Poniżej fragment z „Teraźniejszej Prawdy” nr 242, s. 5-8. Artykuł, na którym oparty był wykład:

fot. christianity.com

„SIEDEM SPOSOBÓW POSTĘPOWANIA WYMIENIONYCH W LIŚCIE DO EFEZÓW

Św. Paweł w swoim liście do Efezów wykazuje siedem odrębnych sposobów postępowania według których chrześcijanin powinien kroczyć z Bogiem:

(1) Chrześcijanin nie powinien postępować według zwyczaju tego świata ani według księcia, który ma władzę na powietrzu, ducha tego, który teraz jest skuteczny w synach niedowiarstwa (Efezów 2:2; Kol. 3: 5—7). Jest to postępowaniem świata, postępowaniem złoczyńców, postępowaniem naśmiewców (2 Piotra 3:3, 4), postępowaniem dzieci gniewu. Ono jest całkiem przeciwne postępowaniu dzieci światłości.

(2) Chrześcijanin powinien postępować w dobrych uczynkach — „Albowiem czynem Bożym jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie ku [a nie przez] dobrym uczynkom, które Bóg przedtem zarządził, abyśmy w nich chodzili.” (Efezów 2: 10).

(3) Chrześcijanin powinien godnie postępować według powołania, w którym jest powołany (Efezów 4: 1). „Abyście chodzili godnie Bogu, który was powołał do Swego królestwa i do chwały” (1 Tes. 2: 12; Koi. l: 10). Jako chrześcijanie mamy najwyższe powołanie na ziemi: Jesteśmy przedstawicielami Niebieskiego Ojca i naszego Pana i Mistrza Jezusa Chrystusa oraz Ich Królestwa; nosimy Ich imiona i powinniśmy się starać, by we wszystkim przynosić Im cześć i chwałę. To, co czynimy, mówimy i myślimy — w rzeczywistości nawet ogólny wygląd i zachowanie się, a także miejsca, w których jesteśmy widziani, wszystko to mniej lub więcej odzwierciedla wielkiego Króla, którego jesteśmy ambasadorami (2 Kor. 5: 20). Nasze powołanie jest powołaniem sług Bożych, nie powinniśmy wiec w żadnym stopniu zezwolić, by jakiekolwiek ziemskie powołanie miało przeszkodzić lub ograniczyć wpływ, czy też służbę, którą podjęliśmy jako dzieci Boże i jako bracia naszego drogiego Pana i Zbawiciela

(4) Chrześcijanin nie postępuje tak, jako inni poganie postępują w próżności umysłu swego (Efezów 4:17). Powinniśmy powstrzymywać się nie tylko od grzechu i wielkich niemoralności, które cechują naturalnego człowieka w jego upadłym stanie, lecz powinniśmy zezwolić, by ta zasada lub duch przeniknął wszystkie sprawy naszego życia. Powinniśmy powstrzymywać się od naśladowania głupich i światowych zwyczajów, aby duch światowy nie miał nad nami wpływu. Powinniśmy posiadać Ducha Pańskiego, Jego usposobienie, ducha zdrowego zmysłu (2 Tym. 1: 7), by rządził nami w naszych radościach i w naszych smutkach, tak podczas uroczystości weselnej jak i podczas usługi pogrzebowej — w rzeczywistości czy jemy, czy pijemy, czy cokolwiek czynimy, wszystko ku chwale Bożej czyńmy (1 Kor. 10: 31). Nie powinniśmy być owładnięci duchem tego świata ani ulegać próżności umysłu tego świata, ale przeciwnie powinniśmy dać właściwy przykład światu we wszystkich sprawach — w łagodności, w uprzejmości, w cierpliwości i w wierności Panu i obowiązkowi. Świat postępuje po szerokiej drodze, zaś droga, po której postępuje prawdziwy lud Boży jest wąską ścieżką. W miarę jak wzrastamy w chrześcijańskim doświadczeniu, zauważymy, iż ścieżka ta odbiega coraz dalej od szerokiej drogi, po której świat postępuje. Ktokolwiek więc usiłuje dotrzymać kroku ze światem, ten w wielu wypadkach będzie mógł widzieć, że się usuwa z wąskiej ścieżki lub też w inny sposób szkodzi sobie jako chrześcijaninowi.

(5) Chrześcijanin powinien postępować w miłości (Efezów 5:2). Nasze myśli, słowa, czyny i wszystko, z czym mamy do czynienia, powinno być rządzone przez prawo miłości. „Miłość jest wypełnieniem zakonu”. „Toć jest przykazanie moje, abyście się społecznie miłowali jakom i ja was umiłował” (Rzym. 13: 10; Jan 15: 12). W zgodzie 7, tym prawem miłości i ze wspaniałym przykładem naszego Pana, Apostoł mówi, iż powinniśmy tak miłować jedni drugich, by oddać nasze życie za braci (1 Jana 3: 16). Czyńmy to w ofiarniczej służbie, szczególnie pod względem duchowym lub dla wyższego dobra. Ten duch miłości powinien kontrolować nasze prowadzenie się wobec wszystkich: powinniśmy miłować naszych bliźnich i starać się czynić im dobrze, służyć dla ich największego dobra. „Miłość bliźniemu złości nie wyrządza”, nie korzysta z tego, by w jakimkolwiek stopniu oszukać lub szkodzić bliźniemu. Miłość nie zezwoli, ażeby posiadający ją mówił źle o swoim bliźnim, lecz przyczyni się do pamiętania zalecenia Pisma Św.: „O nikim źle nie mówcie” (Tytus 3:2). Miłość z zasady będzie posłuszna temu zaleceniu, ponieważ jest to właściwe. Nawet więcej niż to. Miłość ostatecznie ma takie zainteresowanie, że brat uprawiający ją nie pragnie szkodzić w jakikolwiek sposób drugiemu, jego interesom lub pomyślności, ale raczej będzie czynił coś dla jego honoru i błogosławienia. Miłość rozwija się w miarę naszego postępowania w niej i ostatecznie przyprowadzi nas do tego błogosławionego stanu, że będziemy zdolni nawet miłować naszych nieprzyjaciół i będziemy zadowoleni z przywileju czynienia dobrze tym, którzy nam złość wyrządzają i prześladują nas (Mat. 5: 44).

(6) Chrześcijanie są także pouczeni, by postępowali jako dzieci światłości (Efezów 5:8). Ich bieg życia powinien zawsze być w zgodzie z rzeczami, które są prawdziwe, uczciwe, sprawiedliwe, czyste, miłujące, szlachetne i uprzejme; rzeczy, które są w zgodzie z Boskim charakterem i ze Słowem Bożym, a które okażą się największym błogosławieństwem dla braci, bliźnich i przyjaciół. W l liście Jana l: 5—7; 2:9— 11 czytamy: „Bóg jest światłość, a żadnej ciemności w nim nie masz. Jeślibyśmy rzekli, iż społeczność mamy z nim, a w ciemności chodzimy, kłamiemy, a nie czynimy prawdy. A jeśli w światłości chodzimy, jako on jest w światłości, społeczność mamy między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, Syna Jego oczyszcza nas od wszelakiego grzechu. Kto mówi, iż jest w światłości, a brata swego nienawidzi, w ciemności jest dotąd. Kto miłuje brata swego, w światłości mieszka i zgorszenia w nim nie masz. Lecz kto nienawidzi brata swego, w ciemności jest i w ciemności chodzi, a nie wie, gdzie idzie, iż ciemność zaślepiła oczy jego”. Podobnie nasz Pan powiedział: „Kto w ciemności chodzi, nie wie, kędy idzie” (Jan 12: 35; 8: 12). Dzieci światłości zauważą codziennie i co roku postęp; ich światłość będzie świeciła coraz jaśniej i sprowadzi najwyższe dobro. Nie będą oni się wstydzić z powodu tego światła, lecz postawią je na świeczniku, aby z niego mogli korzystać wszyscy znajdujący się w domu, każdy domownik wiary. Nawet mała zapalona świeca oświetli najdalszy zakątek ciemnego pokoju, ale wszystka ciemność pokoju nie jest w stanie zgasić palącą się świecę. „Tak niechaj świeci światłość wasza przed ludźmi, aby uczynki wasze dobre widzieli, a chwalili Ojca waszego, który jest w niebiesiech” (Mat. 5:16).

(7) I wreszcie chrześcijanie powinni postępować ostrożnie (Efezów 5: 15). Słowo „ostrożnie” znaczy bacznie spoglądać wokoło siebie na każdym kroku. Chrześcijanin nie może być tym, który żyje beztrosko. Gdy spogląda on wokoło siebie i zdaje sobie sprawę 7. różnych sideł i pułapek, to nie tylko będzie się starał, by czynić proste koleje nogami swoimi, ażeby to, co jest chromego z drogi nie ustąpiło (Żyd. 12: 13), lecz dodatkowo będzie szukał pomocy, rady i kierownictwa Bożego, aby nie czynił więcej pomyłek, a także by każdy krok na ścieżce życia otrzymał Boskie uznanie, wysławiając Boga w ciele jego i w duchu jego, które są Boże (t Kor. 6:20). Ta ostrożność w naszym postępowaniu z Bogiem jest tym bardziej konieczna ze względu, iż nasz Przeciwnik, Diabeł, jest szczególnie na straży aby nas usidlić. Jest dozwolone by próby nasze były sroższymi w miarę zbliżania się do mety zupełnego rozwinięcia charakteru. Powinniśmy również postępować ostrożnie, ponieważ wyznajemy, że jesteśmy prawdziwymi chrześcijanami, uczestnikami Świętego Ducha Bożego, a nie ducha światowego, będąc odłączeni od niego, ponieważ nasze światło w ten sposób świecące mniej lub więcej strofuje świat. Ci więc, którzy posiadają ducha światowego zamiast sympatyzować z nami, zazwyczaj nienawidzą nas i czuwają nad tym, aby zauważyć jakiś upadek w naszym postępowaniu lub spowodować nasze potknięcie się i pomyłkę czasami z pobudek złośliwych, a czasami z innych powodów.

Niekiedy nawet nasi bracia usiłują powstrzymać nas od postępowania z Bogiem. Na przykład, Apostoł Piotr w rozmowie z naszym Panem powiedział: Zmiłuj się sam nad sobą, Panie, abyś miał w ten sposób ofiarować się i umrzeć (Mat. 16: 22). Postępować ostrożnie znaczy mieć na uwadze te różne przeszkody, kamienie obrażenia i pułapki oraz być posłusznym instrukcjom Słowa Bożego i przewodnictwu Jego Jego kierownictwo i opatrzność u drugich i przez nich, jak również przez nas, a szczególnie abyśmy zauważyli nauki w Jego Słowie.

Powyższa dobra rada dana nam przez Św. Pawła w liście do Efezów, szczególnie jego rada odnośnie siedmiu sposobów postępowania wraz z wyżej wspomnianą radą Św. Jana i innych okaże się bardzo pomocną dla nas w postępowaniu z Bogiem, w prowadzeniu biegu chrześcijańskiego, idąc za przykładem Jezusa Chrystusa w czynieniu woli Bożej i w usiłowaniu, aby Mu się podobać we wszystkich rzeczach.”

„Koronujesz rok dobrocią Twą!” – Psalm 65:12

– Nowy Rok 2024 –

Przełom Starego i Nowego Roku jest dla ludzi wierzących szczególną okazją do refleksji i duchowych obrachunków.

Jest to jedna z tych okazji, kiedy dokonujemy obrachunków z przeszłością i z wielką niecierpliwością spoglądamy w przyszłość. Jedno jest jednak pewne – znowu przybliżyło się Królestwo Boże. Dlatego uczucie wdzięczności składanej naszemu Ojcu Niebiańskiemu powinno napełnić nasze serca.

 „Cóż oddam Panu za wszystkie dobrodziejstwa, które mi uczynił? Kielich obfitego zbawienia wezmę, a imienia Pańskiego wzywać będę. Śluby moje oddam Panu”

Możemy podziękować Bogu Najwyższemu za to, że w minionym roku Słowo Boże …było i nadal jest, jak pisze Psalmista w Psalmie 119:105 –

„…pochodnią nogom moim i światłością ścieżkom moim” (BW)

Modlitwą naszych serc powinny być również słowa Psalmisty z Psalmu 90:12 –

„Naucz nas liczyć dni nasze, abyśmy posiedli mądre serce” (BW)

Apostoł Paweł, pisząc podobne słowa w Liście do Efezjan 5:15-16 kieruje je do wszystkich wierzących:

„Baczcie więc pilnie, jak macie postępować, nie jako niemądrzy, lecz jako mądrzy, wykorzystując czas, gdyż dni są złe” (BW)

Dlatego u schyłku 2023 roku dokonajmy bilansu strat i zysków w sferze duchowej. Słowo „bilans” z łacińskiego oznacza wagę o dwóch szalach.

W księgowości i ekonomii bilansem nazywa się zestawienie sprawozdawcze, obrazujące stan majątkowy jednostki gospodarczej za pewien okres; obejmuje zestawienie przychodów i rozchodów dóbr materialnych za dany okres.

Po jednej stronie (szalce) są przychody (zyski), po drugiej stronie (drugiej szalce) są rozchody (straty). Teraz trzeba sprawdzić, która szalka jest cięższa. Każdy z nas może dokonać podobnego bilansu w sferze duchowej. Obliczmy nasze duchowe zyski w minionym roku, uważnie przeanalizujmy wszystkie przywileje i łaski.

Każdy z nas powinien również zastanowić się, ile czasu spędził na rozmowie z Bogiem. Nasza każda wieczorna modlitwa jest bilansem mijającego dnia. Ile takich codziennych bilansów w ubiegłym roku możemy zapisać po stronie korzyści. Powinniśmy także zastanowić się, ile czasu spędziliśmy na słuchaniu głosu Pańskiego, na badaniu słowa, aby poznać Boską wolę i JEGO plan zbawienia.

Możemy także zastanawiać się nad tym, ile czasu poświęciliśmy na czytanie Słowa Bożego. Ile czasu w ubiegłym roku poświęciliśmy na pomoc innym braciom? Czy wszystkim potrzebującym nieśliśmy pomoc? Czy udzieliliśmy komuś duchowej radości? Zastanówmy się, czy w ubiegłym roku zainteresowaliśmy kogoś Biblią? Czy wykorzystaliśmy wszystkie nadarzające się okazje do głoszenia Słowa Bożego?

W chwili refleksji zauważmy myśli apostołów, zauważmy, jak oni liczyli swoje zyski i straty. Apostoł Paweł powiada tak:

„Lecz o życiu moim mówić nie warto i nie przywiązuję do niego wagi, bylebym tylko dokonał biegu mego i służby, którą przyjąłem od Pana Jezusa, żeby składać świadectwo o ewangelii łaski Bożej” – Dzieje Apostolskie 20:24 (BW)

W liście skierowanym do braci w Filipii (Filipian 3:7-8) ten sam apostoł napisał:

„Ale wszystko to, co mi było zyskiem, uznałem ze względu na Chrystusa za szkodę. Lecz więcej jeszcze, wszystko uznaję za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego, dla którego poniosłem wszelkie szkody i wszystko uznaję za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa” (BW)

Co za dziwny bilans.

Apostoł uznaje, że utrata wszystkich rzeczy jest dla niego zyskiem, bo prowadzi do znajomości Boga i Prawdy.

Podziękujmy Bogu za ten wielki zysk – znajomość Boga i Jego Syna Jezusa Chrystusa. Inną myśl przekazał apostoł Jakub w swym Liście 1:2-3 –

„Poczytujcie to sobie za najwyższą radość, bracia moi, gdy rozmaite próby przechodzicie.Wiedząc, że doświadczenie wiary waszej sprawia wytrwałość” (BW).

Próby i doświadczenia minionego roku:

– Nad niektórymi odnieśliśmy łatwe zwycięstwo, w innych pomoc przyszła po ciężkiej walce. A może były i takie, o których chcielibyśmy zapomnieć jak najszybciej? Cóż takiego przyniosły nam te doświadczenia? Jaka była ich wartość?

Jedną korzyścią, o jakiej wspomina apostoł Jakub, jest lekcja cierpliwości. Próby takie dowodzą naszej wierności Bogu.

Każdy z nas pewnie analizował już doświadczenia minionego roku. Jeżeli nie, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby to uczynić. Chodzi przecież o to, aby w następnym roku popełniać mniej błędów i wyciągać więcej nauk z przechodzonych obecnie doświadczeń.

Apostoł Paweł podsumował swój bilans następująco:

”Albowiem sądzę, że utrapienia teraźniejszego czasu nic nie znaczą w porównaniu z chwałą,która ma się nam objawić” – Rzymian 8:18 (BW)

Podobnie traktujmy nasze cierpienia. One nic nie znaczą w porównaniu z chwałą, która ma się nam objawić.

Obliczając zyski i straty za ubiegły rok, bądźmy wdzięczni, że pomiędzy naszymi uchybieniami nie znajdujemy tego największego, o którym wspomina apostoł, mianowicie, że nikt z nas nie uznał ofiary Jezusa za rzecz pospolitą.

Dzięki Niebiańskiemu Ojcu, wciąż doceniamy drogocenną krew Chrystusa.

Życzmy sobie nawzajem, aby stojąc w progach Nowego 2024 roku, każdy z nas mógł wyciągnąć należyte wnioski z dokonań poczynionych w minionym 2023 roku. Aby zdobyte w Starym Roku lekcje przyniosły owoc w nadchodzącym czasie.

Zawsze dzień 1 stycznia przynosi jakieś zmiany. Mamy nowe plany i zamierzenia oraz cele do których zamierzamy dążyć.

Rozpocznijmy ten rok z modlitwą o Boże błogosławieństwo i wewnętrzny pokój, godny ucznia Chrystusowego. Starajmy się, aby każdy dzień nadchodzącego roku umacniał naszą wiarę, budował nasz charakter i zbliżał nas do Stwórcy.

„A Bóg wszelkiej łaski, który was powołał do wiecznej swej chwały w Chrystusie, po krótkotrwałych cierpieniach waszych, sam was do niej przysposobi, utwierdzi, umocni, na trwałym postawi gruncie. Jego jest moc na wieki wieków. Amen” – 1 Piotra 5:10,11 (BW).

____
Oparte na artykule z „Na Straży”, nr 1/2005.

*****

Polecamy także wykład, który pod koniec roku 2020 wygłosił brat Michał Łotysz:

„Chodźcie w miłości”.

Grecy, mówiąc o miłości, używali czterech różnych określeń. (1) „Storge” oznaczało miłość wypływającą z rodzinnego przywiązania. (2) „Eros” to miłość romantyczna i erotyczna. (3) „Philia” oznaczała przywiązanie emocjonalne lub przyjaźń. (4) „Agape” to miłość ofiarna i bezwarunkowa. Kiedy Biblia mówi o miłości Boga do nas oraz o rodzaju miłości, jaką mamy żywić do Niego i do innych, zawsze używa słowa „agape”, będącego zobowiązaniem do działania. Czy wiesz, że możesz kochać kogoś, kogo nawet nie lubisz? Jeśli Bóg ma nas uczyć miłości, wprowadzi w nasze życie osoby, które trudno kochać. Faktem jest, że w naszym życiu jest wielu ludzi, których nie lubimy. Nie podoba nam się sposób, w jaki mówią. Nie podoba nam się ich zachowanie. Nie podoba nam się to, w co się ubierają. Przede wszystkim jednak nie lubimy ludzi, którzy nas nie lubią. Po krótkiej chwili zastanowienia pewnie mógłbyś stworzyć całą listę osób, których nie lubisz. Byłyby to pewnie osoby, z którymi trudno ci się dogadać. Każdego czasami trudno kochać – nawet ciebie – niektórych jednak trudno kochać w ogóle. Jezus nigdy jednak nie wymagał od nas czułości wobec wszystkich. Nie miał ciepłych uczuć wobec faryzeuszy. Nie musimy lubić wszystkich – czy to nie ulga? – ale musimy ich kochać. Co Biblia ma na myśli, gdy mówi: „Chodźcie w miłości”? Podobnie jak fizyczne chodzenie, ta bezwarunkowa miłość wymaga wysiłku, porusza się w określonym kierunku i jest czymś, co robisz codziennie.

______
Źródło:
„Słowo na dzisiaj”, Bob i Debby Gas, czerwiec-sierpień 2023

„Lecz będąc szczerymi w miłości, wzrastajmy we wszystkim w tego, który jest głową – w Chrystusa. Z niego całe ciało harmonijnie złożone i zespolone we wszystkich stawach, dzięki działaniu każdego członka, stosownie do jego miary, przyczynia sobie wzrostu dla budowania samego siebie w miłości.”
– List do Efezjan 4:15-16

fot. holyspiritchurch.org

Z tego i z wielu innych fragmentów Pisma Świętego wybrzmiewa potrzeba tworzenia wzajemnej jedności opartej na prawdzie i duchu tej prawdy, którym jest przede wszystkim miłość.

Jesteśmy rodziną duchową. Może to jednak ująć nawet w ten sposób, że jesteśmy rodziną według krwi, bo jedna krew nas wszystkich wykupiła, jest to rodzina odkupionych przez Chrystusa.

Zwrot 'adelfos’ oznaczający braci, występuje w Nowym Testamencie, czasami oznaczając braci w Chrystusie, a czasami braci w rodzinie cielesnej. Pamiętajmy o naszych rodzinach i o tym, by panował w nich duch miłości i jedności. Starajmy się o to także w naszych zborach.

„Miłujcie się wzajemnie miłością braterską, wyprzedzając jedni drugich w okazywaniu szacunku.”
– List do Rzymian 12:10

Darzcie się braterską miłością, wyprzedzajcie się we wzajemnym szacunku. Z porównania zachowań Logosa (Filipian 2:6) i Lucyfera (Izajasza 14:13) wyraźnie widać, jak potrzeba nam wszystkim skromności i pokory, a jak niebezpieczny może być wyniosły duch oraz pycha.

Pamiętajmy, że miłość oznacza działanie z naszej strony, a nie nasze oczekiwania wobec drugich.

„Dlatego przyjmujcie siebie nawzajem, jak i Chrystus przyjął nas do chwały Boga.”
– List do Rzymian 15:7

Starajmy się akceptować jedni drugich. Nie kładźmy obciążenia i nie dawajmy pokusy do zgorszenia dla braci i sióstr. Nie oceniajmy się, biorąc pod uwagę ubiór i ziemskie rzeczy.

Jedną z potrzeb lokalnej społeczności jest wzajemne napominanie i korygowanie się nawzajem. Aby jednak móc usługiwać w taki sposób, konieczne jest posiadanie dobroci i napełnienia samego siebie wiedzą pochodzą od Boga, wiedzą o prawdzie, ale także o chrześcijańskim życiu. Nie ma trudniejszej rzeczy, by napominać tak, aby przynosiło to dobry plon.

Starajmy się być wszyscy ulegli jedni drugim – niech oznacza to wzajemny respekt, szacunek, poddawanie się rozsądnej perswazji. Także, a może przede wszystkim starsi powinni być ulegli wobec pozostałych członków zboru, zwłaszcza jako zbiorowości. To zbór wybrał te osoby, to zbór naznaczył tych braci do określonej służby.

Polecamy inne wykłady w tej tematyce:
– Wykład do nominacji starszych i diakonów
– Nominacje sług zboru
– Biblijne stanowisko biskupa

Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła … weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko. Stańcie więc [do walki] przepasawszy biodra wasze prawdą i oblókłszy pancerz sprawiedliwości, a obuwszy nogi w gotowość [niesienia] ewangelii pokoju. W każdej sytuacji osłaniajcie się tarczą wiary, dzięki której będziecie mogli ochronić się przed wszystkimi ognistymi pociskami przeciwnika. Weźcie przyłbicę zbawienia i miecz Ducha, to znaczy słowo Boże.

Przepasanie bioder przedstawia poświęcenie do służby. Apostoł Paweł napomina nas, żebyśmy zadbali o to, aby nie poświęcać się służeniu błędowi, lecz służeniu Prawdzie. Niech każdy sprawdzi swoje przepasanie, czy jest właściwe, niech przepasze się nim i niech stanie się sługą Prawdy.

Pancerz sprawiedliwości (usprawiedliwienia) jest następny w kolejności, gdyż Pan nie uzna nikogo za żołnierza krzyża, jeśli nie odróżnia on i nie przyjmuje Jego standardu sprawiedliwości lub jeśli odrzuca Jego miłosiernie przygotowane usprawiedliwienie drogocenną krwią Jego Syna.

Obuwie pokoju nie może być zapomniane. Żołnierz krzyża, który wyrusza na bój bez pokoju Bożego, który by mu towarzyszył w trudnościach, osiągnie mniej i z większym trudem niż ten, który stara się mieć pokój ze wszystkimi ludźmi, żyć ze wszystkimi spokojnie, o ile to możliwe, lecz nie idąc na ustępstwa względem Prawdy. Ci, którzy chodzą nieobuci, szukają kłopotów i na pewno je znajdą.

Tarcza wiary jest nieodzowną ochroną od ognistych strzał Przeciwnika – sceptycyzmu, wyższego krytycyzmu, ewolucji, demonizmu. „Bez wiary nie można podobać się Bogu”, „to jest zwycięstwo, które zwyciężyło świat, wiara nasza” (Hebr. 11:6, 1 Jana 5:4).

Przyłbica zbawienia przedstawia intelektualną, filozoficzną ocenę i zrozumienie Boskiego planu. Okazuje się, że było to mniej istotne w przeszłości niż jest teraz. Obecnie jednak, w czasie „żniwa”, kiedy Przeciwnik z furią atakuje Prawdę i obraca naukę oraz wykształcenie w broń zagłady – przyłbica jest niezbędna. Teraz i tylko teraz jest ona dostarczona w takim rozmiarze i kształcie, że może ją włożyć najskromniejszy nawet żołnierz krzyża. Pan odpierał przeciwnika tam, gdzie tarcza wiary służyła ku obronie, ale obecnie daje nam zupełną zbroję i to w samym czasie dla potrzeby swoich wiernych.

Miecz ducha – Słowo Boże – jest jedyną ofensywną bronią małego oddziału Pańskiego. Wódz zwyciężył w swym „dobrym boju” przeciwko szatanowi, mówiąc: „Tak napisano!”. Jest to okrzyk bojowy Jego naśladowców. Nieprawdziwi żołnierze walczyli dla Pana bronią cielesną, ludzkimi filozofiami, za pomocą ziemskiej mądrości i organizacji, dekretami soborów, synodów i rad starszych. My jednak musimy polegać w tej walce „złego dnia” na Słowie Bożym – „Tak napisano!”. Nie wolno nam używać strzał, jak czyni to szatan – gniewu, złości, nienawiści, kłótni. „Miecz ducha” można posiąść tylko przez staranne badanie i postępowanie według ducha, po poświęceniu się – po zaciągnięciu się w szeregi armii Pańskiej.

Źródło: Nowe Stworzenie, Charles Taze Russell, s. 657-658.

Odprowadza to wiele zacnych dusz od Biblii, która była źle interpretowana przez nas wszystkich. Nasza trudność polegała na tym, że patrzyliśmy na niedokończone części planu Bożego i nie używaliśmy właściwie teleskopu Słowa Bożego, który pozwoliłby nam dostrzec przyszłe zarysy tego planu, bez których cały świat byłby niekompletny i niezadowalający.

Nikt z nas nie oceniałby nowego, nieukończonego budynku, otoczonego rusztowaniami, tylko po jego parterze. Przeciwnie, pytalibyśmy o rysunki architekta i traktowalibyśmy je jako wizję przyszłego budynku.

Bóg proponuje najpierw rozwój Kościoła jako „nowego stworzenia” na poziomie duchowym, wyższym od aniołów, którego człon- kowie stają się „uczestnikami Boskiej natury”; „wy jesteście Kościołem Boga żywego”; „pierwiastkami Bogu z Jego stworzeń”.

Biblia mówi o Kościele jako o „pierworodnych”, „pierwiastkach” Boskich stworzeń. Bóg wyraźnie przedstawia drugorzędną część Swego wielkiego planu zbawienia, w której wolna łaska i najpełniejsza możliwość pojednania się z Bogiem zostanie dana niewybranym, lecz ich zbawienie nie będzie niebiańskie, lecz ziemskie.

Ich zmartwychwstanie nie będzie oznaczało zmiany natury, lecz wzbudzenie do doskonałości ludzkiej natury, którą wszyscy chętni i posłuszni będą się cieszyć w raju rozciągającym się na całej ziemi. A niechętni i nieposłuszni wcale nie będą torturowani przez całą wieczność, lecz, jak mówi Pismo Bóg „wszystkich niepobożnych wytraci”; zginą we „wtórej śmierci” (2 Piotra 2:12, Psalm 9:18).

Jezus powiedział, że po to „aby szukać i zbawić to, co zginęło” (Łukasza 19:10), „tę rzecz”, którą Adam stracił… Doskonały dom w raju na ziemi, gdzie miał wiecznie mieszkać, jeśli będzie posłuszny. Jezus obiecał, że uczyni wszystkie rzeczy nowe (Objawienie 21:1-6, Dzieje 3:19-21).

Aby ocenić Boski charakter, musimy zobaczyć całą Prawdę, cały Boski plan, a nie jedynie jego podstawową część. Wiek Żydowski i jego lud, jego prawo, pośrednik, kapłaństwo i jubileusze były zaledwie ogólnymi zarysami Bożego planu, który w wielu aspektach nawet się wtedy nie zaczął. Zbawiciel jest fundamentem wielkiej budowli, jak powiedział św. Paweł: „gruntu innego nikt nie może założyć, oprócz tego, który jest założony, którym jest Jezus Chrystus” (1 Koryntian 3:11).

Bóg pełen sprawiedliwości, mądrości i mocy, a pozbawiony miłości byłby zimny i nieczuły jak marmurowy posąg. Największą rzeczą wśród ludzi jest miłość. Bez miłości ani pałac, ani mała chatka nie mogłyby być prawdziwym domem i miejscem radości, pokoju i odpoczynku.

Najwięksi ludzie, jacy kiedykolwiek żyli i którzy najwięcej zrobili dla błogosławienia naszej rasy, byli ludźmi pełnymi serca, miłości. Z pewnością miłość jest najważniejszą rzeczą na świecie, bez której nikt nie może być naprawdę szczęśliwy w żadnych warunkach, lecz przy której szczęście jest możliwe w niemal każdych warunkach.

Boska miłość jest najlepiej pokazana w Jego łaskawej dobroci w zmartwychwstaniu Kościoła do chwały, czci i nieśmiertelności. Później nastąpi kolejna manifestacja Boskiej miłości, gdy cała ludzkość będzie błogosławiona pod panowaniem Królestwa Jezusa Chrystusa, w Królestwie Mesjasza.

Nasz werset mówi o tym, aby „okazał w przyszłych wiekach ono nader obfite bogactwo łaski swojej, z dobrotliwości swojej wobec nas w Chrystusie Jezusie” (Efezjan 3:18, 19) Jest na to przewidziana cała wieczność! Nie możemy też wątpić w to, że lekcje, jakich dostarcza dozwolenie zła wśród ludzi na ziemi, są przewidziane przez Stwórcę, aby stanowiły wielką lekcję przez „wieki przyszłe” (Rodzaju 2:17).

Chrystus i jego Kościół będą przedstawicielami Ojca w uszczęśliwianiu mieszkańców świata. Poprowadzą oni restytucję, czyli powrót do wszystkiego, co zostało utracone w Adamie i odkupione przez śmierć Jezusa (1 Koryntian 15:20-22). Historia opisana w Piśmie Świętym zaczyna się od iskry nadziei danej Adamowi i Ewie w związku z potomstwem niewiasty, które zgładzi głowę węża we właściwym czasie. Potem obietnica przedstawiona była w tęczy, kiedy wyszli z arki po potopie; w obietnicach, które Bóg dał Abrahamowi, w których oświadczył, że będzie błogosławił wszystkie rodziny ziemi przez potomstwo Abrahama, a Paweł pokazuje później, że to Jezus i Jego Oblubienicą są tym Potomstwem (Rodzaju 22:17-18, Galatów 3:8,29). Tak, w końcu każde kolano ugnie się i odda z radością chwałę Ojcu i Synowi!

_______________
Artykuł powstał w oparciu o kazanie Charlesa Taze Russella, autora książki „Boski plan wieków”.

Dzieje Apostolskie 17:26 – tłumaczenie Biblii Poznańskiej

Podczas pobytu w Atenach apostoł Paweł zaproszony został do przemówienia w klubie filozofów, który składał się z epikurejczyków i stoików (werset 18). Dzieje Apostolskie, rozdział 17, wersety 15-30, podają opis tego wykładu, w którym Paweł głosił doktrynę zmartwychwstania. W tym krótki artykule skupimy się na wersecie 26.

Św. Paweł słusznie jest nazywany „apostołem narodów”. W Dziejach Apostolskich 15 czytamy o zgromadzeniu w Jerozolimie, w którym uczestniczyli najważniejsi przedstawiciele kościoła. Oprócz Pawła był też apostoł Piotr, który z Pańskiego polecenia otrzymał zaszczyt pozyskania pierwszego poganina, Korneliusza, dla wiary chrześcijańskiej. Wydarzenie to jest szczegółowo opisane w Dziejach Apostolskich 10, gdzie odsyłamy.

Zarówno Piotr, jak i Paweł, rozumieli, że błogosławieństwa usprawiedliwienia z wiary nie są już dłużej ograniczone tylko do nawróconych spośród Żydów. Naród ten, przez ukrzyżowanie swojego Mesjasza, odrzucił Jezusa i w związku z tym stracił swoje wyjątkowe miejsce jedynego ukochanego ludu Bożego; wysokie (niebiańskie) powołanie zostało wtedy zaproponowane innym narodom. Zobacz np. Ewangelię wg Łukasza 19:41-44 (W Liście do Rzymian, rozdział 11, Paweł opisuje tę doniosłą zmianę, ale podkreśla, że Bóg nie opuścił całkowicie Izraela, jeśli chodzi o ich ostateczne zbawienie).

Jeden ojciec, jedna rasa

W naszym głównym tekście Paweł stwierdza jedność całej rodziny ludzkiej: Adam jest tym „jednym człowiekiem”, to znaczy praojcem wszystkich narodów, wszystkich „plemion ludzkich” – greckie słowo 'ethnos’ poprawnie oddać można jako ludzi „każdej rasy” lub każdego pochodzenia etnicznego. Gdyż ludzie każdej rasy znajdują się pod życzliwym spojrzeniem Boga i wszyscy otrzymają w odpowiednim czasie możliwość zbawienia do życia wiecznego.

W związku z tym żaden chrześcijanin nie ma usprawiedliwienia, by trzymać wobec kogokolwiek rasistowskie poglądy lub uprzedzenia. Jest jeden Zbawiciel wszystkich mężczyzn i kobiet, bez wyjątku, jak stwierdza apostoł Paweł (1 Tymoteusza 2:4-6):

„Bóg chce [postanowił], aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Bo jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwych czasach.”

Nie powinniśmy dyskryminować także naszych współbraci – chrześcijan, z których każdy, bez względu na kolor skóry, pozycję społeczną lub powierzchowność, został uznany za sprawiedliwego w Synu Bożym (List do Galatów 3:28):

„Nie ma już Żyda ani Greka, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście jednością w Chrystusie Jezusie.”

*****

Powyższe myśli ze strony UK Bible Students uzupełnimy jeszcze o kilka odnośników biblijnych. 1 Księga Samuela 16:7 podaje bardzo ważną myśl, że „człowiek patrzy na to, co widoczne dla oczu, Pan natomiast patrzy na serce”.

Jezus umarł za ludzi każdej rasy (Ewangelia wg Jana 3:16). Dlatego właśnie, do połączonych w ten sposób w jedną rodzinę wierzących, apostoł Paweł napisał w Liście do Efezjan 4:4-6:

„Jedno jest Ciało i jeden Duch, bo też zostaliście wezwani do jednej nadziei, jaką daje wasze powołanie. Jeden jest Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jeden jest Bóg i Ojciec wszystkich, który [jest i działa] ponad wszystkimi, przez wszystkich i we wszystkich.”

Zapraszamy do wysłuchania wykładu pt. Bądźcie napełnieni Duchem, wygłoszonego w naszym zborze przez brata Zbigniewa Ryla w niedzielę, 2 czerwca 2013 roku.

(Niestety nagranie zaginęło 🙁 … Ale mamy poniżej treść wykładu…)

List do Efezjan 5:18

I nie upijajcie się winem, w którym jest rozwiązłość, ale bądźcie napełnieni Duchem.

Oczywiście Apostoł Paweł zwraca się tu do naśladowców Boga, do wierzących w Boga (Efezjan 5:1) i ma na uwadze Świętego Ducha Bożego. Jednak zrozumienie tematu dotyczącego Ducha Świętego stało się bardzo trudne a to z powodu szatana i jego kłamstwa. Szatan rozpropagował pogląd, że Bóg stwarzając człowieka tchnął w jego nozdrza część Siebie i zadbał o to aby ta rzekoma część Boga była rozumiana jako istota duchowa, która nie może umrzeć.

Polecamy również wykład: Dary Ducha Świętego

Tak powstał pogląd o duszy nieśmiertelnej. Zauważmy jednak, że w związku ze stworzeniem człowieka przez Boga nie występuje słowo duch ale „dech żywotów”, dech wspólny wszystkim ziemskim istotom żyjącym.

Co to jest Duch?

W chrześcijaństwie utrwalił się pogląd, że Duch Święty jest trzecią częścią osoby Boga, ponieważ Bóg jest Trójcą czyli występujący w trzech osobach. W odniesieniu do tego o czym dzisiaj będziemy mówić: o napełnieniu Duchem, to skoro duch jest niezależną częścią osoby Boga, to jak mamy się napełniać osobą Boga?

Pismo Święte na określenie słowa „duch” w Starym Testamencie używa hebrajskiego słowa ruach a w NT greckiego pneuma, i posiadają one w Biblii co najmniej 12 odmiennych znaczeń, a podstawową myślą, jaka pojawia się we wszystkich 12 znaczeniach, jest obecność niewidzialnej mocy:

12 znaczeń słowa duch w Biblii

1. moc, rzecz niewidzialna
2. powietrze
3. wiatr
4. oddech
5. zasada życia
6. witalność (wigor, ożywienie)
7. przywilej życia
8. prawo do życia
9. usposobienie Boga, Chrystusa, aniołów, ludzi
10. nowe stworzenie
11. istota duchowa
12. nauka, doktryna – prawdziwa lub fałszywa

Duch Święty jako Boska moc

Wszystkie te 12 znaczeń zawierają w sobie znaczenie niewidzialnej mocy.
Dlatego wyrażenie Duch Święty, przede wszystkim oznacza Boską moc, bez względu na to, w jaki sposób i przez kogo jest ona przejawiana. Zobaczmy paralelizm z Ewangelii wg Łukasza 1:35. Wyrażenie: Duch Święty zstąpi na cię oznacza dokładnie to samo, co wyrażenie: moc Najwyższego zacieni cię.

Duch Święty oznacza tutaj świętą moc Boga.

2 List Piotra 1:21

Albowiem nie z woli ludzkiej przyniesione jest niekiedy proroctwo, ale od Ducha Świętego pędzeni będąc mówili święci Boży ludzie.

Święci Boży ludzie mówili będąc pobudzani przez Ducha Świętego – Świętą moc. Jeśli Duch Święty między innymi jest Świętą mocą Boga, z łatwością możemy zrozumieć, dlaczego Biblia może mówić o napełnianiu ludzi Duchem Świętym (Łukasza 1:35,41,67; Dzieje Apostolskie 2:4; 4:8,31; 7:55; 9:17; 13:9)

Nie jest to napełnienie osobą. Ale nie możemy też stwierdzić, że to napełnienie mocą Bożą jest powszechne i dotyczy wszystkich z ludu Bożego. Jak mogliśmy zauważyć było to czynione dla szczególnych celów Boga zwłaszcza w pierwotnym Kościele albo wobec proroków Bożych w starożytności. My dzisiaj nie możemy powiedzieć abyśmy byli napełnieni tą szczególną mocą Bożą, Duchem Bożym. A jednak Apostoł mówi  …BĄDŹCIE NAPEŁNIENI DUCHEM…

Duch Święty jako Boskie usposobienie

Poza tym, że Duch Święty jest Boską mocą, w drugim znaczeniu może być zdefiniowany jako Boskie usposobienie w Nim Samym, w Jezusie Chrystusie, w świętych oraz we wszystkich pozostałych poświęconych istotach – dobrych aniołach.

Nie potrzebujemy udowadniać, że Bóg, Jezus Chrystus i Święci posiadają takie Boskie usposobienie, które obejmuje: umysł, często nazywany słowem- mądrość a także serce – uczucia, i moc woli. Ten Duch Święty jako Boskie usposobienie dotyczy również nas jako poświęconych Bogu.

Przez słowo duch w znaczeniu usposobienia mamy na myśli wrodzony lub nabyty umysłowy, moralny i religijny charakter osoby. Taki charakter może być dobry, zły lub neutralny. Dlatego mówimy, że ktoś ma dobrego ducha – usposobienie, złego ducha – usposobienie lub neutralnego ducha – usposobienie.

Duch umysłowy, moralny, religijny

Słowo duch w znaczeniu usposobienia zwykle używane jest na oznaczenie całego wrodzonego lub nabytego charakteru danej osoby. Dosyć często jest jednak używane też na oznaczenie pewnej jego części. Możemy więc mówić o duchu umysłowym, umysłowym usposobieniu, mając na myśli intelektualny charakter jakiejś osoby – charakter intelektualnych zdolności oraz myśli. Możemy mówić o moralnym duchu, usposobieniu, charakteryzując uczucia, łaski i przejawy woli wobec bliźnich. Możemy też mówić o religijnym duchu, religijnym usposobieniu, wskazując na uczucia, łaski i wolę w odniesieniu do Boga.

Celem chrześcijańskiego życia jest napełnianie się Duchem Świętym. Co to jednak znaczy i jak można się nim „napełnić”?

Zacytujemy obecnie kilka wersetów pokazujących, że słowo Duch między innymi oznaczają w Biblii usposobienie.

Mateusza 5:3

Błogosławieni ubodzy w duchu.

Łukasza 1:17

On bowiem pójdzie przed nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a opornych ku roztropności sprawiedliwych, aby przygotować Panu lud gotowy.

Jana 4:23

Ale nadchodzi godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie.

Prawdziwi chwalcy chwalą Boga w swym usposobieniu ? duchu.

W ten sposób zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu dowiedliśmy, że jednym ze znaczeń hebrajskiego słowa ruach i greckiego pneuma jest usposobienie w ogólności.

Powiedzieliśmy jednak także, że te dwa słowa oznaczają też różne poszczególne zarysy usposobienia, tj. umysł jako zdolność i jego treść – myśli, uczucia – łaski oraz wolę. Wszystkie one są poszczególnymi częściami usposobienia, a słowo duch używane jest także w odniesieniu do nich indywidualnie, poszczególnie. Przejdziemy teraz do udowodnienia każdego z nich ze Starego i Nowego Testamentu.

Rodzaju 41:8 – Dwa sny faraona wprowadziły jego umysł w stan zakłopotania: jego duch był zatrwożony.

Powtórzonego Prawa 34:9 – Jozue był pełen mądrych myśli: napełniony jest duchem mądrości.

Efezjan 4:23 – Paweł zachęca braci, by odnawiali się w swym umysłowym usposobieniu: odnowili się duchem umysłu waszego.

Kolosan 2:5 – Mówiąc o swej nieobecności w ciele, lecz obecności w umyśle, Paweł pisze: nie jestem obecny ciałem, ale duchem jestem z wami.

Obecnie przechodzimy do dowodu, że obydwa te słowa odnoszą się do uczuć i łask usposobienia, które są częścią usposobienia moralnego i religijnego:

Psalm 143:7 – Psalmista mówi o tym, że utracił łaskę odwagi w swych bolesnych doświadczeniach: ustaje duch mój.

Przypowieści 18:14 – Mamy też dowód, że łaski odwagi, samokontroli i wytrwałości umożliwią nam znoszenie naszych słabości: Duch męża znosi niemoc swoją.

Marka 8:12 – Z powodu niewiary faryzeuszy Jezus odczuwał uczucie głębokiego smutku: westchnąwszy głęboko w duchu swym.

Rzymian 12:11 – Św. Paweł napomina nas, abyśmy rozwijali łaskę gorliwości: duchem pałający.

Teraz przytoczymy i krótko skomentujemy kilka fragmentów używających słów ruach i pneuma w znaczeniu woli usposobienia.

Powtórzonego Prawa 2:30 – By ukarać Sehona, Pan pokierował wydarzeniami tak, by niegodziwość Sehona skłoniła go do przeciwstawienia się Jemu i w ten sposób zatwardził jego wolę, by z powodu jego niegodziwości sprowadzić na niego karę: zatwardził Pan ducha jego.

Dzieje Apostolskie 19:21 – Paweł przejawiał chęć udania się do Jeruzalem i Rzymu: postanowił Paweł w duchu, aby (?) szedł do Jeruzalem.

Filipensów 1:27 – Paweł napomina braci, by byli stanowczy i wytrwali w usposobieniu jednej woli w celu pełnienia woli Boga: stójcie w jednym duchu.

W ten sposób wykazaliśmy, że Duch Święty to Boskie usposobienie, które lud Boży powinien rozwijać w umyśle sercu i woli.

Jak mogę napełnić się Świętym Duchem?

Jeśli czyjś umysł będzie pełen Boskiej prawdy, będzie on pełen Ducha w swym umyśle. Jeśli czyjeś serce będzie pełne świętych uczuć, będzie on pełen Ducha w swym sercu. Jeśli jego wola będzie pełna świętych chęci, wyboru i dominacji, będzie on pełen Ducha w swej woli. Jeśli ktoś będzie napełniony cechami charakteru wymienianymi przez Apostoła Piotra w 2 Liście 1:5-7 (wiarą, nadzieją, samokontrolą, cierpliwością, pobożnością, miłością braterską i bezinteresowną – agape), jego religijne władze będą go pełne.

Podobnie możemy tą zasadę odnieść do wszystkich innych zalet, które gdy rozwijamy to napełniamy się nimi, a jeżeli są one zgodne z Boskim usposobieniem, to w ten sposób napełniamy się Duchem, Świętym Duchem Bożym.

Duch tego świata

Musimy stwierdzić, że jest też inny duch, duch światowy, który nie jest zgodny z Duchem Bożym, z Boskim usposobieniem, jest to duch tego świata, którego bogiem jest szatan, o którym jest powiedziane, że oślepia zmysły (2 do Koryntian 4:4).

Apostoł Paweł w naszym podstawowym wersecie Efez. 5:18 pokazuje to za pomocą kontrastu pomiędzy upijaniem się winem i napełnieniem Duchem. Wino tutaj odnosi się nie tyle do literalnego wina, ile do symbolicznego wina – ducha tego świata.

Tak więc Apostoł  przestrzega dzieci Boże przed upijaniem się, szczególnie duchem tego świata, natomiast radzi nam przeciwnie, abyśmy byli napełnieni Duchem Bożym.

To nie wystarczy, że wykorzenimy i usuniemy z naszych serc ducha tego świata, ale musimy napełnić się i utrzymać to napełnienie świętym Duchem Bożym, gdyż w przeciwnym razie duch tego świata pojawi się z własnej woli i zawładnie nami.

Ducha tego świata – usposobienie i zapatrywania świata na każdy temat – znajdujemy wszędzie dokoła siebie, a nasz naturalny umysł skłania się w tym samym kierunku: jest to umysł ciała, przyziemny umysł, samolubny umysł.

Nie upijajmy się tym winem…

Uczestniczyć w dużym stopniu w tym umyśle, czyli usposobieniu, znaczy upić się nim. To upojenie otępia duchowe zmysły, powstrzymuje proces rozumowania władz umysłowych i tak dalece zaciemnia zdolność widzenia Prawdy, że jej wyraźne dostrzeżenie staje się niemożliwe. Takie upojenie prowadzi do śmierci (Rzym. 8:6).

Natomiast Duch Chrystusowy ma zupełnie odmienne działanie: jest to „duch mocy i miłości, i zdrowego zmysłu” (2 Tym. 1:7) a jego  tendencją jest oświecanie zrozumieniem i ożywianie  każdej szlachetnej zdolności. Ten duch prowadzi do  wiecznego życia.

Apostoł Paweł pisze w Liście do Rzymian 12:2:

A nie dostosowujcie się do tego świata, ale przemieńcie się przez odnowienie waszego umysłu, abyście [mogli] rozeznać, co jest dobrą, przyjemną i doskonałą wolą Boga.

Wynikiem takiego oświecania i ożywiania jest  otrzymywanie radości, pokoju i ducha uwielbienia (Efezjan 5:19-20):

Śpiewajcie wspólnie psalmy, hymny i pieśni duchowe. Śpiewajcie Panu z całego serca i chwalcie go. Składajcie nieustannie dzięki za wszystko Bogu Ojcu w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Kiedy dwóch lub trzech mających takiego ducha spotka się (Mateusza 18:20), ich serca oczywiście biją razem. Ponieważ  w swych sercach tworzą melodię dla Pana, oni często  rozkoszują się w wyrażaniu jej przez psalmy, hymny  i duchowe pieśni, przez oświadczenia i modlitwy  dziękczynne do Boga w imieniu naszego Pana Jezusa  Chrystusa.

Zbyt wielkie zaangażowanie się w życiowe troski  może stłumić ducha dziękczynienia. Lecz będąc  oświeceni duchem Bożym wiemy, że wszystkie rzeczy,  jakkolwiek uciążliwe, współdziałają dla dobra  tych, którzy miłują Boga nade wszystko – dla powołanych  zgodnie z Jego zamiarem (Rzym. 8:28). Dlatego,  mamy przywilej radowania się w każdym czasie  oraz we wszystkich okolicznościach; (patrz: 1 do Tesaloniczan 5:16-23) i przyjemnością powinno być dla nas dziękowanie zawsze za wszystko Bogu.

Jeżeli tego nie czynimy to apostoł mówi, że możemy zagasić Ducha.

Czy jestem napełniony Duchem?

Powiedzieliśmy co to znaczy być napełnionymi Duchem, ale też postawiliśmy pytanie: czy jestem napełniony Duchem?

Są tacy, którzy byli kiedyś silni w Panu, obecnie okazują oznaki duchowej starości. Twierdzą, że Pańskie normy prawdy i sprawiedliwości są za wysokie; wolą porównywać się z innymi braćmi aniżeli z Panem. Boją się, że inni nazwą ich dziwakami lub ekstremistami, jeżeli odmówią:

• wejścia do grona plotkarzy, mówienia źle o innych,
• wzięcia udziału w światowych przyjemnościach i postępowania według światowych norm.

Przez swoje postępowanie – jeżeli już nie ustnie – świadczą oni, że boją się zastosować do wysokich norm Pańskich.

Innym objawem, że czyjeś duchowe życie umiera i traci Ducha Bożego jest to, gdy ktoś traci pragnienie badania Prawdy Słowa Bożego, rozmyślania o niej i karmienia się nią.

Tracenie pragnienia modlenia się, uczęszczania na zebrania, świadczenia o Prawdzie może być oznaką utraty Ducha Bożego.

Co robić by znów napełnić się Duchem?

Zamiast być zatrutym duchem tego świata i jego dążeniami starajmy się    być napełnieni Duchem Pańskim, aby nasza największa radość i największe błogosławieństwa objawiały się w dziękowaniu Bogu za Jego dobroć, w utrzymywaniu serdecznej społeczności z Nim, a następnie mając w dodatku społeczność jedni z drugimi i z tymi, którzy są w Prawdzie w Panu.

Lud Boży nie powinien być ponury, posępny, nieszczęśliwy i stale zapłakany. Nie jest to wolą Bożą względem niego, ale przeciwnie, lud Boży powinien być zawsze wesoły i pełen zadowolenia (Filipian 4:4).

Podstawą do takiego stanu powinna być wiara w Słowo Boże, które ustawicznie lud Boży powinien spożywać i nim się karmić łącznie z ich społecznością z Panem, która będzie stałym podłożem do chwały i dziękczynienia.

Jesteśmy również pouczeni, abyśmy jedni drugim byli poddani w poszanowaniu Pańskim, a nie byli dyktatorami, abyśmy nie obstawali za bardzo przy swoim, abyśmy nie troszczyli się o to, by nasza własna wola miała być wykonana na ziemi lub w niebie, ale raczej pragnieniem naszym powinno być, aby wola Ojca została wykonana i abyśmy mogli zauważyć Jego kierownictwo i opatrzność u drugich i przez nich, jak również przez nas, a szczególnie abyśmy zauważyli nauki w Jego Słowie (Filipian 2:3;  Efezjan 5:17).

Drodzy bracia, zbadajmy samych siebie starannie i z modlitwą (1 do Koryntian 11:31) w celu określenia, czy jesteśmy naprawdę wierni i zupełni w wierze – doświadczajmy samych siebie (2 do Koryntian 13:5). Upewnijmy się, że nie dozwalamy na działanie w nas żadnemu z powyżej opisanych objawów śmierci duchowej. Doglądajmy tego, aby nasze życie w „wewnętrznym człowieku” było zawsze obfitsze, aby się „odnawiało ode dnia do dnia” i abyśmy zawsze przez moc Pańską i w niej stawali się silniejsi.

Bądźmy napełnieni Duchem!