Oprócz swoich licznych zalet* charakteru, z których wszystkie są doskonałe, Bóg ma cztery główne atrybuty (czyli Jego podstawowe i wyróżniające Go cechy):

Mądrość: atrybut ten można zdefiniować jako ufne i pełne nadziei używanie przez Boga swojej wszechwiedzy (znajomości wszystkich rzeczy) w czynieniu dobrych planów.

Księga Hioba 12:13 odnosi się do tej cechy: „Ale u niego jest mądrość i moc, u niego rada i roztropność.”

Moc: jako atrybut charakteru Boga tę cechę można zdefiniować jako Jego siłę woli, dzięki której działa On z samokontrolą i wytrwałością w realizacji swoich planów i zamiarów. Księga Izajasza 45:22-23 – „Nawróćcie się do mnie, a dostąpicie zbawienia, wszystkie krańce ziemi! Bo ja jestem Bogiem – i nie ma innego! Przysięgam na siebie: z ust moich sprawiedliwość wychodzi, słowo nieodwołalne. Wszelkie kolano zginać się będzie przede mną i wszelki język na mnie przysięgać!”

Sprawiedliwość: żądania Boskiej sprawiedliwości nie mogą być spełnione przez upadłego człowieka, dlatego dał Chrystusa jako ofiarę za grzech, aby zaspokoić swoją sprawiedliwość.

Rzymian 3:23-26 – „Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej, I są usprawiedliwieni darmo, z łaski jego, przez odkupienie w Chrystusie Jezusie.

Bóg ustanowił Go jako ofiarę przebłagalną przez krew jego, skuteczną przez wiarę, dla okazania sprawiedliwości swojej przez to, że w cierpliwości Bożej pobłażliwie odniósł się do przedtem popełnionych grzechów, dla okazania sprawiedliwości swojej w teraźniejszym czasie, aby On sam był sprawiedliwym i usprawiedliwiającym tego, który wierzy w Jezusa.”

Miłość: jest to koronny atrybut Boga, ponieważ „Bóg jest miłością” (1 List Jana 4:16, 1 List do Koryntian 13:13).

Ogólnie rzecz biorąc miłość składa się z czterech elementów: (1) z zamiłowania do dobrych zasad, (2) z doceniania tych, którzy są w zgodzie z dobrymi zasadami, (3) ze współczucia dla sprawiedliwych i z litości dla niesprawiedliwych [lub z sympatii dla sprawiedliwych i ze współczucia dla niesprawiedliwych – zależnie od tłumaczenia/definicji]; (4) z radosnego ofiarowywania samego siebie, aby szerzyć dobre zasady w drugich i dla drugich.

Nie ma lepszego sposobu na docenienie czterech głównych atrybutów Boga niż zrozumienie Boskiego planu zbawienia ludzkości:

Mądrość opracowała plan zbawienia człowieka;

Moc wykonuje ten plan aż do szczęśliwego zakończenia;

Sprawiedliwość zapewnia, że doskonałe prawo Boże ostatecznie stanie się powszechne;

a Miłość była i nadal jest siłą napędową Boskiego planu.

______
Źródło: „God’s Character”, UK Bible Students, wrzesień 2008.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, zamów bezpłatną książkę pt. „Boski plan wieków”.

* w angielskiej wersji tej odpowiedzi użyto zwrotu „graces of character” / „łaski charakteru”. Chodziło o podkreślenie, że są to szczególnie piękne cechy, wspaniałości charakteru, oparte i wynikające z bezinteresownej, najwyższej miłości, która jest w Biblii nazywana 'agape’. Dla lepszego zrozumienia powyżej napisałem „zalety”, ale możemy mówić też o „łaskach” lub „pięknościach” / „wspaniałościach” / „ozdobach” Boskiego charakteru.

fot. thinkstock

Pytanie: Co to jest chrześcijańskie poświęcenie?

Odpowiedź: List do Rzymian 12:1 – „A zatem proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej.”

Według Biblii życie chrześcijańskie powinno się rozwijać i prowadzić człowieka do coraz wyższy etapów rozwoju. Poświęcenie lub oddanie samego siebie to trzeci krok w życiu chrześcijanina. Dwa pierwsze to pokuta za swoje grzechy oraz pełna wiara w Chrystusa jako Zbawiciela i dają one usprawiedliwienie z wiary. Poświęcenie oznacza oddzielenie się od tego, co zwyczajne i powszechne oraz oddanie samego siebie Bogu.

Kto może się poświęcić?

Ci, którzy już są usprawiedliwieni z wiary, do których nasz fragment odnosi się jako „braci”, zachęcani są do poświęcenia; do oddania swoich serc i umysłów Bożej woli. W naszym wersecie słowo „bracia” oznacza usprawiedliwionych chrześcijan – mężczyzn i kobiety, lub braci i siostry w chrześcijańskiej wierze.

Cechy poświęcenia

Poświęcenie posiada cztery cechy, do których nawiązuje nasz tekst:

1. Moc: jest to zaznaczone słowem „[ofiara] żywa”, to znaczy, że nasze poświęcenie ma być energiczne.

2. Miłość: ta cecha jest zaznaczona przez słowo „święta” i jest to właściwe, gdyż miłość jest prawdziwym duchem świętości.

3. Sprawiedliwość: poświęcenie jest „przyjemne” Bogu, ponieważ zasługa ofiary Jezusa czyni człowieka sprawiedliwym lub usprawiedliwionym w oczach Boga, a zatem poświęcenie może być przyjęte przez Niego.

4. Mądrość: zwrot „wasza rozsądna służba Bogu”, zawiera myśli, że poświęcenie to działanie rozsądne i przemyślane.

Poświęcone życie

Dlaczego ktoś miałby się poświęcić?

Chociaż nie jest to nakazane, poświęcenie to odpowiedź serca wdzięcznego i doceniającego miłosierdzie Boże za wszystkie Jego wcześniejsze łaski. Do obowiązków poświęconego chrześcijanina należą: wyrzeczenie się siebie i świata, studiowanie i rozmyślanie nad Słowem Bożym, głoszenie Słowa Bożego, czynienie Słowa Bożego, a kiedy to konieczne cierpienie z powodu wierności Jemu.

Prowadzić poświęcone życie to inaczej iść śladami stóp Jezusa, naszego najlepszego Przykładu. Nie ma większej radości ponad to.

Źródło: UKBibleStudents.co.uk, wrzesień 2008.

*****

Fot. Monica Scott Music (YouTube channel)

FAŁSZYWE POGLĄDY

• uczucia radości (których przyczyny naturalne)
• sny (zaburzenia trawienia)
• wizje (farmer na polu, znak G.P.C. = Go Preach Christ, co pewien ksiądz zinterpretował jako – Go Plow Corn)
• słyszalne głosy (Bóg nie mówi do nas w ten sposób, ale upadli aniołowie tak)
• własne odczucia (przesadna opinia o sobie, wygórowana ambicja)

Nie są to żadne świadectwa ducha. Często zawodzą wtedy, gdy najbardziej potrzebne – w chorobach, cierpieniu, zawodach itp.

Nasz tekst mówi o dwóch różnych duchach – ten duch poświadcza duchowi naszemu. Co to za duchy? Takie same czy inne? Przyjrzyjmy się słowu duch:

Wieloznaczność słowa duch
(także w j. polskim)

W ST duch = ruach (370 razy); w NT pneuma (400 razy), w podtekście zawsze myśl niewidzialnej mocy

12 znaczeń ruach / pneuma:

1. moc [niewidzialna] – Gen.1:2; Mat.1:18,20; Ps.76:13
2. wiatr – Ex.10:13; Jan 3:8
3. powietrze – wszystkie teksty BG oddają je jako wiatr lub inaczej niż powietrze (Gen.7:22; Jer.2:24; 14:6)
4. oddech – Gen.7:15; Mat.27:50
5. zasada, iskra życia – Kaz.3:19,21; Obj.13:15
6. żywotność, wigor – Gen.45:7; Sędz.15:19; Dz.17:16
7. prawo do życia – obecnie nie posiada go nikt z ludzi – Ps.31:6; Łuk.23:46; Dz.7:59
8. przywilej do życia – Kaz.12:7; Łuk.8:55
9. usposobienie = umysł, wola, serce – Gen.41:8; Ezech.11:19; Mat.4:1; Kol.2:5
10. nowe stworzenie – Iz.42:1; Joel 2:29; Mat.3:11,16
11. istoty duchowe – Ps.104:4; Mat.8:16; Żyd.3:18
12. nauka, doktryna – Iz.11:4; 2 Tes.2:2,8; 1 Tym.4:1; 1 Jan 4:1-3,6

—————-
Gdy chodzi o Ducha Boga często używa się słów kodesh lub hagion = święty

Nasz tekst używa słowa duch w dwóch różnych znaczeniach – najpierw jako nauka (znaczenie 12.), potem jako usposobienie (znaczenie 9.). Kilka cytatów, że tak jest:
Nauki takie mogą być różne – prawdziwe (prawdą) lub fałszywe (błędem):

Iz.11:4 – nauki, prawdy niszczą niepobożnych, demaskujących ich jako takich
33:11 – własne nauki błądzicieli zniszczą ich
Ezech.13:3 – fałszywi nauczyciele idą za własnymi naukami
Zach.13:2 – zniszczenie fałszywych nauk na ziemi
Dz.16:6,7 – prawda nie pozwoliła Pawłowi głosić tam, gdzie wiedział, że nie przyjmą prawdy
15:28 – nauki ST nie zalecały nakładania obrzezania na pogan
2 Tes.2:2,8 – nauki Pawła i Jezusa
1 Tym.4:1 – prawda uczy o nadejściu niebezpiecznych czasów
1 Jan 4:1,3,6 – duch = głoszone nauki, prawdziwe lub fałszywe
Obj.16:13,14 – 3 fałszywe nauki czasu końca
18:2 – Babilon jako siedlisko nieczystych nauk

Niekiedy nauki biblijne nazywane są wypowiedziami, słowami Ducha św. – Dz.28:25; Żyd.3:7; 9:8; 10:15.

Kilka tekstów na znaczenie 9. – usposobienie:

2 Moj.35:21 – usposobienie Żydów pobudzało ich do ofiar na rzecz Przybytku
4 Moj.14:24 – różnica między usposobieniem Kaleba a 10 pozostałych szpiegów
1 Sam.1:15 – Anna, nie mogąc mieć dzieci, była smutnego usposobienia
Ijob 21:4 – pyta jak w jego doświadczeniach jego usposobienie nie miałoby się trapić
Ps.32:2 – błogosławione usposobienie zreformowanego grzesznika
Mat.5:3 – błogosławieni ubodzy w duchu (nie myślący o sobie zbyt wiele, świadomi swego upadłego stanu, nie napełnieni duchem tego świata)
Łuk.1:17 – Jan miał przyjść w usposobieniu Eliasza
9:55 – Jan i Jakub nie wiedzieli jakiego byli usposobienia
Jan 4:23,24 – Bóg szuka chwalców w usposobieniu i prawdzie
1 Kor.7:34 – lud Boży ma być czysty ciałem i usposobieniem, jak niezamężna kobieta
2 Kor.7:1 – oczyszczanie ze zmaz ciała i usposobienia

Powracamy do naszego tekstu podstawowego, w którym obydwa te znaczenia:

„Ten Duch [prawda, nauki Biblii] świadczy wespół z duchem naszym / poświadcza duchowi naszemu [naszym usposobieniem], że dziećmi Bożymi jesteśmy”

Czyli: jeśli nauki Biblii na temat cech, doświadczeń, działalności dzieci Bożych pozostają w harmonii z naszym usposobieniem, jeśli rzeczy nauczane przez tego ducha są w nas obecne, jesteśmy Jego dziećmi.

Wystarczy się zatem przekonać jakie wg Biblii są to rzeczy, a następnie sprawdzić u siebie, czy je posiadamy:

1. Oceniające zrozumienie, głębokich rzeczy Boskich
   
2. Niebiańskie, duchowe aspiracje
   
3. Sposobności służby
   
4. Wzrastanie w podobieństwie do Chrystusa
   
5. Prześladowania dla prawdy i sprawiedliwości
   
6. Kary za wady
   
7. Próby charakteru w pokusach do zła

ZROZUMIENIE SŁOWA

do głębszego zrozumienia, niezbędne oświecenie przez Boga naszego umysłu i serca, bez którego możemy poznać tylko ogólniki (rzeczy zapisane na zewnątrz, nie wewnątrz księgi – Obj. 5:1, co dotyczy np. tzw. biblistów)
takie zrozumienie tylko dla Jego dzieci (Mat:13:11,16; Mar. 4:10-12; Łuk.8:10)
które pełnią Jego wolę (=poświęcają się) – Jan 7:1 7; 14:21; 1 Kor.2:6-16.

Por. tych, którzy stają się, niewierni, a znali dużo prawdy, np. Barbour i Adams, którzy z powodu niewierności upadli na punkcie okupu, ale niebawem utracili także inne prawdy, np. każdej wiosny i jesieni znowu czekali na cielesny powrót Pana.

Niepotrzebne do tego spłodzenie, gdyż prawda nie zarezerwowana tylko dla spłodzonych – w WT wszyscy poświęceni poznają całą prawdę, nawet więcej, niż my teraz (Iz.11:9; 29:18,24; Jer. 31:34).

NIEBIAŃSKIE, DUCHOWE ASPIRACJE

Człowiek nie poświęcony myśli o rzeczach, ziemskich, cielesnych – aspiracje, pragnienia, ambicje, kategorie myślenia co do wiedzy, wygód, bogactw, zdrowia, pokarmów, rodziny, ojczyzny, a także w zakresie religii i moralności.

Dlatego nawet doskonały charakter ziemski odpowiednio niższy, inny od doskonałego charakteru duchowego czy niebiańskiego. Jezus jako człowiek rozwijał go od nowa, choć według tych samych zasad – posłuszeństwa Bogu.

By ten naturalny dla cielesnego człowieka stan zmienić w pełnym tego słowa znaczeniu, niezbędne spłodzenie z Ducha do natury wyższej od ludzkiej. Wtedy aspiracje takie mogą być w pełni niebiańskie; wtedy stają się oni dziećmi Bożymi (Jan 1:12-13).

Klasy nie spłodzone nie są obecnie dziećmi Bożymi, są sługami i przyjaciółmi Boga (jak kiedyś Abraham) i przyszłymi dziećmi Boga (w WT, po MO).

Duchowe aspiracje poświęconych obecnie to:

bogactwo – w sferze prawdy i jej ducha (bycie „bogatym w Bogu”)
wygody –pokój w sercu (pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzeże nasze serca i myśli w Chrystusie Jezusie)
bezpieczeństwo – w pełnym poświęceniu (Będę mieszkał w przybytku twoim na wieki, uciekając się pod zasłonę skrzydeł twoich)
pokarmy – duchowe (mleko dla początkujących i twardy, stały pokarm dla rozwiniętych)
rodzina – Bóg, Jezus, bracia (ktokolwiek czyni wolę Ojca mojego, ten jest moim bratem i siostrą, i matką)
ojczyzna – w danej klasie – niebiańska lub ziemska (gwiazdy i piasek)
ambicje – powrót do utraconego obrazu Boga w nas, Ducha Świętego w nas (Serce czyste stwórz we mnie, o Boże! a ducha prawego odnów we wnętrznościach moich)

Mimo tych różnic między klasami spłodzonymi a nie spłodzonymi, nasze poświęcenie wciąż takie same jak Kościoła:

śmierć dla siebie (grzesznego i niegrzesznego) i świata (grzesznego i niegrzesznego), a życie dla Boga

Bóg jednak daje nam inne (=łagodniejsze) próby i doświadczenia, gdyż nie jesteśmy jeszcze na próbie do życia lub śmierci i nasz los jeszcze się tutaj nie rozstrzyga; nasza próba jest próbą prawdy i sprawiedliwości, tak jak kiedyś w WT dla ludzkości, gdyż wtedy poświęcenie to:

śmierć tylko dla grzechu i błędu w nas i wokół nas, a życie dla prawdy i sprawiedliwości = reforma
co dla obecnie wierzących jest zaledwie poziomem usprawiedliwienia

———
Zatem my poświęcamy się tak jak w WE

jak gdyby czekała nas zmiana poziomu bytu i dlatego jesteśmy niby-wybrańcami, co dotyczy zwłaszcza OE, który nigdy nie będzie istniał na poziomie wyższym od ludzkiego. SMG mieli warunki bardziej zbliżone do MS, bo jako Lewici dostąpią kiedyś zmiany natury, do czego jednak będą musieli być wtedy spłodzeni i rozwinąć się jako przyszłe charaktery duchowe,

lecz Bóg przyjmuje nasze poświęcenie tak jak w WT
———

Jednak w obecnych warunkach dominacji zła to samo poświęcenie przynosi o wiele większe korzyści – daje możliwości rozwijania miłości bezinteresownej – agape, co niemal niemożliwe w warunkach WT i jego lasce żelaznej, blokującej wszelkie przejawy niesprawiedliwości i sposobności cierpienia z tego powodu.

Duchowe aspiracje możliwe tylko dla tych posiadających zdrowe oko, o którym mówi Jezus u Mat.6:22,23, dzięki czemu widzą to, co niewidzialne, a nie tylko to, co widzialne i dostępne dla każdego normalnego człowieka (szczegóły w wykładzie Zdrowe i chore oczy).

SPOSOBNOŚCI SŁUŻBY

Poświęcenie oznacza wejście w stan służby na rzecz sprawy Pana, co kolejnym dowodem naszej przynależności do rodziny Bożej.

Proszę was tedy, bracia, przez litości Boże, abyście stawiali ciała wasze ofiarą żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest rozumną służbę waszą (Rzym.12:1)

czas, talenty, zdolności, siły, środki, wpływy, zdrowie, reputację, pozycję, wykształcenie – wszystko, co mamy – „Jeśli chcesz być doskonałym, idź, sprzedaj majętności twoje / wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, a przyszedłszy, naśladuj mię.”

Bóg umieszcza nas w warunkach używania tych rzeczy dla Jego sprawy – „Synu, idź, pracuj dziś w winnicy mojej” (Mat.21:28).

Każdy (kto chce) ma coś do zrobienia w tej winnicy – przynajmniej 1 talent, który musi wykorzystywać, gdyż inaczej utraci go na rzecz innego, który mając swoje własne talenty (=sposobności służby – patrz przypowieść o talentach z Mat.25:14-30 i wykład Talenty i grzywny), może otrzymać także i nasze, i w ten sposób powiększyć swe własne, gdyż Bóg nie może dozwolić na to, by Jego sprawa ucierpiała przez nasze zaniedbanie.

ROZWIJANIE CHARAKTERU CHRYSTUSOWEGO
najważniejsze, bo
kto Ducha Chrystusowego nie ma, ten nie jest jego (Rzym.8:9)

Jezus namacalnym, praktycznym wzorem i lekcją stosowania w życiu woli Boga; dowodem, że jest to możliwe i że przynosi efekty – w Nim pełnia możliwości rozwinięcia charakteru dostępna dla stworzenia – nikt inny nie dorówna Mu w rozwinięciu charakteru tak podobnego do Ojca (Ps.45:3).

Nasze zadanie to naśladować, kopiować Go, stawać się podobnymi do Niego w usposobieniu – duchu w znaczeniu 9. (szczegóły w wykładzie Duch Święty w nas).

– w umyśle mieć to, co On ma w Swoim – prawdę
– w sercu to, On ma w Swoim – ducha prawdy, uczucia, łaski
– w woli chcieć tego, co chce On, i to z tych samych pobudek

PRZEŚLADOWANIA DLA PRAWDY I SPRAWIEDLIWOŚCI

Prześladowanie dla prawdy i sprawiedliwości, dla Chrystusa to złe traktowanie za

–  wyznawanie prawdy i jej zarządzeń,
– ich praktykowanie oraz
– kontakty z tymi, którzy te prawdy wyznają – Żyd.10:32-33.

Różne formy – nienawiść, lżenie, obmowa, przypisywanie złych motywów, ośmieszanie, wyłączenia, wygnanie, krzywdzenie fizyczne i umysłowe.

Źródłem jest nienawiść i opozycja przede wszystkim szatana i jego mniej lub bardziej świadomych narzędzi.

Zaważmy jednak, że:

krzywdy, cierpienia czy prześladowania za nasze wady lub złe postępowanie nie są cierpieniami dla Chrystusa 1 Ptr.2:20

Kilka tekstów o takich prześladowaniach: Ps.11:2; 37:32-3; 44:23; 56:6; Przyp.29:27; Mat.5:10-12; Jan 15:18-19; 16:2; 2 Tym.3:12

Ostatni tekst mówi o nieuchronności prześladowań dla wszystkich żyjących pobożnie w Chrystusie. Widzimy jednak, iż w dzisiejszych czasach jest to coraz mniej prawdziwe – ludzie coraz bardziej próbują doceniać prawdę i sprawiedliwość, a prześladowania innych (bez względu na powód) są coraz mniej w modzie. Jak to rozumieć?

Posłuchajmy też innego tekstu (Mal.3:18): Wtedy się nawrócicie [zmartwychwstaniecie], a dostrzeżecie różnicę między sprawiedliwym a bezbożnym, między tym, który służy Bogu [owce], i między tym, który mu nie służy [kozły].

Wersety te wydają się sobie przeczyć. Dlaczego? Bo każdy mówi o innym okresie:
– Paweł w 2 Tym. o warunkach WE,
– Mal. o warunkach WT.

My żyjemy w czasie przejściowym – między pełnym zakończeniem zbawienia wyborczego WE a pełnym otworzeniem zbawienia powszechnego WT i dlatego o obecnych warunkach prawdziwe są obydwa teksty – wciąż w jakimś stopniu stosuje się do nich 2 Tym. (coraz mniejszym) i coraz pełniej zaczyna się stosować Mal.

Póki jednak jakiekolwiek formy prześladowania wciąż obecne, obowiązuje nas zalecenie Jezusa z Mat.43-8.

Popatrzmy co mówili o tym bohaterowie NT – Dz.4:40-41; 1 Ptr 4:14-16; Fil.1:28-9; Żyd.10:32-4.

Zauważmy, że prześladowania tym większe, im jesteśmy wierniejsi Bogu (kto nie okazuje takiej wierności, nie ma okazji z tego powodu cierpieć) – 1 Kor.4:9-13 (apostołowie prześladowani bardziej od innych braci); 2 Kor.4:8-11; 11:23-7.

KARY ZA WADY

Każdy z nas je ma:

– dziedzicznie,
– przez wychowanie,
– otoczenie,
– rozwijamy je sami

przez gwałcenie zasad sprawiedliwości, potęgując w ten sposób degradację ludzkości jako całości i przekazując naszym dzieciom coraz mniej pierwotnego obrazu Boga w nas.

Najważniejszym celem naszego poświęcenia jest rozwinięcie charakteru podobnego do Chrystusa, czego częścią jest pozbywanie się wad i słabości – zmiana, przeobrażenie (A nie przypodobywajcie się temu światu, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego – Rzym.12:2).

Zgodnie z zaleceniem Pawła (1 Kor.11:31-2), najlepiej samemu pracować w tym kierunku – usuwać wady przez słuchanie i praktykowanie Boskiego Słowa = oczyszczanie wodą w Zakonie (jak mądry budowniczy z przypowieści), w czym pomocne może być:

– tłumienie,
– unikanie,
– opozycja,
– zastępowanie wad przeciwnymi im zaletami i
– pozostawanie głuchym na wezwania naszych słabości.

Jeśli tego nie robimy lub nie wychodzi to nam, zgodnie ze słowami Pawła Bóg – z miłości do nas – włącza się do tego procesu

Nie żywi On do nas „małpiej miłości” – samego uczucia bez zwracania uwagi na zasady, co czyni wielu rodziców, tolerując niewłaściwe zachowanie dzieci – „nie da sobie w kaszę napluć”, „wykapany tata / mama” itp.

Bóg tego nie czyni, gdyż ostatecznie oznaczałoby to dla nas wtórą śmierć (niektórzy rodzice na zawsze – całe obecne życie – psują swe dzieci).

Dodaje wtedy do wody prawdy mniej lub bardziej delikatne detergenty (kary) = w Zakonie oczyszczenie przez ogień

Jakże pięknie mówi o tym Paweł u Żyd.12:4-13

Delikatnie zabiera pewne błogosławieństwa, np.

– Swój uśmiech (pojawia się między nami chmura – jak z Dawidem, który bardzo boleśnie to odczuł – aż schły kości jego – Ps.32)
– dorobek charakteru (tracimy pewne zalety, które już mieliśmy)
– prawdę (nie jest już dla ans tak jasna jak kiedyś)
– przywileje służby (które otrzymują inni)
– uznanie braci i własnego sumienia
– czasowo odsuwa się od nas

Lub ostrzej:

– rozczarowania
– przybywanie wad
– problemy w rodzinie, pracy, sąsiedztwie, zborze
– choroby, które niekiedy towarzysza nam długie lata a nawet całe życie
– wstyd, ból

Niekiedy bardzo trudno odróżnić kary od prób, doświadczeń, po które Bóg sięga w celu rozwijania nas niech wam nie będzie rzeczą dziwną ten ogień, który na was przychodzi ku doświadczeniu waszemu

Są karą zawsze wtedy, jeśli mają jakiś związek z naszymi wadami. Jednak czymkolwiek by one nie były, należy je przyjąć właściwie – bez goryczy czy żalu, próbując na ile to tylko możliwe zachować się w nich zgodnie z Duchem Pana, tak jak zrobiłby to On, dopatrując się w tym lekcji dla nas, reformując siebie i czekając na dalszy rozwój Boskiej opatrzności. Wtedy na pewno odniesiemy z tego duchową korzyść (Obj.3:19; Ps.119:67,71).

Zwróćmy uwagę na ciekawy tekst Mat.12:47-8:
– kary tym większe, im większa świadomość
– ci, którzy nie znają woli swego pana (a mogliby ją znać, gdyby byli pilniejsi), także ukarani

Pamiętajmy, że zło (szczególnie w nas samych) musi być przez nas znienawidzone i usunięte. Bądźmy mądrzy w codziennym życiu, bo Przyp.5:21; 6:27; Mat.5:29,30.

PRÓBY, DOŚWIADCZENIA

wśród pokus do nieposłuszeństwa Boskiej woli, w celu wypróbowania naszego postępu lub jego braku w zakresie minionych możliwości rozwoju oraz oceny gotowości do przyszłego dziedzictwa

Dwa rodzaje:

– śród-okresowe (próbowane i rozwijane poszczególne zalety z osobna)
– końcowe (próbujące i rozwijające gotowość do dziedzictwa w danej klasie)

Jeśli wykazujemy braki pewnych zalet, otrzymujemy kolejne sposobności ich rozwijania, po czym znowu próby. Niektórzy rozwijają się szybciej – tacy mają częstsze próby (np. Jezus, Szczepan), których intensywność rośnie w miarę zdobywania i powiększenia naszych zalet, gdyż rozwinięte muszą być wszystkie – 1,2 i 3-rzędne.

Próby takie dotyczą nie tylko charakteru, lecz także wszystkich 7 elementów naszego poświęcenia – śmierci dla siebie i świata, a życia dla Boga:

– studiowania
– głoszenia
– praktykowania (=rozwijania charakteru)
– radosnego znoszenia doświadczeń
– czujności
– analizowania siebie
– modlitwy

Przybierają one formę: strat, rozczarowań, zawodów, wad naszych i innych, trudności, sprzeciwu opozycji, przesiewań, podziałów, nieporozumień, walki, wyłączeń, fałszywych nauk i braci, zmęczenia, bólu, chorób, kar, smutku, prześladowań, niepewności,

wśród których należy dochować wierności Bogu i prawdzie, a nie korzystać z łatwych rozwiązań / pokus proponowanych przez szatana, które zawsze ze stratą dla naszego poświęcenia, a nawet usprawiedliwienia.

Por. 3 pokusy Jezusa (Mat.4:1-11) i 3 typowe źródła naszych pokus (1 Jan 2:16) pochodzące od naszych 3 wrogów – ciała, świata i szatana:

– samolubne używanie władz urzędowych – pożądliwość ciała (ciało)
– kuglarskie metody zwrócenia uwagi – pożądliwość oczu (świat)
– uniknięcie cierpień przez grzech jako drogę do chwały – pycha żywota (szatan)

W ten sposób Bóg próbuje nasze pojedyncze zalety (zawsze po daniu nam możliwości jej częściowego rozwinięcia); niekiedy próbuje kilka z nich jednocześnie, by umożliwić nam ich równoważenie. Pod koniec życia (tylko nowych stworzeń) próbował je wszystkie w celu sprawdzenia ich krystalizacji – por. ostatnie 13 godzin życia Jezusa.

Każda z powyższych rzeczy może być świadectwem Ducha, lecz zupełna pewność dopiero przy wszystkich

Chociaż huczą życia burze
Ma nadzieja w niebie, w górze.
Więc do Pana oczy wznoszę
O opiekę Jego proszę.

Rybowo 25.04.2005.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Zapraszamy do wysłuchania wykładu pt. Bądźcie napełnieni Duchem, wygłoszonego w naszym zborze przez brata Zbigniewa Ryla w niedzielę, 2 czerwca 2013 roku.

(Niestety nagranie zaginęło 🙁 … Ale mamy poniżej treść wykładu…)

List do Efezjan 5:18

I nie upijajcie się winem, w którym jest rozwiązłość, ale bądźcie napełnieni Duchem.

Oczywiście Apostoł Paweł zwraca się tu do naśladowców Boga, do wierzących w Boga (Efezjan 5:1) i ma na uwadze Świętego Ducha Bożego. Jednak zrozumienie tematu dotyczącego Ducha Świętego stało się bardzo trudne a to z powodu szatana i jego kłamstwa. Szatan rozpropagował pogląd, że Bóg stwarzając człowieka tchnął w jego nozdrza część Siebie i zadbał o to aby ta rzekoma część Boga była rozumiana jako istota duchowa, która nie może umrzeć.

Polecamy również wykład: Dary Ducha Świętego

Tak powstał pogląd o duszy nieśmiertelnej. Zauważmy jednak, że w związku ze stworzeniem człowieka przez Boga nie występuje słowo duch ale „dech żywotów”, dech wspólny wszystkim ziemskim istotom żyjącym.

Co to jest Duch?

W chrześcijaństwie utrwalił się pogląd, że Duch Święty jest trzecią częścią osoby Boga, ponieważ Bóg jest Trójcą czyli występujący w trzech osobach. W odniesieniu do tego o czym dzisiaj będziemy mówić: o napełnieniu Duchem, to skoro duch jest niezależną częścią osoby Boga, to jak mamy się napełniać osobą Boga?

Pismo Święte na określenie słowa „duch” w Starym Testamencie używa hebrajskiego słowa ruach a w NT greckiego pneuma, i posiadają one w Biblii co najmniej 12 odmiennych znaczeń, a podstawową myślą, jaka pojawia się we wszystkich 12 znaczeniach, jest obecność niewidzialnej mocy:

12 znaczeń słowa duch w Biblii

1. moc, rzecz niewidzialna
2. powietrze
3. wiatr
4. oddech
5. zasada życia
6. witalność (wigor, ożywienie)
7. przywilej życia
8. prawo do życia
9. usposobienie Boga, Chrystusa, aniołów, ludzi
10. nowe stworzenie
11. istota duchowa
12. nauka, doktryna – prawdziwa lub fałszywa

Duch Święty jako Boska moc

Wszystkie te 12 znaczeń zawierają w sobie znaczenie niewidzialnej mocy.
Dlatego wyrażenie Duch Święty, przede wszystkim oznacza Boską moc, bez względu na to, w jaki sposób i przez kogo jest ona przejawiana. Zobaczmy paralelizm z Ewangelii wg Łukasza 1:35. Wyrażenie: Duch Święty zstąpi na cię oznacza dokładnie to samo, co wyrażenie: moc Najwyższego zacieni cię.

Duch Święty oznacza tutaj świętą moc Boga.

2 List Piotra 1:21

Albowiem nie z woli ludzkiej przyniesione jest niekiedy proroctwo, ale od Ducha Świętego pędzeni będąc mówili święci Boży ludzie.

Święci Boży ludzie mówili będąc pobudzani przez Ducha Świętego – Świętą moc. Jeśli Duch Święty między innymi jest Świętą mocą Boga, z łatwością możemy zrozumieć, dlaczego Biblia może mówić o napełnianiu ludzi Duchem Świętym (Łukasza 1:35,41,67; Dzieje Apostolskie 2:4; 4:8,31; 7:55; 9:17; 13:9)

Nie jest to napełnienie osobą. Ale nie możemy też stwierdzić, że to napełnienie mocą Bożą jest powszechne i dotyczy wszystkich z ludu Bożego. Jak mogliśmy zauważyć było to czynione dla szczególnych celów Boga zwłaszcza w pierwotnym Kościele albo wobec proroków Bożych w starożytności. My dzisiaj nie możemy powiedzieć abyśmy byli napełnieni tą szczególną mocą Bożą, Duchem Bożym. A jednak Apostoł mówi  …BĄDŹCIE NAPEŁNIENI DUCHEM…

Duch Święty jako Boskie usposobienie

Poza tym, że Duch Święty jest Boską mocą, w drugim znaczeniu może być zdefiniowany jako Boskie usposobienie w Nim Samym, w Jezusie Chrystusie, w świętych oraz we wszystkich pozostałych poświęconych istotach – dobrych aniołach.

Nie potrzebujemy udowadniać, że Bóg, Jezus Chrystus i Święci posiadają takie Boskie usposobienie, które obejmuje: umysł, często nazywany słowem- mądrość a także serce – uczucia, i moc woli. Ten Duch Święty jako Boskie usposobienie dotyczy również nas jako poświęconych Bogu.

Przez słowo duch w znaczeniu usposobienia mamy na myśli wrodzony lub nabyty umysłowy, moralny i religijny charakter osoby. Taki charakter może być dobry, zły lub neutralny. Dlatego mówimy, że ktoś ma dobrego ducha – usposobienie, złego ducha – usposobienie lub neutralnego ducha – usposobienie.

Duch umysłowy, moralny, religijny

Słowo duch w znaczeniu usposobienia zwykle używane jest na oznaczenie całego wrodzonego lub nabytego charakteru danej osoby. Dosyć często jest jednak używane też na oznaczenie pewnej jego części. Możemy więc mówić o duchu umysłowym, umysłowym usposobieniu, mając na myśli intelektualny charakter jakiejś osoby – charakter intelektualnych zdolności oraz myśli. Możemy mówić o moralnym duchu, usposobieniu, charakteryzując uczucia, łaski i przejawy woli wobec bliźnich. Możemy też mówić o religijnym duchu, religijnym usposobieniu, wskazując na uczucia, łaski i wolę w odniesieniu do Boga.

Celem chrześcijańskiego życia jest napełnianie się Duchem Świętym. Co to jednak znaczy i jak można się nim „napełnić”?

Zacytujemy obecnie kilka wersetów pokazujących, że słowo Duch między innymi oznaczają w Biblii usposobienie.

Mateusza 5:3

Błogosławieni ubodzy w duchu.

Łukasza 1:17

On bowiem pójdzie przed nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a opornych ku roztropności sprawiedliwych, aby przygotować Panu lud gotowy.

Jana 4:23

Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie.

Prawdziwi chwalcy chwalą Boga w swym usposobieniu ? duchu.

W ten sposób zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu dowiedliśmy, że jednym ze znaczeń hebrajskiego słowa ruach i greckiego pneuma jest usposobienie w ogólności.

Powiedzieliśmy jednak także, że te dwa słowa oznaczają też różne poszczególne zarysy usposobienia, tj. umysł jako zdolność i jego treść – myśli, uczucia – łaski oraz wolę. Wszystkie one są poszczególnymi częściami usposobienia, a słowo duch używane jest także w odniesieniu do nich indywidualnie, poszczególnie. Przejdziemy teraz do udowodnienia każdego z nich ze Starego i Nowego Testamentu.

Rodzaju 41:8 – Dwa sny faraona wprowadziły jego umysł w stan zakłopotania: jego duch był zatrwożony.

Powtórzonego Prawa 34:9 – Jozue był pełen mądrych myśli: napełniony jest duchem mądrości.

Efezjan 4:23 – Paweł zachęca braci, by odnawiali się w swym umysłowym usposobieniu: odnowili się duchem umysłu waszego.

Kolosan 2:5 – Mówiąc o swej nieobecności w ciele, lecz obecności w umyśle, Paweł pisze: nie jestem obecny ciałem, ale duchem jestem z wami.

Obecnie przechodzimy do dowodu, że obydwa te słowa odnoszą się do uczuć i łask usposobienia, które są częścią usposobienia moralnego i religijnego:

Psalm 143:7 – Psalmista mówi o tym, że utracił łaskę odwagi w swych bolesnych doświadczeniach: ustaje duch mój.

Przypowieści 18:14 – Mamy też dowód, że łaski odwagi, samokontroli i wytrwałości umożliwią nam znoszenie naszych słabości: Duch męża znosi niemoc swoją.

Marka 8:12 – Z powodu niewiary faryzeuszy Jezus odczuwał uczucie głębokiego smutku: westchnąwszy głęboko w duchu swym.

Rzymian 12:11 – Św. Paweł napomina nas, abyśmy rozwijali łaskę gorliwości: duchem pałający.

Teraz przytoczymy i krótko skomentujemy kilka fragmentów używających słów ruach i pneuma w znaczeniu woli usposobienia.

Powtórzonego Prawa 2:30 – By ukarać Sehona, Pan pokierował wydarzeniami tak, by niegodziwość Sehona skłoniła go do przeciwstawienia się Jemu i w ten sposób zatwardził jego wolę, by z powodu jego niegodziwości sprowadzić na niego karę: zatwardził Pan ducha jego.

Dzieje Apostolskie 19:21 – Paweł przejawiał chęć udania się do Jeruzalem i Rzymu: postanowił Paweł w duchu, aby (?) szedł do Jeruzalem.

Filipensów 1:27 – Paweł napomina braci, by byli stanowczy i wytrwali w usposobieniu jednej woli w celu pełnienia woli Boga: stójcie w jednym duchu.

W ten sposób wykazaliśmy, że Duch Święty to Boskie usposobienie, które lud Boży powinien rozwijać w umyśle sercu i woli.

Jak mogę napełnić się Świętym Duchem?

Jeśli czyjś umysł będzie pełen Boskiej prawdy, będzie on pełen Ducha w swym umyśle. Jeśli czyjeś serce będzie pełne świętych uczuć, będzie on pełen Ducha w swym sercu. Jeśli jego wola będzie pełna świętych chęci, wyboru i dominacji, będzie on pełen Ducha w swej woli. Jeśli ktoś będzie napełniony cechami charakteru wymienianymi przez Apostoła Piotra w 2 Liście 1:5-7 (wiarą, nadzieją, samokontrolą, cierpliwością, pobożnością, miłością braterską i bezinteresowną – agape), jego religijne władze będą go pełne.

Podobnie możemy tą zasadę odnieść do wszystkich innych zalet, które gdy rozwijamy to napełniamy się nimi, a jeżeli są one zgodne z Boskim usposobieniem, to w ten sposób napełniamy się Duchem, Świętym Duchem Bożym.

Duch tego świata

Musimy stwierdzić, że jest też inny duch, duch światowy, który nie jest zgodny z Duchem Bożym, z Boskim usposobieniem, jest to duch tego świata, którego bogiem jest szatan, o którym jest powiedziane, że oślepia zmysły (2 do Koryntian 4:4).

Apostoł Paweł w naszym podstawowym wersecie Efez. 5:18 pokazuje to za pomocą kontrastu pomiędzy upijaniem się winem i napełnieniem Duchem. Wino tutaj odnosi się nie tyle do literalnego wina, ile do symbolicznego wina – ducha tego świata.

Tak więc Apostoł  przestrzega dzieci Boże przed upijaniem się, szczególnie duchem tego świata, natomiast radzi nam przeciwnie, abyśmy byli napełnieni Duchem Bożym.

To nie wystarczy, że wykorzenimy i usuniemy z naszych serc ducha tego świata, ale musimy napełnić się i utrzymać to napełnienie świętym Duchem Bożym, gdyż w przeciwnym razie duch tego świata pojawi się z własnej woli i zawładnie nami.

Ducha tego świata – usposobienie i zapatrywania świata na każdy temat – znajdujemy wszędzie dokoła siebie, a nasz naturalny umysł skłania się w tym samym kierunku: jest to umysł ciała, przyziemny umysł, samolubny umysł.

Nie upijajmy się tym winem…

Uczestniczyć w dużym stopniu w tym umyśle, czyli usposobieniu, znaczy upić się nim. To upojenie otępia duchowe zmysły, powstrzymuje proces rozumowania władz umysłowych i tak dalece zaciemnia zdolność widzenia Prawdy, że jej wyraźne dostrzeżenie staje się niemożliwe. Takie upojenie prowadzi do śmierci (Rzym. 8:6).

Natomiast Duch Chrystusowy ma zupełnie odmienne działanie: jest to „duch mocy i miłości, i zdrowego zmysłu” (2 Tym. 1:7) a jego  tendencją jest oświecanie zrozumieniem i ożywianie  każdej szlachetnej zdolności. Ten duch prowadzi do  wiecznego życia.

Apostoł Paweł pisze w Liście do Rzymian 12:2:

A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście [mogli] rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.

Wynikiem takiego oświecania i ożywiania jest  otrzymywanie radości, pokoju i ducha uwielbienia (Efezjan 5:19-20):

Śpiewajcie wspólnie psalmy, hymny i pieśni duchowe. Śpiewajcie Panu z całego serca i chwalcie go. Składajcie nieustannie dzięki za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Kiedy dwóch lub trzech mających takiego ducha spotka się (Mateusza 18:20), ich serca oczywiście biją razem. Ponieważ  w swych sercach tworzą melodię dla Pana, oni często  rozkoszują się w wyrażaniu jej przez psalmy, hymny  i duchowe pieśni, przez oświadczenia i modlitwy  dziękczynne do Boga w imieniu naszego Pana Jezusa  Chrystusa.

Zbyt wielkie zaangażowanie się w życiowe troski  może stłumić ducha dziękczynienia. Lecz będąc  oświeceni duchem Bożym wiemy, że wszystkie rzeczy,  jakkolwiek uciążliwe, współdziałają dla dobra  tych, którzy miłują Boga nade wszystko – dla powołanych  zgodnie z Jego zamiarem (Rzym. 8:28). Dlatego,  mamy przywilej radowania się w każdym czasie  oraz we wszystkich okolicznościach; (patrz: 1 do Tesaloniczan 5:16-23) i przyjemnością powinno być dla nas dziękowanie zawsze za wszystko Bogu.

Jeżeli tego nie czynimy to apostoł mówi, że możemy zagasić Ducha.

Czy jestem napełniony Duchem?

Powiedzieliśmy co to znaczy być napełnionymi Duchem, ale też postawiliśmy pytanie: czy jestem napełniony Duchem?

Są tacy, którzy byli kiedyś silni w Panu, obecnie okazują oznaki duchowej starości. Twierdzą, że Pańskie normy prawdy i sprawiedliwości są za wysokie; wolą porównywać się z innymi braćmi aniżeli z Panem. Boją się, że inni nazwą ich dziwakami lub ekstremistami, jeżeli odmówią:

• wejścia do grona plotkarzy, mówienia źle o innych,
• wzięcia udziału w światowych przyjemnościach i postępowania według światowych norm.

Przez swoje postępowanie – jeżeli już nie ustnie – świadczą oni, że boją się zastosować do wysokich norm Pańskich.

Innym objawem, że czyjeś duchowe życie umiera i traci Ducha Bożego jest to, gdy ktoś traci pragnienie badania Prawdy Słowa Bożego, rozmyślania o niej i karmienia się nią.

Tracenie pragnienia modlenia się, uczęszczania na zebrania, świadczenia o Prawdzie może być oznaką utraty Ducha Bożego.

Co robić by znów napełnić się Duchem?

Zamiast być zatrutym duchem tego świata i jego dążeniami starajmy się    być napełnieni Duchem Pańskim, aby nasza największa radość i największe błogosławieństwa objawiały się w dziękowaniu Bogu za Jego dobroć, w utrzymywaniu serdecznej społeczności z Nim, a następnie mając w dodatku społeczność jedni z drugimi i z tymi, którzy są w Prawdzie w Panu.

Lud Boży nie powinien być ponury, posępny, nieszczęśliwy i stale zapłakany. Nie jest to wolą Bożą względem niego, ale przeciwnie, lud Boży powinien być zawsze wesoły i pełen zadowolenia (Filipian 4:4).

Podstawą do takiego stanu powinna być wiara w Słowo Boże, które ustawicznie lud Boży powinien spożywać i nim się karmić łącznie z ich społecznością z Panem, która będzie stałym podłożem do chwały i dziękczynienia.

Jesteśmy również pouczeni, abyśmy jedni drugim byli poddani w poszanowaniu Pańskim, a nie byli dyktatorami, abyśmy nie obstawali za bardzo przy swoim, abyśmy nie troszczyli się o to, by nasza własna wola miała być wykonana na ziemi lub w niebie, ale raczej pragnieniem naszym powinno być, aby wola Ojca została wykonana i abyśmy mogli zauważyć Jego kierownictwo i opatrzność u drugich i przez nich, jak również przez nas, a szczególnie abyśmy zauważyli nauki w Jego Słowie (Filipian 2:3;  Efezjan 5:17).

Drodzy bracia, zbadajmy samych siebie starannie i z modlitwą (1 do Koryntian 11:31) w celu określenia, czy jesteśmy naprawdę wierni i zupełni w wierze – doświadczajmy samych siebie (2 do Koryntian 13:5). Upewnijmy się, że nie dozwalamy na działanie w nas żadnemu z powyżej opisanych objawów śmierci duchowej. Doglądajmy tego, aby nasze życie w „wewnętrznym człowieku” było zawsze obfitsze, aby się „odnawiało ode dnia do dnia” i abyśmy zawsze przez moc Pańską i w niej stawali się silniejsi.

Bądźmy napełnieni Duchem!

Bóg Biblii jest Bogiem
MĄDROŚCI, SPRAWIEDLIWOŚCI, MIŁOŚCI I MOCY
CZY ORTODOKSYJNE WYZNANIA POKAZUJĄ TE CECHY W BOGU SWOICH WYZNAŃ?

Jaki jest Bóg, którego chwalimy?

Mądrość

Pogląd ortodoksyjny

Człowiek urodził się w grzechu, poczęty w nieprawości i pod wyrokiem śmierci, lecz…

Bóg tak umiłował świat, że swego Syna jednorodzonego dał, aby każdy kto w Niego uwierzy – W TYM ŻYCIU – nie zginął, ale miał życie wieczne (Jan 3:16).

Te trzy słowa dodane do tekstu dużymi literami są odzwierciedleniem poglądu większości chrześcijan, że powodzenie Boskiego planu zbawienia ogranicza się do zbawienia stosunkowo nielicznych dusz, podczas gdy ogromną większość pomija.

Pytanie: Jeśli zguba niezliczonych milionów rzeczywiście jest planem Boga, który od początku znał koniec, czy jest to przejawem Jego MĄDROŚCI?

Pogląd biblijny

Zgodnie z ewangelistą Janem 3:16, Bóg rzeczywiście dał swego Syna i od tamtej chwili spełnia pozostałą część tej obietnicy, wybierając ze świata dla swego Imienia lud (Dz.Ap. 15:14), który naśladując Jezusa i cierpiąc wraz z Nim w tym życiu zostanie z Nim wzbudzony do Boskiej natury. Ojcu upodobało się DAĆ Jemu Królestwo (2 Piotra 1:4; Łuk. 12:32 ). Jako Królowie i Kapłani, jako wielki Mesjasz, będą wtedy królować ze swoim Panem przez 1000 lat (Mat. 6:10; Obj. 5:10; Obj. 20:4,6).

Przez Niebiańskie Królestwo, jakie wkrótce zostanie założone, Bóg uhonoruje swoje potwierdzone przysięgą przymierze z Abrahamem błogosławiąc WSZYSTKIE RODZINY ZIEMI (1 Moj. 22:1-16). W ten sposób Jezus Chrystus, który przyszedł na świat, by zbawić grzeszników, wypełni Boski plan zbawienia, a nie zatracenia tych niezliczonych milionów, które miłuje.

Pytanie: Czy pogląd biblijny nie odkrywa prawdy o BOSKIEJ MĄDROŚCI?

Sprawiedliwość

Pogląd ortodoksyjny

Cały rodzaj ludzki, który w tym życiu nie przyjmuje Jezusa za swego Zbawiciela, w chwili śmierci idzie na wieczne karanie, chociaż miliony ludzi nigdy o Nim nie słyszały.

W czasie drugiego adwentu Chrystusa zostanie ponownie pozwany przed trybunał Boga (Dz.Ap. 17:31). Wtedy będą sądzeni jeszcze raz, skazani za swoje grzechy popełnione w tym życiu i odesłani na wieczne karanie.

Pytanie: Czy to jest SPRAWIEDLIWOŚĆ?

Pogląd biblijny

Najwyższa kara Boskiego prawa – śmierć – została nałożona na WSZYSTKICH, ponieważ wszyscy zgrzeszyli i uchybili sprawiedliwym warunkom Boga. Jezus jednak zadośćuczynił sprawiedliwości płacąc karę za człowieka swoją śmiercią jako Okup za WSZYSTKICH. Dlatego WSZYSCY będący w stanie śmierci „usłyszą głos jego” i pójdą ci, którzy dobrze czynili (naśladowcy Jezusa), na zmartwychwstanie życia, a ci, którzy źle czynili (wszyscy pozostali), powstaną na sąd.

Czy ten sąd będzie za ich przeszłe grzechy? Wcale nie, ponieważ Jezus już zadośćuczynił sprawiedliwości pod tym względem. Wprost przeciwnie: W dniu tym Sędzia KAŻDEMU CZŁOWIEKOWI odda według tego, jakie BĘDĄ jego uczynki. I tak „woda żywota” będzie dla KAŻDEGO, „kto chce” (Obj. 22:12,17).

Pytanie: Czy Biblia nie objawia Boga SPRAWIEDLIWOŚCI?

UWAGA: Niektórzy sprzeciwiają się temu biblijnemu poglądowi twierdząc, że oznaczałoby to drugą szansę, ale miliony nigdy nie słyszały imienia Jezus, przez które mogły być zbawione, i w tym życiu w ogóle nie miały żadnej szansy. Co więcej, w procesie sądzenia Bóg, przed wydaniem ostatecznego wyroku, nie daje jednej czy dwóch, lecz wiele szans (Jan 3:8-10; Mat. 23:37; Ps. 103:8).

Miłość

Pogląd ortodoksyjny

Bóg tak umiłował świat, że dał swego Syna Jezusa, by stał się jego Zbawicielem, wymagając by wszyscy, którzy chcieliby być zbawieni, przyjęli Go w tym życiu. Ludziom pozostawiono głoszenie tej dobrej nowiny, a wszyscy, którzy jej nie przyjęli – razem z tymi, do których Ewangelia nie dotarła – będą na wieki zgubieni.

Ścieżka była wąska, niewielu zdołało ją znaleźć, a ci którym się to udało muszą znosić nienawiść i prześladowanie świata (Mat. 7:13,14; 5:10-12; 2 Tym. 3:12). Mieli ich atakować niewidzialni wrogowie (Efez. 6:10-18), a sam diabeł dążyć do zaślepienia ich umysłów.

Pytanie: Jak miłujący i troskliwy Bóg mógł narzucić tak surowe warunki i oczekiwać, że do wielu dotrze Jego Słowo i zostanie zachowane? A może Jego zamiarem jest zbawienie jedynie nielicznych – świętych – i pominięcie wszystkich pozostałych?

Według poglądu ortodoksyjnego Bóg, który tak umiłował świat, niewiele uczynił, by go zbawić!

Pogląd biblijny

Bóg rzeczywiście umiłował świat, ale wiedząc że warunki tego złego świata jedynie nielicznym pozwolą uzyskać zbawienie, przewidział, że ci nieliczni zostaną wzbudzeni pierwsi. Wraz z naszym Panem założą Królestwo niebiańskie, by panować nad całą ziemią, usuwać zło i wprowadzać dobre warunki, w których cały rodzaj ludzki mógłby być doprowadzony do dokładnej znajomości prawdy i otrzymać sprawiedliwą próbę (po raz pierwszy) wiecznego życia na ziemi. W takich warunkach upadną tylko niepoprawni.

W wyniku tego zniesiona zostanie śmierć, a smutku, płaczu i bólu więcej nie będzie. Boski plan osiągnie swój cel – Jego MIŁOŚĆ do świata zostanie zademonstrowana, i zostanie spełniona Jego dawna, potwierdzona przysięgą obietnica dana Abrahamowi (Obj. 21:3,4; 1 Moj. 22:16-18; 2 Piotra 3:13).

Moc

Pogląd ortodoksyjny

Wolą Boga jest zbawienie całej ludzkości, lecz Jego MOC w osiągnięciu tego jest ograniczona mocą i zdolnością Jego ludu w nawracaniu świata. Zgodnie z tym poglądem nasz Ruch niedawno otrzymał list od pewnego misjonarza w Indiach błagającego o pieniądze do kontynuowania swojej pracy. Stwierdził, że jeśli nie uzyska pomocy finansowej, na wieki zginą tysiące dusz.

Pytanie: Co to za Bóg, który jest bezsilny w zbawieniu świata pogańskiego, którego narody tak umiłował (Jan 3:16,17), a w ratowaniu niezbawionych milionów ludzi zależny jest od datków pieniężnych i wysiłków ludzkich?

Pogląd biblijny

Misją Kościoła nigdy nie było zbawienie świata, lecz GŁOSZENIE EWANGELII NA ŚWIADECTWO (Mat. 24: 14), tak jak czynił Jezus, by dotrzeć do tych nielicznych, których Bóg powołuje i rozwija do przyszłego dzieła, dzieła nawracania świata w chwalebnych dniach Jego założonego Królestwa.

„Wy tedy tak się módlcie: … Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi” (Mat. 6: 9,10). Królestwo to zostanie założone i zarządzane przez naszego Pana wraz z Jego wyniesionym do chwały Kościołem w celu błogosławienia świata ludzkości, ponieważ Bóg Biblii dał swemu Synowi WSZELKĄ MOC NA NIEBIE I NA ZIEMI. „Jakom umyślił, tak będzie” (Izaj. 14:24-27).

Pytanie końcowe: Czy prawdziwy Bóg – Bóg Biblii – nie jest Bogiem doskonałej MĄDROŚCI, SPRAWIEDLIWOŚCI, MIŁOŚCI i MOCY? Czy my, którzy Jemu służymy, nie powinniśmy dążyć do poznania Go przez Jego Słowo, a nie przez różne i często sprzeczne wyznania ortodoksji?

Źródło: Sztandar Biblijny, 1994, s. 31-32.