Odpowiedź – Nie. Bóg nie życzy sobie, abyśmy postępowali widzeniem i nie mieli trudności z rozeznawaniem Jego woli. On sprawę tę stawia w taki sposób, aby była próbą naszego posłuszeństwa i wytrwałości – mamy postępować wiarą, a nie widzeniem. Lecz jak?

Powiem wam, jak można to czynić. Każdego dnia, rzecz jasna, a także we wszystkich poszczególnych sprawach staram się przedstawiać wszystko Panu. Nie chciałbym podejmować się niczego bez próby rozeznania Boskiej woli w danej sprawie. Lecz nie zawsze jestem w stanie poznać Jego wolę. Nie mam żadnego cudownego sposobu na wejrzenie w wolę Bożą. Mój rozsądek nie wystarcza; nie da się tak wytężyć umysłu, ponieważ to nie leży w jego mocy. Pozostawiam to zatem Bogu. Jeżeli życzy On sobie, abym postąpił w ten lub inny sposób, to jest w stanie pokierować daną sprawą. Dlatego moje serce i umysł są zadowolone, gdy przy rozpoczęciu każdego dnia powiem: „Panie, to ja. Dziękuję Ci za ten nowy dzień, który, mam nadzieję, będzie opływał w sposobności służenia Prawdzie i braciom. Proszę Cię, kieruj wszystkimi moimi myślami, słowami i czynami, abym mógł Tobie służyć”. Następnie zabieram się do pracy, używając swego całego rozsądku. Jeżeli Pan chce mnie poprowadzić w tym lub innym kierunku, to jest Jego rzecz, a nie moja. Prosiłem o Jego kierownictwo, a oczy moje są baczne ku poznaniu i ku czynieniu Jego woli za wszelką cenę. Czuję się spokojny w tym jarzmie, wiedząc, że Bóg jest zdolny i chętny pokierować wszystkimi rzeczami ku swojej chwale i ku mojemu dobru.

Gdy byłem jeszcze dzieckiem, zauważyłem, że niektórzy mieli dość dziwny sposób udawania się do Boga ze swymi sprawami. Otwierali oni Biblię na chybił trafił i tekst, na którym spoczął ich palec, uznawali za Boskie poselstwo i stosowali się do niego. Nie należało to do mnie, by doszukiwać się w tym błędu. Było to niekiedy znamienne, na jakie teksty trafiali i że tak znamienne odpowiedzi na swe modlitwy niekiedy otrzymywali. Ja jednak pomyślałem sobie: „Panie, obawiam się nieco tej metody i jeżeli to będzie przyjemne przed Tobą, wolałbym raczej kierować się moim rozsądkiem aniżeli tą metodą, bo umysł mój jakoś nie może jej przyjąć”. Zdaje mi się, że Bóg wysłuchał moją prośbę. Szukam Pańskiego kierownictwa przez badanie Słowa, biorąc wszystkie wersety, próbując poznać zasady Boskiego postępowania i nauki z tego wypływające. Z pewnością jest przyczyna, dla której to, co właściwe, jest właściwe w każdej sprawie, a ja pragnę to wiedzieć. Staram się poznać powód, dlaczego Bóg chce, aby coś działo się w ten lub w inny sposób – nie dlatego, że wątpię w Jego mądrość, ale po to, bym mógł wniknąć w ducha Boskich zasad. Otrzymuję więcej zadowolenia, niż otrzymałbym w jakiś inny sposób. Skąd bym wiedział, czy to Bóg, Szatan czy przypadek otworzył mi w danym miejscu Biblię?

Zdecydowanie bardziej wolę wierzyć w naukę Pisma Świętego, aby wszystko poruczyć Bogu, prosić Go, aby kierował moimi myślami i rozsądkiem, a następnie używać swego rozsądku najlepiej jak potrafię. Pan może niekiedy dozwolić, iż użyję swego rozsądku w taki sposób, że później okaże się to niezbyt dobre, lecz w takim wypadku może On tego użyć do wyprowadzenia wielkiego błogosławieństwa lub nauki. Nasz rozsądek naturalnie opiera się na zrozumieniu Słowa Ojca i Jego opatrznościowego kierownictwa. Tak postępując, wiemy, że wszystkie rzeczy dopomagają nam ku dobremu.

_________
„Co powiedział pastor Russell”, s. 267-268

Więcej w wykładach: 
Rozpoznawanie woli Bożej – część 1
Rozpoznawanie woli Bożej przez ducha świętego w nas

Strach dotyczy przyszłości. Nie boimy się przeszłości. Przeszłość możemy nienawidzić, żałować, lecz nie czujemy przed nią strachu.  Boimy się co najwyżej, że przeszłość się powtórzy.

—
Wykład przedstawiony przez Andrzeja Kaliszczyka na spotkaniu chrześcijańskim w Rzeszowie – STRACH I POKÓJ – 21.08.2021 r. 

Można też zobaczyć wersję wideo (z gorszą jakością głosu).
—

Strach może wynikać z racjonalnych przesłanek: np. co będzie, gdy zostanę pozbawiony środków do życia? Czy będziemy mieli co jeść? Co będzie z naszymi dziećmi?

Takie okoliczności mogą się wydarzyć, zatem przesłanki są racjonalne.

Jest też inny rodzaj strachu, który jest nieracjonalny. To nie oznacza, że jest mało ważny dla osoby, która go doświadcza. Przeciwnie, taki strach może zniszczyć cały spokój takiego człowieka, choć jego źródło raczej tkwi w umyśle, niż w zewnętrznych, obiektywnych czynnikach. Tego rodzaju strach nazywamy fobią.

Strach towarzyszy ludziom praktycznie od początku.

ADAM:

1. Moj 3:10 (Poznańska)

(10): On zaś odpowiedział: – Usłyszałem odgłos Twoich [kroków] w ogrodzie i przestraszyłem się, bo jestem nagi. Dlatego się skryłem. [Biblia Poznańska, Rdz 3]

Potem, nawet wielcy mężowie Boży doświadczali tego uczucia:

ABRAHAM:

Gen. 15:12:

I stało się, gdy słońce zachodziło, że przypadł twardy sen na Abrama, a oto strach i ciemność wielka przypadła nań. [Biblia Gdańska, Rdz 15]

HIOB:

(25): Bo strach, któregom się lękał, przyszedł na mię, a czegom się obawiał, przydało mi się. [Biblia Gdańska, Hi 3]

ELIFAZ:

(13): Przy rozważaniu nocnych widzeń, gdy ludzi twardy sen ogarnia, (14): opanowały mnie lęk i trwoga, tak że od strachu drżały wszystkie kości moje. (15): Jakieś tchnienie przeszło po mej twarzy, podnosząc włosy na mym ciele. [Biblia Poznańska, Hi 4]

MOJŻESZ:

(21): A tak straszne [foberos] to było, co widzieli, że też Mojżesz rzekł: Uląkłem [ekfobos]  się i drżę.) [Biblia Gdańska, Hbr 12]

DANIEL:

(17): Przyszedł na miejsce, gdzie stałem. A gdy on przystąpił, przeraziłem się i upadłem na twarz. Wtedy rzekł do mnie: – Zrozum, synu człowieczy, że widzenie odnosi się do końca czasu. (18): Gdy przemawiał do mnie, straciłem przytomność [i leżałem] twarzą ku ziemi. Dotknął mnie, postawił mnie na [miejscu, gdzie] stałem, [Biblia Poznańska, Dn 8]

Te przykłady dowodzą, że odczuwanie strachu nie jest związane ze słabościami albo grzechem. Strach związany jest raczej z instynktem samozachowawczym.

Jest jeszcze inny rodzaj strachu, który odnosimy do Boga. Wtedy używamy określenia bojaźń Pańska (cześć).

(10): Początek mądrości jest bojaźń Pańska; rozumu dobrego nabywają wszyscy, którzy rozkazanie Pańskie czynią; chwała jego trwa na wieki. [Biblia Gdańska, Ps 111].

Nie chcemy teraz mówić o czci, ale chcemy mówić o strachu pospolitym, który dotyka ludzi żyjących na świecie,  w tym wierzących.

W języku greckim nazewnictwo różnych emocji wywodzi się  z  mitologii. Mamy zatem Fobosa (strach), Deimosa (trwoga) i Pana (panika) – różne odmiany strachu.

W Biblii słowo strach pochodzi od greckiego słowa fobia.

Obecne czasy są bardzo trudne dla naszego pokolenia. Właściwe mieliśmy szczęście, że żyliśmy w miarę spokojnych czasach, bez wojen toczących się na naszych ziemiach. Przywykliśmy więc do świata w miarę poukładanego. Jednak od pewnego czasu wydarzenia bardzo przyspieszyły i to w skali globalnej, a do naszych umysłów wkrada się strach.

Biblia opisuje nasze czasy między innymi następująco:

Łuk 21:25

(25): Tedy będą znaki na słońcu i na księżycu i na gwiazdach, a na ziemi uciśnienie narodów z rozpaczą, gdy zaszumi morze i wały; (26): Tak, iż ludzie drętwieć będą przed strachem i oczekiwaniem tych rzeczy, które przyjdą na wszystek świat; albowiem mocy niebieskie poruszą się. (27): A tedy ujrzą Syna człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i chwałą wielką. (28): A gdy się to pocznie dziać, spoglądajcież a podnoście głowy wasze, przeto iż się przybliża odkupienie wasze. [Biblia Gdańska, Łk 21]

Co mamy robić, by nie poddawać się temu ogólnemu strachowi? Czego się chwycić, jako kotwicy?

Większość ludzi nie ma żadnego punktu oparcia, bo wszystko w co wierzyli, po kolei, zawodziło. Są zatem na bezdrożu i najzwyczajniej boją się o swoją własną przyszłość, o przyszłość swoich dzieci, czy wnuków.

My jednak mamy się o co oprzeć. Tym oparciem jest znajomość Boskiego Planu i Opatrzność Boża.

Jak pokonać strach? Trzeba być odważnym.

Paradoksalnie strach  jest niezbędny, by zaistniała odwaga. Odważne postępowanie polega na przełamywaniu strachu.

Musimy powierzyć opiekę nad nami samemu Bogu i nauczyć się korzystać z Jego obietnic. To nie jest łatwa rzecz, ale konieczna, by zachować równowagę. Zatem musimy się starać i próbować.

ZRÓBMY TYLKO DWIE RZECZY:

1. Ograniczmy bodźce.

Myślę, że pracę nad przezwyciężaniem strachu powinniśmy rozpocząć od zminimalizowania ilości zewnętrznych bodźców. Wypełniajmy nasze życia czym innym niż pozyskiwaniem wiadomości o pandemii, wojnach i rozruchach na świecie. Owszem, mamy być na bieżąco, ale nie pozwólmy się tym zagadnieniom zdominować. Poczujmy, że jesteśmy obywatelami Królestwa Bożego i ambasadorami Chrystusa. Ambasadorom nie wypada przecież mieszać się w konflikty państwa, w którym przebywają.

2. Żyjmy Słowem Bożym.

Medytacja nad Słowem Bożym, czytanie wspaniałych opisów starotestamentowych o Królestwie Chrystusa np. w Księdze Izajasza, czytanie Ewangelii i pięknych przypowieści Pana o lepszych czasach i przyłożenie serca do tych rzeczy, na pewno pozwoli nam się trochę wyciszyć i pozbyć (choćby w jakiejś mierze) strachu przed przyszłością. Pozwoli nam na złapanie równowagi, która nazywana jest pokojem.

DWA MIEJSCA POCIECHY:

Mat 10:28.

(28): A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekielnym ogniu.

(29): Izali dwóch wróbelków za pieniążek nie sprzedają, a wżdy jeden z nich nie upadnie na ziemię oprócz woli Ojca waszego.

(30): Nawet i włosy wszystkie na głowie waszej policzone są.

(31): Nie bójcie się tedy; nad wiele wróbelków wy zacniejszymi jesteście. [Biblia Gdańska, Mt 10]

Psalm 46.

(1): Przewodnikowi chóru. Pieśń synów Koracha na nutę: 'Dziewice…’

(2): Bóg jest ucieczką i siłą naszą [jest naszą tarczą przed zbyt wielkim niebezpieczeństwem i daje siłę, byśmy stawili czoło doświadczeniom, które są ponad nasze ludzkie możliwości] , Pomocą w utrapieniach najpewniejszą [bardzo bliską, na wycięgnięcie ręki].

[which means that He shields us from too great danger and gives us power to enable us to face successfully dangers that are beyond our own strength

(3): Przeto się nie boimy, choćby ziemia zadrżała I góry zachwiały się w głębi mórz.

(4): Choćby szumiały, choćby pieniły się wody, Choćby drżały góry z powodu gniewu jego. Sela.

(5): Jest rzeka [prawda pauzji i epifanii], której nurty [doktryny, napomnienia, przykazania, obietnice, proroctwa, historie, typy]  rozweselają miasto Boże [zarodkowy kościół], Przybytek święty Najwyższego.

(6): Bóg jest w nim, nie zachwieje się: Bóg wspomoże go przed świtem.

(7): Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, Odezwał się głosem swoim, i rozpłynęła się ziemia.

(8): Pan Zastępów jest z nami, Warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela.

(9): Pójdźcie i zobaczcie dzieła Pana, Który czyni dziwne rzeczy na ziemi!

(10): Kładzie kres wojnom aż po krańce ziemi, Łamie łuki i kruszy włócznie, Wozy ogniem pali.

(11): Przestańcie i poznajcie, żem Ja Bóg, Wywyższony między narodami, Wywyższony na ziemi!

(12): Pan Zastępów jest z nami, Warownym grodem jest nam Bóg Jakuba. Sela. [Biblia Warszawska, Ps 46]

Gdy będziemy cierpliwi w ograniczaniu zewnętrznych bodźców i będziemy szukać pociechy w Słowie Bożym, to na pewno poprawimy sobie jakość duchowego życia, osiągając pewien rodzaj pokoju, który będzie wynikał z zaufania do obietnic Boga.

Wraz z pokojem zyskamy pogodę ducha oraz spokojne sny.

Ja nie wiem, co jeszcze się stanie,
Czy będzie uśmiech, czy łzy,
Lecz wiem, że Bóg ma władanie.
On może. Pomoże mi.

Bóg zawsze będzie na świecie
I zawsze będzie trwał świat
Od Boga stworzony przecież
Na długie miliardy lat.

Gdy przyjdzie na mnie mój czas
Bóg ze snu mnie obudzi
Bym mogła jeszcze raz
Nie grób ukochać lecz ludzi.

01.06

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Zapraszamy do wysłuchania wykładu na temat przezwyciężania osamotnienia i zwątpienia. Czy uczucia takie mogą dotykać chrześcijan? Według Biblii – tak! Jednak Pan daje pomoc także, a może szczególnie w tych najtrudniejszych chwilach na naszej drodze.

Osamotnienie rozumiane jest, po pierwsze, jako:

1. Brak towarzystwa?nie grozi nam dzisiaj, gdy jest nas kilkaset osób, ale gdy wrócimy do domów?
2. Stan ducha ? poczucie odosobnienia, alienacji, wyobcowania, będący skutkiem
   a) wspomnianego wyżej braku towarzystwa
   b) z braku akceptacji innych, zrozumienia przez innych, z powodu obojętności, braku ciepła innych.

Towarzyszy temu często zwątpienie, brak odwagi do dalszego życia i działania. Jednym słowem zły to stan. Gdyby trwał dłużej prowadzi do destrukcji, do samounicestwienia.Czy może to dotyczyć ludu Bożego? Tak, stan ten nie jest obcy ludowi Bożemu.

By nie być gołosłownym, podam kilka przykładów, zaczerpniętych z Pisma Świętego:

• 1 Mojż.2:18 ( samotność Adama )
• 1 Mojż.21:9-21 ( samotność Agary )
• 2 Mojż. 6:9-12 (samotność Mojżesza )
• 1 Król.19:1-10 ( Eliasz ? jedyny prorok Pański )
• 2 Król.6: 15-17 ( sługa Elizeusza )
• Ijob 3; 4:5; 17:7; czy Boga w tym czasie nie było? To tak jak ze słońcem i ciemnymi chmurami?
• Mat. 26:36-45 ( Jezus ? uczniowie )
• Mat.27: 46 ( Jezus ? Ojciec )

Te niepożądane stany ducha ( osamotnienie, zwątpienie ) musimy i możemy przezwyciężać.
Jest to nasz dobry bój wiary z 1 Tym.6:12.

Polega on na:

• czytaniu Słowa Bożego i wykorzystywanie jego nauk
• wykorzystywaniu przykładów innych chrześcijan
• modlitwie;
• przybliżaniu się do Boga i Jezusa
• szukaniu społeczności z wierzącymi
• angażowaniu się w służbę dla Boga ( braci )
• pamiętaniu o cennych obietnicach, dodających odwagi ( jeśli Bóg za nami?);

Jezus obiecał nam:

• stałą obecność Mat.28:20
• że odpowie na nasze prośby
• obiecał Ducha Świętego i pokój ( Jak.14:26,27 )

warunek to wiara.

Czemu służy fakt, iż nieraz popadamy w taki stan osamotnienia i zwątpienia! ( ku dobremu ):
uczymy się prawdy o nas samych
uczymy się współczucia, zrozumienia dla drugich
przygotowują nas do naszej przyszłej misji ( skarb )

Chciałbym jeszcze powiedzieć o chwilach samotności z wyboru, chwilach, które są nam potrzebne i które nas wzmacniają; chwilach sam na sam z Bogiem i przyrodą; chwilach, które same w sobie są modlitwą. Zbliżają nas one bardzo do Boga i napawają Jego pokojem. Często z tej możliwości korzystał nasz Mistrz Jezus Chrystus. ( wyciszenie )