Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na spotkaniu zboru Pana w Bydgoszczy, 13 lipca 2025 r. 

Objawienie 21 – wizja Nowego Jeruzalem

Słowo „apokalipsa” pochodzi od greckiego apokalypsis, czyli „odsłonięcie”, „ujawnienie”.

Już w Obj. 1:1 czytamy:

„Aby ukazać swoim sługom to, co ma się stać wkrótce.”

Z Bożej perspektywy „wkrótce” może oznaczać np. „trzeciego [tysiącletniego] dnia” – czas z punktu widzenia wieczności jest względny.

Jest taka pieśń pt. „Jeruzalem”, która wyraża marzenie o Nowym Jeruzalem jako duchowym centrum ludzkości:

Raz w nocy mi się przyśnił
Jerozolimski gród,
żem w Jeruzalem starym był,
tam u świątyni wrót.
Słyszałem śpiewy dzieci,
a w odpowiedzi im,
[: zdawało się, że z nieba
anielski dźwięczał hymn. :]

Jeruzalem, Jeruzalem,
w górę swe bramy wznieś!
Hosanna na wysokościach!
Królowi Królów cześć!

Lecz nagle sen się zmienił,
dziecinny umilkł śpiew,
radosny nagle przycichł tłum,
zmartwiały liście drzew.
Przyćmiło słońca blaski,
pamiętny był to dzień,
[: gdy na samotne wzgórze padł
posępny krzyża cień. :]

Jeruzalem, Jeruzalem,
w górę swe bramy wznieś!
Hosanna na wysokościach!
Królowi Królów cześć!

I znowu scena zmienia się,
to nowej ziemi cud.
Ja widzę święte miasto
u kryształowych wód.
Ulice Bożym blaskiem lśnią,
otwarte wrota bram
i każdy kto chce, może wejść
i być szczęśliwym tam.

Księżyca, gwiazd nie trzeba tam,
ni słońca jasnych zórz.
[: To Jeruzalem nowe jest,
co nie przeminie już. :]
Jeruzalem, Jeruzalem,
śpiewaj, minęła noc!
[: Hosanna na wysokościach!
Hosanna po wszystek czas! :]

Kontrast: Ziemskie a Nowe Jeruzalem

Ziemskie Jeruzalem było wielokrotnie niszczone i odbudowywane. Jednak Nowe Jeruzalem jest wieczne, a opis w Księdze Objawienia ma w sobie wiele symboliki.

Księga Objawienia 21:1 mówi o nowym niebie i nowej ziemi. Jednak wg Biblii „Ziemia trwa na wieki…” – to mieszkanie dla człowieka. Planeta nie przeminie, podobnie jak „morze” symbolizujące niespokojne narody.

„Nowe niebo i nowa ziemia” to odnowione społeczeństwo i nowe, sprawiedliwe władze – zarówno cywilne, jak i religijne.

Obj. 21:2

Nowe Jeruzalem to nie tylko symboliczny Syjon, ale także inne historyczne części Jerozolimy: Moria, Akra, Bezeta, Ofel. Wszystkie razem tworzą pełnię symbolu duchowego miasta Boga.

Proroctwo z Księgi Daniela 2:44-45

W śnie Nabuchodonozora widzimy posąg reprezentujący ludzkie królestwa oraz kamień oderwany bez udziału rąk ludzkich.

Ten kamień to symboliczne Królestwo Boże, które nie tylko niszczy istniejące władze, ale też rozrasta się, aż obejmie całą ziemię. To obraz panowania Boga nad całą ludzkością.

Obj. 21:3-4 – Przyszłość bliska spełnienia

Choć ten czas jeszcze należy do przyszłości, wierzymy, że jest bardzo bliski.

„Otrze wszelką łzę…” – zapowiedź końca cierpienia, chorób i śmierci.

Obj. 21:5-6 – Woda życia

„Zasiadający na tronie” – to Pan Jezus Chrystus.

„Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody życia.” – nawiązanie do Ewangelii Jana 4:13-14, gdzie Jezus mówi do Samarytanki o wodzie żywej.

Obj. 21:8 – Koniec 1000-letniego dnia sądu

Werset ten odnosi się do końca symbolicznego tysiącletniego okresu sądu – czasu przywracania ludzkości do doskonałości.

Obj. 21:12 – Bramy Nowego Jeruzalem

Miasto posiada 12 bram – symboliczne drogi wejścia z czterech stron świata. Liczba 12 odnosi się do pełni i porządku Bożego (12 pokoleń Izraela, 12 apostołów).

Symboliczna struktura Nowego Jeruzalem

Prawdopodobny kształt miasta to ostrosłup foremny (piramida), którego wierzchołkiem jest Chrystus. W ten sposób ukazany jest porządek i hierarchia duchowa Królestwa Bożego.

CZĘŚĆ PIERWSZA – 3 października 2021 r. 

CZĘŚĆ DRUGA – 19 listopada 2022 r. 

NOTATKI DO CZĘŚCI DRUGIEJ W WERSJI TEKSTOWEJ 

Cytowałem w części pierwszej bardzo dużo wersetów Pisma Świętego. Żeby w największym skrócie powiedzieć, co starałem się wtedy wyjaśnić:

– mówiłem, że istnieje różnica między wskrzeszeniem a zmartychwstaniem. Choć mamy w ewangeliach kilka wskrzeszeń, jak np. Łazarza, córki Jaira i syna wdowy w Nain, to jednak apostoł Paweł w Dziejach Apostolskich 26:22-23 stwierdza, że Jezus miał zmartwychwstać jako pierwszy.

fot. Priscilla Du Preez / Unsplash

– wskrzeszenie to w związku z tym „wprawienie na nowo w ruch mechanizmu życia”, jest to gr. słowo egersis, co oznacza ponowne uruchomienie procesów życiowych.

– na wskrzeszenie nie trzeba w żaden sposób zasłużyć, wskrzeszeni będą wszyscy umarli na podstawie łaski Bożej oraz okupu złożonego przez Pana Jezusa Chrystusa (wskrzeszeni będą ci, którzy dobrze czynili i ci, którzy źle czynili; sprawiedliwi i niesprawiedliwi), jednak Biblia mówi, że jedni ludzie staną się godni zmartwychwstania a inni ostatecznie go nie osiągną. W tym wypadku chodzi o gr. anastasis, czyli podniesienie, udoskonalenie i wreszcie życie wieczne.

– myśląc o zmartwychwstaniu, o tym, które oznacza doskonałość i życie wieczne, Pan Jezus w Jana 5:29 mówi, że kiedy już obudzi czyli wskrzesi wszystkich ludzi to jedni pójdą na zmartwychwstanie życia, a drudzy na zmartwychwstanie sądu; apostoł Paweł także potwierdza, że będzie coś takiego jak zmartwychwstanie niesprawiedliwych, a więc istnieje szansa na podniesienie niesprawiedliwych do doskonałości w czasie panowania Jezusa

– zmartwychwstanie sądu lub zmartwychwstanie niesprawiedliwych będzie to czas podnoszenia ludzi do sprawiedliwości przez pewnego rodzaju proces sądu lub proces resocjalizacji. Będzie to z-martwych-wstawanie przez sąd składający się z otrzymania wiedzy, sprawdzania jak ta wiedza jest przyswajana, karania w celu poprawy i wreszcie z wydania wyroku: życia lub śmierci przy końcu tego procesu

– proces sądu jest równoznaczny z restytucją czyli czasami naprawienia wszystkich rzeczy, o których mówiłem w innych nagraniach. Wszystko to będzie miało miejsce w tysiącletnim królowaniu Chrystusa i wiernych, w czasie ich panowania nad narodami, a nie dopiero po tysiącleciu.

Tyle streszczenie, a teraz czas na pytania i odpowiedzi. Oczywiście będą to skrótowe odpowiedzi, a czasami tylko odnośnik do innych nagrań i materiałów, bo wiele z poruszonych tematów domagałoby się oddzielnego wykładu i być może w przyszłości takie wykłady się pojawią. Nie chcę jednak zostawić pytających bez choćby krótkiej odpowiedzi.

1. W Apokalipsie 20:13 jest mowa o wydaniu zmarłych przez morze i otchłań już po tysiącletnim Królestwie. O jakim zmarłych jest tam mowa, skoro wszyscy zmarli mają zmartwychwstać przed i w trakcie Tysiącletniego Królestwa?

Umieściliśmy niedawno na stronie badaczebiblii.pl bardzo ciekawy wykres i artykuł pt. „7 obrazów tysiącletniego Królestwa Chrystusa i jego dzieła”:
https://badaczebiblii.pl/7-obrazow-tysiacletniego-krolestwa-chrystusa-i-jego-dziela/

Problem polega na tym, że Księga Objawienia, rozdziały 20 do 22, czytane są zwykle jakby to był jeden opis zdarzeń, które następują po sobie chronologicznie. A tak naprawdę mamy tu 7 różnych symbolicznych obrazów, które skupiają się na różnych elementach Tysiąclecia, a także „małego okresu” lub „krótkiego czasu” przy końcu Tysiąclecia i następujących później wieków chwały. Obj. 20:11-15 to kolejny obraz (w. 11 zaczyna się od słów – „potem ujrzałem”), a nie ciąg dalszy opisu z wersetów 4-10. Umarli będą więc wskrzeszani w czasie tysiącletniego Królestwa, jak wynika to z innych fragmentów. Także w tym czasie będzie trwało pouczanie, próbowanie i karanie w celu poprawy tych, którzy będą wskrzeszani i ostatecznie na koniec tysiąclecia dojdziemy do wydania wyroku. Ten wyrok to życie wieczne dla posłusznych i udoskonalonych, a wieczna śmierć dla tych, którzy nie będą posłuszni i nie pozwolą Panu na przemianę ich serc.

2. Apokalipsa 21:8 mówi o niegodziwcach wrzuconych do jeziora ognia. O kim zatem jest mowa w Ap. 22:15, że ci sa na zewnątrz? Czy to są ci sami co z Ap. 20:15 i 21:8 czy jacyś inni?

Chodzi dokładnie o te same osoby. W Objawieniu 20:15 i 21:8 mamy symboliczny obraz „jeziora ognia”, które przedstawia wieczne zniszczenie, unicestwienie, „drugą śmierć”. W Objawieniu 22:15 mamy symbol miasta , a tylko ci, którzy do niego wejdą, będą mieli dostęp do drzewa życia. Możemy przeczytać od wersetu 14 – „Szcześliwi, którzy piorą swoje szaty, aby mieli prawo do drzewa życia i mogli wejść przez bramy do miasta. Na zewnątrz są psy, czarownicy, [ludzie] dopuszczający się nierzadu, zabójcy, bałwochwalcy oraz każdy, kto kocha kłamstwo i popełnia je.” Inaczej mówiąc, dostęp do drzew i możliwość wejścia do miasta, oznacza życie, a znalezienie się na zewnątrz, oznacza odcięcie od życia. Można to porównać do dawnej Jerozolimy, gdzie na zewnątrz miasta znajdowała się spalarnia śmieci w dolinie Gehenna. Ta dolina to inny obraz bardzo podobny do jeziora ognia, który także wskazuje na całkowite zniszczenie grzeszników, którzy nie poddadzą się reformie.

3. Skoro twierdzicie, że człowiek po śmierci nie ma świadomości, to o czym jest mowa w Obj. 6:9-11? W tym fragmencie Jan widzi dusze zmarłych wołające o pomstę za swoją krew do Boga.

Tak, twierdzimy, że człowiek po śmierci nie ma świadomości i opieramy to na jasnych fragmentach Pisma Świętego. Bardzo wyraźna jest Ks Kazn Salomona 9:10 – „Wszystko, co twoja ręka znajdzie do zrobienia, to zrób w swojej mocy, gdyż nie ma działania ani planowania, ani wiedzy, ani mądrości w szeolu [czyli w grobie, stanie śmierci], do którego ty zmierzasz.” Warto jeszcze przywołać Psalm 115:17 – „Umarli nie chwałą Pana, ani ci wszyscy, którzy schodzą do krainy milczenia.”

Zwróćmy jednak uwagę na fragment Objawienia, do którego odnosi się pytająca osoba. Obj. 6:9-11 – „A gdy otworzył piątą pieczęć, zobaczyłem poniżej ołtarza dusze zabitych z powodu Słowa Bożego i z powodu świadectwa, które składali. I zawołały donośnym głosem: Jak długo, Władco święty i prawdziwy? Czy nie będziesz sądził mieszkańców ziemi i za naszą krew nie wymierzysz im kary? Każdej z nich dano białą szatę i powiedziano im, by jeszcze przez krótki czas odpoczywały, aż do pełni się liczba ich współsług i ich braci, którzy mają ponieść śmierć podobnie jak oni.”

Zacznijmy od tego, że Apokalipsa to najbardziej symboliczna i najtrudniejsza księga Pisma Świętego. Od czego się ta Księga zaczyna? „Objawienie Jezus Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swym sługom, co musi stać się niebawem i wysławszy swojego anioła oznajmił przez niego za pomocą znaków słudze swojemu Janowi.” Oznajmił przez znaki, tzn. przez symbole i figury podał pewne myśli.

Czy możemy np. wyobrazić sobie smoka ognistego, który swoim ogonem ciągnął jedną trzecią gwiazd na niebie? Chyba nikt nie wyobraża sobie takiego stwora, który mógłby ogonem zrzucić jedną trzecią gwiazd z nieba, a jednak mamy taki opis w Objawieniu. Czyli są to pewne symbole, które określają pewną rzeczywistość.

Z wielu powodów nie wierzymy, że opis o wołających do Pana duszach należy traktować dosłownie. Prawdziwi wierni nie błagaliby Boga o to, by ich pomścił. Przecież zupełnie inne były wołania naszego Pana Jezusa i świętego Szczepana, gdy byli zabijani! Oni wołali: „Panie, nie policz im tego grzechu!” (Dz 7:60).

To wołanie z Księgi Objawienia można rozumieć tak samo, jak słowa z Księgi Rodzaju 4:10, że krew Abla wołala z ziemi do Boga o pomstę. Inaczej mówiąc cierpienia i czyny mówią głośniej niż słowa. I to właśnie historia ludu Bożego woła do Boga w tej sprawie. List do Hebrajczyków 11:4 – „Przez wiarę Abel złożył Bogu ofiarę cenniejszą od Kaina, za co otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy. Bóg bowiem zaświadczył o jego darach, toteż choć umarł, przez nią jeszcze mówi.”

Boska sprawiedliwość nie może się zgodzić na wieczne tolerowanie tego, że jego wierni słudzy znoszą tak wielkie prześladowania. Każde zło woła do Boga o pomstę, o sprawiedliwą odpłatę. A mimo to, tak jak za życia, wierni nie wołali o pomstę, tak nie będą wołać po śmierci. Ten urywek mówi tylko, że Bóg widział cierpienia swoich wiernych i że one nie zostaną bez rozliczenia.

To rozliczenie ma nadejść razem z drugą obecnością Jezusa na ziemi i razem z uzupełnieniem pełnej liczby wiernych, którzy mają razem z Jezusem królować i sądzić świat. Wtedy odbędzie się najpierw przyznanie nagród sprawiedliwym, a potem sąd albo proces resocjalizacji (czyli restytucja) dla niesprawiedliwych.

Co miało się dziać ze zmarłymi do tego czasu? I to także z tymi, którzy byli wierni Bogu? Obj. 6:11 mówi: „powiedziano im, by jeszcze krótki czas odpoczęli”. Jak na księgę symboli jest tu dosyć wyraźny opis, że tacy wierni mieli jeszcze znajdować się w symbolicznym śnie, w stanie śmierci aż do obudzenia umarłych.

4. Jakie macie zdanie na temat Mojżesza? Czy umarł i z ciałem został wzięty do nieba? Czy z Eliaszem Apostołom ukazał się jego duch? Jeżeli to drugie to byłoby to niezgodne z teologią, która zaprzecza życie duszy poza ciałem.

Nasza odp. jest taka, że chociaż Mojżesz i Eliasz zakończyli swoje życie w bardzo tajemniczych okolicznościach, to jednak mamy potwierdzenie w Biblii, że obaj umarli. 5 Mój. 34:5 – „I umarł Mojżesz, sługa Jahwe, w ziemi Moab, zgodnie z postanowieniem Jahwe. I pogrzebali go w dolinie w ziemi Moabu”. List do Hebrajczyków 11:13 – „Ci wszyscy [a wcześniej była mowa o Eliaszu] poumierali w wierze, nie otrzymali zaś tego, co głosiły obietnice, lecz z daleka zobaczyli je”.

Pismo Święte przedstawia umarłych jako znajdujących się w stanie nieświadomości. Ks. Kaznodziei Salomona 9:5-6 – „Ci, co żyją, wiedzą, że umrzeć mają, ale umarli o niczym nie wiedzą (…) i miłośc ich, i zazdrość ich, i nienawiść ich już zginęła.” I w nawiązaniu do tego Księga Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste Boże ojcem naszym, bo Abraham nie wie o nas, a Izrael nie zna nas.”

Mając taką naukę Pisma Świętego musimy uważnie zbadać ten fragment o przemienieniu Mojżesza i Eliasza na górze. Na pewno jest w zgodzie z resztą Biblii. I jeśli otworzymy Ewangelię wg Mateusza, rozdział 17, werset 9, to zobaczymy, że mamy tu proste wyjaśnienie całej sprawy i to słowami Pana Jezusa:

Mateusza 17:9 – „A kiedy schodzili z góry, Jezus im polecił: Nikomu nie mówcie o tym widzeniu [inne tłumaczenie: nikomu nie mówcie o tej wizji], dopóki Syn Człowieczy nie powstanie z martwych.”

„Nikomu nie mówcie o tej wizji”. A więc to, co zobaczyli apostołowie to była wizja, była to „wizja” Mojżesza i Eliasza z Panem, tak jak święty Jan na wyspie Patmos też miał wizję bestii, aniołów itd. On nie widział prawdziwych bestii, ale pewne obrazy, które pokazał mu Bóg. Podobnie było z wizją, którą miał apostoł Piotr, gdy zobaczył prześcieradło spuszczone z nieba, a na nim różne zwierzęta czyste i nieczyste.

Mojżesz na pewno nie został wzbudzony i nie został uczyniony doskonałym w niebie, bo wiadomo, że nasz Pan Jezus był pierwszym wzbudzonym z martwych i uwielbionym w niebie. Możemy przeczytać w tej sprawie Dzieje Ap. 26:22-23 – apostoł Paweł mówi przed królem Agryppą: „Dzięki pomocy Boga żyję do dzisiaj, dając świadectwo małym i wielkim, nic nie mówiąc oprócz tego, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, że nastąpi; Że Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom.”

Potwierdzenie tego znajduje się też w Liście do Hebrajczyków 11:39-40, gdzie napisano, że Mojżesz i pozostali wierni Starego Testamentu dopiero dojdą do doskonałości z pomocą wiernych z Oblubienicy Chrystusa, gdy ci drudzy zostaną wywyższeni w niebiańskim Królestwie Chrystusa. A więc obaj wierni Boży ludzie – Mojżesz i Eliasz – spali w śmierci i nie zostali wzbudzeni, a trzech apostołów zobaczyło pewną wizję, a nie rzeczywiste osoby lub ich duchy.

5. Co sądzicie o tekstach mówiących o wiecznych mękach, a wiemy, że takie istnieją.

Ogólnie mówiąc są to błędne tłumaczenia, ale nad każdym trzeba by było osobno się zastanowić. Jako przykład możemy wziąć Ewangelię wg Mateusza 25:46. Fragment ten w wielu tłumaczeniach mówi: „I pójdą ci [to znaczy kozły z przypowieści] na męki wieczne”.

Jednak słowo tu przetłumaczone jako „męki” to gr. kolasin i pochodzi ono od greckiego ‘kolazo’. Pierwsze znaczenie tego słowa to: odciąć, obciąć – tak jak przy oczyszczaniu gałęzi drzewa. Podają to różne słowniki jak: Słowniki grecko-polski PWN z roku 1960, czy angielskie słowniki Thayera, Liddella-Scotta i „Emphatic Diaglott”. Więc te „męki” dla nienaprawialnych grzeszników to ich wieczne odcięcie lub obcięcie od drzewa żyjących; będzie to druga śmierć, ostateczne i wieczne zniszczenie. Ten pogląd jest oczywiście mocno oparty na innych fragmentach Pisma Świętego. Psalm 92:8 – „Choć wyrastają bezbożni jak ziele i kwitną wszyscy złoczyńcy, i tak zginą na zawsze.”; będą odcięci czyli „zginą na zawsze”.

Ten fragment mógłby więc być przetłumaczony: „I pójdą ci na odcięcie wieczne”.

6. A co ze słowami o rozdzieleniu kąkolu od pszenicy? co ze słowami jedna będzie wzięta a druga zostawiona? co z tymi którzy przyjmą znamię bestii. Przecież pismo mówi jasno, że będą wrzuceni do jeziora ognia? czy uważacie, że i oni będą mieli drugą szansę?

Rozdzielenie kąkolu i pszenicy, wzięcie jednej i zostawienie drugiej, są to opisy, które dotyczą wierzących (tych wierzących tylko z nazwy i tych wierzących prawdziwie, a także mniej lub bardziej wiernych naśladowców Jezusa). Nie dotyczy to całej ludzkości. Chodzi tu o pewne rozróżnienie wśród wierzących, które miało nadejść pod koniec wyboru Oblubienicy, przy powrocie Pana Jezusa.

Jeśli chodzi o znamię bestii to na stronie mamy aż trzyczęściowy wykład na ten temat i do niego odsyłamy zainteresowanych. Jest do znalezienia na stronie badaczebiblii.pl w sekcji „Wykłady audio/wideo” pod tytułem „Znamię bestii”.

Ze swojej strony chciałbym tylko zwrócić uwagę, że należy bardzo uważać na opisy, które mówią o spaleniu ziemi i rzeczy, które są na ziemi. Pomylą się ci, którzy myślą, że skoro ten „ogień” pochłonie ziemię to wszyscy niewierni w tym czasie ludzie zostaną wiecznie zniszczeni.

Najlepszy przykład to Księga Sofoniasza 3:8 – „Dlatego oczekujcie dnia – mówi Pan – w którym wystąpię jako oskarżyciel. Bo mam zamiar zgromadzić narody, zebrać królestwa, aby wylać na nie swoją popędliwość, cały żar swojego gniewu. Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej żarliwości.”

Oczywiście, werset ten jest często cytowany i rzeczywiście mówi on o wielkim ucisku, wielkim karaniu narodów przez Boga. Jest to naprawdę apokaliptyczny opis. Jednak żeby ktoś nie pomyślał, że mamy tu opis całkowitego zniszczenia ludzkości, mamy też werset 9 – Sof. 3:9 – „Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie.”

Spalony czyli zniszczony zostanie więc obecny porządek, a dla ludzi będzie to oznaczało oczyszczenie i zrozumienie Bożej prawdy, którą wszyscy będą jednomyślnie wyznawać, przynajmniej na początku panowania Jezusa. Potwierdzenie jest w L. do Filipian 2:10 – „Na imię Jezusa zegnie się każde kolano na niebie, na ziemi i pod ziemią, a każdy język będzie wyznawał, że Jezus Chrysus jest Panem ku chwale Boga Ojca.”

7. Kto i kiedy odkrył teologię o tzw. restytucji podczas Tysiącletniego Królestwa mówiącej o powszechnym wkrzeszaniu w czasie Tysiącletniego Królestwa i doprowadzaniu ludzi stopniowo do życia wiecznego? Bo jakieś dwa lata temu spotkałem się już z podobną teologią, którą głosił jeden z mesjańskich rabinów.

Nauka ta była znana w pierwszych wiekach chrześcijaństwa. Wspominają o tym historycy, jak np. Jan Wierusz-Kowalski, który w swojej książce „Wczesne chrześcijaństwo I-X wiek” na str. 121 podaje: „Dogmat nicejski burzył nadzieję wielu chrześcijan, którzy naiwnie wierzyli w obietnice Apokalipsy i czekali na powrót Mesjasza mającego im przynieść erę sprawiedliwości. Teraz kazano im wierzyć, że to cesarstwo konstantyńskie jest wstępną realizacją Królestwa Bożego.” Na początku więc chrześcijanie wyczekali na powrót Jezusa i Jego rządy na ziemi.

Do takiej ery sprawiedliwości na ziemi nawiązywali niektórzy bracia polscy w XVI wieku jak choćby Jan Niemojewski. W XIX wieku uczyli o tym mniej lub bardziej jasno różni kaznodzieje w Stanach Zjednoczonych: Henry Grew, George Stetson i George Storrs. Jednak w pełnej formie i w bardzo zrozumiały sposób naukę restytucji przedstawił dopiero Charles Taze Russell, zwłaszcza w swojej książce „Boski plan wieków”, był to roku 1886. Książkę tę można zamówić bezpłatnie po polsku na stronie boskiplan.pl, a jej rozdziały „Dzień sądu”, „Okup i restytucja” i „Królestwo Boże” to do dzisiaj jeden z najlepszych rozważań na ten temat.

8. Kiedy i przez kogo zostało odkryte to, że w starych przekładach nie istnieje tekst (a nie zmartwychwstali inni ze zmarłych aż się dopełniło tysiąc lat) Ap. 20:5. Czy tego odkrycia dokonał Wiktor Szpunar, czy było to znane i odkryte przez kogoś innego wcześniej. Na ile jest to wiarygodne, że ten tekst został faktycznie dodany w późniejszym okresie chrześcijaństwa i że nie istniał w oryginale? Jeżeli to faktycznie jest prawdą to uważam to za wielkie i kluczowe odkrycie, zmieniające całkowicie podejście do zagadnienia zmartywchwstania. Bardzo proszę o szersze poruszenie tego bardzo istotnego tematu w kolejnej części.

Co do wiarygodności faktu, że te słowa to dopisek, to osobiście jestem co do tego przekonany. Na stronie badaczebiblii.pl w zakładce „Wykłady audio / wideo” jest na ten temat świetny wykład Arkadiusza Wiśniewskiego. Zachęcam do wysłuchania tego wykładu. Tytuł to: „Objawienie 20:5 – problem autentyczności tekstu”.

To odkrycie sięga dawniejszych czasów i nie jest moje. Na możliwość dopisku wskazywał już pastor Russell w „Boskim planie wieków”. Zauważył on, że tego fragmentu brakuje w pewnych najstarszych i najpewniejszych rękopisach Biblii. Wyraźne argumenty w tej sprawie podał Paul S.L. Johnson w swojej książce pt. „Tysiąclecie”. Książka ta jest w dystrybucji Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” i można ją znaleźć na stronie epifania.pl.

9. Co tekst hebrajski mówi nam na ten temat, czy w hebrajskim też jest taka różnica w tekście jak w greckim? EGERSIS i ANASTAZIS? I jeszcze jedno. Co z pytaniem saduceuszów, czyimi żonami będą po wskrzeszeniu (egersis) te, które miały po kilku mężów, kiedy sie pojawią wszyscy razem?

Jeśli chodzi o język hebrajski to bardzo interesujący jest werset z Księgi Izajasza, rozdział 26, werset 19: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Te dwa określenia bardzo szerokie omawia brat Adam Urban w wykładzie, który można znaleźć na stronie badaczebiblii.pl pod takim właśnie tytułem: „Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną”. Polecam, bo to świetne rozważanie biblijne.

Nie znam odpowiedzi na podchwytliwe pytanie saduceuszów. Wiem jednak, że Sędzią w tym czasie, czyli rozjemcą i koordynatorem wszystkich spraw, będzie sam Jezus Chrystus i jego wierni (por. Sędziowie narodów). Skoro Salomon potrafił mądrze rozsądzać bardzo trudne sprawy, to jestem pewny, że Pan Jezus to ktoś większy niż Salomon i będzie sądził i kierował ludzkością jeszcze lepiej. Byłbym spokojny jeśli chodzi o jakiekolwiek nierostrzygnięte sprawy z tego życia. W końcu tysiącletnie królowanie Jezusa to także wypełnienie się roku jubileuszowego, będzie to wielki jubileusz Ziemi. A w Izraelu jubileusz, czyli rok 50-ty, był właśnie rokiem, który rozstrzygał wszystkie sporne sprawy. Na pewno nie musimy się obawiać.

10. Jak rozumieć słowa z Ewangelii wg Mateusza 13:40-43 – „Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczają się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego. Kto ma uszy, niechaj słucha!” Szczególnie chodzi o wrzucenie w piec i przykrości w tym piecu.

Ten piec ognisty dotyczy zapowiadanego przez Biblię czasu ucisku z jego wojnami, rewolucjami i anarchią, tak naprawdę ten ogień już płonie. Towarzyszy mu głód i różnego rodzaju zarazy i choroby, a przede wszystkim wielki strach, narzekanie i płacz. Opisane tutaj zgrzytanie zębami to nie najlepsze tłumaczenie. Grecki idiom znaczy tu bardziej rozpacz, zawód różnych nadziei. Widzieliśmy i widzimy tego dużo, a będzie tego jeszcze więcej aż obecny porządek społeczno-polityczny na ziemi całkowicie przeminie i zrobi miejsce dla panowania Chrystusa i wiernych. To panowanie jest tutaj pokazane przez słońce, które wschodzi na niebie o poranku.

Ten palący ogień dotyka szczególnie tzw. narodów chrześcjańskich i kościelnictwa. Ludzie są często zrozpaczeni i niepewni dokąd zmierza świat. Nie ma to więc żadnego związku z piekłem wiecznych mąk. Chodzi o trudy czasów ostatecznych, w których jedynym ratunkiem jest Chrystus i silna, wytrwała wiara w niego. Fakt, że musi być ona wytrwała, trwająca aż do śmierci, widać u Mateusza 22:12. Jest tam opis człowieka, który nie miał na sobie szaty weselnej, gdy przyszedł król, by przywitać się z gośćmi. Król zapytał: „Przyjacielu! Jak tu wszedłeś nie mając szaty weselnej?”.

Wygląda na to, że ten ktoś na początku posiadał szatę, ale zdjął ją z siebie już po wejściu. Można by zapytać: to czemu ją zdjął i co to dla nas oznacza? Weselna szata przedstawia zasługę krwi Jezusa Chrystusa, Jego sprawiedliwość przypisaną wierzącym, okrycie, które daje On swoim wyznawcom.

Człowiek nie mógł nic powiedzieć, ponieważ zdjął tę szatę – przestał opierać się na wierze w Jezusa i na Jego sprawiedliwości. I czytamy dalej, Mateusza 22:13 – „Związawszy nogi i ręce jego, weźcie go i wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. I znowu, nie będzie to wrzucenie do piekła w ogień i męki – tam nie byłoby ciemno. Ta ciemność to ciemność, w jakiej znajduje się cały świat. Ciemność, w której znajdowali się wierni zanim przyszli do Jezusa i zanim zobaczyli światło. Jeżeli ktoś odsuwa się od światła, to znowu jest w ciemności i też będąc na zewnątrz bierze udział w płaczu i zgrzytaniu zębami.

Wniosek jest więc taki, by przyjść do Pana Jezusa, szukać w Słowie Bożym światła i pozostawać w świetle aż pośród wstrząsów i ognia anarchii obecny porządek przeminie, a na ziemi zapanuje Królestwo Chrystusa.

Pytań było jeszcze trochę, ale myślę, że dziesięć to już całkiem dużo, a materiału do przejrzenia też jest sporo.  Przede wszystkim zachęcam do nabycia „Boskiego planu wieków” ze strony boskiplan.pl i uważnego przestudiowania treści przy otwartej Biblii. Potem do trzymania się tego wszystkiego, co w Twoim rozumieniu opiera się na Słowie Bożym, co wynika jasno z Pisma Świętego.

Nie zbawi nas dokładne zrozumienie wszystkich szczegółów, ale mocne trzymanie się wiarą naszego Pana Jezusa Chrystusa jako naszego Zbawiciela i Króla. Trzymanie się wiarą Jezusa, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a zwłaszcza wierzących, Jezusa, który dał samego siebie na okup za wszystkich, Jezusa, który zaznał śmierci za każdego człowieka i Jezusa, który pozwoli każdemu człowiekowi poznać prawdę i stanąć na próbie prowadzącej do życia wiecznego.

Wierzę, że restytucja jest nadzieją biblijną, a jeśli ktoś chciałby upewnić się w tym na podstawie Pisma Świętego, polecam też wykłady ze strony badaczebiblii.pl – jeden pt. „Tysiącletnie panowanie Chrystusa. Kiedy? Nad kim? Jak?” i drugi pt. „Restytucja”.

Niech będzie chwała Bogu Ojcu i Panu Jezusowi Chrystusowi i oby Królestwo Boże nastało jak najszybciej to możliwe! Amen! Dziękuję za uwagę.

Fragment Pisma Świętego, jaki rozważamy, często jest czytany tak, jak gdyby był jednym powiązanym ze sobą opisem, a nie kilkoma powtórzeniami, które upiększają temat.

Z powodu niewłaściwego odróżniania, niektórzy uważają, że „wielki biały tron” będzie ustanowiony po Wieku Tysiąclecia i po zniszczeniu szatana; w wyniku tego nie wiedzą dlaczego umarli powstają w tym czasie lub w jaki sposób mogą mieć próbę po Wieku Tysiąclecia, i ogólnie są w wielkim zamieszaniu.

W celu lepszego zilustrowania odrębności i harmonii każdego z tych obrazów przedstawiliśmy je w poniższej tabeli:

Uwaga: Tabela ilustruje główny akcent każdego obrazu. Brak wpisu pod „Małym Okresem” lub „Wiekami Chwały” oznacza po prostu, że okres ten nie jest omawiany w danym obrazie. 

SIEDEM OBRAZÓW Obj. 20-22

1. Obj. 20:1-3 …..Temat główny: Szatan związany na 1000 lat.
2. Obj. 20:4,5 …..Temat główny: Obalenie władz rządowych; Odpoczynek i panowanie świętych.
3. Obj. 20:6-10…..Temat główny: Błogosławione panowanie Chrystusa; Mały Okres: Rozwiązanie szatana; Próba ludzkości; Wieki Chwały: Usunięcie zła na wieki.
4. Obj. 20:11-15….Temat główny: Tron sprawiedliwości; Próba do życia dla świata; Mały Okres: Koniec próby świata; Wieki Chwały: Doskonała ludzkość żyje w wiecznym szczęściu.
5. Obj. 21:1-8……Temat główny: Święte miasto; Oblubienica; Bóg mieszka wśród ludzi; Zniesienie klątwy; Mały Okres: Zniszczenie złych; Wieki Chwały: Wierni odziedziczają nowy świat.
6. Obj. 21:19-27….Temat główny: Nowe Jeruzalem światłem narodów.
7. Obj. 22:1-3,17…..Temat główny: Rzeka wody żywota; Wieki Chwały: Śmierci już nie ma.

1. SZATAN ZWIĄZANY. ZŁO ZAHAMOWANE.

OBJ. 20:1-3

I widziałem Anioła zstępującego z nieba, mającego klucz od przepaści i łańcuch wielki w ręce swojej. I uchwycił smoka, węża onego starego, który jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat.

Pierwszy obraz pokazuje ograniczenie zła – a więc szatana, uosobienia złych zasad i praktyk w tym Wieku pokoju i błogosławieństwa. To oczywiście nam się wydaje słuszne, ponieważ porządek prawa sprawiedliwości oznacza ograniczenie dla niesprawiedliwości.

W zacytowanym wersecie widzimy anioła z kluczem do bezdennej „przepaści” oraz łańcuchem (greckie abussos, co dosłownie oznacza „dół bez głębi”, otchłań).

Klucz tego anioła przedstawia władzę, a łańcuch moc. Anioł jako posłannik Boga wskazuje nam, że Boska moc zostanie wprowadzona przez wyznaczonych przez Niego sług, którzy z Jego upoważnienia pokonają przeciwnika prawdy i prawości. W tym dziele wiązania z pewnością wystąpi wiele innych czynników, a jednym z najmocniejszych jest wzrost wiedzy. Mimo to, te wszystkie czynniki są razem pokazane w tym jednym posłanniku.

Wydaje się, iż ten obraz wskazuje na Jezusa Chrystusa i Jego Ciało, Kościół Pierworodnych jako na tego Jedynego, w którego ręku spoczywa władza wiązania zła i panowania nad nim: „Aby wiązali pętami królów ich, a szlachtę ich okowami żelaznymi; aby postąpili z nimi według prawa zapisanego. Tac jest sława wszystkich świętych jego” (Ps. 149:5-9). Język ten przypomina nam także o tym Jedynym, który oświadcza, iż ma te klucze (Obj. 1:18).

Zło będzie związane.

Obj. 11:16,17 pokazuje nam Jehowę ujmującego władzę. Czyni to w osobie swojego Syna, który jako Tysiącletni król będzie wykonywał wyroki Ojca. Uważamy, że sposób przejmowania przez naszego Pana Jego wielkiej władzy i wiązania zła różni się bardzo od ogólnych pojęć na ten temat. Prawda wiąże błąd, i na odwrót: te dwie rzeczy są sobie przeciwne. W obecnym wieku władzę sprawują moce ciemności i błędu, lecz pod panowaniem Chrystusa panować będzie światło i prawda.
Wierzymy, że ten nowy Władca już przyszedł. Tak jak wszystkie chwalebne i duchowe rzeczy, On jest widziany tylko przez oko wiary oświecone Słowem Bożym (polecamy bezpłatną ulotkę „Drugi Adwent Jezusa”).

Wiązanie trwa już od pewnego czasu. Zgodnie z Boską zasadą, „sąd zaczyna się od domu Bożego” (1 Piotra 4:17). Błędy i zło, czyli „diabeł w kościele”, muszą być związane, a prawda uwolniona najpierw pośród tych, którzy mienią się dziećmi światłości. Prawda – religijna i świecka – wyjdzie wtedy na zewnątrz do ogółu świata, obalając błędy w sprawiedliwości i demaskując złe rządy wśród ludzi światowych (dowodem na to obalenie apartheidu w Afryce Południowej). W ten sposób kościół i świat będą błogosławione, chociaż doświadczenie to przez jakiś czas dla obu może wydawać się klątwą.

Narzędzia tej zmiany.

Liczne są narzędzia używane w tym dziele: niektóre z nich to piękne i wypolerowane narzędzia z laboratorium Pana; niektóre to moralni i prawi niewierzący, uczciwi w swej niewierze; a niektóre to przynoszący hańbę Bogu i buntowniczy niewierzący, wszyscy na swój sposób i najczęściej nieświadomie pomagają usuwać błędy i przygotowywać miejsce dla prawdy.

Także między narodami Bóg przez Chrystusa, który powrócił, sprawi, że gniew ludzki będzie Go chwalił. Zadziwiający wzrost ruchów zawodowych i społecznych, walczących przy końcu XIX i na początku XX wieku o prawa oraz późniejszy szybki wzrost swobód osobistych, szczególnie w krajach zachodnich, położył podwaliny pod upadek społecznego porządku tego świata.

2. OBALENIE WŁADZ RZĄDOWYCH. ODPOCZYNEK I PANOWANIE ŚWIĘTYCH.

OBJ.20:4,5

I widziałem stolice, a usiedli na nich, i dany im jest sąd, i dusze pościnanych dla świadectwa Jezusowego, i dla słowa Bożego, i którzy się nie kłaniali bestii ani obrazowi jej, i nie przyjęli piętna jej na czoło swoje i na rękę swoją; i ożyli i królowali z Chrystusem tysiąc lat. A insi z umarłych nie ożyli, aż się skończyło tysiąc lat. Toć jest pierwsze zmartwychwstanie.

Ten obraz pokazuje przeniesienie władzy od niegodnych do godnych. Werset 4 mówi: „I widziałem stolice, a usiedli na nich, i dany im jest sąd”. Wielkie narodowe władze, organizacje polityczne, instytucje finansowe, nieprawne związki religijne – wszystkie one zajmowały w pewnym czasie stanowiska władzy („stolice”). Na ogół będą one potępione jako nie nadające się do sprawowania władzy: „i dany im [wydany na nich] jest sąd”.

„I widziałem … dusze [osoby] pościnanych dla świadectwa Jezusowego i dla słowa Bożego”. Nie chodzi tu o literalne ścięcie, lecz zgodnie z innymi figurami o ścięcie symboliczne. Figura ta ilustruje samozaparcie się klasy Kościoła, rezygnację z własnej „głowy” – własnej woli – i przyjęcie woli Boga wyrażonej w Chrystusie. A zatem obraz ten pokazuje w jaki sposób powstaje ta klasa. Ta wierna grupa wstępuje obecnie na królewski tron ze swym Panem, żyje i panuje z Nim przez okres Tysiąclecia (E 17, s.417,418).

Pokrewna perspektywa.

Z innego punktu widzenia i w kontekście dnia dzisiejszego widzimy, że w chrześcijaństwie jest wiele tak zwanych ciał: metodyści, prezbiterianie, baptyści itd. Każde ciało oczywiście potrzebuje głowy, zwierzchności, od której pochodzi rząd i prawa. Często nazywane są one konferencjami lub synodami.

Przy obecnym spadku wartości chrześcijańskich w głównych denominacjach podejrzewamy, że ci, którzy „świadczą dla Jezusa” przez zajęcie stanowiska przeciwnego bezbożnym wierzeniom i praktykom kościołów (takim jak lekceważenie Pisma Świętego jako natchnionego przez Boga czy wyświęcanie praktykujących homoseksualistów) będą traktowani tak jak opisano – „ścięci” – odcięci od głów tych kościołów. To jest zgodne z wersetem 4, który mówi, iż nie czcili oni bestii ani jej obrazu, i nie przyjęli jej piętna.

3. BŁOGOSŁAWIONE PANOWANIE CHRYSTUSA. KONIEC ZŁA.

OBJ. 20:6-10

Błogosławiony i święty, który ma część w pierwszym zmartwychwstaniu; albowiem nad tymi wtóra śmierć mocy nie ma; ale będą kapłanami Bożymi i Chrystusowymi, i będą z nim królować tysiąc lat. A gdy się skończy tysiąc lat, będzie rozwiązany szatan z ciemnicy swojej. I wynijdzie, aby zwodził narody, które są na czterech węgłach ziemi, Goga i Magoga, aby je zgromadził do bitwy; których liczba jest jako piasek morski. I wstąpili na szerokość ziemi i otoczyli obóz świętych i miasto umiłowane. Ale zstąpił ogień od Boga z nieba i pożarł je. A diabeł, który je zwodził wrzucony jest w jezioro ognia i siarki, gdzie jest ona bestia, i fałszywy prorok; I będą męczeni we dnie i w nocy, na wieki wieków.

Ten fragment pokazuje świętość i szczęśliwość panującego wówczas Kościoła. Następną myśl nasuwa fakt, iż oni będą kapłanami do nauczania, jak również królami do rządzenia. Nie tylko będą się zajmować wprowadzaniem w życie Boskich praw, lecz uczyć i pomagać ludzkości, tak aby umożliwić jej zachowanie posłuszeństwa.

W czasie panowania Chrystusa cały rodzaj ludzki zostanie doprowadzony do znajomości prawdy (1 Tym. 2:4). Ujmując to inaczej, prawdziwe Światło oświeci każdego człowieka, który kiedykolwiek się narodził (Ew. Jana 1:9). Wszyscy zostaną doprowadzeni do poznania Chrystusa i do uznania władzy Chrystusa Jehowy. Każde kolano się ugnie i każdy język wyzna Ojca przez Syna (Fil. 2:9-11). Każdy naród, jaki kiedykolwiek istniał, przyjdzie i będzie Go czcił (Ps. 22:28; Obj. 15:4). Wszyscy ludzie będą błogosławieni sposobnością osiągnięcia ludzkiej doskonałości i wynikającego z tego doskonałego szczęścia w życiu wiecznym.

Doskonałość zdobywana etapami.

Po pokonaniu wszelkiego zła to królestwo na ziemi zostanie przekazane Bogu. Apostoł Paweł mówi o Chrystusie: „Bo on musi królować, póki by nie położył wszystkich nieprzyjaciół pod nogi jego. A ostatni nieprzyjaciel, który będzie zniszczony, jest śmierć” (1 Kor. 15:25,26). Zniesienie śmierci i jej wszystkich wstępnych faz choroby i cierpienia będzie stopniowym procesem; dopiero wtedy Chrystus przekaże Królestwo Ojcu.

„Mały czas”

Rzeczą godną odnotowania jest tutaj to, że chociaż wszyscy poddani Tysiącletniego Królestwa otrzymają pełną sposobność uzyskania doskonałości, wieczne życie będzie im udzielone dopiero po wypróbowaniu. Dlatego szatan, ten starodawny kusiciel, będzie rozwiązany „na mały czas”, w celu wypróbowania wierności rodzaju ludzkiego. Ta ostatnia próba zdecyduje czy posłuszeństwo ludzi jest zakorzenione w sercu, czy być może jest jedynie służeniem samemu sobie.

Jak zło będzie związane ograniczeniami Tysiącletniej władzy, tak odpowiednio zło zostanie uwolnione przez dozwolenie na to, by złe czyny przez pewien czas pozostawały bez kary, dokładnie tak, jak dzieje się to w obecnym wieku (Ps. 50:16-21; Mal. 3:15-18).

Mając pełną wolność wybierania dobra lub zła, postępowanie każdej jednostki objawi prawdziwe usposobienie serca. Spodziewamy się, że większość pozostanie wierna; w kontekście tamtej ery będą to święci. Wielu z tego licznego świata („jako piasku morskiego”) przyłączy się do buntu zła. Spadnie na nich kara „ognia” – sądu – i wszyscy oni zostaną wrzuceni do jeziora ognia i siarki. (Ogień reprezentuje sąd, ucisk, a siarka reprezentuje unicestwienie; żadne ludzkie życie nie jest odporne na płomienie siarki, stąd moc tego symbolu jako przedstawiającego unicestwienie). W ten sposób objawione zostaną dwie klasy (w.7-10).

„Ogień”

Ucisk i sąd, w które będą wrzuceni diabeł i jego naśladowcy, są tego samego rodzaju, do których przy końcu Wieku Ewangelii zostali wrzuceni bestia i fałszywy prorok. Uznajemy je za symbole reprezentujące nie rzeczywiste osoby, lecz systemy. Dla zrozumienia tego ustępu istotne jest dostrzeżenie tej różnicy. Jest powiedziane, że te systemy „żywcem” (to znaczy w trakcie swego działania) są wrzucane do tego samego jeziora ognia, ucisku i zniszczenia. Wierzymy, iż ogień ten rozpoczął się od czasu ucisku, począwszy od 1914 roku, wraz z rozpoczęciem pierwszej wojny światowej, która, jak zgadza się historia, była wydarzeniem na stałe zmieniającym oblicze społeczeństwa, szczególnie na Zachodzie.

Diabeł i jego naśladowcy będą „męczeni” we dnie i w nocy na wieki wieków; bardziej poprawnie: „aż” nastaną doskonałe wieki. To „męczenie” ma znaczenie dogłębnej analizy i oceny przez świat postępujący w kierunku świętości i porównujący swe doświadczenia pod panowaniem grzechu z doświadczeniami pod panowaniem sprawiedliwości.

Obecnym przykładem tego jest ponowna ocena traktowania czarnej ludności w latach handlu niewolnikami. Bardziej współczujące umysły „męczą” lub badają te praktyki. Greckie słowo basanizo w wersecie 10 zawiera myśl „badania kamieniem probierczym”. Doskonałe, prawe umysły przez całą wieczność będą rozmyślać o swych doświadczeniach w poprzednich wiekach zła i identyfikować się z Boskim osądem.

4. TRON SPRAWIEDLIWOŚCI. PRÓBA DO ŻYCIA ŚWIATA.

OBJ. 20:11-15

I widziałem stolicę wielką białą i siedzącego na niej, przed którego obliczem uciekła ziemia i niebo, a miejsce im nie jest znalezione. I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed oblicznością Bożą, a księgi otworzone są; i druga księga także otworzona jest, to jest księga żywota; i sądzeni są umarli według tego, jako napisano w onych księgach, to jest według uczynków ich. I wydało morze umarłych, którzy w nim byli, także śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich byli; i byli sądzeni każdy według uczynków swoich. A śmierć i piekło wrzucone są w jezioro ogniste. Tac jest wtóra śmierć. A jeśli się kto nie znalazł napisany w księgach żywota, wrzucony jest w jezioro ogniste.

Stolica, Królestwo Chrystusa, będzie czyste, czego symbolem jest tutaj biel, symbol pokoju i czystości. „Laska sprawiedliwości jest laska królestwa twego” (Żyd. 1:8).

Siedzący na tronie to Chrystus, przede wszystkim Jezus, „głowa”, lecz także zwycięzcy, „ciało”, którzy siedzą wraz z Nim i dzielą Jego chwałę i moc (Obj. 3:20,21).

Przypominamy tutaj definicje symboli: „ziemi”, „nieba” i „morza”: niebo – władza duchowa; ziemia – zorganizowane społeczeństwo; morze – niespokojne masy bez (religijnych) ograniczeń.

Przed lub w obecności Chrystusa na stolicy muszą „uciec” wszystkie formy zła, ucisku i niesprawiedliwości, gdyż nie może być dla nich żadnego miejsca.

„Ziemia” ucieka

Obecny porządek społeczny, z jego korupcją i ogromną nierównością, przeminie, nigdzie nie znajdzie miejsca, gdy na ziemi zostanie ustanowiony tron Sprawiedliwości; a jego miejsce zajmie nowa ziemia (społeczeństwo). Wtedy rządzić będą zasady wiary w Chrystusa, miłości do Boga i posłuszeństwa nowemu porządkowi.

Ta zmiana społeczeństwa zacznie się dopiero wtedy, gdy Bóg przez Chrystusa ujmie Swą wielką moc i rozpocznie panowanie, a obecny porządek rzeczy zostanie wcześniej obalony w czasie ucisku, jaki obecnie ciąży nad światem.

Pokrewne temu proroctwo można znaleźć u Iz. 40:4: „Każda dolina niech podniesiona będzie, a każda góra i pagórek niech poniżony będzie; co jest krzywego, niech się wyprostuje, a miejsca nierówne niech będą równiną”. Rozumiemy, że jest to jeszcze jeden sposób pokazania, iż społeczeństwo będzie zrekonstruowane i że zapanuje równość, ponieważ obecne nierówności zostaną wyrównane.

„Niebo” ucieka

Przeminąć ma nie tylko obecne społeczeństwo, lecz także teraźniejsze „niebiosa”, władze duchowej kontroli. Słowo Boże stwierdza, że szatan jest „książęciem, który ma władzę na powietrzu”, który „teraz jest skuteczny w synach niedowiarstwa” (Efez. 2:2). Nazwany jest „książęciem świata tego” (Ew. Jana 14:30). Będzie całkowicie związany (Mar. 3:24-27). W wyniku tego ustanie jego kontrola, czyli duchowa władza, sprawowana obecnie na korzyść czynienia zła.

Powróćmy do Obj. 20: „I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed oblicznością Bożą, a księgi otworzone są; i druga księga także otworzona jest, to jest księga żywota; i sądzeni są umarli według tego jako napisano w onych księgach, to jest według uczynków ich” (w. 12).

Nie jest prawdopodobne, by miało to oznaczać zebranie ludzkości w rzędach i w szeregach przed literalną ławą sędziowską. W czasie okresu Tysiąclecia rodzaj ludzki będzie żył pod badawczym okiem współczującego Sędziego. Podobna figura to obraz owiec i kozłów z Ew. Mateusza 25:31-46.

Krino

Greckie słowo oddane tutaj „sądzeni” pochodzi od krino i ma znaczenie doświadczony, wypróbowany. Potwierdza to używanie tego słowa przez św. Pawła. Cytujemy tutaj 1 Kor. 6:1,2, gdzie trzykrotnie używa on tego samego słowa (krino). Poprawne oddanie podane jest kursywą:

„Śmie kto z was, mając sprawę z drugim, sądzić się przed niesprawiedliwymi, a nie przed świętymi? Azaż nie wiecie, iż święci będą sądzili świat? A jeśli świat od was będzie sądzony, czyście niegodni abyście sądy mniejsze odprawiali?”

Apostoł Paweł odnosi się tutaj do przyszłej próby świata, kiedy zwycięzcy obecnej próby będą jego sędziami: sędziami, którzy podobnie jak ich Głowa, Jezus, nie tylko będą w stanie pomagać światu jako królowie, lecz także mu współczuć, ponieważ sami byli wcześniej kuszeni.

Umarli obejmują cały ród Adamowy, który w Wieku Ewangelii nie uniknie potępienia jakie ciąży nad światem – śmierć – przez stanie się uczestnikami duchowego życia przez Jezusa. „Przez jednego [Adama] upadek na wszystkich ludzi przyszła wina ku potępieniu„, lecz „teraz żadnego potępienia nie ma tym, którzy są w Chrystusie Jezusie”, ponieważ prawo życia w Chrystusie uwolniło takich od potępienia śmierci (Rzym. 5:18; 8:1,2).

Ludzkość uniknie śmierci

Jak w obecnym wieku niewielka liczba ludzkości unika potępienia śmierci przez uzyskanie duchowego życia ofiarowanego na pewnych warunkach (2 Piotra 1:4), tak rozumiemy, że świat ludzkości będzie miał przywilej uniknięcia potępienia śmierci przez posłuszeństwo prawom zbliżającego się Królestwa na ziemi. Ich prawo do tej oferty wiecznego życia jest wynikiem dostarczenia przez Jezusa okupu za nich.

Otworzone księgi, według których oni będą sądzeni, rozumiemy jako księgi Biblii. Wybrany Kościół był sądzony według tych samych ksiąg. Zgadza się to także z oświadczeniem Jezusa, że Jego słowa „będą sądzić w ostateczny dzień” – dzień Tysiąclecia z Jana 12:48.

Słowa Jezusa nie będą już ukryte w przypowieściach i niejasnych wypowiedziach; rzeczy skryte zostaną wówczas odsłonięte. „Księgi” będą otworzone, a znajomość Pana napełni całą ziemię. Ponieważ Bóg „chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości prawdy przyszli” (1 Tym. 2:4; Jer. 31:31-34).

Obj. 20:13 mówi, że „wydało morze umarłych, którzy w nim byli”. Anarchistyczne masy ludzkości zostaną wówczas wyprowadzone ze stanu śmierci i poddane ograniczeniom białego Tronu. W wyniku tego, kiedy wszyscy zostaną ograniczeni, „nie będzie już morza” Ps. 46:1-4; Juda 13). „Śmierć i piekło wydały umarłych, którzy w nich byli; i byli sądzeni każdy według uczynków swoich”.

Sąd ten dotyczy całego świata. W ten sposób całe wzdychające stworzenie może być uwolnione z niewoli skażenia do chwalebnej wolności synów Bożych (Rzym. 8:19-22).

Została otwarta „księgę żywota”. To wskazuje, że jak jest księga, rejestr życia, w której zapisywane są imiona wszystkich zwycięzców Wieku Ewangelii, godnych Boskiego życia, tak będzie księga, rejestr, w następnym wieku dla tych godnych doskonałego życia na ludzkim poziomie.

Sąd świata różny od sądu Kościoła

Pewną różnicą między sądem świata a sądem klasy wiary Wieku Ewangelii jest to, że chociaż od ludzkości wymagane będzie posiadanie wiary, to jednak postęp w kierunku doskonałości będzie zależał od uczynków – będą „sądzeni według uczynków swoich”. W obecnym wieku doskonałe uczynki są oczywiście niemożliwe; wiara rządzi próbą chrześcijanina. Teraz nasze uczynki mogą być wykonywane według naszych najlepszych zdolności; to znaczy, że zawsze brak im doskonałości.

Do końca owego wieku próby proces umierania, stan śmierci i wszyscy niezapisani w księdze żywota zostaną zniszczeni, co symbolicznie jest opisane jako wrzucenie ich do jeziora ognia („śmierci” i „piekła”). To nastąpi w czasie Małego Okresu wspomnianego wcześniej w tym artykule. Umierający w tym czasie nie będą już umierać pod potępieniem Adamowym, lecz za swe własne grzechy (Ezech. 18:1-4,19-32). „Wtóra śmierć” to śmierć wskutek egzekucji wykonanej przez Boga na niepoprawnie złych z rodzaju ludzkiego, no i oczywiście na szatanie, który nie będzie żył po Małym Okresie.

5. ŚWIĘTE MIASTO. OBLUBIENICA. BÓG MIESZKA MIEDZY LUDŹMI. KLĄTWA ZNIESIONA

OBJ. 21:1-8

Potemem widział niebo nowe i ziemię nową; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęła, a morza już więcej nie było. A ja Jan widziałem ono święte miasto, Jeruzalem nowe, zstępujące z nieba od Boga zgotowane, jako oblubienicę ubraną mężowi swemu. I słyszałem głos wielki z nieba mówiący: Oto przybytek Boży z ludźmi, i będzie mieszkał z nimi; a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi, będąc Bogiem ich. I otrze Bóg wszelką łzę z oczów ich; a śmierci więcej nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł ten, który siedział na stolicy: Oto wszystko nowe czynię. I rzekł mi: Napisz, bo te słowa są wierne i prawdziwe. I rzekł mi: Stało się. Jam jest Alfa i Omega, początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody żywej. Kto zwycięży, odziedziczy wszystko, i będę mu Bogiem, a on mi będzie synem. Lecz bojaźliwym i niewiernym i obmierzłym, i mężobójcom, i wszetecznikom, i czarownikom, i bałwochwalcom, i wszystkim kłamcom część ich dana będzie w jeziorze gorejącym ogniem i siarką: Tać jest wtóra śmierć.

Tutaj ukazuje się chwalebna strona owego Wieku Tysiąclecia. Do tego czasu zupełnie przeminą poprzednie niebiosa i ziemia, a rozpoczną się nowe niebiosa i ziemia. Nowe Jeruzalem zstępujące od Boga na ziemię, które później ma być miejscem przebywania Boga, to piękna reprezentacja Kościoła jako królestwa, lub rządu, na ziemi.

Fałszywy system, kościół – nazywany jest w Piśmie Świętym „antychrystem” – usiłował w ciągu Wieku Ewangelii rządzić narodami ziemi na wzór prawdziwych rządów, jakie mają nadejść. Prawdziwy Kościół, złączony ze swą głową, Chrystusem, posiądzie to prawdziwe królestwo ziemi.

Rządy antychrysta są w Piśmie Świętym nazywane owym wielkim „miastem”, jakie panuje nad królami ziemi. Mówi się o nim także jako o „Babilonie” (Obj. 18); nazwa „Babilon” oznacza zamieszanie. Prawdziwy Kościół, Chrystus, na odwrót: będzie silnym miastem zwanym Syjonem i Nowym Jeruzalem. Bóg będzie „w pośrodku jego, nie będzie poruszone” czyli usunięte (Ps. 46:5,6).

Bóg zamieszka z ludzkością

Jako miejsce mieszkania Boga, to Święte Miasto będzie miejscem, z którego On będzie błogosławić cały świat; gdy ofiara Jezusowa usunie grzech Adamowy, właściwe będzie zaangażowanie się Boskiej mocy w podnoszenie i błogosławienie wszystkich. Taka jest Jego obietnica (Dz.Ap. 3:20,21).

O tak, Sam Bóg otrze wszystkie łzy z ich oczu. Taki był Jego plan od samego początku: Bóg tak umiłował świat, że zesłał Jezusa; tak więc z Niego i przez Niego oraz dla Niego są wszystkie rzeczy (Jan 3:16,17; 2 Kor. 5:18,19).

Nie tylko minione zarysy Jego planu pokazują, że Bóg był w Chrystusie, jednając świat ze Sobą, gdy Jezus Swoją śmiercią zapłacił okup wymagany przez własną Boską sprawiedliwość, lecz teraz dowiadujemy się, że dzieło Tysiąclecia jest także Jego. To Jehowa otrze wszystkie łzy. Tak jak w dawnych wiekach, będzie używał środków i pośrednictwa, w tym wypadku Chrystusa Jezusa oraz Jego Oblubienicy, by wykonać swoje dzieło.

Łzy będą trwać tak długo, jak długo będzie istnieć ich przyczyna – niedoskonałość, ból i śmierć. I tak jak zauważyliśmy, zostaną one całkowicie usunięte dopiero przy końcu okresu Królestwa. Dopiero wtedy, zgodnie z prawdą, będzie można powiedzieć, że „śmierci więcej nie będzie, ani smutku, ani krzyku, ani boleści nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły” (w. 4). Te połączone formy zła są częścią klątwy Adamowej, wynikiem grzechu, a ponieważ wszystko zostało odkupione przez Tego, który stał się przekleństwem dla całej ludzkości, właściwe jest, by w odpowiednim czasie wszyscy dostąpili tych błogosławieństw, a klątwa na zawsze usunięta.

„Oto wszystko nowe czynię”

„I rzekł ten, który siedział na stolicy: Oto wszystko nowe czynię”. O tak, dla tej przyczyny Chrystus oddał swoje ludzkie życie jako cenę wykupienia człowieka z grzechu. Odkupiwszy w ten sposób człowieka w jego niskim stanie, Chrystus powstał z martwych, by zastosować korzyści tego odkupienia i błogosławić rodzaj ludzki pełną sposobnością odzyskania utraconego stanu – obrazu swego Stwórcy. „Napisz”, mówi Jezus, „bo te słowa są wierne i prawdziwe” (w. 5).

On jest Alfą i Omegą – grecki odpowiednik „A do Z” – początkiem i końcem wielkiego zbawienia ludzkości. Tak jak powiedział, wszystkim spragnionym udzieli wody żywota darmo: wszyscy chętni mogą przyjść i pić życiodajną prawdę i dochodzić do harmonii z Boską wolą.

Wtóra śmierć, śmiercią ostateczną

Tak jak było z Kościołem w Wieku Ewangelii. Ci, którzy wówczas okażą się godni wiecznego życia, zostaną nazwani zwycięzcami i odziedziczą duchowe rzeczy, chociaż ich poziom istnienia na zawsze pozostanie ludzki. Ci, którzy wtedy nie wyrzekną się uczynków ciemności, będą mieli swą część w jeziorze ognia i siarki – będą przeznaczeni na wtórą śmierć. Ta śmierć nie będzie śmiercią Adamową (pierwszą śmiercią), lecz śmiercią za ich własne świadome i możliwe do uniknięcia grzechy. Ta śmierć jest wieczna – nie daje żadnej nadziei zmartwychwstania.

Wówczas, po wymazaniu grzechu i wymarciu wszystkich grzeszników, wszystkie rzeczy na niebie i na ziemi będą wyśpiewywać chwały i podziękowania temu wiecznemu Królowi, nieśmiertelnemu, niewidzialnemu, jedynemu mądremu Bogu.

6. NOWE JERUZALEM ŚWIATŁEM NARODÓW

OBJ. 21:19-27

A grunty muru miasta ozdobione były wszelkim kamieniem drogim. Pierwszy grunt był jaspis, wtóry szafir, trzeci chalcedon, czwarty szmaragd, piąty sardoniks, szósty sardyjusz, siódmy chryzolit, ósmy beryllus, dziewiąty topazjusz, dziesiąty chrysopras, jedenasty hiacynt, dwunasty ametyst. A dwanaście bram jest dwanaście pereł; a każda brama była z jednej perły, a rynek miasta złoto czyste jako szkło przeźroczyste. Alem kościoła nie widział w nim; albowiem Pan, Bóg wszechmogący, jest kościołem jego, i Baranek. A nie potrzebuje to miasto słońca ani księżyca, aby świeciły w nim; albowiem chwała Boża oświeciła je, a świecą jego jest Baranek. A narody, które będą zbawione, będą chodziły w świetle jego, a królowie ziemscy chwałę i cześć swoją do niego przyniosą. A bramy jego nie będą zamknięte we dnie; albowiem tam nocy nie będzie. I wniosą do niego chwałę i cześć narodów. I nie wnijdzie do niego nic nieczystego i czyniącego obrzydliwość i kłamstwo, tylko ci, którzy są napisani w księgach żywota Barankowych.

To spojrzenie przywraca nas do obecnego czasu jako punku wyjściowego. Jan, reprezentujący żyjących członków towarzyszących Oblubienicy, widzi Święte Miasto zstępujące na ziemie. Zanim jednak mógł je zobaczyć musiał w duchu wznieść się znacznie ponad ziemski poziom (w. 9).

Podobnie Kościół w ciele mógł oczami wiary widzieć zstępowanie Królestwa Bożego – początek panowania Najwyższego rozpoczynającego kierowanie i obalanie rzeczy ziemskich, przygotowując warunki na pełne przyjęcie woli Boga na ziemi, tak jak jest w niebie.

Jak mówią o tym słowa „bitewnego hymnu republiki”:

Widzimy jego zbliżające się sądy jak okrążają całą ziemię.

Zapowiedziane znaki i wzdychania, które poprzedzają drugie narodzenie.

W rozpadających się tronach ziemi odczytujemy jego sprawiedliwy wyrok,

Zstąp Jeruzalem!

Potrzeba nam dogodnego punktu obserwacji

Nie wszyscy mogą dostrzec to Królestwo, które jest już w drodze. Aby je rozpoznać, trzeba wznieść się ponad rzeczy tego świata, by niejako uzyskać inny punkt widzenia. W duchu naszych umysłów musimy udać się na wielką i wysoką górę (królestwo Boże); to znaczy musimy dojść do pełni sympatii i wierności wobec tego niebiańskiego królestwa. Dopiero wtedy możemy zdobyć zaufanie Króla; dopiero wtedy dostrzeżemy jego chwałę i moc. Tylko z tego punktu widzenia będziemy mogli zobaczyć to, czego większość nie widzi, że to Królestwo będzie duchowe i wszechmocne – „mające chwałę [majestat i moc] Bożą” (w. 9-11).

Wersety 19-27 są symbolicznym opisem tego wspaniałego rządu na ziemi. Całe miasto jest ze szczerego złota (w. 18), co reprezentuje Boską chwałę – chwałę, która nie straci swojego blasku, chwałę Samego Boga. Mówiąc symbolicznie, ono ma „zbawienie w murach” (Iz. 60:18); mieszka w nim ochrona i bezpieczeństwo, jego mury nigdy się nie rozpadną, ponieważ jego fundamenty są wykonane z symbolicznych drogocennych kamieni, a sam mur jest z jaspisu (prawdopodobnie chodzi tu o diament), czystego jak kryształ. Mury zbawienia pewnie opierają się na zakończonym odkupieniu, ukończonym fundamencie wyrażonym w Jezusie, Apostołach i Prorokach (Efez. 2:19,20).

Nowe Jeruzalem – symboliczne i literalne

„A położenie miasta onego jest czworograniaste, a długość jego taka jest jak i szerokość … a długość i szerokość i wysokość jego równe są” (w. 16). Innymi słowy miasto to jest sześcianem, doskonale symetrycznym kształtem. Jest to kolejny sposób pokazania jego doskonałości: Jest ono doskonałe względem Boga, jak również względem ziemi.

Począwszy od tego stulecia, a szczególnie od 1948 roku jesteśmy świadkami odbudowy literalnego Izraela i literalnego Jeruzalem. To Jeruzalem, które jest w górze (Gal. 4:26), jest wyższe. Lecz ziemskie Jeruzalem ma mieć udział w tym Królestwie, w istocie rzeczy ma być jego centrum (Izaj. 2:1-5). Izrael – dzieci Abrahama według ciała – zgodnie z Boską obietnicą będą przewodem, przez który od duchowego nasienia – Chrystusa (Gal. 3:16,26,29; por. Rzym. 11:25-33) – na wszystkie narody ziemi spłyną błogosławieństwa.

Czytamy także, że to Święte Miasto, duchowe Jeruzalem posiada bramy w każdym kierunku z wypisanymi na nich imionami 12 pokoleń duchowego Izraela. Stosując to do ziemskiego Jeruzalem, wydaje się to doskonale ilustrować ówczesną pozycję Izraela jako przewodu, drogi do bram, którą świat może przystąpić do niebiańskiego rządu. Przy bramach było 12 aniołów. Najwyraźniej wskazuje to, że od ziemskiego narodu Izraela, do tego czasu już nawróconego, wyjdą posłańcy, by wszystkim stworzeniom obwieścić miłość i poznanie Pana.

Światło słońca i księżyca

Miasto z objawienia nie będzie potrzebowało słońca ani księżyca. Wierzymy, że słońce oznacza posłannictwo Ewangelii, a księżyc Zakon Mojżeszowy, (który był cieniem jaśniejszego światła Ewangelii). Chociaż obecnie poznajemy częściowo i widzimy niewyraźnie, jakby w zwierciadle (1 Kor. 13:12), wtedy poznamy, tak jak jesteśmy poznani – chwalebną światłość Boga niezależną od pism zawartych w Biblii.

Ale narody zawsze będą potrzebować zarówno słońca, jak i księżyca (literalnego i symbolicznego). W rzeczywistości, czyste i pełne światło Ewangelii i Zakonu będzie świecić i błogosławić ludzkość dopiero wtedy, gdy otworzone zostaną „księgi” (Stary i Nowy Testament – Obj. 20:12). Prorok mówi: „Światłość też miesiąca będzie jako światłość słoneczna; a światłość słoneczna będzie w siedmiornasób [doskonała] … dnia, którego zawiąże Pan złamanie ludu swego [spowodowane grzechem], a ranę zbicia jego uleczy” (Izaj. 30:26).

Znajomość Pana będzie wypływać nie tylko z otwartych ksiąg, lecz samo miasto będzie rzucać na nich światło przez kolejne jeszcze nieznane objawienia (1 Kor. 2:9). „A narody, które będą zbawione, będą chodziły w świetle jego” (Obj. 21:24).

„A królowie ziemscy chwałę i cześć swoją do niego przyniosą … I wniosą do niego chwałę i cześć narodów” (w. 24,26). Królami tutaj są święci Wieku Ewangelii (Obj. 5:10), którzy będą odpowiedzialni za wpuszczanie do miasta tylko tych, którzy będą manifestować umiłowanie sprawiedliwości – tych czcigodnych z ich rodzaju. Ten rząd będzie początkowo zawierał chwałę duchowych królów ziemi, a następnie, w miarę postępu Wieku Tysiąclecia, chwałę wszystkich czystych i dobrych na ziemi – tych, którzy będą uznani za godnych życia.

7. RZEKA WODY ŻYWOTA OBJ. 22:1-3,17

I ukazał mi rzekę czystą wody żywota, jasną jako kryształ, wychodzącą z stolicy Bożej i Barankowej. A w pośród rynku jego, z obu stron rzeki, było drzewo żywota, przynoszące owoc dwanaścioraki, na każdy miesiąc wydawaj ące owoc swój, a liście drzewa służyły ku uzdrowieniu pogan. I nie będzie więcej żadnego przekleństwa, ale stolica Boża i Barankowa w nim będzie, a słudzy jego służyć mu będą. A Duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech rzecze: Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie; a kto chce niech bierze wodę żywota darmo.

Teraz obraz się zmienia. Widzimy Święte Miasto ustanowione na ziemi i napełniające ją szczególnymi błogosławieństwami. Widzimy rzekę wody życia i drzewa życia, których owoce podtrzymują życie i których liście uzdrawiają narody. Przypomina to pierwszą księgę Biblii, l Mojżeszową, z jej opisem raju, z którego Adam i Ewa zostali usunięci z powodu grzechu. W tamtym ogrodzie też było drzewo życia. Nie mając dostępu do jego owoców, Adam i jego rodzaj umierał.

Modlenie się o Królestwo

Ach, co za obraz „naprawienia wszystkich rzeczy” (Dz.Ap. 3:19-21)! Co za widok: leczenie wszystkich dotkniętych klątwą, usuwanie grzechu Adamowego oraz jego całego nieszczęścia, bólu i śmierci!

Woda życia, która tam będzie wypływać z tronu, jest wspaniałym obrazem przyszłości i, jak mamy nadzieję, nie jest zbyt odległa. Wciąż modlimy się: „Przyjdź królestwo twoje”; odpowiedź na tę modlitwę przyjdzie wtedy, gdy woda życia zacznie płynąć. Wodą życia jest wiedza, lecz nie jakakolwiek wiedza: jest nią Boska Prawda, której obecnie pragnie rodzaj ludzki, chociaż jest tego nieświadomy. Ta woda popłynie obficie wtedy, gdy będzie z ludźmi Przybytek Boga. Wówczas spragniona ludzkość, wzdychająca w bolesnej niewoli grzechu i śmierci, zostanie odświeżona i podniesiona.

Rzeka na pustyni

My dostrzegamy pewien obraz ludzkości w warunkach Izraela na puszczy. Spragnieni, wołali do Pana o wodę. Mojżesz uderzył w skałę i wypłynęły z niej strumienie na pustynie (2 Moj. 17:5,6). Tak i teraz modlitwy i wzdychania ludzkości zostały wysłuchane przez Jehowę (Rzym. 8:19-22). On uderzył w skałę, Jezusa. Typiczny Izrael pił typiczną wodę z typicznej skały, lecz antytyp dotyczy Chrystusa i całego świata – wszyscy spragnieni mogą przyjść do rzeki życia i pić darmo (1 Kor. 10:1-4).

Stosunkowo niewielu posiadało obecnie prawdziwą wiedzę o Bogu, lecz w następnym wieku, w Tysiącleciu, poznanie Boga będzie dostępne dla wszystkich, niczym pełna, szeroka rzeka. Wówczas „maluczkie stadko” (Łuk. 12:32), które do tego czasu zostało uwielbione i połączone z Oblubieńcem, wraz z Nim będzie zapraszać do picia: „A duch i oblubienica mówią: Przyjdź! A kto słyszy, niech rzecze: Przyjdź] A kto pragnie, niech przyjdzie; a kto chce, niech bierze wodę żywota darmo” (w.17).

Wydaje się, że drzewa życia symbolizują świętych Wieku Ewangelii, których „liście” – wyznania wiary – nauki, będą leczyć ludzkość i których owoc będzie dostosowany do zmieniających się warunków ludzkości w miarę doprowadzania jej do doskonałości jako owoc życia odpowiedni do postępu w górę każdego członka rodzaju. W ten sposób ludzkość zostanie przywrócona do stanu utraconego.

„I nie będzie więcej żadnego przekleństwa” – klątwa będzie stopniowo usuwana, a człowiek uwolniony z jej mocy pod wpływem błogosławieństw tego wspaniałego wieku (w. 3).

Tęsknimy i modlimy się o ten wiek wyzwolenia. Oby przyszedł szybko. Amen!

_______
Źródło: Sztandar Biblijny nr 129–130 [kliknij numer, by pobrać wersję pdf], listopad-grudzień 1998.

Nadejdzie czas, kiedy Niebo zstąpi na dół.

Tylko stosunkowo nieliczni, sami Wybrani -określani również jako Maluczkie Stadko (Łuk. 12:32) – zostali zaproszeni do niebiańskiego powołania. Bez duchowego nastawienia, ludzkość w niebie byłaby niczym ryby bez wody. Nie wszyscy ludzie mogą mieć wiarę, zatem nie wszyscy są wybierani i próbowani na tym punkcie. Bóg postanowił dzień, w którym to będzie dokonane (Dz.Ap. 17:31).

NIEBO ZSTĄPI

W Księdze Objawienia czytamy, że Nowe Jeruzalem zstąpi. To oznacza mieszkanie Boga z człowiekiem, w bardziej chwalebny sposób niż kiedy On mieszkał z Izraelem w Przybytku i Świątyni. Nawet obecnie widzimy jedynie przebłysk Nieba. Chociaż Bóg zawsze będzie zachowywał dla siebie tajemnice Niebios, to On z zadowoleniem odkrywa niektóre prawdy przed naszym wzrokiem, przynajmniej tyle, ile jesteśmy w stanie zrozumieć. Przy pewnej okazji Jezus powiedział swoim uczniom, że ma wiele rzeczy do przekazania im, „ale teraz znieść nie możecie” (Jana 16:12,13) dając obietnicę późniejszego zrozumienia. Nasza zdolność pojmowania Prawdy jest progresywna i często idzie w parze z życiowymi doświadczeniami, równolegle do naszego czytania i studiowania Biblii.

Gdyby Bóg mówił do nas abstrakcyjnym językiem, niezwiązanym z naszym codziennym życiem, nie moglibyśmy Go zrozumieć. On nas uczynił i wie w jaki sposób najlepiej się uczymy. Próba w ogrodzie Eden była autentyczna a dramat, który tam się rozegrał, z pewnością był przekazywany późniejszym pokoleniom, jednak dzisiaj wielu przedstawia go jako mało znaczące wydarzenie lub mit.

W Ewangelii Mateusza 6:9-13 mamy modlitwę, której słowami od pokoleń modlą się i instynktownie znają wszyscy religijni ludzie.

* Ojcze nasz, który jesteś w niebie!

* Święć się imię Twoje.

* Przyjdź Królestwo Twoje;

* Bądź wola Twoja jako w niebie, tak i na ziemi.

* Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.

* I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.

* I nie wódź nas na pokuszenie,

* Ale nas zbaw ode złego;

* Albowiem Twoje jest Królestwo i moc i chwała na wieki.

Amen.

Pismo Święte niewiele mówi nam o tym niebie na ziemi, lecz z bardziej ogólnych określeń wiemy, że ono będzie takie jak Eden na samym początku. O tym Edenie też mamy mało informacji, lecz nie było zamierzone przez Boga, aby raj pozostał wyłącznie prowincją Adama i Ewy. Bóg stworzył świat, aby był zamieszkiwany (1 Moj. 1:22; 9:7; Iz. 45:18). Ten werset mówi nam również, że nasza planeta jest trwała. Nawet w kosmicznych określeniach to oznacza, że ona jest wieczna, w najbardziej dosłownym znaczeniu tego słowa.

______
Źródło: Sztandar Biblijny, luty 2003, od str. 14.