– wykład wygłoszony przez br. Waltera Onyszko na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 4 czerwca 2026 roku:

Innymi słowy, możemy powiedzieć:

Kodeks budowlany (również nadzór budowlany lub przepisy budowlane) to zbiór zasad określających standarty dla obiektów budowlanych. Budynki muszą być zgodne z kodeksem, aby uzyskać pozwolenie na budowę, zazwyczaj od lokalnego urzędu. Głównym celem przepisów budowlanych jest ochrona zdrowia publicznego, bezpieczeństwa i dobrostanu w kontekście budowy i użytkowania budynków i konstrukcji – na przykład przepisy budowlane w wielu krajach wymagają od inżynierów uwzględnienia wpływu wod gruntowych na fundamenty przy projektowaniu nowych budynków.

Drodzy Bracia i Siostry– to było ludzkie wyjaśnienie potrzebnych zasad, kiedy cokolwiek budujecie.

Sprawdźmy więc teraz, co Biblia mówi o stworzeniu lub budowaniu:

List do Hebrajczyków 3:4 – „Każdy bowiem dom jest dziełem jakiegoś człowieka,

lecz Tym, który zbudował wszystko, jest Bóg”.

Bracia, jeśli dla naszego upadłego rodzaju ważne jest budowanie dla bezpieczeństwa, funkcjonalności i piękna, o ileż bardziej prawdopodobne jest, że nasz Ojciec Niebieski – nasz Bóg – użyje swojej mądrości, mocy i miłości, aby stworzyć piękny, bezpieczny, funkcjonalny wszechświat, naszą ziemię i niebo z gwiazdami, księżycem, słońcem i wszystkimi planetami…!

Angielski poeta Alexander Pope zauważył: „Porządek jest pierwszym prawem Nieba”.

Doszedł do tego wniosku, gdy spojrzał w górę i dostrzegł gwiazdy, słońce i księżyc. Mniej więcej to samo, co zauważył JOB w 1520 r. p.n.e. lub 600 r. p.n.e. [inna opinia tz. Historykow ]

Aleksander Pope żył w 18 wieku, około 300 lat po Koperniku i Galileuszu, którzy udowodnili, że Ziemia nie jest centrum Wszechświata i nie stoi w miejscu.

Obaj mieli problemy z papiestwem i inkwizycją, którzy twierdzili, że planeta Ziemia stoi w miejscu.

Ci katoliccy naukowcy nie czytali Księgi Ijoba, albo może zapomnieli, albo nie było to wówczas politycznie poprawne…

7 listopada 1992 roku papież Jan Paweł II ogłosił – „Galileusz miał rację, inkwizycja była w błędzie”.

Stało się to 359 lat po tym, jak Galileusz opuścił salę sądową, wciąż wierząc w to samo – „TO SIĘ PORUSZA” – Ziemia się porusza…

Możemy zapytać –

Czy Wszechświat był „zamierzonym projektem Boga”?

 Koncepcja zamierzonego planu Boga jest fundamentalnym tematem teologii chrześcijańskiej, podkreślającym przekonanie, że Bóg celowo i skrupulatnie stworzył wszechświat i wszystko, co się w nim znajduje. To przekonanie ma swoje korzenie w pojmowaniu Boga jako wszechwiedzącego, wszechmocnego i życzliwego Stwórcy, który napełnia swoje stworzenie porządkiem, celem i znaczeniem.

Stworzenie Wszechświata

Biblia rozpoczyna się od opisu stworzenia, ilustrującego celowy plan Boga w ukształtowaniu wszechświata. 1Moj. 1:1-2 mówi: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezkształtna i pusta: ciemność panowała nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami”. Ten fragment podkreśla celowy akt stworzenia, w którym Bóg wyprowadza porządek z chaosu, kształtując kosmos z precyzją i celem.

W całej narracji o stworzeniu powtarzające się zdanie „I rzekł Bóg” – przeczytaj   1 Moj. 1:3, 6, 9, 14, 20, 24, 26, 29– podkreśla moc i celowość słowa Bożego w tworzeniu życia i struktury. Po każdym akcie stworzenia następuje deklaracja, że ​​„było dobre” – przeczytaj 1 Moj. 1:4, 11, 12, 18, 21, 25, 31, potwierdzając wrodzoną dobroć i celowość Bożego zamysłu.

Drodzy Bracia i Siostry, również

Rola ludzkości ma wyjątkowe znaczenie w stwarzaniu

Stworzenie ludzkości jest centralnym punktem zamierzonego zamysłu Boga. 1 Moj. 1:26-27 objawia: „A potem rzekł Bóg: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam, aby panował nad rybami morskimi, nad ptactwem niebianskim, nad bydłem i wszelkiem stworzenie, które po niej pełza. Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz; na obraz Boży go stworzył; stworzył ich jako mężczyznę i kobietę”. Ten fragment podkreśla wyjątkową rolę człowieka jako nosiciela obrazu Bożego, któremu powierzono opiekę nad stworzeniem na Ziemi.

Zamierzony projekt ludzkości znajduje dalsze odzwierciedlenie w Psalmie 139: wiersze 13-14, gdzie psalmista woła: „ Ty bowiem panujesz nad moimi nerkami; okryłeś mnie w łonie mojej matki.  Wysławiam cię, bo zostałem stworzony w sposób zadziwiający i cudowny; przedziwne są twoje dzieła, a moja dusza zna je bardzo dobrze.”. Ten intymny opis zaangażowania Boga w kształtowanie każdego człowieka podkreśla osobisty i celowy charakter Jego planu. Brat Russel powiedział: „(…) jesteśmy szlachetnymi stworzeniami, na obraz Boga naszego, z wyjątkiem tych, których grzech zeszpecił”.

Porządek i cel są obecne we wszystkich Bożych dziełach stwórczych.

Zamierzony zamysł Boga jest widoczny w porządku i celu obserwowanym w stworzeniu. List do Rzymian 1:20 stwierdza: „Albowiem niewidzialne jego przymioty – jego wiekuista moc i Boskość – są wyraźnie widoczne od stworzenia świata, gdyż poznaje się je dzięki jego dziełu, tak iż ludzie nie mają wymówki”. Świat przyrody odzwierciedla atrybuty Boga, objawiając Jego mądrość i celowość poprzez swoją złożoność i harmonię.

Przyp. Salom. 3:19-20 dodatkowo ilustruje tę koncepcję: „Pan ugruntował ziemię mądrością, a niebiosa utwierdził rozumem”. Dzięki Jego wiedzy rozstąpiły się głębiny wodne, a obłoki rosą pokropiły”. Te wersety podkreślają Bożą mądrość i zrozumienie, które leżą u podstaw struktury i funkcji wszechświata.

Dalszym elementem Bożego planu jest Odkupienie i Restytucja

Zamierzony plan Boga wykracza poza stworzenie, obejmując Jego plan odkupienia ludzkości. List do Efezjan 1:9-10 objawia: „I objawił nam tajemnicę woli swojej według upodobania swego, które przedtem postanowił w Chrystusie dla dokonania pełni czasów, aby wszystko, co w niebiosach, i to, co na ziemi, zjednoczyć w Chrystusie”. Ten fragment podkreśla celowość Bożego planu odkupienia i odnowy przez Jezusa Chrystusa.

Narracja o odkupieniu przewija się przez całe Pismo Święte, osiągając punkt kulminacyjny w obietnicy nowego stworzenia.

Obj. 21:1-4 opisuje tę przyszłą rzeczywistość: „Potem ujrzałem nowe niebo i nową ziemię, bo pierwsze niebo i ziemia przeminęły, i morza już nie ma. Ujrzałem święte miasto, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak oblubienica zdobna dla swego męża”. Ta wizja odnowionego stworzenia odzwierciedla ostateczny cel i zamysł Boga, gdzie Jego obecność mieszka z ludzkością w doskonałej harmonii.

Piękno Odkupienia

Opowieść Pisma Świętego ukazuje, że Boży zamysł wykracza poza stworzenie, sięgając odkupienia. Pomimo piękna zniszczonego grzechem, Boży plan odkupienia poprzez Jezusa Chrystusa przywraca, a nawet przewyższa pierwotne piękno. Księga Izajasza 61:3 mówi o obietnicy Boga, że ​​„da im wieniec zamiast popiołu”, podkreślając przemieniającą moc odkupienia.

Życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa są centralnym punktem tego odkupieńczego piękna. W Liście do Efezjan 2:10 wierzący są opisani jako „dzieło Boże, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków”, co wskazuje, że przez Chrystusa wierzący są częścią nowego stworzenia, odzwierciedlającego piękno i zamysł Boga.

Piękno Boży plan znajduje swoje ostateczne wypełnienie w obietnicy nowego stworzenia. Obj. 21:1-4 przedstawia wizję nowego nieba i nowej ziemi, gdzie Bóg zamieszka ze swoim ludem i „otrze wszelką łzę z ich oczu”. Ta logiczna nadzieja wskazuje na przywrócenie i dopełnienie wszystkiego, gdzie piękno Boga zostanie w pełni zrealizowane i wiecznie celebrowane.

Księga Jeremiasza 29:11 ukazuje Bożą intencję w naszym życiu: „Albowiem Ja znam zamiary, jakie mam względem was – wyrocznia Pana – zamiary pomyślności, a nie zguby, aby zapewnić wam przyszłość i nadzieję”. Zrozumienie, że Bóg ma konkretny plan dla każdego człowieka, zachęca wierzących do szukania Jego przewodnictwa i dostosowywania swojego życia do Jego woli.

Czy dostrzegamy Boże stworzenie w relacjach i spolecznosci braterskiej?

Boży plan dla relacji międzyludzkich jest widoczny w instytucji małżeństwa i zakładaniu rodzin. 1 Moj. 2:24 przedstawia Boży plan dla małżeństwa: „Dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę swoją i będzie z nimi”, zjednoczony ze swoją żoną, i staną się jednym ciałem”. Ta jedność odzwierciedla Boży zamysł dotyczący towarzystwa, wzajemnego wsparcia i kontynuacji ludzkiego życia.

Co więcej, Nowy Testament podkreśla znaczenie wspólnoty wśród Dzieci Bożych. List do Zydów 10:24-25 zachęca wierzących, aby „pobudzali się wzajemnie do miłości i dobrych uczynków” oraz „nie opuszczali wspólnych zebrań”. Przyjęcie Bożego zamysłu dotyczącego relacji obejmuje pielęgnowanie miłości, jedności i odpowiedzialności we wspólnocie zborowej I braterskiej.

Życie moralne i posłuszeństwo

Boży zamysł obejmuje życie moralne i etyczne, zgodnie z Jego przykazaniami i naukami. Dziesięć Przykazań (2 Moj. 20:1-17) stanowi ramy dla prawego życia, odzwierciedlając święty charakter Boga. Jezus podsumował prawo w Ewangelii Mateusza 22:37-39: „Miłuj Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie zaś podobne jest do niego: „Kochaj swego bliźniego jak siebie samego”.

 Przyjęcie Bożego zamysłu moralnego życia wiąże się z posłuszeństwem Jego przykazaniom i zaangażowaniem w świętość życia. List do Rzymian 12:2 napomina wierzących: „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu”. Ta przemiana dostosowuje życie do woli Bożej, umożliwiając wierzącym rozpoznanie i wypełnienie Jego dobrego i doskonałego zamysłu.

Całe Boże stworzenie objawia Jego mądrość i miłość.

Psalm 19:1-4 – „Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego obwieszcza nieboskłon…”. Jak niebo głosi odpowiedź, którą nam ukazuje poprzez swoją niezliczoną mnogość, swoje zgrupowanie, swoje ciągłe, lecz nigdy sprzeczne ruchy, swoją doskonałą harmonię.

Wielu mędrców, którzy badają te cudowne dzieła Boga, nie docenia Jego miłości. Mają wiedzę o mocy Boga, ale nieliczni doceniają Jego charakter.

Chwała Boga ukazana w Niebiosach

„Bojaźń przed Jehową jest początkiem mądrości”. Tylko głupcy mówią w sercu: „Nie ma Boga”. „Dzień dniowi głosi mowę, a noc nocy donosi wiedzę”. „Niebiosa głoszą chwałę Boga”. — Psalm 111:10; 14:1; 19:1,2

Fotodrama Stworzenia – mała książeczka, którą znamy na pierwszych stronach, w prosty sposób opowiada nam o chwale Boga.

Docenienie nieskończonej Mocy Stwórcy i naszej własnej małości powinno uczynić nas podatnymi na naukę. Studiowanie Stworzenia to „Klucz Wiedzy”. Używając tego Klucza, zaczynamy zdawać sobie sprawę, że jedyną godną ambicją jest współpraca z dobroczynnymi zamysłami naszego Stwórcy dotyczącymi Jego Stworzenia.

Drodzy Braterstwo, troche statystyki:

Planety naszego Układu Słonecznego są tak małe w porównaniu z naszym Słońcem – można by rzec „jak nic”.

Wyobraź sobie średnicę Słońca równą dużej beczce:

Jowisz byłby jak mała pomarańcza,

Ziemia i Wenus jak groszek, a

Merkury i Mars jak pestki maliny.

Słońce jest trzysta tysięcy razy większe od naszej Ziemi.

Pociąg jadący z prędkością 50 kilometrów na godzinę mógłby okrążyć Ziemię w ciągu jednego miesiąca, ale na przebycie obwodu Słońca potrzeba by mu trzystu czterdziestu lat.

Nasz dzień i noc są wynikiem obrotu Ziemi wokół własnej osi, a jej ruch wokół Słońca wyznacza nasz rok.

Planety bliższe Słońcu mają krótsze orbity, a zatem krótsze lata, podczas gdy planety oddalone mają dłuższe lata. Rok na Merkurym byłby równy trzem naszym miesiącom. Na Neptunie, najdalej, rok to 164 lata ziemskie.

A jednak nasze Słońce jest tylko jedną z gwiazd stałych, których według najnowszych metod astronomicznych jest sto dwadzieścia pięć milionów gwiazd jak słońce. Wokół każdej z tych gwiazd stałych niewątpliwie krąży układ planetarny podobny do naszego. W ten sposób liczony jest miliard światów.

Nawet to nie jest limit. Gdybyśmy stanęli na najdalszej i najciemniejszej gwieździe, bez wątpienia zobaczylibyśmy stamtąd o wiele więcej.

My, ludzkość, jesteśmy przerażeni wielkością Wszechświata, teraz nasza wyobraźnia ma swoje granice. Znaki zodiaku ilustrują różne części nieba, widoczne w różnych porach roku.

Księga Ijoba, rozdziały 37 i 38, dostarczają nam wielu informacji –

Ijob wygłosił swoje słynne stwierdzenie (Ijob 26:7)

„ZAWIESI ZIEMIĘ NA NICZYM”

Naukowcy nie rozumieli tego aż do 1650 roku, kiedy Bóg pozwolił im zrozumieć, co oznacza NIC, o którym wspomina Ijob. “Nic”, co Ijob mógłby zobaczyć i zrozumieć.

Dzięki takim ludziom jak: Leonardo da Vinci, Galileusz, ISAC NEWTON, Johanes Kepler i innym wiemy, co Ijob miał na myśli, mówiąc, że Ziemia nie jest zawieszona na niczym – pola magnetyczne, ruch, prędkość… obecnie rozumiemy to trochę, niektórzy naukowcy specjalizujący się w fizyce mogą wiedzieć więcej, ale tak naprawdę musimy czekać na Królestwo.

I nadal musimy ufać i wierzyć – jak czytamy w

Żydow 11:1 – “Wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, dowodem tego, czego nie widzimy.

Drodzy Bracia i Siostry, posłuchajcie tego wersetu:

1 Kor. 15:41 – Słońce ma inny blask, księżyc inny, a gwiazdy inny; gwiazda od gwiazdy różni się blaskiem.

• Możemy wymienić 88 lub więcej gwiazdozbiorów, niektóre są małe i mają 2 małe gwiazdy [mały pies].
• Największą z 88 jest Erydan z 35 gwiazdami.
• Prędkość gwiazd jest różna – Typowa prędkość gwiazd w Drodze Mlecznej wynosi 20 km/s.
• Niektóre gwiazdy mogą osiągać prędkość od 65 km/s do ponad 100 km/s.
• Czy przekraczają dozwoloną prędkość, gdy nie ma policji? Odpowiedź brzmi: „NIE”, ponieważ jest to kod stworzenia lub kod ruchu, którego przestrzegają.
• Są dwa duże obiekty na niebie, które łatwo nam śledzić, i rządzą one niebem w doskonałej harmonii, bez żadnej rywalizacji – myślę, że kochamy oba.

Psalm 136:8 – „Słońce, aby panowało we dnie, bo Jego łaska trwa na wieki. Księżyc i gwiazdy, by władały nocą, bo Jego łaska trwa na wieki”.

Doskonała współpraca, zaprojektowana przez Boga, bez zazdrości i narzekań. Czasami poranek nie jest tak jasny [że słońce trochę się spóźnia z makijażem, ale kiedy jest gotowe, świeci i widzimy jego uśmiechniętą twarz].

 Ten Boży porządek, czy też kody tworzenia w niebie, nie są widoczne dla ludzkich oczu, ale istnieją, w przeciwnym razie mielibyśmy wiele kolizji i katastrof.

Planety, gwiazdy, galaktyki, słońce i księżyc nie mają szansy sprzeciwić się Bożym planom ani ustaleniom. Zostały zaprojektowane, aby poruszać się [okrążać] z prędkością wyznaczoną przez Boga, bez opóźnień, zmian orbity czy kursu.

Szatan i aniołowie mieli wybór: być wiernymi czy nie.

Szatan postanowił zmienić swój status we wszechświecie – Izajasz 14:12-14, a w wersecie 14 czytamy: „Wstąpię na szczyty obłoków, będę podobny do Najwyższego”.

Bóg tego nie akceptował.

Najwyraźniej bycie numerem 3 we Wszechświecie nie było dla niego dobre.

Upadli aniołowie – posiadający zdolność materializacji i dematerializacji – nie zginęli w potopie, lecz przebywają w więzieniu zwanym Tartarem, pod chmurami w ciemności.

Istnieje 12 wersetów biblijnych o upadłych aniołach: Izaj. 14:12-15; Efez. 28:12-17; Dz.Ap. 12:7-9; 2 Piotra 2:4; Jud 1:6

Drodzy Braterstwo, co myślicie – kto jest gorszy: sfrustrowany anioł czy sfrustrowany człowiek? Myślę, że sfrustrowany anioł jest gorszy!

Aniołowie są potężniejsi, mogą działać pod wpływem złych sugestii, wpływów prowadzących do grzechu i nieszczęścia, katastrof.

Podsumowanie:

Wezwanie do przyjęcia Bożego planu to wezwanie do uznania Jego suwerenności, szanowania Jego stworzenia i życia zgodnie z Jego zamysłem.

Poprzez zrozumienie i zaakceptowanie Bożego planu, wszyscy wierzący mogą doświadczyć pełni życia, którą On zamierzył dla swgo ludu.

Zachęca nas wszystkich do uznania i uczestnictwa w świętym życiu, które odzwierciedla Bożą chwałę i cel w naszym życiu, abyśmy w Królestwie Bożym mogli osiągnąć doskonałość i żyć wiecznie.

Niech Bóg obdarzy nas swoimi błogosławieństwami!