Wykład wygłoszony przez brata Lukasa Sellina na spotkaniu chrześcijańskim w Łężycach, 26 kwietnia 2026 r. 

Slajdy z prezentacji

Notatki do slajdów

SLAJD 1 –

Ten wielki ucisk w ogólności jest jak bóle porodowe kobiety, w odstępach, ale coraz częściej i mocniejsze.

1 Tes. 5:3: „Bo gdy będą mówić: Pokój i bezpieczeństwo – wtedy przyjdzie na nich nagła zguba, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.”

Czy tak się te sprawy miały też w ostatnim czasie? Sprawdźmy to.

SLAJD 2 –

Mat. 24:6, 7: „Usłyszycie też o wojnach i pogłoski o wojnach. Uważajcie, abyście się nie trwożyli. Wszystko to bowiem musi się stać, ale to jeszcze nie koniec. Powstanie bowiem naród przeciwko narodowi i królestwo przeciwko królestwu …”

Wojen na świecie jest bardzo dużo. Według najnowszych analiz na świecie toczy się około 46 konfliktów zbrojnych, to jest coś mniejszego niż wojny – to najwyższy poziom od zakończenia II wojny światowej. Największe z nich to:

SLAJD 3 –

5. rok wojny Ukraińsko-Rosyjskiej

SLAJD 4 –

3. rok wojny Izrael-Hamas – 20 punktowy plan Trumpa zakończył częściowo ten konflikt – w październiku 2025

SLAJD 5 –

4. rok wojny domowej w Sudanie – ponad 150 tysięcy ofiar i ponad 15 mln ludzi musiało opuścić swoje domy

SLAJD 6 –

I najnowsza wojna USA (Izrael)-Irańska (Hezbollah) od 28 lutego 2026

SLAJD 7 –

2 Tym. 3:1-4: „A to wiedz, że w ostatecznych dniach nastaną trudne czasy. Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, chełpliwi, pyszni, bluźniący, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, bezbożni; … niedotrzymujący słowa, oszczercy, niepowściągliwi, okrutni, niemiłujący dobrych; zdrajcy, porywczy, nadęci, miłujący bardziej rozkosze niż Boga;”

Inne konflikty, gdzie ludzie występują przeciwko władzy (znane jako protesty Generacji Z, roczniki od 1997 do 2012):

SLAJD 8 –

Serbia: wielkie protesty przeciwko rządowi Aleksandra Vucic i jego korupcji – lipiec 2025 (300.000 demonstrantów)

SLAJD 9 –

Nepal: wielkie protesty przeciwko rządowi i jego korupcji i złej gospodarki – wrześien 2025

SLAJD 10 –

Francja: wielkie protesty Gen Z przeciwko polityce rządowej –  wrześien 2025

SLAJD 11 –

Mat. 24:10: „A wówczas wielu się zgorszy, będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich nienawidzić.…”

Coraz większe konflikty społeczne między prawicą a lewicą, które doprowadzają do zamachów i zabójstw:

SLAJD 12 –

Zabójstwo prawicowego i chrześcijańskiego działacza Charliego Kirka – 10 września 2025

SLAJD 13 –

Konferencja klimatyczna w Brazylii bez konkretnych wyników (świat już nie umie ze sobą pracować) – listopad 2025

SLAJD 14 –

Łuk. 12:2: „Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie miało być ujawnione, ani nic tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzieć.”

SLAJD 15 –

Objawienie (Epifania) brudów w sferze politycznej, nawet seksualnych na podstawie akt Epsteina – listopad 2025

SLAJD 16 –

Zach. 12:3: „W tym dniu uczynię Jerozolimę ciężkim kamieniem dla wszystkich narodów. …”

SLAJD 17 –

rosnący antysemityzm: dwóch zamachowców zabiło 15 osób w Sydney (Australii) – grudzień 2025, ale również coraz głosniejsze głosy antyizraelskie z powodu konfliktu w Gazie, nawet coraz mocniejsze zarzuty ludobójstwa

SLAJD 18 –

Mat. 24:7: „… i będzie głód, zaraza i trzęsienia ziemi miejscami.” 

wielkie klęski żywiołowe:

SLAJD 19 –

pożary w Kalifornii, szczególnie w Los Angeles – styczeń 2025

SLAJD 20 –

wielkie trzęsienie ziemi w Myanmarze (około 5000 zabitych) – marzec 2025

SLAJD 21 –

Lawina z lodowca pokrywa całe miasteczko Blatten w Szwajcarii – 5 czerwiec 2025

SLAJD 22 –

Wszystko to są niepokojące dla naszego ludzkiego ciała wiadomości, lecz pragniemy tutaj nas w tych trudnych chwilach pocieszyć, bo to jest plan Boży, który postępuje. Mamy również jeszcze inne pocieszenie w tej szarej codzienności i to jest naszym tematem dzisiaj.

Nasz podstawowy werset: „PAN jest Pasterzem moim.” (Psalm 23:1)

Psalm 23:1: „Psalm Dawida. PAN [hebr. JHWH] jest moim pasterzem, niczego mi nie zabraknie.”

Na początku pragnę podkreślić, że tutaj pod słowem Pan kryje się najwyższy stwórca Jehowa, nie Jezus, choć podrzędnie Jezus też jest naszym pasterzem i często jako taki jest opisany w Nowym Testamencie. A przecież wierzymy jak najbardziej w to, że Pan Bóg jest dobrym, najlepszym naszym pasterzem i nie ma lepszego. On nami się opiekuje indywidualnie i zbiorowa.

Punkty z manny

Ten werset występuje też w mannie na dzień 15 grudnia.

Tam jest powiedziane, że ten obraz pasterza i owiec jest najpiękniejszy, aby tą relację między Bogiem a wiernym mu człowiekiem opisać. Owca ma cechy ciche, łagodne, uległe i całkowicie posłuszne pasterzowi swojemu. A więc wszedzie pragnie czynić wolę Pasterza i nasłuchuje się na najciszy głos od Niego. W taki sposób postępując, my teraz i w przyszłości nie zejdziemy z drogi Pańskiej.

Powiedziane jest, że niczego mi nie zabraknie. Choć jest warunek, że trzeba Pana Boga uznać za swojego pasterza i być mu posłuszny jako owca. Jeśli ten warunek jest wypełniony, to czego nam nie zabraknie?

SLAJD 23 –

Wszystkiego!

Rzym. 8:28: „A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, …”

Pan Bóg jako dobry pasterz nam wszystko da, czego nam jest pożyteczne dla naszego dobra, dla naszego zbawienia, otrzymania życia wiecznego. I tak Bóg będzie też działał jak wrócimy do naszych domów. A więc ufajmy z całą naszą siłą, z całym naszym umysłem i sercem Słowu Bożemu, że Bóg jest naszym pasterzem, i niczego nam nie zabraknie w tym bieżącym roku.

Brat Johnson w swoim komentarzu do manny bardziej się skupia na rolę Pasterza wobec nas jako swoje owce. I tam podaje 23 punkty i zobaczmy, jakie zapewnienie ten wspaniały, potężny i niezmienny Pasterz daje wobec swoich owiec w tym bieżącym roku i na każdy następny rok.

SLAJD 24 –

1️⃣ Troszczy się o nas, nawet przed naszym urodzeniem

Myśl: Boża opieka nie zaczyna się w chwili chrztu czy poświęcenia, ale w Jego planie – wcześniej niż my Go poznaliśmy.

Przykład: Jak pasterz przygotowuje pastwisko, zanim pojawią się owce.

„Zanim ukształtowałem cię w łonie, znałem cię” (Jeremiasza 1:5)

SLAJD 25 –

2️⃣ Będzie nam towarzyszyć

Myśl: Bóg nie prowadzi z daleka – idzie z nami.

Przykład: Owce czują się spokojne tylko wtedy, gdy pasterz jest blisko.

Żyd. 13:5: „… Sam bowiem powiedział: Nie porzucę cię ani nie opuszczę.”

Jak będziemy posłusznimy owcami Boga, to nawet jak utracimy wszystkich przyjaciół (rodzinę cielesną, rodzeństwo, dzieci, żonę lub męża), to Bóg nie opuści nas.

SLAJD 26 –

3️⃣ Będzie nas gromadzić

Myśl: Bóg nie chce, byśmy byli samotnymi owcami.

Przykład: Rozproszone owce są bezbronne – stado daje bezpieczeństwo.

„Gdzie bowiem dwaj albo trzej są zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich.” (Mateusz 18:20)

Nas tutaj jest trochę więcej niż dwóch lub trzech, ale tutaj również Bóg nas fizycznie zgromadził. I tutaj muszę coś powiedzieć odnośnie naszych zgromadzeń i możliwości internetowych. Każdy wynalazek ludzki ma dobre strony i słabe strony. I tak też jest z przekazem internetowym tutaj lub w naszych zborach.

Pozytywna strona jest, że bracia i siostry mogą się z nami z daleko się łączyć, lub Ci, którzy są schorowani, czy mają inne doświadczenia itd.

Ale z drugiej strony te plusy są też jednocześnie tymi minusami, ponieważ taka wygoda rozleniwia. Nie chce bardziej tego wątku rozszerzać, daję to tylko braterstwu do własnego rozmyslenia.

Ale żaden ekran nie może zastąpić, uscisku dłoni, Żaden ekran nie może zastąpić, szczerej osobistej rozmowy lub uśmiechu. Żaden ekran nie może zastąpić społeczności w przerwach, przy kawie, cieście, przy posiłkach itd. To Bóg pragnie, aby swój lud się rzeczywiście zgromadzał. Pamiętajmy na początek tego wykładu, bo mogą przyjść czasy, w których to będzie mocno utrudnione.

SLAJD 27 –

4️⃣ Będzie nas podtrzymywać, gdy będziemy słabnieć

Myśl: Bóg nie odrzuca słabych – to oni najbardziej potrzebują pasterza.

Przykład: Owca, która kuleje, jest niesiona, nie bita.

„PAN podtrzymuje wszystkich, którzy upadają, i podnosi wszystkich przygnębionych.” (Psalm 145:14)

SLAJD 28 –

5️⃣ Będzie nas wołać po imieniu

Myśl: Jesteśmy dla Boga osobami, nie numerami.

Przykład: Pasterz zna każdą owcę po głosie.

„… a on woła swoje własne owce po imieniu i wyprowadza je.” (Jana 10:3)

SLAJD 29 –

6️⃣ Będzie nam zapewniać pokarm i napój

Iz. 33:15, 16: „Ten, kto postępuje w sprawiedliwości i mówi to, co prawe; […] będzie mu dany chleb i wody mu nie zabraknie.”

Tutaj chodzi głównie o okres Ucisku, ponieważ w wersecie 14 jest mowa o ogniu. I Ci, którzy wypełnią warunki, będą sprawiedliwi, owcami Boga, to im nie zabraknie chleba i wody. Głównie tutaj chodzi o symboliczny chleb i wodę, czyli pokarm duchowy, Słowo Boże od Boga. Jednak również można tutaj rozumieć podstawowe doczesne pokarmy.

SLAJD 30 –

7️⃣ Będzie nam przygotowywać naszą drogę

Myśl: Nawet trudne ścieżki są wcześniej znane Bogu.

Przykład: Pasterz sprawdza drogę, zanim poprowadzi stado.

„… i nauczę cię drogi, którą masz kroczyć …” (Psalm 32:8)

SLAJD 31 –

8️⃣ Będzie nas prowadzić po właściwych ścieżkach

Myśl: Nie każda droga, która wygląda dobrze, jest dobra.

Przykład: Owce same poszłyby w przepaść.

Jana 8:12: „Ja jestem światłością świata. Kto idzie za mną, nie będzie chodził w ciemności, ale będzie miał światłość życia.”

Kto będzie posłuszny i będzie iść za Jezusem, to takim Bóg da symbolicznego światła, że wierni będą częściowo wydarzenia tak widzieć jak Bóg. Będziemy otrzymywać aktualną prawdę, która da nam zrozumieć nasze położenie i położenie całego świata.

SLAJD 32 –

9️⃣ Będzie nam przywracać zdrowie (duszę)

Myśl: Bóg odnawia głównie wewnętrznie.

Przykład: Owca po upadku potrzebuje czasu i troski.

„Posila moją duszę …” (Psalm 23:3 początek)

SLAJD 33 –

🔟 Będzie łagodzić trudności

Myśl: Nie zawsze usuwa próby i doświadczenia, ale je łagodzi.

Przykład: Cień w dolinie daje ulgę, choć droga pozostaje.

„Wszystkie wasze troski przerzućcie na niego, gdyż on troszczy się o was.” (1 Piotra 5:7)

SLAJD 34 –

1️⃣1️⃣ Będzie nam dawać odpoczynek w zmęczeniu

Myśl: Odpoczynek jest darem duchowym.

Przykład: Owce nie położą się, jeśli nie czują bezpieczeństwa.

„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.” (Mateusz 11:28)

SLAJD 35 –

1️⃣2️⃣ Będzie nas pocieszać w utrapieniach

Myśl: Boża obecność zmniejsza ciężar cierpienia.

Przykład: Laska pasterska uspokaja owcę.

„… twoja laska [= nauki] i kij [= czynności] pocieszają mnie.” (Psalm 23:4)

SLAJD 36 –

1️⃣3️⃣ Będzie nas ostrzegać i chronić przed niebezpieczeństwem

Myśl: Dyscyplina Boża (zakazy, nakazy, zarządzenia itd.) jest ochroną, nie karą.

Przykład: Kij odstrasza drapieżniki.

„PAN będzie cię strzegł od wszelkiego zła; on będzie strzegł twojej duszy.” (Psalm 121:7)

SLAJD 37 –

1️⃣4️⃣ Będzie czuwać nad nami

Myśl: Bóg nie zasypia.

Przykład: Owce śpią spokojnie, bo pasterz czuwa.

„Oto ten, który strzeże Izraela, nie zdrzemnie się ani nie zaśnie.” (Psalm 121:4)

SLAJD 38 –

1️⃣5️⃣ Będzie chronić nasze otoczenie

Myśl: Boga charakter i usposobienie są jak twierdza, która nas chroni.

Przykład: Pasterz dba nie tylko o jednostkę, ale o warunki wokół.

„Imię PANA jest potężną wieżą, sprawiedliwy ucieka do niej i jest bezpieczny.” (Przypowieści Salomona 18:10)

SLAJD 39 –

1️⃣6️⃣ Będzie nas szkolić

Myśl: Wszyscy poświęceni uczą się ze Słowa Bożego.

Przykład: Dojrzała owca zna drogę lepiej niż młoda, ale i tak wszystkie reagują na głos pasterza.

„Niech was uczyni doskonałymi w każdym dobrym uczynku, abyście spełniali jego wolę …” (Hebrajczyków 13:21)

SLAJD 40 –

1️⃣7️⃣ Będzie nas oczyszczać z ziemskiego splugawienia

Myśl: Bóg usprawiedliwia nas przez Jezusa.

Przykład: Owca, która się pobrudziła pasterz oczyszcza.

„A jeśli chodzimy w światłości, tak jak on jest w światłości, mamy społeczność między sobą, a krew Jezusa Chrystusa, jego Syna, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu.” (1 Jana 1:7)

SLAJD 41 –

1️⃣8️⃣ Będzie nas szukać, gdy będziemy błądzić

Myśl: Bóg nie rezygnuje z zagubionych owiec.

Przykład: Jedna owca warta jest opuszczenia dziewięćdziesięciu dziewięciu.

„Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie? Kiedy ją znajdzie, wkłada na swoje ramiona i raduje się.” (Łukasza 15:4, 5)

SLAJD 42 –

1️⃣9️⃣ Będzie nas powstrzymywać od szkodzenia innym owcom

Myśl: Silni bracia nie mogą tratować słabszych braci.

Przykład: Pasterz dba o pokój w stadzie.

„I aby nikt nie wykorzystywał i nie oszukiwał w żadnej sprawie swego brata, bo Pan jest mścicielem tego wszystkiego …” (1 Tesaloniczan 4:6)

SLAJD 43 –

2️⃣0️⃣ Będzie nas odłączać od owiec należących do innych

Myśl: Prawda oddziela.

Przykład: Obce stada mają inny głos.

„A gdy wypuści swoje owce, idzie przed nimi, a owce idą za nim, bo znają jego głos. Ale za obcym [= pieniądze, ambicje, władza kleru] nie idą, lecz uciekają od niego, bo nie znają głosu obcych.” (Jana 10:4,5)

SLAJD 44 –

2️⃣1️⃣ Będzie nas wyzwalać od rąk najemników

Myśl: Fałszywi wodzowie uciekają lub objawiają się przy większych problemach, Bóg zostaje.

Przykład: Kryzys, tutaj wilk, obnaża fałszywych najemników.

„Najemnik [= źli wodzowie] ucieka, bo jest najemnikiem i nie troszczy się o owce. Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje mnie znają.” (Jana 10:13, 14)

SLAJD 45 –

2️⃣2️⃣ Będzie nas powierzać opiece dobrych pasterzy

Myśl: Bóg używa ludzi jako narzędzi.

Przykład: Starsi jako podpastrze.

„I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami;” (Efezjan 4:11)

Jeśli wierzymy, że owce Boże są we wszystkich denominacjach, to byłoby logiczne, że wobec nich spełnia tylko 22 punktu, a wobec nas, bo jesteśmy w Prawdzie 23 punkty? Nie! On ich również powierza opiece dobrych pasterzy, czy to jakiś dobry ksiądz katolicki, czy to dobry pastor ewangelicki, czy ktoś inny.

SLAJD 46 –

2️⃣3️⃣ Będzie sprawiać, że będziemy użyteczni

Myśl: Każdy poświęcony ma swoje miejsce i rolę. I przynosi dobroć i miłosierdzie.

Przykład: Jedna owca daje wełnę, inna mleko, inna potomstwo itd. – wszystko ma swój porządek.

„Zaprawdę dobroć i miłosierdzie pójdą w ślad za mną po wszystkie dni mego życia …” (Psalm 23:6)

SLAJD 47 –

Błogosławieństwa w ostatnim czasie

Czy my jako lud Boży również nie otrzymaliśmy wiele błogosławieństw od tego dobrego Pasterza? Napewno tak!

SLAJD 48 –

Mieliśmy w naszych zborach wiele badań bereańskich, gdzie mogliśmy się uczyć Jego Słowa.

SLAJD 49 –

Mieliśmy w naszych zborach i na Ucztach Duchowych wiele zebrań świadectw, na których razem się radowaliśmy i płakaliśmy.

SLAJD 50 –

Mieliśmy piękne spotkania wieczorne, na których wychwalaliśmy Naszego Pasterza

SLAJD 51 –

Mieliśmy wiele wykładów na różne tematy w naszych zborach i na Ucztach Duchowych.

SLAJD 52 –

Odwiedzaliśmy się nawzajem, wzmacnialiśmy nas w naszej służbie i otrzymywaliśmy liczne pozdrowienia.

SLAJD 53 –

Te wszystkie Uczty Duchowe, a nawet przerwy nas mocno budowały i te społeczności.

SLAJD 54 –

Wspólnie za braćmi i siostrami się modliliśmy (np. za bratem Adamem jak przechodził operacje, za rodziną brata Janusza Spadzińskiego, brata Witii Chilczuka, brata Edmunda Szmidta, brata Juliusza Walczaka …

SLAJD 55 –

za bratem Ryszardem jak był w areszcie, za rodziną braterstwa Witko i za rodziną brata Henryka Olekszego, za siostrą Asią Swadzyniak w tych ciężkich chwilach).

SLAJD 56 –

Brat Joel i brat Maciej okazali swoje poświęcenie zanurzeniem w wodzie na Uczcie Duchowej w Bydgoszczy (27 września 2025).

SLAJD 57 –

Obchodziliśmy wspólnie w naszych zgromadzeniach Śmierć Naszego Pana (31 marca 2026).

SLAJD 58 –

Końcowe myśli

Życzę miłości, zgody w zborze, nie osłabnięcia, trzymanie się ślubów poświęcenia i rozwijanie łask charakteru. A zgodnie z tym wykładem całkowitego zaufania Bogu jako te owce, naszemu Pasterzowi, i chwalenia Go za wszystkie rzeczy, które nam daje, a zwycięstwo będzie bliskie!

„A jeśliby zgrzeszył brat twój, idź, upomnij go sam na sam; jeśliby cię usłuchał, pozyskałeś brata swego.” – Mat. 18:15 (NP)

Natan i Dawid

Pierwszy przykład pochodzi z historii Dawida. Dawid popełniał w swym życiu błędy, ale jeden z nich jest szczególnie znany. Podobnie jak znana jest nagana udzielona królowi przez proroka Natana.

Chodzi o historię cudzołóstwa Dawida z Betszebą oraz zamordowania jej męża, Uriasza.

Zapisana jest ona w 2 Księdze Samuelowej w rozdziałach 11 i 12. Nie wiemy, na ile powszechna była świadomość grzechu Dawida wśród otaczających go ludzi.

Pan Bóg, który wszystko widzi, posłał proroka Natana, aby wykazać jego grzech i go strofować.

Zadanie nie było proste. Trzeba było udzielić nagany urzędującemu królowi.

Natan nie mógł być pewien, jak zareaguje człowiek posiadający pełnię władzy i będący gotów jej użyć w celu pozbycia się niewygodnego człowieka, czego dowiódł wysyłając na śmierć swego wiernego towarzysza broni – Uriasza.

Tak więc i życie Natana było zapewne zagrożone, gdy wkraczał w progi pałacu królewskiego.

Przypuszczalnie obawa przed gniewem króla i mądrość skłoniły Natana do wybrania szczególnego sposobu strofowania.

Nie wypomina on wprost grzechu Dawida, ale opowiada historię, jakby udając, że chodzi o kogoś innego, a od króla oczekuje wydania wyroku w tej sprawie.

Mogło się to wydać zupełnie normalne, gdyż król pełnił wówczas rolę najwyższego sędziego w Izraelu. W 2 Sam. 12:2-6 zapisana jest historię dwóch ludzi, których Natan poddał pod sąd Dawida:

„Bogaty miał owiec i wołów bardzo wiele; A ubogi nie miał, jedno owieczkę, jedną małą, którą był kupił i chował ją, aż urosła przy nim, także i przy dziatkach jego; z bochna jego jadała i z kubka jego pijała, i na łonie jego sypiała, a była mu jako córka.

A gdy przyszedł gość do onego męża bogatego, żałował wziąć z owiec swoich albo z wołów swoich, aby nagotował ucztę gościowi, który był do niego przyszedł: ale wziął owieczkę męża onego ubogiego i nagotował ją mężowi, który był do niego przyszedł.”

Reakcja sędziego Dawida była natychmiastowa i nie pozostawiająca żadnych wątpliwości:

„Tedy zapaliwszy się gniewem Dawid na onegoż męża bardzo, rzekł do Natana: Jako żywy Pan, że godzien śmierci jest mąż, który to uczynił; Owcę tę nagrodzi czworako, przeto iż to uczynił, a nie żałował go.”

I dopiero teraz, gdy Dawid nieświadomy, żądając zadośćuczynienia wydaje wyrok na samego siebie: „I rzekł Natan do Dawida: Tyś jest tym mężem”.

Dawid nie odpowiada obroną ani agresją ( co my zwykle robimy), ale wyznaje swój grzech słowami: „Zgrzeszyłem Panu”.

Reakcja Dawida dowodzi nie tylko jego wielkiej pokory, ale także słusznego i umiejętnego sposobu strofowania, obranego przez proroka.

Nie wiadomo, czy król zareagowałby tak samo, gdyby prorok przyszedł do niego z zarzutami skierowanymi wprost i bezpośrednio.

Szczerości wyznania Dawida dowodzi prosty fakt, że jeden z synów Betszeby, młodszy brat Salomona został nazwany imieniem proroka (1 Kron. 3:5).

Wspaniały wyraz tych uczuć znajdujemy w Dawidowym Psalmie 51, napisanym po tym, „gdy do niego przyszedł Natan prorok”.

Ciekawe, że król Dawid jeszcze dwukrotnie został zganiony przez swych podwładnych. Joab, chcąc nakłonić Dawida do przebaczenia Absalomowi, używa podobnego sposobu, jak Natan.

Historia ta opisana jest w 2 Sam. 14 rozdział.

Gdy jednak król Dawid wymagał kolejnego strofowania po policzeniu Izraela, przychodzi do niego prorok Gad i nie opowiada już żadnej historii, ale daje królowi do wyboru jeden z trzech rodzajów kary, która musi spaść na naród grzesznego króla.

W historii tych napomnień widać więc pewne stopniowanie.

Na początku Bóg stosował metody łagodne, choć nie pozbawione zdecydowania i kary, potem stopniowo zaostrza sposób przemawiania do swego przyjaciela, Dawida.

Apostoł Paweł i Piotr

Drugi przykład pochodzi z Nowego Testamentu.

„A gdy przyszedł Piotr do Antyjochii, sprzeciwiłem się mu w twarz; i był godzien nagany. Albowiem przedtem, niż przyszli niektórzy od Jakóba, wespół z poganami jadał; a gdy ci przyszli, schraniał się i odłączał, bojąc się tych, którzy byli z obrzezania.

A wespół z nim obłudnie się obchodzili i drudzy Żydzi, tak że i Barnabasz uwiedziony był tą ich obłudą.

Ale gdy zobaczyłem, że nie prosto chodzą w prawdzie Ewangelii, rzekłem Piotrowi przed wszystkimi: Ponieważ ty, będąc Żydem, po pogańsku żyjesz a nie po żydowsku, czemuż pogan przymuszasz po żydowsku żyć?” – Gal. 2:11–14

W pierwotnym Kościele bardzo żywą była kwestia, czy chrześcijanie z pogan powinni wpierw stawać się Żydami, tzw. prozelitami.

Apostoł Paweł – były faryzeusz i gorliwy propagator idei bezpośredniego związku pogan z Chrystusem bez pośrednictwa judaizmu – uważał, podobnie jak i my obecnie, że nauka judeo-chrystianizmu jest wielkim błędem, który należy aktywnie zwalczać, gdyż w rezultacie doprowadzi on do wielkiego odstępstwa.

Jak bardzo miał rację, dowodzi historia rozwoju kościoła katolickiego, który jeśli chodzi o liturgię odpuszczania grzechów i obrzędowość należy w gruncie rzeczy do nurtu judeo-chrześcijaństwa, jednak z ogromnym odstępstwem.

Nagana skierowana jest jednak przeciwko Piotrowi, który obłudnie zmienił swoje postępowanie, aby zadowolić judeo-chrześcijan.

Sposób nagany udzielonej przez św. Pawła jest dość charakterystyczny. Nie mamy wspomniane, żeby rozmawiał on wcześniej z Piotrem prywatnie.

Wydaje się, jakby pominął dwa pierwsze etapy strofowania, o których nauczał Pan Jezus, a od razu przystąpił do przedstawienia sprawy.

Nagana dla Piotra była publiczna, gdyż publiczne były skutki jego obłudnego postępowania.

Nagana miała na celu przekonanie nie tylko jego, ale i innych braci, że postawa judeo-chrześcijan jest błędna i szkodliwa. W tym przypadku celem było nie tyle pozyskanie brata, co udzielenie ogólnej lekcji wszystkim braciom.

Jak najbardziej – Św. Paweł pozyskał brata, skoro apostoł Piotr napisał w swym liście tak wspaniałe świadectwo o św. Pawle: „A nieskwapliwość Pana naszego miejcie za zbawienie wasze, jako wam i miły brat nasz Paweł według danej sobie mądrości pisał” – 2 Piotra 3:15.

„Miły brat Paweł” nie stracił brata Piotra, ale wręcz przeciwnie – pozyskał go i to może bardziej niż wtedy, gdy podawali sobie dłonie na znak zgody.

Pan Jezus i Piotr

Najwspanialsze przykłady strofowania pozostawił nam oczywiście Pan Jezus. Być może jest to kwestia osobista, ale spośród wielu sytuacji strofowania, jedna przemawia najmocniej.

Jest to rozmowa Pana Jezusa z Piotrem nad jeziorem Genezaret po zmartwychwstaniu. Historię tę zanotował św. Jan:

„A gdy obiad odprawili, rzekł Jezus Szymonowi Piotrowi: Szymonie Jonaszowy, miłujesz mię więcej niżeli ci? Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże baranki moje. Rzekł mu zasię po wtóre: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?

Rzekł mu: Tak jest, Panie! ty wiesz, że cię miłuję. Rzekł mu: Paśże owce moje. Rzekł mu po trzecie: Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?

I zasmucił się Piotr, że mu po trzecie rzekł: Miłujesz mię? I odpowiedział mu: Panie! ty wszystko wiesz, ty znasz, że cię miłuję. Rzekł mu Jezus: Paśże owce moje.” – Jan 21:15–17

Po pierwszym przeczytaniu tej historii mógłby ktoś w zasadzie zapytać: I gdzie tu jest strofowanie. Jezus pyta tylko Piotra, czy ten go miłuje. Ale dlaczego powtarza to pytanie aż trzy razy? Dlaczego przy trzecim razie Piotr się zasmucił?

Pamiętamy św. Piotra: „Choćby się wszyscy zgorszyli z ciebie, ja się nigdy nie zgorszę.” „Choćbym z tobą miał i umrzeć, nie zaprę się ciebie” (Mat. 26:33–35).

Potrzeba było zaledwie kilku godzin, by Piotr przekonał się, ile były warte jego słowa. Wiemy, że po zmartwychwstaniu Pan ukazał się Piotrowi osobiście (Łuk. 24:34; 1 Kor. 15:5). O czym wtedy rozmawiali, nie jest napisane.

I tu możemy zadać pytanie :  Czy Pan Jezus wypomniał przyjacielowi chwilę słabości na dziedzińcu arcykapłana?

Gdy potem zgodnie z zaleceniem Pana udali się do Galilei, Piotr pierwszy, jak zwykle, zaproponował: „Idę ryby łowić”.

Lepiej zajmijmy się tym, co umieliśmy dobrze robić, powróćmy do codzienności, Pana z nami nie ma.

I wtedy Pan pokazuje im, że odtąd bez Jego wsparcia nawet w ziemskich sprawach nie zaznają powodzenia.

A gdy już wszystko minęło, gdy zjedli złowione ryby Pan pyta Piotra: „Szymonie Jonaszowy, miłujesz mię więcej niżeli ci?”

Ależ tak, Panie, jakże mogłoby być inaczej. Oczywiście, że miłuję Cię najwięcej ze wszystkich ludzi na ziemi.

Zawsze Cię miłowałem, i to jeszcze jak Cię miłowałem. Jaka ulga zapanowała w sercu Piotra. A więc Pan nie ma mi już za złe, że się go zaparłem.

Po kilku chwilach Pan zapytał raz jeszcze: „Szymonie Jonaszowy! miłujesz mię?”. Ależ tak, Panie, ty wiesz, że Cię miłuję.

Dlaczego pyta po raz drugi, dlaczego mnie nie porównuje do innych? Gdy pytanie padło po raz trzeci, w oczach Piotra pojawiły się łzy.

Oczywiście, Pan Jezus wszystko wiedział. Wiedział, co działo się w sercu Piotra i dlatego nie groził palcem,  ale pytał czy miłość jest rzeczywiście tak silna jak jego słowa.

Stąd być może wynikał smutek Piotra i świadomość, że Pan nawiązuje do jego trzykrotnego zaparcia się.

Długo można by jeszcze zastanawiać się nad tym wspaniałym przykładem strofowania, które nie pozbawiało nadziei, nie zabijało uczuć, ale stopniowo prowadziło grzesznika do uświadomienia sobie swej słabości.

To jest strofowanie, któremu nigdy nie dorównamy, ale warto go dobrze znać, aby ono oświetlało nam nasze działania, których celem ma być pomoc, a nie wymierzanie sprawiedliwości.

Strofowanie króla

Na podstawie tych trzech przykładów można stwierdzić, że sposób strofowania uzależniony jest nie tylko od tego, kim jest grzesznik, ale też od rodzaju grzechu i stanu grzesznika w danym momencie.

Pierwszą grupę ludzi, strofowaniu których powinna towarzyszyć szczególna ostrożność, określiliśmy mianem „króla”.

Są to ludzie, którzy stoją od nas wyżej, mają nad nami przewagę, zasługują na nasz szacunek. W naszym środowisku należą do tej grupy przede wszystkim osoby starsze wiekiem i starsi zborowi. Co do obu tych grup mamy wyraźne pouczenia, jak należy strofować:

„Starszemu nie łaj, ale jako ojca napominaj, młodszych jako braci, starsze niewiasty jako matki, młodsze jako siostry, ze wszelaką czystością.”

„Przeciwko starszemu nie przyjmuj skargi, chyba za dwoma albo trzema świadkami.” – 1 Tym. 5:1–2,19

Te ważne uwagi św. Pawła odnoszą się do sposobu strofowania.

Pokora jest w tym przypadku niezwykle ważna, ale i mądrość, która pomogła Natanowi znaleźć właściwy sposób strofowania.

Czasami oddanie komuś należnego szacunku, odwołanie się do jego urzędu może przełamać opór w przyjęciu uwagi ze strony młodszego brata czy siostry.

Czasami może pomóc przedstawienie problemu, który dostrzegamy u brata, jako swego własnego.

Na pierwszy rzut oka mogłoby nam się wydawać, że pójście do starszego brata i zapytanie go o radę, podając jego problem jako swój własny, jest obłudą i brakiem szczerości.

Ale pamiętajmy, że brutalna dosłowność w wielu przypadkach też do niczego nie prowadzi. Może więc, jeśli mamy coś zrobić, lepiej skorzystać z wypróbowanych wzorów biblijnych.

Może jak Natan warto przedstawić grzech jako problem innego człowieka, a dzięki temu brat starszy nie poczuje się nagi i obnażony przed innymi.

Może za kilka dni spotkamy się z nim jeszcze raz i usłyszymy takie słowa: „A wiesz, gdy przyszedłeś do mnie ze swoim problemem, to sobie uświadomiłem, że ja robię dokładnie to, co sam przed tobą osądziłem za zło.     Chyba Pan cię do mnie posłał, żeby mi uświadomić mój grzech”.

Oddanie grzesznikowi choćby części udziału w osądzeniu własnego grzechu pozbawia strofowanie charakteru wymierzania sprawiedliwości.

Czasem możemy się czuć osądzeni przez komentarz Manny. Strofowaniem może być wypowiedź w wykładzie czy pytanie w badaniu.

Zauważcie jednak, że jeśli tylko poczujemy, że ktoś mówi to w wyraźnym odniesieniu do nas, to natychmiast przyjmujemy postawę obronną, a co gorsza atakującą.

W tym sposobie strofowania ważne jest, aby w żadnym przypadku nie nasuwać skojarzeń z konkretną osobą, aby pozwolić jej samej współpracować w dziele osądzenia własnego grzechu.

Strofowanie brata

Zupełnie inaczej wygląda sprawa, gdy grzech zaczyna zataczać coraz szersze kręgi i zagrożony jest nie tylko grzesząca osoba, ale i wszyscy, którzy ją słuchają i jej ulegają.

Niektórzy wywołują presję na innych przez styl mowy i swoją osobowość.

Wtedy trzeba zgodnie z doradą apostoła zgromić niebezpieczne grzechy publicznie: „A tych, którzy grzeszą, strofuj przed wszystkimi, aby i drudzy bojaźń mieli.” – 1 Tym. 5:20

W takim jednak przypadku trzeba być bardzo ostrożnym i konkretnym ( o tym mówiłem w cz.1).

Nie wolno zostawiać niedomówień. Trzeba mieć odwagę powiedzieć wszystko do końca.

Strofowanie przyjaciela

To, co wynika z reguły strofowania podanej przez naszego Pana (18 rozdz. Mateusza), dotyczy właściwie jedynie trzeciego rodzaju strofowania – strofowania przyjaciela.

Tutaj też mamy największe pole do popisu. Nasze kontakty z braćmi, przyjaciółmi w Panu nie są bynajmniej idyllą.

Czasem zdarzają się między nami nieporozumienia i konflikty. Celowo albo nieświadomie wyrządzamy sobie krzywdę przez brak reakcji w danej sprawie, a wtedy bardzo potrzebna jest nam umiejętność strofowania,  taka, jaką pokazał Pan Jezus.

Umiejętność oceny grzechu i stanu serca błądzącego przyjaciela. Czy trzeba na niego krzyczeć: Idź precz szatanie, czy też po kilku dniach łagodnie pytać: Miłujesz ty mnie, bracie ?

Między tymi sposobami rozpościera się cała gama możliwości, np. rozmowy, spojrzenie, gest, wymowne milczenie.

To sprawa osobistej oceny i umiejętności. Niech nam się nie wydaje, że strofowanie musi polegać na tym, że przychodzimy do brata, chrząkamy dwa razy i mówimy: Słuchaj, bracie, popełniłeś grzech i ja tu przyszedłem ci na to zwrócić uwagę. Ale kto wie, może to i dobry sposób.

W tej kwestii możemy udzielić tylko jednej rady: Patrzmy na Jezusa, bo On zastawił nam wiele wspaniałych przykładów.

Bądźmy czuli, aby właściwie ocenić stan serca brata i nade wszystko: nie dajmy się ponieść emocjom. One są bardzo złym doradcą. I bądźmy bardzo ostrożni i to nie tylko ze względu na dobro brata ale i swoje własne.

Na koniec przeczytajmy słowa apostoła Pawła z Listu do Galacjan 6:1: „Bracia! jeźliby też człowiek zachwycony był w jakim upadku, wy duchowni: naprawiajcie takiego w duchu cichości, upatrując każdy samego siebie, abyś i ty nie był kuszony.”

Nie kuśmy i nie dajmy się kusić, ale miłością zakrywajmy grzechy jedni drugich.