mówiąc o sobie w trzeciej osobie, informuje nas, że otrzymał „widzenie” „trzeciego nieba”, w którym ukazano mu rzeczy tak niezwykłe, że nie wolno mu było ich ujawnić (2 do Koryntian 12:1-5,7). Najwyraźniej wiedza o tych rzeczach była przeznaczona dla jego własnego zbudowania; objawienie to być może zwiększyło skuteczność jego posługi dla całego Kościoła, a dla nas – poprzez jego pisma. Myśl ta może znajdować odzwierciedlenie w jego słowach z 1 do Tymoteusza 1:16: „Lecz dostąpiłem miłosierdzia po to, aby we mnie pierwszym Jezus Chrystus okazał wszelką cierpliwość jako przykład dla tych, którzy mają w niego uwierzyć ku życiu wiecznemu”.

Bóg wobec królów

W Przypowieściach 25:2 czytamy: „Chwałą Boga jest sprawę taić, ale chwałą królów – dociekać sprawy.”

Stworzony pierwotnie na obraz Boga, człowiek zachował zdolność dociekania, którą został obdarzony i którą Bóg przeznaczył mu do używania. Rzeczywiście, nie ma końca ludzkiej ciekawości dotyczącej tego, jak działa świat – człowiek jest bowiem gorliwym zbieraczem informacji. Od najwyższych wyżyn po najgłębsze głębiny: na ziemi, pod morzem i w kosmosie – ludzki umysł bada i analizuje zarówno samego siebie, jak i prawa natury, aby zrozumieć, a tam gdzie to możliwe, przekształcać rzeczywistość według własnego uznania. Ludzka pomysłowość przynosiła często mieszane rezultaty, ale przyniosła też wiele dobrego, a jako całość ludzkość skorzystała na praktycznym zastosowaniu wiedzy naukowej.

Ten werset z Księgi Przypowieści (25:2) zwięźle opisuje trwające napięcie między Bogiem Stwórcą – zawsze na szczycie tej relacji – a Jego stworzeniem, człowiekiem, który jest petentem poszukującym odpowiedzi na Boskie tajemnice, ale który nigdy nie osiąga pełni prawdy, ponieważ brakuje mu pokory. Błędem jest zakładać, że ateizm jest po prostu wynikiem szczerej i bezstronnej oceny faktów dotyczących istnienia Boga i że gdyby ateistom przedstawiono wiarygodne dowody, natychmiast zmieniliby zdanie. Filozofie ludzkiego pochodzenia stawiają człowieka na miejscu Boga – usuwają Go z tronu, nie potrafią one poprawnie odczytywać dowodów otaczającej je rzeczywistości, ponieważ ich podstawowe założenia są błędne. Można się zastanawiać, jakie dowody zostałyby uznane przez ateistę za wystarczające do udowodnienia istnienia Boga bez cienia wątpliwości. Faktem jest, że wielu nie wierzy, ponieważ nie chce wierzyć.

W następnej części przyjrzymy się temu, jak czasem brak wiedzy może wyjść na dobre – zarówno ludowi Bożemu, jak i całemu światu.

Ciąg dalszy nastąpi…

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part Two”.

– Ewangelia wg Jana 16:12 –

Zobacz też: 
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 2
Jak i dlaczego Bóg ukrywa prawdę? – część 3

Photo by Susan Holt Simpson on Unsplash

Słowa z naszego tekstu głównego (Jana 16:12) zostały wypowiedziane przez Jezusa do jedenastu uczniów krótko po Ostatniej Wieczerzy (Judasz już wcześniej wyszedł). Wiedząc, że jeszcze tej samej nocy zostanie aresztowany, Jezus chciał ich pocieszyć. W swojej „modlitwie arcykapłańskiej” z 17. rozdziału [Ewangelii wg Jana] zwraca się do Ojca w ich imieniu w niezwykle wzruszający sposób.

Możemy się tylko domyślać, jak ciężka atmosfera panowała wśród zebranych. Czy uczniowie wiedzieli, że stoją u progu najważniejszego wydarzenia w historii? Z pewnością byli oszołomieni i przerażeni, przepełnieni lękiem – z powodów, których być może sami do końca nie rozumieli. Jezus wiedział, ale nawet On nie był w stanie powiedzieć im niczego, co w pełni ukoiłoby ich niepokój i przygotowało na to, co się miało stać – i co musiało się stać.

Co wiedział Jezus?

W konkretnej sprawie swojego aresztowania Jezus wiedział przynajmniej, że jest ono nieuchronne. Skąd? Po pierwsze, studiował Pisma od dzieciństwa i rozumiał proroctwa dotyczące swojej misji. Przeczytał je i przyswoił sobie tak głęboko, że słuchacze dziwili się (Jan 7:15): „I dziwili się Żydzi, mówiąc: Skąd on zna Pismo [skąd ma wiedzę teologiczną], skoro się nie uczył?”.

Jezus musiał być doskonale zaznajomiony z takimi fragmentami jak 1 Mojżeszowa 49:10: „Nie będzie odjęte berło od Judy ani prawodawca spomiędzy jego nóg, aż przyjdzie Szylo i jemu będą posłuszne narody.” Być może z tego tekstu wiedział to, co zapisano w Jan 12:32-33: „A ja, jeśli będę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie. A mówił to, dając znać, jaką śmiercią miał umrzeć.” Musiał znać Izajasza 53 i przepowiednię z wersetu 3, że cierpiący sługa będzie „wzgardzony i odrzucony przez ludzi; mąż boleści i doświadczony cierpieniem”, oraz przepowiednię z wersetu 12, że przez swoją śmierć „poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami”.

Jezus potrafił też czytać w ludzkich myślach i wiedział, kim byli, czego chcieli i dlaczego ci, którzy knuli przeciwko Niemu, chcieli Go zgładzić (Jana 2:24-25). Znał charakter Natanaela – „prawdziwego Izraelity” – i wiedział, że ten siedział pod drzewem figowym, zanim go spotkał (Jana 1:47-51). W spotkaniu z Samarytanką przy studni powiedział jej szczegóły z jej życia, co skłoniło ją do uznania Go za proroka (Jana 4:16-19).

Niewątpliwie wiedział, kiedy „nadeszła Jego godzina” i co mogła ona przynieść. Porównaj i zestaw ze sobą: Mateusza 26:45 i Marka 14:41 a Jana 2:4. W ogrodzie Getsemani modlił się do Ojca, aby podtrzymał Go podczas nadchodzącej próby, i wyraził gotowość wypicia kielicha gorzkiego smutku, który Ojciec dla Niego przygotował (Mateusza 26:39; Marka 14:36; Łukasza 23:42; Jana 18:11).

Nie mógł jednak mieć pewności, że zwycięsko odda życie. Wynika to z Jego okrzyku z krzyża (nawiązującego do Psalmu 22:2): „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?” (Mateusza 27:46; Marka 15:34). To opuszczenie najwyraźniej zaskoczyło Jezusa. Lecz wierny do końca, szybko pogodził się z tą grozą – podobnie jak młody Izaak (będący typem Jezusa) pogodził się z odkryciem, że jego ojciec Abraham zamierza zabić go na ołtarzu. Zasadnicza różnica między Izaakiem a Jezusem w tym epizodzie polega na tym, że Izaak nie umarł, ale Jezus umarł (Hebrajczyków 11:17-19; „otrzymał [Izaaka] na podobieństwo zmartwychwstania”; „jako obraz”). Przed śmiercią Jezus najwyraźniej zrozumiał pełny wymiar swojego opuszczenia – to znaczy, że musiał umrzeć na miejscu grzesznika, tak jakby sam nim był. Kiedy opanował chwilowy niepokój, zwrócił się do Boga: „Ojcze, w ręce twoje powierzam ducha mojego” (Łukasza 23:46).

Ograniczenia wiedzy Jezusa

Podczas swojej działalności Jezus dał kiedyś do zrozumienia, że Jego wiedza ma ograniczenia, gdy przepowiedział swój powrót, ale dodał: „Lecz o tym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie, którzy są w niebie, ani Syn, tylko Ojciec.” (Marka 13:32; zob. także: Mateusza 24:36).

Z tych relacji możemy wyciągnąć kilka uzasadnionych wniosków. Możemy na przykład stwierdzić, że Jezus nie był Bogiem. Wynika to z odniesienia Jezusa do „Ojca” jako kogoś od Niego odrębnego. Sugeruje to, że Bóg ukrywał przed Jezusem pewne informacje.

Jak to jest możliwe? Stanowi to problem dla tych, którzy utrzymują, że Jezus był drugą Osobą Bóstwa. Twierdzą oni, że chociaż Jezus był „w stu procentach Bogiem”, to był również „w stu procentach człowiekiem”, a jako człowiek nie był wszechwiedzący. Ten tok rozumowania sugeruje, że Bóg – pierwsza Osoba – może ukrywać informacje przed Bogiem – drugą Osobą; albo że druga Osoba Boga może się zdecydować na to, że czegoś nie wie. Taki wniosek pomija to, co sam Jezus powiedział wprost. A wymieniając siebie razem z aniołami, Jezus pokazuje, że nie jest wszechmogącym i wszechwiedzącym Bogiem – tak samo, jak aniołowie nim nie są.

Inni utrzymują, że chociaż Jezus nie znał dnia swego powrotu w tamtym momencie, to poznał go później – zwłaszcza po swoim zmartwychwstaniu do boskiej natury. Jest to uzasadnione przypuszczenie. Jednakże, opierając się na założeniu, że całe Pismo zostało spisane dla naszego zbudowania i nauki, należy zapytać, dlaczego to zdanie zostało w ogóle zapisane – skoro wkrótce stało się nieaktualne przynajmniej dla samego Jezusa. (Rozwiniemy ten ciekawy szczegół w dalszej części tych rozważań; zob. jednak przypis na końcu tego odcinka.)

Podsumowując, z tych spostrzeżeń wynika, że Bóg ujawnia tylko to, co potrzebne – i zataja to, co należy zataić. Czyni to dla dobra swojego ludu, a pośrednio także dla dobra całego świata.

Ciąg dalszy nastąpi…

Kliknij i przeczytaj: część druga

Przypis: W Dziejach 1:7, które dotyczą wydarzeń po zmartwychwstaniu Jezusa, mówi On swoim wyznawcom: „Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą”. Nie ma tu wzmianki o tym, że sam Jezus nie zna „czasów i chwil”. Można by więc wnioskować, że teraz już posiadał informacje, których wcześniej nie miał. Jednak jak wiele znaczy ten szczegół – trudno powiedzieć. Nie ma tu także wzmianki o aniołach, co niekoniecznie oznacza, że oni też zostali oświeceni w sprawach „czasów i chwil”. Wręcz przeciwnie, apostoł Piotr informuje nas, że w czasie, gdy pisał swój list (1 Piotra 1:10-12), „aniołowie pragnęli wejrzeć w te sprawy” – to znaczy w sprawy dotyczące rozwoju Kościoła Wieku Ewangelii: powołania, usprawiedliwienia, uświęcenia i ostatecznego uwielbienia tej szczególnej klasy „Chrystusa”, przez którą zmartwychwstały Jezus prowadził dalej swoje dzieło zbawienia, z czego większość była jeszcze wtedy przyszłością.

_______
Źródło: UK Bible Students, „How And Why God Conceals Truth, Part One”.