albo

Hbr 12:14: „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do świętości, bez której nikt nie ujrzy Pana.”

ALE jest jeden bardzo konkretny i taki mocny werset gdzie Jezus mówi do nas w Ew. Mateusza  – “…bądźcie doskonali…”

Czy zastanawialiście się kiedyś nad doskonałością?

Wykład wygłoszony przez brata Jonatana Urbana na spotkaniu zboru chrześcijańskiego w Bydgoszczy, 16 sierpnia 2026 r. 

Ostatnio moje myśli zaczęły właśnie krążyć wokół idei doskonałości, wokół tego wezwania i wokół Boga jako stwórcy wszystkich rzeczy.

Jezus powiedział do nas: “bądźcie doskonali…” co to znaczy doskonali? czym jest doskonałość?

Po łacinie – perfectio słowo oznaczające doskonałość, doskonałość to pewien stan, określenie czegoś jako będącego bezbłędnym, nienagannym, dopracowanym w każdym szczególe.

Na przestrzeni wieków w różnych środowiskach, w różnych kulturach patrzono na tą doskonałość trochę inaczej.

i tak:

• dla starożytnych Greków doskonałe było to co istniało zawsze – wieczne idee, ale też to co spełnia funkcje do których było stworzone.
• później często zaczęto używać tego słowa do określenia czegoś lub kogoś, co wydawało się najlepsze w swojej kategorii – i to bez znaczenia czy dotyczy to osoby robiącej coś dobrego czy złego – np. “doskonały łotr”/”doskonały zabójca”

Czy wam też wydaje się, że te różne nasze definicje i sposoby patrzenia na doskonałość są jakieś takie nieprzydatne w praktyce? Że nie pomagają zrozumieć faktycznie czym jest doskonałość, kto i co może być doskonałe?

A Nasz Pan powiedział: “bądźcie doskonali…” – dobrze by było gdybyśmy się zastosowali do tego wezwania Jezusa.

Jeżeli Pan pozwoli, to spróbujemy odpowiedzieć sobie na pytanie:

Co według Biblii oznacza doskonałość i dlaczego Jezus nas do niej wzywa? O jaką doskonałość chodzi?

Photo by Mohamed Nohassi on Unsplash

Świetnym punktem wyjścia jest dokładnie to wezwanie Jezusa – ono znajduje się w Ewangelii Mateusza 5:48.

“…tak jak doskonały jest wasz Ojciec w niebie…”

Czy ktokolwiek ma wątpliwości że Bóg jest doskonały?

Skoro mamy być doskonali na wzór Boga to trzeba wiedzieć na czym polega doskonałość Boża, i co to znaczy być doskonali jak i on?

I drugi wniosek, że my nie jesteśmy doskonali skoro dopiero musimy się takimi stać.

Nie jesteśmy doskonali oczywiście w wyniku upadku Adama. Ale nie zawsze tak było, Księga Rodzaju mówi nam że człowiek został stworzony na podobieństwo Boże: “stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz” człowiek więc powstał na obraz i podobieństwo Boże.

Ale jakie podobieństwo? Fizyczne, cielesne?

Na pewno NIE! Ewangelia Jana 5:37 mówi że nikt nie widział postaci/kształtu Boga…

Patrząc na siebie nawzajem musielibyśmy widzieć kształt/postać Boga jedni u drugich.

Jednocześnie Nasz Pan kiedy apostoł Filip go poprosił: “Panie – pokaż nam Ojca” – odpowiada: “Kto mnie widzi, widzi i mego Ojca”

Jezus nie był wtedy istotą duchową, był człowiekiem z krwi i kości. Ale jednak kazał dostrzegać w nim Ojca, Boga.

Chodzi więc o jakieś inne podobieństwo…

Adam po stworzeniu przez Boga, w ogrodzie Eden, był doskonały –  tak jak doskonały jest Bóg jego stwórca.

Jednak warto wiedzieć że istota osobowa jaką jest zarówno Bóg jak i człowiek, ma dwa rodzaje przymiotów: 1. przymioty istoty i 2. przymioty charakteru.

To bardzo ważne rozróżnienie. Bo Adam jako doskonały człowiek nie posiadał takich samych przymiotów istoty jak Bóg!

Na przykład jednym z przymiotów istoty Boga jest jego ciało – ciało duchowe – niematerialne ; Adam miał ciało ludzkie, materialne, stworzone z pierwiastków ziemi.

Innym przymiotem istoty Boga jest: nieśmiertelność J 5:26, 1 Tym 1:17 ; Adam nie był nieśmiertelny, umarł.

Tu się na chwilę zatrzymajmy bo to jest często źle rozumiany temat.

Śmiertelność a nieśmiertelność, słowo “śmiertelność” wydaje się sugerować pewną śmierć istoty, która ma taki przymiot istoty. Nic takiego to nie oznacza. Śmiertelność, jako przymiot istoty oznacza teoretyczną i praktyczną możliwość śmierci, w kontraście do nieśmiertelności, która oznacza brak możliwości śmierci istoty w żadnym wypadku.

To szatan podsunął swoim kłamstwem sugestię, że człowiek ma nieśmiertelną duszę, więc tak naprawdę nie umiera.

Więc jeszcze raz, Adam nie posiadał wszystkich przymiotów istoty Boga. A co posiadał?

Posiadał podobne do Boskich przymioty charakteru – można to lepiej zrozumieć gdy popatrzymy na zastosowanie wyrazu “obraz” w Biblii.

Ps. 73:18-20 – słowo “tzelem” to samo co w księdze Rodzaju.

2 Kor. 3:18

1 Kor. 11:7 – “eikon” – obraz, podobieństwo ; ciekawe jest tu, że to “gdyż jest” ma w grece taką konotację/znaczenie: “ponieważ powstał jako” – co podkreśla, że człowiek powstał na podobieństwo/obraz Boga, a niekoniecznie jest nim w takim samym stopniu obecnie co już sobie powiedzieliśmy.

Zastanówmy się chwilę nad doskonałym Adamem.

Choć Adam, tak jak mówiłem, nie miał on przymiotów istoty Boga takich jak: ciało (duchowe), nieśmiertelność, wieczność czy wszechwiedza to posiadał przymioty swojej istoty – doskonałego człowieka.

Adam miał doskonałe ludzkie ciało i umysł – które pozwalały mu żyć wiecznie (ale nie w nieśmiertelności), doskonale odczuwać szczęście i być użytecznym dla innych i dla reszty stworzenia Bożego. Adam jako istota odrębnie, specjalnie stworzona przez Boga, emanował wyższością nad resztą stworzenia. Człowiek nie jest, jak twierdzi ewolucja, jedynie trochę wyżej rozwiniętą małpą.

Możemy śmiało stwierdzić, że zdecydowanie bliżej człowiekowi do aniołów niż do jakichkolwiek zwierząt. Ps. 8:5

To to bycie niewiele mniejszym od aniołów, ta doskonała umiejętność rozumowania, inteligencja, ten charakter na wzór Boży, dawał też Adamowi łatwość w panowaniu nad zwierzętami. One w jakiś sposób czuły jego wyższość, jego wspaniałość.

Dzisiaj czasem widzimy jak ktoś potrafi oswoić, panować, wydawać polecenia dużym dzikim zwierzętom, i częściowo to są pewne wypracowane umiejętności takiej osoby, ale w dużej mierze to ich charakter, odwaga, taka prawdziwa pewność siebie. Zwierzęta są w stanie to odczuć. A to wszystko i tak jest nic w porównaniu z Adamem.

Werset 26 Księgi rodzaju mówi nie tylko o „obrazie”, ale także o „podobieństwie”(podobieństwie do Boga i Logosa) co miało polegać na panowaniu nad ziemią i wszystkim co na niej żyje. Człowiek został uczyniony panem, królem nad ziemią. Podobnie jak Bóg i Logos panowali nad wszechświatem, tak człowiek dostał pod panowanie ziemię.

Pierwszy człowiek Adam miał doskonałe zdolności umysłowe, moralne, artystyczne i religijne.

Potrafił doskonale miłować siebie, swoją żonę, zwierzęta i przede wszystkim Boga.

Potrafił doskonale mówić, śpiewać, uwielbiać, formułować myśli i słowa.

Potrafił doskonale używać swój umysł by zgodnie z potrzebami świata wynajdywać i tworzyć nowe rozwiązania, wynajdywać nowe sposoby korzystania z minerałów, pierwiastków, materiałów dostępnych na Ziemi.

Wiele z tych dziedzin, gdyby nie jego upadek, grzech, zostało by pięknie i doskonale rozwiniętych z korzyścią i przyjemnością, i dla człowieka, i dla Boga.

Czy więc Naszemu Panu chodziło o to byśmy starali się o doskonałość Bożą, jako upodabnianie się do obrazu Boga i do podobieństwa Bożego jakim był doskonały Adam?

Nie do końca.

Musimy tutaj rozróżnić dwie rzeczy.

1. : To jaki Bóg miał pierwotny plan dla człowieka.
2. : To jaki Bóg obecnie ma plan wobec niektórych w tym czasie.

1. Planem Boga dla człowieka było jego doskonałe, wieczne życie, w szczęściu, w niekończącym się doskonałym rozwoju i rozmnażaniu się i zapełnieniu całej Ziemi.

Wspaniały plan.

Niestety człowiek, przy udziale szatana, bez doświadczenia ze złem, w swojej wolnej woli, popełnił grzech na śmierć – która oznaczała nie tylko fizyczną śmierć Adama, ale przede wszystkim oznaczała utratę prawa do życia przez niego i wszystkich jego potomków.

Bóg więc, przewidując już przed stworzeniem człowieka, że tak będzie, przewidział lekarstwo na tą sytuację, by jednak ostatecznie doprowadzić ten pierwotny plan do skutku. Tym lekarstwem jest oczywiście Jezus i jego ofiara na krzyżu – podstawa nadziei człowieka na zmartwychwstanie i powrót do pierwotnego stanu doskonałości.

2. Dodatkowo, w swojej wspaniałości, Bóg zobaczył też, że w czasie kiedy ten jego plan naprawy będzie w trakcie realizacji, możliwe będzie zrealizowanie jeszcze czegoś więcej dla niektórych ludzi.

Bóg wiedział, że będą tacy, którzy mimo swojej grzeszności, mimo zdegradowanego, złego świata, będą mocno pragnęli tej doskonałości, zobaczą ten Boży plan zbawienia w Jezusie, uwierzą w niego i będą chcieli się zmieniać już w tym życiu.

I dla tych, choć Bóg wcale nie musiał, przygotował możliwość skorzystania z tej ofiary Jezusa już teraz, za co obiecał szansę zdobycia nagrody, czegoś więcej niż zaplanował dla całego świata.

1 Piotra 1:18-21 – to jest właściwie ten Boski plan dla chrześcijan w 4 wersetach pięknie zapisany pięknie przez Ap. Piotra.

Plan Boży ma dwa etapy: 1. dotyczący ogółu ludzkości („Bóg chce aby wszyscy byli zbawieni i doszli do poznania prawdy”) a 2. dotyczy tych z ludzi, którzy w obecnym czasie, w tych złych warunkach, pragną służyć Bogu, zmieniać się już dziś.

My aspirujemy do tego grona. My w różnych okolicznościach życia, poznaliśmy Chrystusa, zobaczyliśmy jakimi Bóg nas stworzył, a co stało się po tym jak Adam zgrzeszył, zauważyliśmy, że my sami także grzeszymy przeciwko prawu Bożemu i jako tacy nie zasługujemy na życie.

Przez wiarę ofiarę Chrystusa, a potem przez poświęcenie się Bogu na służbę, pokazaliśmy nasze pragnienie by zmieniać się, by nie trwać w tych grzechach.

Takich Bóg powołuje do innego życia. Od takich wymaga by rozwijali swój charakter, by szli tą drogą, w kierunku Boskiej doskonałości.

Adam jako doskonały człowiek posiadał usposobienie/charakter na obraz Boży, ale to nie oznacza takiego samego zakresu, takiej samej jakości czy ilości tych cech. Były też pewne przymioty charakteru Boga, których człowiek nie miał.

My oczywiście także nie mamy możliwości rozwoju na podobieństwo Boga w takim zakresie jakim on sam jest, to jest oczywiste. Jednak mamy możliwość wypracowania więcej niż mógł Adam.

Mamy doświadczenie ze złem, czego nie miał Adam, widzimy wieki konsekwencji tego co sprowadza na ludzkość grzech – Adam też to dojrzał, kiedy utracił ogród Eden, kiedy musiał  przeżyć śmierć własnego syna, który zginął z ręki swojego brata.

Adam jednak doświadczał tego po swojej próbie, próbie, w której bez doświadczenia ze złem, bez możliwości, by w pełnej świadomości konsekwencji, podjąć właściwą decyzję.

My mamy możliwość, by przed naszą indywidualną próbą, skorzystać z doświadczenia ze złem, by skrystalizować swój charakter tak by był w pełni przygotowany na próbę.

Zanim jednak to będzie możliwe, musimy zacząć od zawrócenia z tej ścieżki grzechu, na jakiej od urodzenia jesteśmy.

I to dzieje się gdy zdamy sobie sprawę z naszej grzeszności i poznamy Jezusa jako tego, który daje nam możliwość wykupienia z tego stanu.

Efez. 1:7

Rzym. 8:2

To zdanie sobie sprawy z jednej strony z naszej niedoskonałości, grzeszności, a jednocześnie poznanie łaski jaką Bóg nam okazał przez ofiarę swojego Syna, powoduje w nas wielkie uczucie wdzięczności, potrzeby odwzajemnienia tej miłości jaką Bóg nas obdarzył.

1J 4:19: „My go miłujemy, ponieważ on pierwszy nas umiłował.”

Ta miłość ona jest oczywiście najmocniejsza w stosunku do Boga i do Jezusa. Ale ona umożliwia nam też pewną dozę miłości do ludzi, szczególnie do tych nam bliskich, daje pewne zrozumienie, taką wyrozumiałość, że oni też są grzeszni, też są niedoskonali jak i my.

I to możemy nazwać miłością obowiązkową, bo ona wynika z poczucia obowiązku/wzajemności.

Ale to nie jest koniec tego, jak wygląda proces naszego przygotowywania się…

Naturalnie kiedy osiągamy pewien poziom tej miłości obowiązkowej i poznajemy Boga i Jezusa bliżej, zaczynamy dostrzegać i doceniać ich zasady sprawiedliwości, widzimy, że ich prawo, ich zalety charakteru są dobre, są godne naśladowania.

Widzimy, że Bóg jest najpełniejszą, najdoskonalszą reprezentacją sprawiedliwości.

Ps 71:19: „Twoja sprawiedliwość, Boże, jest wywyższona, czynisz wielkie rzeczy; Boże, któż jest podobny do ciebie?”

Tu zaczynamy szczerze miłować Boga nie tylko za to co dla nas uczynił, ale też za to kim jest, jaki jest wspaniały.

Możemy nie wiedzieć jeszcze wszystkiego o Nim, jeszcze nie zdajemy sobie sprawy z głębi piękna charakterów Boga i Chrystusa, ale już je zaczynamy oceniać.

Co dzieje się dalej…

Dalej naturalnie zaczynamy mocno pragnąć postępować i naśladować te zasady sprawiedliwości. Miłość Boża, miłość Chrystusa zaczyna kierować naszym życiem, szukamy u nas i u innych tego co podobne do Boga, co naśladuje jego charakter.

Większość ludzkości nie stara się czynić sprawiedliwości ponad wszystko, nie kierują się miłością do bliźniego, nie interesuje ich szczere naśladowanie Chrystusa.

Więc gdy u niektórych zauważamy, że starają się usilnie by postępować sprawiedliwie, by rozwijać swój charakter, wzrastać w miłości, takich którzy oddali się Bogu na służbę, to uczymy się miłości do braci.

Rozpoznajemy w nich takich, którym podobnie jak i nam wiele brakuje do doskonałości, Bożej chwały, ale starają się na mimo wszystko dążyć w tym kierunku.

Interesujemy się sukcesami, zwycięstwami nad grzechem w ich życiu, ale interesuje nas też jakie wyzwania mają. Chcemy im pomagać, wspierać, budować się wspólnie.

Miłowanie braci zawiera w sobie też rozwój naszej zdolności miłowania braci także wtedy, gdy mamy trochę inne zdanie, gdy brat wyrządza nam jakąś przykrość.

Ostatecznie, nasza miłość do braci ma osiągnąć taki poziom byśmy byli gotowi nawet oddać życie za brata.

1 J 3:16: „Po tym poznaliśmy miłość Boga, że on oddał za nas swoje życie. My również powinniśmy oddawać życie za braci.”

Ostatecznym krokiem do jakiego aspirujemy, jest miłowanie świata – miłowanie naszych nieprzyjaciół.

Miłość do świata oczywiście nie taka o jakiej mówi apostoł Jan: 1 J 2:15: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.”

Raczej:

Łuk. 6:27

Chodzi o umiejętność rozdzielania grzechu od grzesznika, co jest bardzo trudne.

Bo można, a nawet trzeba, potępiać grzech. Nasze umiłowanie sprawiedliwości nie może nam pozwalać go miłować. Jednak to nie znaczy, że potępiamy tą osobę.

Nie chodzi też jedynie, o tolerowanie ich, o nie odpłacanie złem za zło, lecz o wiele więcej.

Nasza miłość do Boga, do Chrystusa, do braci, rozwija w nas taki poziom miłości, że będziemy chcieli miłować każde inteligentne stworzenie, w tym obcego i wroga, pragniemy nie tylko nie wyrządzać im krzywdy, ale wręcz czynić dobrze, nawet tym, którzy oceniając z punktu widzenia żelaznej sprawiedliwości, nie zasługują na odwdzięczanie się dobrem.

Wierzymy, że Bóg ma plan powrotu ziemi i jej mieszkańców do doskonałości, czekamy na odnowienie wszystkich rzeczy, na odnowienie ziemi i wszystkich jej mieszkańców, i chcemy na ile mamy sposobność, pomagać, brać w tym udział, być tym światłem w ciemności dla wszystkich.

Rzym. 12:20: „Jeśli więc twój nieprzyjaciel jest głodny, nakarm go, jeśli jest spragniony, napój go. Tak bowiem robiąc, rozżarzone węgle zgarniesz na jego głowę.”

Możemy więc tak podsumować nasz proces przygotowywania do tej doskonałości do jakiej wzywa nas Pan.

1. Miłość obowiązkowa do Boga i Jezusa
2. Umiłowanie sprawiedliwości
3. Miłowanie braci
4. Miłowanie świata w tym nieprzyjaciół

One wszystkie dotyczą obszaru miłości, dlaczego tak jest?

Rzym. 13:8-10

Doskonała miłość jest tą właśnie doskonałością do jakiej powołuje nas Bóg, i do jakiej wzywa nas Chrystus.

1 Jana 4:7-8

Poznawanie Boga to coraz głębsze poznawanie jego miłości gdyż „Bóg jest miłością”.

Na tej naszej drodze do doskonałości, w rozwoju naszej miłości będziemy musieli oczywiście po drodze nauczyć się wielu różnych rzeczy. Wiele łask charakteru, jakie posiada Bóg, takich jak, mądrość, sprawiedliwość czy nadzieja, będziemy wypracowywać po tej drodze. Ale takim podstawowym drogowskazem jest miłość i jej rozwój w nas.

My więc nie czekamy jedynie na czas, gdy Bóg przywróci do doskonałości Ziemię i ich mieszkańców, kiedy znów zapanują dobre warunki, kiedy Ziemia będzie napełniona poznaniem Boga i jego zasad, kiedy wybór, w oczywisty sposób, będzie między postępowaniem drogą Bożą i życiem wiecznym, a grzechem i jej konsekwencją – wieczną śmiercią.

My uczestniczymy w powołaniu, do jakiego Pan wzywa nas już dziś, że jeżeli pociąga nas do siebie, to przez ofiarę Jezusa możemy podnosić się ze stanu grzechu już dzisiaj, w tych trudnych, niesprzyjających warunkach. Oczywiście będziemy ograniczeni naszą grzeszną istotą – ciałem, intelektem, które nie staną się doskonałe teraz. Możemy jednak osiągnąć stan pewnej doskonałości, doskonałości ducha, umysłu, woli, intencji.

W nagrodę za ten wysiłek, za tą mozolną pracą nad sobą w podźwiganiu się do doskonałości, Bóg obiecuje dodatkową nagrodę, pewne lepsze imię nad to, które otrzymają ci którzy już pod tymi dobrymi warunkami królestwa osiągną tą doskonałość.

Jeżeli więc czujemy, że Pan nas powołał w tym czasie, że pragniemy przybliżać się do tej doskonałości – to możemy i powinniśmy wytrwale iść/biec tą drogą przez resztę naszego życia!

W tym wszystkim nie jesteśmy sami, jest z nami Chrystus, który przez swoją ofiarę nie tylko otworzył nam tą możliwość, ale też sam jest idealnym wzorem, odbiciem chwały Bożej i jako taki jest zupełnie godny naśladowania we wszystkim.

Mt 16:24: „Wtedy Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.”

ZAKOŃCZENIE: 

Rozmyślając o doskonałości, powinniśmy pamiętać te rzeczy:

1. Rozróżniamy doskonałość ciała, jej przymiotów istoty od doskonałości ducha, woli, intencji.
2. Rozumiemy, że Bóg przywróci wszystkim ludziom, którzy będą na to zasługiwać doskonałość ciała, do takiej jaką miał Adam przed upadkiem, a doskonałość ducha, woli, intencji jest zadaniem, które przy Bożej pomocy, człowiek musi osiągnąć samodzielnie.
3. Wiemy, że Biblia pokazuje nam, że Bóg niektórych już dzisiaj powołuje by dążyli do tej doskonałości, a wypełnieniem tej doskonałości jest rozwój naszej miłości.

Więc ile tylko mamy sił w naszych niedoskonałych ciałach, biegnijmy do tej doskonałości, niech ona nie będzie tylko jakimś mglistym pojęciem naukowym, albo jakąś niezdefiniowaną do końca teoretyczną ideą, tylko niech ona będzie cały czas przed naszymi oczami, wystawiona jako ten cel, jako ten kres naszego chrześcijańskiego biegu.

Słuchajmy gdy Chrystus nas wzywa: …bądźcie doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.

Photo by Bulat Akhtiamov on Unsplash

Pismo Święte przedstawia dwa odmienne porządki zbawienia:

1. Zbawienie Kościoła – wyłożone przez Jezusa podczas Jego pierwszej obecności na Ziemi, zapoczątkowane w pełni w dniu Pięćdziesiątnicy i skierowane do wierzących – zarówno Żydów, jak i pogan – przez cały Wiek Ewangelii.

To wyjątkowe zbawienie oznaczało wyzwolenie z warunków grzechu i śmierci, właściwych śmiertelnej egzystencji, w perspektywie życia nieśmiertelnego w niebie (tzw. Boskiej natury – 2 Piotra 1:4).

To zbawienie miało trwać, aż osiągnięta zostanie z góry określona liczba (144 000; por. Objawienie 7:4-8). Powołanie miało ustać wraz z powrotem Jezusa podczas Jego drugiej obecności.

2. Najszerszy wymiar zbawienia – dotyczy całej ludzkości w czasie Tysiąclecia, mającego nadejść tysiąca lat panowania Chrystusa nad ziemią. To okres przeznaczony na błogosławienie świata i wydźwignięcie go ze śmierci i grzechu. Dla świata zbawienie będzie oznaczać zmartwychwstanie na ziemi oraz stopniowe wyprowadzanie z grzechu do ziemskiej doskonałości, jaką cieszył się pierwszy człowiek, Adam. Skoro doskonałość życia i ciała została utracona przez nieposłuszeństwo Adama wobec Boga, to właśnie do tego stanu zostaną przywróceni ci spośród ludzkości, którzy okażą posłuszeństwo.

Podsumowując: wyzwolenie Kościoła i wyzwolenie całej ludzkości dokonują się dzięki zasłudze śmierci Chrystusa, lecz w odmienny sposób i w odmiennym czasie (1 Jana 2:2):

[Jezus] jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, ale nie tylko za nasze, lecz także za grzechy całego świata.

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Koniec spotkania. I dlatego powiem: dziękuję. A także: Dziękujmy. Za to spotkanie i za każdy objaw Boskiej opatrzności. A mamy za co dziękować. Mamy po dziesięć palców u rąk. Kiedy kładziemy się wieczorem spać to spróbujmy znaleźć dziesięć powodów, by podziękować Bogu. Dziesięć palców i dziesięć dobrych rzeczy. Czy to dużo czy mało? Spróbujmy przed snem. Ci, którzy mają coś do notowania, mogą sobie już teraz pomóc i zacząć pisać. Można to nazwać: „Moja lista wdzięczności”. Dziękuję Bogu za…

Dziękujemy Bogu za mało i wydaje nam się, że za pewne rzeczy nie trzeba. Do czasu, aż tych rzeczy zaczyna nam brakować. Ktoś, kto nigdy nie miał bezsennej nocy, może mieć problem z dziękowaniem za spokojny sen. Ktoś, kto nigdy nie miał migreny, raczej nie będzie dziękował, że dziś nie bolała go głowa.

A właśnie trzeba to zobaczyć. Trzeba zobaczyć, że te zwykłe, codzienne rzeczy nie są wcale oczywiste; że jeśli mam dach nad głową, ciepłą wodę, kładę się spać najedzony, mam własne łóżko – to jestem bardzo bogaty. Kiedy mam takie zdrowie, które pozwala mi przyjechać na spotkanie do Bzianki albo chociaż korzystać przez internet – to już jestem bardzo szczęśliwy. Pamiętajmy o tym.

A teraz temat: Cztery rzeczy, które zdążysz zrobić przed Pamiątką.
Tak to jest, że co roku Pamiątka śmierci naszego Pana przychodzi szybko. Smutna prawda jest taka, że wielu rzeczy już nie zrobimy przez ten tydzień:
– nie rozwiniemy takiej cierpliwości jaką byśmy chcieli mieć
– nie staniemy się tak spokojni jakbyśmy chcieli (albo może tak odważni w głoszeniu)
– nie nadrobimy lektury z ubiegłego roku;
– a może jeszcze przydarzy się jakiś upadek i sprawi, że poczujemy się jeszcze bardziej niegodni Pana i Jego Sprawy?

Mamy teraz dwa wyjścia. Albo się załamiemy i uznamy, że skoro nie potrafimy być doskonali to wszystko traci sens. Albo wstaniemy z podłogi i zaczniemy zmianę na lepsze. Proponuję to drugie. Ale jak zrobić to drugie? 1 propozycja:

Przypomnij sobie czego Jezus już dokonał w Twoim życiu. W Ew. Jana 14:18 Pan Jezus obiecuje: „Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was”. Pytanie brzmi: jak do Ciebie Bracie / Siostro przyszedł Jezus? Wiemy, że przez cały WE Jezus był w niebie, więc nie będzie mowa o cielesnej obecności. Ale nasz Pan ma trzy główne sposoby, których używał i których dalej używa, żeby być z nami:
Działa przez: 1/ Słowo Boże 2/ Różne Opatrzności
3/ i przez Ducha Św., czyli św. usposobienie w nas i w braciach i siostrach

Oczywiście Jezus używa różnych posłańców (używa ludzi, aniołów, książek, nagrań itd.), żeby nas prowadzić i pomagać nam. Jednak to On jest głównym Pasterzem i Arcykapłanem, którego dał nam Bóg (E8, s. 536).

Nasz Pan jest bardzo blisko nas – to ogólne zdanie; ale przypomnijmy sobie takie chwile w życiu, kiedy Jezus był szczególnie blisko mnie i Ciebie? Czy jesteś w stanie przypomnieć sobie chwile, które wzmocniły cię duchowo? Czy widzisz tam Pana?

Pytam, bo to nasz Pan był tam obecny. Mat. 28:20 – „A oto ja jestem z wami po wszystkie dni aż po kres tego wieku” (to mówi Pan Jezus). Jeszcze List do Hebr. 7:25, mowa o Jezusie – „Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi”.

Bracia i Siostry, jeżeli nie teraz, to w drodze do domu i w Waszych domach, zastanówcie się, jak Jezus realizował te obietnice w Waszym życiu. Czy nigdy Cię nie dotknął przez wykład, werset albo pieśń, która przyszła we właściwym czasie?

Za często nie doceniamy prostych świadectw, prostych rozmów i przykładów, które przybliżają nas do Boga. Pamiętam kiedy jako nastolatek korzystałem z pomocy różnych osób, by jechać z konwencji na konwencję i słuchać tam wykładów i świadectw, by poznawać tam ludzi wierzących w ewangelię. Pamiętam przykład braci i sióstr, którzy podejmowali się takiej służby i często na różne sposoby okazywali mi swoją miłość. Pamiętam jak w chwilach, kiedy byłem bardzo zniechęcony życiem i moimi wadami, ktoś zachęcił mnie do rozmowy na temat Ewangelii. Jak ktoś inny polecił mi książkę „Wędrówka Pielgrzyma”. Ktoś zachęcił mnie do czytania Psalmów, ktoś polecił fragment manny, artykuł o pokucie. Ktoś nagrał mi płytę z pieśniami Janusza Bigdy. Ktoś inny nagrał mi pieśni brata Kaliszczyka, chór Sela…

Teraz wiem, że swoim duchem i opatrznością był w tym Jezus. Tak jak czytamy słowa naszego Pana w Ew. Mateusza 18:20 – „Gdzie bowiem są dwaj lub trzej zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich”.

Czasami wystarczy spotkać kogoś kto ma piękny chrześcijański charakter i pojawia się myśl, że chciałbym być taki jak on albo taki jak ona. Kiedy ktoś nas ugościł, kiedy ktoś zrobił dla nas dobry uczynek. Można patrzeć samolubnie, można tylko brać, ale może też zrodzić się myśl, że ci ludzie naśladują Jezusa i że ja też chciałbym taki być.

Przypomnijmy sobie też takie chwile, kiedy opatrznościowo Jezus postawił nas w sytuacji, gdy to my mogliśmy komuś pomóc; albo gdy mogliśmy głosić ewangelię. Mogę podać taki przykład z czasów, kiedy podróżowałem co tydzień pociągiem. Spotkałem w pociągu starszego pana, z którym dobrze mi się rozmawiało, ale który był bardzo smutny, bo ciężko chorował i spodziewał się, że wkrótce umrze. Nie miał też prawie żadnej nadziei na przyszłość. Miałem przy sobie Boski plan wieków i miałem wielką ochotę, by dać go temu panu. Ale jakiś lęk mnie zatrzymał. Gdy miałem jechać za tydzień znowu wziąłem z domu 1 tom i ulotki o Królestwie i powiedziałem w modlitwie, że jeśli spotkam tego pana to na pewno przekaże mu te materiały. Pociąg był długi, kilka wagonów, wsiadam do jednego z nich i zgodnie z biletem szukam przedziału, a w nim siedzi tylko ten pan, z którym jechałem ostatnio. Dla kogoś to przypadek, ale nie dla mnie.
Dla mnie to dowód, że modlitwy się spełniają i że trzeba uważać, o co prosimy.

W różnych trudnościach w życiu: w szkole, w pracy, zachętą były dla mnie zebrania zborowe. Nieważne jaki był ten dzień (lepszy czy gorszy), ale w czwartki o 17:00, a później o 18:00, zawsze było zebranie; i zawsze był ten uśmiech Braci i Sióstr, że się przyszło, że będzie nas więcej. Wspólne śpiewanie, wspólne badanie Biblii, modlitwa. To wszystko było zachętą, bo Pan był z nami.

Kiedy brakuje sił, a mimo to chcemy służyć Bogu i próbujemy, wtedy jak nigdy odczuwamy takie zachęty jak Filipian 4:13. „Wszystko mogę w Tym, które mnie wzmacnia, w Chrystusie”. Czasami nie rozumiemy jak coś mogło się udać. Wiemy, że to nie było z nas, bo my już nie mieliśmy na to siły, ale jednak: dzięki Panu to się stało!

Jezus czasami przemówił też przez brata czy siostrę, którzy potrafili napomnieć, a nawet udzielić nagany. Tak, nieraz to bolało, ale doszedłem do wniosku, że ten brat i ta siostra mają rację i że muszę pracować nad sobą. Czasami dręczy nas jakaś wada, której nie możemy pokonać. Pytamy: Po co to jest? Dlaczego? Ale właśnie w tej trudności Jezus mówi do nas jak u Hebr. 2:18 – „A że sam przeszedł przez cierpienia i próby, może dopomóc tym, którzy przez próby przechodzą”. Może właśnie musimy sobie uświadomić, że bez Pana obok nie dajemy sobie rady, ale On chce nam pomóc. W ten sposób nawet nasze wady mogą nam pomóc zbliżyć się do Niego, uznać naszą potrzebę Zbawiciela, bo nawet kiedy czujemy się jak „0” to nasz Pan staje obok nas jako „1” z przodu i okrywa nas swoją doskonałością. W ten sposób powstaje „10”, a to już w Biblia bardzo piękna i znacząca liczba.

A więc, pierwsza rzecz, którą zdążysz zrobić przed Pamiątką: przypomnij sobie czego Jezus już dokonał w Twoim życiu. Niech te rzeczy będą jak Eben-Ezer, pamiątkowy kamień, który postawił Samuel. 1 Sam 8:12 – „Samuel wziął potem
[po wygranej bitwie] jeden kamień, umieścił go między Mispą a Szen, nazwał go Eben-Ezer, bo powiedział: Aż dotąd pomagał nam Pan”. Niech w naszej pamięci (a może i zapisane słowami) będą takie Eben-Ezery, takie pamiątkowe kamienie, takie świadectwa, które pomogą nam w trudnej chwili. Świadectwa, że Jezus żyje i że przez słowo, ducha i opatrzność to on prowadził nas w bitwach naszego życia. Eben-Ezer znaczy „kamień pomocy”.

2 propozycja: Zbadaj samego siebie i ustaw odpowiedni kierunek swojego życia. Wiadomo, że tydzień nie starczy na to, by zmienić swój charakter. Nie wszystko da się zrobić. A jednak tydzień wystarczy na ustalenie „gdzie jestem” i „dokąd zmierzam”. Jako pierwszy krok nasz Pan, a także apostoł Piotr podają nam proste polecenie. Zobaczmy: Dzieje 3:19. Piotr mówi: „Pokutujcie i nawróćcie się”.

Pokuta to z greki „metanoia”, przemiana umysłu, zmiana sposobu myślenia. Nawrócenie się, „epistrefo” to ustawienie dobrego kierunku dla swojego życia (dosłownie: odwrócenie się o 180 stopni). Trzymajmy się przez chwilę tego obrazu kogoś kto idzie w złym kierunku, zatrzymuje się i odwraca.

Każdy idzie jakąś drogą w swoim życiu. Co zrobić jeśli idę złą drogą. Muszę sobie uświadomić, że nie idę w tym kierunku. Wtedy mogę się zatrzymać, przeprosić Boga i poprosić, żeby pokazał mi dobry kierunek. Jeśli znam dobry kierunek to mogę poprosić Boga o pomoc i ruszyć w tym kierunku. Nie będę dziś wymieniał elementów pokuty, ale odsyłam w tej sprawie np. do E8, s. 495 („Księga Liczb”).

Nie ma chrześcijaństwa bez pokuty i może dlatego szatan stara się, żebyśmy nie pokutowali. Co na przykład robi szatan? W cudzysłowie: „Pomaga nam” bardzo wyraźnie widzieć zło u innych. A wtedy zaczynamy porównywać się z innymi. Skoro ten brat źle traktuje rodzinę, tamten oszukuje w pracy, ta siostra ciągle obmawia, tamta źle traktuje męża, no to w takim towarzystwie to JA… No to JA już chyba nie potrzebuję pokuty.

Jednak apostoł Jan w 1 Liście 1:8 napisał: „Jeśli twierdzimy, że nie mamy grzechu, zwodzimy samych siebie i nie ma w nas prawdy”. Czasami to opatrzność pomaga nam zrozumieć, na jakim polu błądzimy i co mamy zrobić. Ale może dobrze byłoby zbadać samego siebie i już dzisiaj dowiedzieć się, nad czym muszę pracować?

Bardzo pomocny jest tutaj hymn o miłości z 1 Kor. 13. Czy zazdroszczę drugiemu, kiedy to jemu się powodzi, a nie mi? No, tzn. że nie mam miłości bo „miłość nie zazdrości”. Czy chełpię się tym, że to mi się udało? To nie mam miłości, bo „miłość się nie wynosi, nie jest nadęta”. Czy przypisuję drugim złe intencje? To nie mam miłości, bo „miłość nie myśli złego”, nie przypisuje drugim zła. Czy łatwo wpadam w rozdrażnienie? „Miłość nie jest porywcza, nie zachowuje się niestosownie”.

Chociaż nasze czyny są ważne, to jednak ważniejsze są nasze myśli. W wykładzie pt. „Pokoje wyobraźni” brat Detzler wyraził to tak, że jako ludzie żyjemy w dwóch światach: zewnętrznym i wewnętrznym. Świat zewnętrzny to świat realny, to jego materialne rzeczy jak sklepy, domy, miejsca pracy, spotkania jak to, ludzie… To w nim są różne wydarzenia i padają różne słowa. Jednak świat wewnętrzny też jest realny. To świat naszych myśli, uczuć i pragnień. I tam też dużo się dzieje.

Nie zawsze mamy pełny wpływ na świat zewnętrzny. Nie zawsze możemy szybko coś zmienić. Ale zdążymy w tydzień zastanowić się, czego pragnę, spojrzeć na ten świat wewnętrzny i poprosić Boga o pomoc, żebym miał też siły wprowadzać te pragnienia w życie zewnętrzne, w moje słowa i działania. Wiemy, że nasz Pan pokazał, że źródło każdego grzechu, ale też każdej dobrej rzeczy to serce człowieka: nasze myśli i uczucia. Zbadajmy nasze serca. Zbadajmy nasze źródło.

Nazywamy się badaczami Pisma Świętego, to dobra nazwa, ale jest badanie, które jest ważne tak samo jak badanie Biblii. To badanie samego siebie. Do tego nie potrzeba mieć cały czas przy sobie książek i programu „Biblia”. Trzeba użyć program „Sumienie” i zapytać siebie czy robię, mówię i czy myślę to, co dobre czy to, co złe. Wiemy, że przed Paschą Żydzi usuwali ze swoich domów wszystko, co było kwasem. Oni dobrze wiedzieli, co było kwasem, ale mieli spojrzeć na swoje własne kąty i zakamarki, i wyrzucić takie śmieci ze swoich własnych domów.

U nas te domy to umysły i serca. Jeden z elementów pokuty – rzecz, która bardzo podoba się Bogu – to przyznać się do grzechu i przeprosić. 1 List Jana 1:9 – „Jeśli przyznajemy się do naszych grzechów, On jest wierny i sprawiedliwy, by przebaczyć nam grzechy i oczyścić nas od wszelkiej nieprawości.” Można powiedzieć, że są dwa problemy z przyznawaniem się do grzechu. Jeden dotyczy relacji z ludźmi, a drugi dotyczy relacji z Bogiem.

Brat Łagowski zwracał uwagę na te problemy. Zauważył, że tata często mówi do dziecka: „idź, przeproś”, „więcej tak nie rób!”. Ale że sami rodzice nie bardzo to realizują. A wtedy dziecko myśli sobie tak: jak dorosnę to też przestanę przepraszać, bo dorośli nie przepraszają. A jaki piękny przykład daje dziecku tata, który, gdy zrobi coś źle to przychodzi nawet do dziecka i mówi: bardzo przepraszam, już tak nie zrobię, to było złe. I myślę, że stosuje się to do wszystkich naszych relacji z ludźmi.

Czasami może być problem z przyznaniem się do grzechów Bogu. „Przecież Bóg i tak to wszystko wie”. Psalm 32:5 – (Dawidowy) „Mój grzech wyznałem Tobie i mojej winy nie ukryłem. Powiedziałem: Wyznam PANU swe występki przeciw sobie – a wtedy Ty odpuściłeś winę mego grzechu”. Lepiej to można zrozumieć na przykładzie:

„Kiedy dziecko chodzi do szkoły i czasami źle się uczy albo źle się zachowuje, to co by wybrali rodzice? Żeby to nauczycielka zadzwoniła, żeby doniosły inne dzieci czy żeby to dziecko samo powiedziało? Żeby samo powiedziało. Bo to znaczy, że to dziecko ma zaufanie i że chce być wierne mamie i tacie; że nie chcę, żeby przeżyli taką przykrość od innych. Dziecko samo im powie i to będzie z jednej strony przykre, ale z drugiej strony miłe, bo to ich dziecko im to powiedziało.”

Bóg też chce, żeby mu powiedzieć o naszych porażkach i upadkach. Jaki będzie efekt? Łuk. 15:20 – marnotrawny syn – „Gdy syn był jeszcze daleko, jego ojciec zobaczył go, zlitował się, wybiegł, rzucił mu się na szyję i ucałował go.” (taka reakcja). Łuk. 15:6-7 – mówi dobry pasterz – „Cieszcie się ze mną, gdyż znalazłem moją zgubioną owcę! Mówię wam: Taka będzie radość w niebie z jednego opamiętującego się grzesznika.” Nie wchodzimy w dokładne omówienie tych przypowieści, ale pokazują wielką Bożą miłość i przebaczenie.

3 propozycja przed Pamiątką: znowu spójrz na Jezusa. Spójrz na Jego drogę od Jordanu do Golgoty. Jezus ofiarował samego siebie i umarł właśnie po to, żeby podnieść człowieka, który sam nie daje rady i który nie może się podnieść. On to zrobił, żeby podnieść ciebie i mnie. Efezjan 2:12-13 – „Byliście bez Chrystusa, odcięci i obcy przymierzom obietnicy, nie mający nadziei i bez Boga na tym świecie. Teraz zaś, w Chrystusie Jezusie, wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy, przez krew Chrystusa.” I jeszcze List do Rzym. 8:33 – „Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciwko tym, których Bóg wybrał? Bóg jest, który usprawiedliwia…”

Patrzmy na krzyż i na odkupienie. Bóg usprawiedliwia przez odkupienie w Jezusie Chrystusie każdego kto pokutuje i wierzy. Ciebie też. Jeżeli pokutujesz i wierzysz w Jezusa Chrystusa jako swojego Odkupiciela i Pana to jesteś usprawiedliwiony z wiary i czysty przed Bogiem. „Któż może wystąpić z oskarżeniem? Bóg jest, który usprawiedliwia.” – Bóg usprawiedliwia, bo nasze upadki i słabości są przykryte szatą sprawiedliwości Chrystusowej. Bóg i Jezus cierpieli po to, byśmy mogli otrzymać tę szatę. Dziękujmy za nią i ceńmy ją.

Zobaczmy z jak podłego stanu Jezus nas uwolnił i jakie to było trudne dla Niego. Jeśli dobrze zobaczysz jak Jezus Ciebie kocha to zmieni to wszystko. Jeśli to zrozumiesz to będziesz chciał albo będziesz chciała dziękować całą swoją osobą, śpiewać na chwałę Jezusa w swoim sercu. Poczujesz wielką miłość do Jezusa, że to Twoje grzechy zaniósł na Golgotę i że to za Ciebie cierpiał. A dodaj do tego, że Jezus może i chce Cię zbawić CAŁKOWICIE i dać Ci życie wieczne.

Przypomnijmy sobie przed Pamiątką te ostatnie chwile Jezusa jako człowieka. Zwróćmy też uwagę, że wg ewangelii nasz Pan istniał długo zanim został posłany na ziemię. Przebywał z Ojcem w niebie. Nie była to dla niego wycieczka, nie przyszedł tu, bo po prostu miał taką ochotę, dla własnej chwały. Ta misja miała określony cel. Kiedy Jezus tłumaczył to ludziom powiedział: „Zstąpiłem bowiem z nieba, nie aby czynić wolę swoją, ale wolę Tego, który mnie posłał” (J 6:38). Jeśli kochamy Pana Jezusa i chcemy iść za Nim to mamy tu konkretny wzór do naśladowania: iść za Jezusem to zrezygnować z własnej woli; szukać i pełnić wolę Boga.

I w ten sposób dochodzimy do czwartej propozycji rzeczy, którą zdążysz zrobić przed Pamiątką: rozpocznij albo odnów swoje poświęcenie. W Psalmie 118:27 mamy piękny typ pokazujący poświęcenie się Bogu: Ps 118:27 – „Przywiążcie baranki powrozami ku ofierze, aż do rogów ołtarza”.

Oczywiście nie wyjaśniam tutaj dokładnie antytypu, bo ten dotyczy szczególnej klasy ludu Bożego. Znamy to z „Cieni przybytku” i z wyjaśnień brata Johnsona.
O co tu jednak chodzi? Ogólny obraz jest taki, że bez przywiązania to zwierzę nie byłoby chętne do ofiarowania się, mogło by uciec. I tak samo jest z naszym ciałem.

Nasz stary człowiek nie jest chętny do oddania się Bogu. Tak, jako wierzący mamy chęć czynić wolę Boga, ale nasze ciało ma chęć czynić zło i nie chce się zużywać w służbie dla Pana. Ma swoje plany. W tym obrazie trzeba było przywiązać zwierzę.
A nam trzeba osobistej decyzji, że zupełnie i bez odwrotu oddaje się w ręce Boga.

Osobista, nieprzymuszona decyzja jest bardzo ważna. Kiedy w życiu wszystko dobrze się układa, możemy stać przy Panu, ale kiedy wszystko pójdzie źle, wtedy możemy się od Niego odwrócić. Dlatego Przybytek mówi: „Przywiążcie baranki powrozami ku ofierze”, a święty Paweł w Liście do Rzymian 12:1 napisał: „Proszę was tedy, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali ciała wasze na ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, na rozumną służbę waszą”. Sam apostoł Paweł mówił o sobie: „Razem z Chrystusem jestem ukrzyżowany, żyję zaś już nie ja, żyje we mnie Chrystus; teraz zaś, żyjąc w ciele, żyję w wierze w Syna Bożego, który mnie pokochał i wydał za mnie samego siebie” (Gal. 2:20). To może być także nasze bezpieczeństwo i radosć – Chrystus mieszkający w sercu. Jeśli zło jest dla mnie samego atrakcyjne i przyjemne (dla ciała), to w Jego obecności jest ohydne i brzydkie. Potężna pokusa, której ulegałem kiedy byłem sam, z Jezusem obok jest słaba i niegodna uwagi. Nikt nie chce grzeszyć kiedy Jezus jest obok. A kiedy kochamy Jezusa to chcemy też wiedzieć dlaczego coś mu się nie podoba. Nie chcemy czynić zła nie dlatego, że nie wolno, ale że jest złem i wzbudza naszą odrazę jako zło.

Przypomnijmy sobie jeszcze raz Samuela i jego Eben-Ezer. Niech coś nam przypomina także o naszym poświęceniu. Brat Barton, którego kazania mamy w książce „Echa pielgrzyma”, zmarł w wieku 41 lat, jeszcze przed swoim tatą. Ojciec brata Bartona znalazł w jego rzeczach pewne oświadczenie, które wyglądało jak umowa prawna. Oświadczenie brzmiało tak:

„OŚWIADCZENIE O POŚWIĘCENIU

Zrzekam się odtąd wszelkich praw dla mojej duszy, mojego ciała, mojego zdrowia, mojej opinii, moich talentów i względem wszystkiego, co do mnie należy. Poświęcam się, by być własnością mego chwalebnego Odkupiciela. Ofiaruję Mu siebie samego, aby Go kochać, służyć Mu i ufać w kwestii mojego życia i zbawienia aż do końca.

Podpisano: Benjamin H. Barton
Zamieszkały: 5430 Vine St. Philadelphia
Dnia: 19 maja 1895” (dodam, że miał wtedy 21 lat)

To było jego świadectwo (oświadczenie o poświęceniu), to był jego Eben-Ezer, pamiątkowy kamień, który pomagał mu wytrwać na drodze poświęcenia. Na pewno miał ich o wiele więcej (brat Barton napisał chociażby „Postanowienie poranne”, które mamy w mannie). Twój czy mój Eben-Ezer może wyglądać zupełnie inaczej, ale niech coś (niekoniecznie rzeczy materialne) przypomina nam o podjętych decyzjach. Dziękujmy Bogu i pamiętajmy o Bożej miłości. Życzę wszystkim dobrych przygotowań do Pamiątki.