Otwieramy pierwsze kartki naszych nowych kalendarzy,
Zapisywać będziemy to co się nam ważnego przydarzy.
Będą to ważne wydarzenia, dni, tygodnie, miesiące,
Te mroźne, deszczowe ale i takie kiedy świeci słońce.

Niech obawa o brak zdolności do tego pisania,
Nie odbiera nam chęci i szczerość serca odsłania.
Pisanie, które mam na myśli nie będzie na papierze,
Będzie ono wypisane na naszym sercu tak szczerze.

Niechaj nas nie dopada, depresja, zwątpienie, trwoga,
Piszmy ten pamiętnik będąc blisko Boga.
Kiedy trudności przyjdą, niech nas to nie powala,
Stwórca na zbyt srogie próby przecież nie dozwala.

Piszmy nasze kalendarze i głęboko ufajmy Bogu,
Zacznijmy już od dzisiaj, teraz, na Nowego Roku progu.
Kiedy już tak nieśmiało i z bojaźnią próg ten przekroczymy,
Oczy nam się otworzą i wiele komnat z pewnością ujrzymy.

Każdy bowiem ma serce no i pisać też potrafi,
Bóg nie stosuje tam żadnych zasad ortografii.
Tajemnica to nie jest przecież żadna między nami,
Oceniani nie jesteśmy ortografią ale naszymi sercami.

____
Styczeń 2025 – by Walter Onyszko

Zobacz pozostałe wiersze.

Nieraz nie trzeba wiele czasu, by wiele mogło się zmienić.

5 minut…

W ciągu 5 minut można wzniecić pożar domu i w następstwie spalić całą miejscowość, a wystrzeloną torpedą zatopić wielki statek. W ciągu 5 minut obmowy czy oszczerstwa możesz zatruć całe czyjeś życie. W ciągu 5 minut możesz zhańbić swoje życie i obarczyć ciężarem swoje sumienie aż do śmierci.

W ciągu 5 minut możesz spowodować ogromne zło, ale też w ciągu 5 minut możesz odnieść wielkie błogosławieństwo, gdyż możesz podjąć ważną decyzję na całe swoje życie, albo dokonać czynu, który przyniesie ci chwałę w całym obecnym życiu i w wieczności (jak np. Maria pomazująca Pana Jezusa).

Obchodź się więc rozsądnie ze swymi pięcioma minutami, a także pięcioma minutami swego bliźniego. Stracone pieniądze mogą być odnalezione lub odzyskane, ale to się nie stanie nigdy ze straconym czasem.

5 minut właściwe użyte mogą przynieść dobrobyt w naszym życiu, mądrość naszym decyzjom, a nawet więcej, gdyż mogą nas przygotować do długiej wieczności.

(Źródło: „Na Straży”, Numer 6 – 2000)

„Koronujesz rok dobrocią Twą!” – Psalm 65:12

– Nowy Rok 2024 –

Przełom Starego i Nowego Roku jest dla ludzi wierzących szczególną okazją do refleksji i duchowych obrachunków.

Jest to jedna z tych okazji, kiedy dokonujemy obrachunków z przeszłością i z wielką niecierpliwością spoglądamy w przyszłość. Jedno jest jednak pewne – znowu przybliżyło się Królestwo Boże. Dlatego uczucie wdzięczności składanej naszemu Ojcu Niebiańskiemu powinno napełnić nasze serca.

 „Cóż oddam Panu za wszystkie dobrodziejstwa, które mi uczynił? Kielich obfitego zbawienia wezmę, a imienia Pańskiego wzywać będę. Śluby moje oddam Panu”

Możemy podziękować Bogu Najwyższemu za to, że w minionym roku Słowo Boże …było i nadal jest, jak pisze Psalmista w Psalmie 119:105 –

„…pochodnią nogom moim i światłością ścieżkom moim” (BW)

Modlitwą naszych serc powinny być również słowa Psalmisty z Psalmu 90:12 –

„Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy posiedli mądre serce” (BW)

Apostoł Paweł, pisząc podobne słowa w Liście do Efezjan 5:15-16 kieruje je do wszystkich wierzących:

„Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, wykorzystując czas, gdyż dni są złe” (BW)

Dlatego u schyłku 2023 roku dokonajmy bilansu strat i zysków w sferze duchowej. Słowo „bilans” z łacińskiego oznacza wagę o dwóch szalach.

W księgowości i ekonomii bilansem nazywa się zestawienie sprawozdawcze, obrazujące stan majątkowy jednostki gospodarczej za pewien okres; obejmuje zestawienie przychodów i rozchodów dóbr materialnych za dany okres.

Po jednej stronie (szalce) są przychody (zyski), po drugiej stronie (drugiej szalce) są rozchody (straty). Teraz trzeba sprawdzić, która szalka jest cięższa. Każdy z nas może dokonać podobnego bilansu w sferze duchowej. Obliczmy nasze duchowe zyski w minionym roku, uważnie przeanalizujmy wszystkie przywileje i łaski.

Każdy z nas powinien również zastanowić się, ile czasu spędził na rozmowie z Bogiem. Nasza każda wieczorna modlitwa jest bilansem mijającego dnia. Ile takich codziennych bilansów w ubiegłym roku możemy zapisać po stronie korzyści. Powinniśmy także zastanowić się, ile czasu spędziliśmy na słuchaniu głosu Pańskiego, na badaniu słowa, aby poznać Boską wolę i JEGO plan zbawienia.

Możemy także zastanawiać się nad tym, ile czasu poświęciliśmy na czytanie Słowa Bożego. Ile czasu w ubiegłym roku poświęciliśmy na pomoc innym braciom? Czy wszystkim potrzebującym nieśliśmy pomoc? Czy udzieliliśmy komuś duchowej radości? Zastanówmy się, czy w ubiegłym roku zainteresowaliśmy kogoś Biblią? Czy wykorzystaliśmy wszystkie nadarzające się okazje do głoszenia Słowa Bożego?

W chwili refleksji zauważmy myśli apostołów, zauważmy, jak oni liczyli swoje zyski i straty. Apostoł Paweł powiada tak:

„Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o ewangelii łaski Bożej” – Dzieje Apostolskie 20:24 (BW)

W liście skierowanym do braci w Filipii (Filipian 3:7-8) ten sam apostoł napisał:

„Ale wszystko to, co mi było zyskiem, uznałem ze względu na Chrystusa za szkodę. Lecz więcej jeszcze, wszystko uznaję za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego, dla którego poniosłem wszelkie szkody i wszystko uznaję za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa” (BW)

Co za dziwny bilans.

Apostoł uznaje, że utrata wszystkich rzeczy jest dla niego zyskiem, bo prowadzi do znajomości Boga i Prawdy.

Podziękujmy Bogu za ten wielki zysk – znajomość Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa. Inną myśl przekazał apostoł Jakub w swym Liście 1:2-3 –

„Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby przechodzicie.Wiedząc, że doświadczenie wiary waszej sprawia wytrwałość” (BW).

Próby i doświadczenia minionego roku:

– Nad niektórymi odnieśliśmy łatwe zwycięstwo, w innych pomoc przyszła po ciężkiej walce. A może były i takie, o których chcielibyśmy zapomnieć jak najszybciej? Cóż takiego przyniosły nam te doświadczenia? Jaka była ich wartość?

Jedną korzyścią, o jakiej wspomina apostoł Jakub, jest lekcja cierpliwości. Próby takie dowodzą naszej wierności Bogu.

Każdy z nas pewnie analizował już doświadczenia minionego roku. Jeżeli nie, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby to uczynić. Chodzi przecież o to, aby w następnym roku popełniać mniej błędów i wyciągać więcej nauk z przechodzonych obecnie doświadczeń.

Apostoł Paweł podsumował swój bilans następująco:

”Albowiem sądzę, że utrapienia teraźniejszego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą,która ma się nam objawić” – Rzymian 8:18 (BW)

Podobnie traktujmy nasze cierpienia. One nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam objawić.

Obliczając zyski i straty za ubiegły rok, bądźmy wdzięczni, że pomiędzy naszymi uchybieniami nie znajdujemy tego największego, o którym wspomina apostoł, mianowicie, że nikt z nas nie uznał ofiary Jezusa za rzecz pospolitą.

Dzięki Niebiańskiemu Ojcu, wciąż doceniamy drogocenną krew Chrystusa.

Życzmy sobie nawzajem, aby stojąc w progach Nowego 2024 roku, każdy z nas mógł wyciągnąć należyte wnioski z dokonań poczynionych w minionym 2023 roku. Aby zdobyte w Starym Roku lekcje przyniosły owoc w nadchodzącym czasie.

Zawsze dzień 1 stycznia przynosi jakieś zmiany. Mamy nowe plany i zamierzenia oraz cele do których zamierzamy dążyć.

Rozpocznijmy ten rok z modlitwą o Boże błogosławieństwo i wewnętrzny pokój, godny ucznia Chrystusowego. Starajmy się, aby każdy dzień nadchodzącego roku umacniał naszą wiarę, budował nasz charakter i zbliżał nas do Stwórcy.

„A Bóg wszelkiej łaski, który was powołał do wiecznej swej chwały w Chrystusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych, sam was do niej przysposobi, utwierdzi, umocni, na trwałym postawi gruncie. Jego jest moc na wieki wieków. Amen” – 1 Piotra 5:10,11 (BW).

____
Oparte na artykule z „Na Straży”, nr 1/2005.

*****

Polecamy także wykład, który pod koniec roku 2020 wygłosił brat Michał Łotysz:

***

Wykład noworoczny 2022 dla zborów Pana w Rybniku i w Bydgoszczy wygłosił brat Bogdan Kwaśniewski.

Wykład zachęca do odpowiedzenia sobie na pytanie ze starej protestanckiej pieśni: „Czy wszystko dobrze z moją duszą?”. Słowami Johna Edgara, badacza Pisma Świętego ze Szkocji, mówca zaprasza: „Codziennie odnawiajcie śluby sobie poświęcenia!”. 

Czasami w życiu duchowym może przydarzyć się choroba, słabość lub duchowy sen. Apostoł Paweł wzywał braci: „Obudź się, który śpisz i powstań od umarłych”.

Gdy zastanawiamy się, skąd bierze się bałagan w mieszkaniu, odpowiedzieć można, że sam się robi. A chwasty w ogródku? Same rosną. Nie trzeba się bardzo brudzić, żeby stać się brudnym – wystraczy przestać się myć. Nie trzeba też się poddawać. Wystarczy, że przestaniemy walczyć z sobą. Dalej: nie wystarczy raz się umyć, ani też raż raz wygrać bitwy czy raz wyplewić ogródka. Potrzeba wytrwałości w chrześcijańskim życiu. Chrześcijanin nie musi robić złych rzeczy, żeby ponosić duchowe straty. Zagrożeniem dla nas jest zaniedbanie się.

Są różne zaniedbania, które mogą odpowiadać 7. krokom, które w swoim życiu i poświęceniu podejmował Pan Jezus, i które i my powinniśmy podejmować, jak. zapieranie się samych siebie, badanie, praktykowanie i głoszenie Słowa Bożego, modlitwa, czuwanie i gotowość do znoszenia zła.

Według Edmunda Burke’a: „Aby zło zwyciężyło, wystarczy, by dobrzy ludzie nic nie robili.”

Lud Boży ma być na ciągłym stand-by (ma być gotowy do użycia przez Pana w każdym momencie życia). Nasz problem to zapominanie o tym, zapominanie o wielkim odkupieniu i naszej w związku z tym odpowiedzialności.

Jakuba 1:23-24 –
„Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie. Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był.”

Lustrem jest Słowo Boże. Nie należy od niego odchodzić. Jednak inny problem może wynikać z rutyny. Manna, badania beriańskie, to wszystko dobre, ale jak do nich podchodzimy? Czy poszukujemy „pierwszej miłości” i staramy się nie pozwolić, by ona zgasła?

2 Kor. 5:17 – „Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto stało się nowe”

2 Kor. 4:16 – „Dlatego to nie poddajemy się zwątpieniu, chociaż bowiem niszczeje nasz człowiek zewnętrzny, to jednak ten, który jest wewnątrz, odnawia się z dnia na dzień.”

„Z dnia na dzień” w tym fragmencie oznacza pewien proces. Chrześcijanin według Psalmu 1 powinien wzrastać jak drzewo. Obyśmy wszyscy mogli w tym kolejnym roku odnawiać się, wzrastać i duchowo owocować.

Na Twoją cześć lud będzie wieść
Rozmowy byle o czym.
Ty krzyż poniesiesz sam.
Dekoracjami pasąc oczy,
W łunie świątecznych lamp
W złotych pierścieniach wzniosą ręce.
Fałszywie będą się użalać
Nad Tobą – dzieckiem w stajence.

Swój krzyż dźwigałbym sam
Gdyby nie Ty o Chryste.
„Życzliwi” stoją w cieniach bram.
Piją piwo, jedzą pieczyste.
Gdy ja się wspinam na Golgotę
Przez biedę, pustkę i głupotę.
I byłbym sam wśród pięknych bram
Gdyby nie Ty, o Chryste!

Na drzewach lampki wiszą.
Dają prezenty Mikołaje.
Petardy w górę lecą.
W żałosnych żałość pozostaje.
Poczułem Twą samotność
Gdyś dźwigał krzyż w Jerozolimie.
I ja też niosę moją część.
O Chryste! Zostań przy mnie.

10.12.07.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 479
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

1. Na nowo jeden rok przeminął.
Cel dążeń naszych, wieczność zbliża się.
Żem pośród nieszczęść nie zaginął,
że dobroć Twa wspierała ciągle mię,
zawdzięczam Tobie, Panie, Boże mój,
bom ja tak w życiu, jak i w śmierci Twój.

2. Znikają krótkie życia chwile,
nietrwałą jest ziemskiego szczęścia moc.
Ach, nieraz słońce świeci mile,
a wnet je tłumi ciemna burzy noc.
Gdy, Boże, ręka Twa osłania mię,
nieszczęścia wtedy nie ulęknę się.

3. Ty jesteś, Boże, tarczą moją,
Twa łaska nowych mi udziela sił.
Gdym błagał Cię o pomoc Twoją,
Tyś mi obroną i pociechą był.
Dlaczegóż bym się miał przyszłości bać,
gdyś raczył mi dowody łaski dać?

4. Twe imię święte będę sławił
i w Twym przymierzu będę ciągle trwał,
boś mię od złego, Panie, zbawił
i w Słowie swym obfitość pociech dał.
Słabości moje racz przebaczyć mi
i łaskę zlej na przyszłe życia dni!

5. Sam wspieraj chwiejne kroki moje
i każdej chwili racz kierować mną!
Gdy śmierć otworzy swe podwoje,
wprowadzisz mię, gdzie wierni Twoi są.
Niebiański wówczas głosu Twego dźwięk
ostatni piersi moich stłumi jęk.