Poznań, 19 lipca 1946 r.

„Skromne obiady przyrządzano na wsiach dla wszystkich w jednym kotle, a w miastach kwaterowano i goszczono w swoich domach. W takich warunkach rozwijała się wzajemna ofiarność, duch miłości i pogłębiały się duchowe więzy ludu Bożego w Polsce. Dobry przykład szedł z góry. Dzieci nie witały Johnsona recytacją wierszy i kwiatami. W Lublinie gościł i nocował w jednopokojowym mieszkaniu z trzyosobową rodziną Sadowskich.”

„Pierwotnym, podstawowym założeniem zjazdów krajowych, w sukurs literaturze, było wyjaśnianie zarysów poselstwa Teraźniejszej Prawdy. Jaką wiedzę prezentowali i przekazywali słuchaczom pielgrzymi, dowiódł tego Johnson w swych wielokrotnych doktrynalnych usługach na konwencjach w Polsce. Jeżeli ktoś miał trudności w rozumieniu treści, w zebraniu pytań otrzymywał wyczerpujące wyjaśnienia. (…) O wewnętrznej potrzebie korzystania z przywileju uczestniczenia na konwencjach, świadczą opisy osób podążających na nie nieraz ponad 200 km pieszo, na rowerach i furmankami. W miastach nie czekały na nich noclegi w hotelach, ale jak [niektórzy] we Lwowie: spanie na strychu na rozścielonych gazetach i kartonach. Podobnie było z wyżywieniem, chociaż na wsiach gorący posiłek z jednego kotła był zapewniony i spanie w stodołach na sianie.

Godna upamiętnienia jest posługa s. Gajdowej z Bełżca, znanej z nadzwyczajnej gościnności, która wypieki i różne produkty jej rąk i serca, przywiozła dla uczestników konwencji lwowskiej. Ten przypadek nie był odosobniony, bo za nim jawi się w nieodległej historii cała plejada braci i sióstr z ogromnym poświęceniem, w prymitywnych warunkach przygotowujących gościnę dla uczestników. Niestety to już historia, bo kto dziś zechciałby się tak trudzić? Takie i tym podobne drobne ofiary „maści szpikanardowej” uzupełniały wykłady, stąd bez przesady mogły być zwane „duchowymi ucztami”.

Do Jana Kuca 26 maja 1937 r. na temat programu [konwencji] Johnson pisał: „Musimy mieć więcej zebrań świadectw na naszych konwencjach. Każde popołudnie od 14 do 15 godziny chcemy mieć zebranie świadectw. Każde ranne zebranie powinno się zacząć śpiewem, odczytaniem Ślubu i Manny oraz modlitwą; potem śpiew aż do rozpoczęcia się wykładu. Tekstem przewodnim świadectw będzie werset Manny przypadający na ów dzień. Przed każdym wieczornym zebraniem powinno być 30 min. śpiewu. Trzy wykłady wystarczą braciom”.

Jak pisał brat Johnson w sprawozdaniu w  1946 roku: „Na wszystkich konwencjach, każdego dnia wygłaszano trzy wykłady i [odbywały się] dwa zebrania świadectw (…) zebrania pytań wykazały poważne badanie Słowa Prawdy (…) zgłodniali zostali nakarmieni i orzeźwieni Słowem i Duchem Bożym (…)” (TP 1946, s. 85)

Konwencja – Lwów, rok 1934, na środku siedzi brat Johnson

_____
Wynotowane z „Historii badaczy Pisma Świętego”, tom V (Juliana Grzesika).

Zobacz inne świadectwa.

„Jestem pielgrzymem, który idzie…” (fot. keithmathison.org)

W niedawnym wykładzie „Czy słyszysz melodię poranka?” wspomnieliśmy o tym, jak bardzo wzruszył pastora Paula S.L. Johnsona fakt, że biedni polscy bracia szli na nabożeństwo, w którym brał udział, około 70 mil pieszo, bo nie stać ich było na żaden transport.

Wspomnieliśmy, że może chodzi o 70 kilometrów, bo trudno nam było sobie wyobrazić więcej. Jednak niesłusznie. Z poniższego „Sprawozdania brata Johnsona z podróży pielgrzymskiej do Europy w 1933 r.” wynika, że niektórzy szli w ten sposób nawet do 100 kilometrów w jedną stronę.

Cytujemy za TP nr 511, zima 2009, s. 72:

„Po dwudniowym pobycie w Niemczech, 9 lipca [1933 r.] przyjechaliśmy do Polski, a wyjechaliśmy 24 lipca po południu. Odbyło się tam osiem konwencji, każda po trzy dni, choć my byliśmy obecni tylko na dwóch dniach każdej z nich. W naszych polskich konwencjach wzięło udział prawie 2500 różnych braci; niektórzy z nich odbyli długie podróże pieszo, by być na konwencji, a jeden z nich, katolik, który dopiero zaczynał poznawać Prawdę, musiał przejść na piechotę 96 km w każdą stronę, aby wziąć udział w konwencji. Nasi polscy bracia znajdują się w dużych prześladowaniach wykonując aktywną pracę dla Pana, czego dowodem jest 106 osób ochrzczonych w okresie od czerwca do 6 sierpnia. Poza tym 12 braci francuskich symbolizowało swoje poświęcenie 14 sierpnia. W Polsce pewien detektyw, podżegany przez sędziego nienawidzącego lud Prawdy, bardziej gorliwy niż zorientowany, wniósł przeciwko nam oskarżenia o bycie komunistycznym agitatorem, lecz z jakiegoś powodu nie doszło do postawienia zarzutów i nie niepokojono nas więcej, poinformowano nas jedynie, że żąda się od nas wyjaśnień, o które nigdy więcej nie poproszono. Pan wielce pobłogosławił pracę w Polsce, a my mamy wiele wspomnień z poprzednich społeczności z tamtejszymi braćmi. Przeprowadziliśmy tam 40 usług w ciągu 16 dni, średnio po pięć w każdych dwóch dniach.”

_____
Zobacz inne świadectwa.

Życzymy Wam pięknego lata spędzonego blisko Pana Jezusa Chrystusa i Jego spraw. Pozostawiamy Wam słowa Psalmu 16:8, bo gdzie Bóg jest na pierwszym miejscu, tam wszystko jest na właściwym miejscu.

Póki co zachęcamy do:

• odsłuchania najnowszych nagrań wykładów
• zapoznania się z pięknymi pieśniami chrześcijańskimi
• obejrzenia prezentacji na temat odkupienia
• zobaczenia filmu o celu misji Jezusa Chrystusa

Pokój Wam, drodzy internauci, do zobaczenia!