Przede mną jest wieczność daleka,

pode mną otwiera się grób,

a życie tak szybko ucieka

wśród walki, szamotań i prób (Pieśni Brzasku Tysiąclecia nr 471)

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 8 czerwca 2025 r.

Temat, który dotyczy każdego.

Jest temat, który dotyczy/dotyka każdego z nas. Wierzącego w Boga Biblii i ateisty, wierzącego w bogów pogańskich, a także niezdecydowanego w swych wierzeniach. Porusza on serca i umysły ludzi, rozpala wyobraźnię, nadaje lub odbiera sens życiu, budzi lęk, przypomina o ludzkiej bezradności  wobec niego. Tym tematem jest śmierć, umieranie.

Uświadamia znikomość rzeczy posiadanych przez człowieka

Ktoś napisał:

Śmierć człowieka, zwłaszcza moja śmierć, to najbardziej doniosłe wydarzenie jakie przydarza się w życiu. Jawi się ona jako nieuchronny koniec wszelkiego możliwego doświadczenia, ustanie jakiejkolwiek relacji, kres wspomnień i nadziei. Wywołuje ona u żyjących najrozmaitsze reakcje, by wymienić chociażby takie jak: fascynacja, trwoga, stres, przyzwolenie, chęć oswojenia. Każda z nich może być poddana analizie, każda też ukaże śmierć w innym aspekcie. W proponowanym artykule autor wskazuje na jeszcze inną reakcję, a jest nią przeżycie lęku. Wydaje się, że jest to przeżycie o charakterze kluczowym, zarówno kiedy myślę o niej jako czymś, co może w każdej chwili dotknąć mnie samego, jak i wtedy, gdy uświadamiam sobie, że możliwe jest odejście bliskiej czy chociażby znanej mi osoby

Obecność w twórczości człowieka

Nic dziwnego, że temat ten pojawia się w rozprawach filozoficznych, w literaturze, w pieśniach religijnych i nie tylko religijnych, w przysłowiach i dowcipach, w każdej klepsydrze ( Ze smutkiem informuję…), w każdym nekrologu. Temat, który wywołuje płacz, zadumę, poszukiwanie powodu, celu, czy sensu życia i umierania.

Ludzie wypracowali różne sposoby ucieczki od tego trudnego tematu, tzw. oswajanie się ze śmiercią

Humorystyczne traktowanie ( próba pokonania śmierci śmiechem, dowcipy na ten temat): Łagodzi lęk i ból, przed samym umieraniem i przed tym, co będzie potem.

– Mógłby pan stanąć dalej z tym papierosem? Pan wie, że palenie może być przyczyną śmierci?
– Dokładnie tak jak zwracanie uwagi nieznajomym.

 Spotyka się dwóch kumpli, jeden z zaczyna się chwalić:
– Do końca życia mam zapewnione środki do życia i nie muszę pracować…
– Super, świetnie! To dużo zarobiłeś.
– … o ile umrę w przyszły piątek.

W poezji:

O śmierci bez przesady

Autorka: WISŁAWA SZYMBORSKA

Nie zna się na żartach,
na gwiazdach, na mostach,
na tkactwie, na górnictwie, na uprawie roli,
na budowie okrętów i pieczeniu ciasta.

W nasze rozmowy o planach na jutro
wtrąca swoje ostatnie słowo
nie na temat.

Nie umie nawet tego,
co bezpośrednio łączy się z jej fachem:
ani grobu wykopać,
ani trumny sklecić,
ani sprzątnąć po sobie.

Zajęta zabijaniem,
robi to niezdarnie,
bez systemu i wprawy.
Jakby na każdym z nas uczyła się dopiero…

Różne obrazy śmierci – personifikacja

Poetyckie rozważania o śmierci:

Człowiek umiera… Znowu za szybko!
Człowiek umiera… Razem z nim wszystko.
Tylko wspomnienia po nim zostają,
Które wciąż mgliste z czasem się stają,
Których tak wiele, jednak za mało…
Znowu za szybko wszystko się stało!
Czasu nie było na pożegnanie…
Teraz zostało tylko płakanie […].

 I jeszcze raz wierszem:

A kiedy przyjdzie także po mnie
Zegarmistrz światła purpurowy,
By mi zabełtać błękit w głowie,
To będę jasny i gotowy.
Spłyną przeze mnie dni na przestrzał,
Zgasną podłogi i powietrza.
Na wszystko jeszcze raz popatrzę
I pójdę nie wiem gdzie, na zawsze”.

_{„Zegarmistrz światła”, Bogdan Chorążuk}

(Posłuchaj nagrania tego wierszu w wykonaniu Tadeusza Woźniaka) 

Hieronim Morsztyn, „Czas”

Wszystko idzie za czasem,
Jam żyw, a śmierć za pasem.
Jeden w łódź, drugi z łodzi,
Ten kona, ów się rodzi.

A zbiór ojca skąpego
Z rąk potomka hojnego
W cudzy się dom obraca;
Ów zbierał, ten utraca.

We mgnieniu oka ginie,
Kto się śmierci nawinie.
A któż taki na świecie,
Co ten węzeł rozplecie?

Są granice wszystkiego,
Cokolwiek szerokiego
Ponoszą kraje świata,
Każdą rzecz kończą lata.

Maciej Krzyżan, trach bach

trach

bach

dane osobowe

tracą ważność –

imię i nazwisko

miejsce zamieszkania

trach

bach

nie ma

właściciela

tylko znak zapytania

na nieboskłonie

Tematem tym zajmuje się także Biblia w obu swych częściach – Testamentach

Mówi o postawach człowieka wobec śmierci:

Biblia ukazuje różne postawy człowieka wobec śmierci, od pełnej rezygnacji, pesymizmu, po pozytywne poniekąd ustosunkowanie się do niej, zwłaszcza u św. Pawła: „Pragnę odejść, a być z Chrystusem” (Flp 1,23).

Śmierć może nie robić na człowieku większego wrażenia, gdy dożył podeszłego wieku, w szczęśliwości i jest „syty życia”. Inaczej, gdy zabierze młodego człowieka ( synowie wdów w ST i NT).

(Rdz 25,8).

A gdy Abraham dożył lat stu siedemdziesięciu pięciu,  zbliżył się kres jego życia i zmarł w późnej, lecz szczęśliwej starości, syt życia, i połączył się ze swoimi przodkami. 

2Krn 24,15

Potem zestarzał się Jojada i syty życia zmarł, mając lat sto trzydzieści.

Zdarza się, iż człowiek dotknięty cierpieniem na próżno na śmierć czeka

(Hi 3,21).

Po co się daje życie strapionym,
istnienie złamanym na duchu,
co śmierci czekają na próżno,
szukają jej usilniej niż skarbu;

A nawet się o nią modli, ponieważ wydaje mu się ona lepsza aniżeli życie

(Jon 4,3).

Teraz, Panie, zabierz mi, proszę, moje życie, albowiem lepsza dla mnie śmierć niż życie.

Wyjaśnia przyczyny, powody umierania człowieka (geneza, rola Szatana)

1 Kor. 15:21, 22;

Ponieważ bowiem przez człowieka [przyszła] śmierć, przez Człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie.I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni

1 Mojż. 2: 17;

ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz

Szatan – 1Mojż. 3:4;

Wtedy rzekł wąż do niewiasty: «Na pewno nie umrzecie! 5 Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło.

pierwsza śmierć w rodzinie ludzkiej 1 Mojż. 4:8

Kain zwrócił się do swego brata, Abla. A gdy byli na polu, Kain rzucił się na swego brata, Abla, i zabił go.

Potwierdza powszechność śmierci:

1 Król.2:1,2;

 Kiedy zbliżył się czas śmierci Dawida, wtedy rozkazał swemu synowi, Salomonowi, mówiąc: Ja wyruszam w drogę [przeznaczoną ludziom na] całej ziemi. Ty zaś bądź mocny i okaż się mężem!

Joz. 23:14;

Ja sam muszę teraz pójść drogą, którą idą wszyscy, a wy zrozumcie to całym sercem i całą duszą swoją, że ze wszystkich wspaniałych obietnic, które dał wam Pan, Bóg wasz, ani jedna nie zawiodła: wszystkie wam się spełniły; żadna z nich nie okazała się próżna.

Ezech. 31:14

(…)Ponieważ wszyscy zostali poddani śmierci,
wejdą do krainy podziemnej,
do grona tych ludzi,
którzy zeszli do dołu.

Mówi o stosunku Boga do śmierci człowieka, sprawiedliwość i miłość;

Ezech. 18: 32

Ja nie mam żadnego upodobania w śmierci – wyrocznia Pana Boga. Zatem nawróćcie się, a żyć będziecie.

Wyjaśnia cel i sens umierania

Izaj. 48:17

Tak mówi Pan, twój Odkupiciel,
Święty Izraela:
Ja jestem Pan, twój Bóg,
pouczający cię o tym, co pożyteczne,
kierujący tobą na drodze, którą kroczysz.

Jezus z tego, co cierpiał nauczył się posłuszeństwa.

Wyjaśnia, czym jest umieranie – cytat zawierający poglądy rzymsko katolików:

Poglądy na śmierć, i los pośmiertny człowieka wiążą się przede wszystkim z koncepcją istoty i egzystencji ludzkiej. Ludności dawnego Izraela była obca idea platońska czy arystotelesowska o złożoności człowieka z ciała i niematerialnej duszy. Stąd też w starszych tekstach biblijnych nie porusza się kwestii złożoności istoty ludzkiej z dwóch elementów konstytutywnych – ciała i duszy, które w chwili śmierci ulegają ostatecznemu od siebie oddzieleniu, przy czym zgon obejmowałby właściwie tylko krótką chwilę: wyjście duszy z ciała (exitus). Według ujęć starożydowskich człowiek bowiem tworzy raczej całość, jedność ontyczną (nefesz), którą wprawdzie tłumaczy się często jako „dusza”, jednak pojęciowo dokładniejszy byłby dla niej termin „istota żyjąca”, „osoba”, albo nawet „człowiek”.

Odpowiednio do takiej antropologii biblijnej śmierć następuje w wyniku utraty, uchodzenia czy upływu sił witalnych, substancji życiowej, ustania wydolności psychofizycznej, niemożności wykonywania ruchów i istotnych funkcji życiowych, zwłaszcza z chwilą ustania oddychania. Powoduje ona bezsilność, wygaśnięcie aktywności, bezwład, dezintegrację. Śmierci nie traktowano jednak jako zjawiska „granicznego”: ujmowano ją raczej jako stopniowy odpływ mocy, życia; stąd o umierającej Racheli powiedziano, iż „życie z niej uchodziło, bo konała” (Rdz 35,18), albo że „gaśnie matka siedmiu synów” (Jr 15,9). Ostatecznie człowiek umiera, gdy wydaje z siebie ostatnie westchnienie i tchnienie (Hi 11,20; Jr 15,9), albo gdy para wznosi się nad jego przelaną krwią, która uchodzi za nośnik siły witalnej, gdyż „życie wszelkiego ciała jest we krwi jego” (Kpł 17,14; Pwt 12,23).

Chciałbym tutaj dodać, że takiego pojmowania człowieka i jego śmierci nie usłyszymy w kościele, na kazaniu lub na lekcjach religii.

Mateusza 10:28

Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy. Bójcie się raczej tego, który może i duszę, i ciało zatracić w piekielnym ogniu.

Mówi o różnych rodzajach śmierci

Ukazywana jest śmierć zwykła – mówimy o niej Adamowa, ale też śmierć wartościowa, altruistyczna, bohaterska, na polu chwały; szczególną uwagę Nowy Testament poświęca śmierci zbawczej Chrystusa oraz ofiarniczej śmierć Jego naśladowców.

Jan 11:23-26

Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie». Marta Mu odrzekła: «Wiem, że powstanie z martwych w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym». Powiedział do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?

Rzymian 14:8

Bo jeśli żyjemy, dla Pana żyjemy, jeśli umieramy, dla Pana umieramy. Dlatego czy żyjemy, czy umieramy, należymy do Pana.

I Tesaloniczan 4:16-17

Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem archanioła i dźwiękiem trąby Bożej zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, którzy pozostaniemy żywi, razem z nimi będziemy porwani w obłoki, w powietrze, na spotkanie Pana, i tak zawsze będziemy z Panem.

Filip. 1:21

Dla mnie bowiem życie to Chrystus, a śmierć to zysk.

2Tym. 2:11

Wiarygodne to słowa.
Jeśli bowiem z nim umarliśmy,
z nim też będziemy żyć.

Mówi, jak na śmierć reagują wierzący

Psalm 23:4

Choćbym nawet chodził doliną cienia śmierci,
zła się nie ulęknę, bo ty jesteś ze mną;
twoja laska i kij pocieszają mnie.

Nazywa śmierć snem – tak w Starym, jak i Nowym Testamencie

Śmierć jest snem. Biblia mówi: „A nie chcemy, bracia, abyście byli w niepewności co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili, jak drudzy, którzy nie mają nadziei.” 1 Tes 4,13 BW

To powiedział, a potem rzekł do nich: Łazarz, nasz przyjaciel, zasnął; ale idę zbudzić go ze snu. Tedy rzekli uczniowie do niego: Panie! Jeśli zasnął, zdrów będzie. Ale Jezus mówił o jego śmierci; oni zaś myśleli, że mówił o zwykłym śnie. Wtedy to rzekł im Jezus wyraźnie: Łazarz umarł.” J 11,11-14 BW

Daniel twierdzi, że umarli śpią: A wielu z tych, którzy śpią w prochu ziemi, obudzą się, jedni do żywota wiecznego, a drudzy na hańbę i wieczne potępienie. Dn 12,2 BW

Mówi, co nas czeka po śmierci – nie reinkarnacja, nie życie w jakimś wymiarze, ale stan nieistnienia

Czy umarli mają świadomość i wiedzą o czymkolwiek? Biblia mówi: „Wiedzą bowiem żywi, że muszą umrzeć, lecz umarli nic nie wiedzą i już nie ma dla nich żadnej zapłaty, gdyż ich imię idzie w zapomnienie. Zarówno ich miłość, jak ich nienawiść, a także ich gorliwość dawno minęły; i nigdy już nie mają udziału w niczym z tego, co się dzieje pod słońcem… Na co natknie się twoja ręka, abyś to zrobił, to zrób według swojej możności, bo w krainie umarłych, do której idziesz, nie ma ani działania, ani zamysłów, ani poznania, ani mądrości.” Koh 9,5-6;10 BW

Mówi o roli zmartwychwstania

Śmierć nie kończy wszystkiego! Biblia mówi: „Ożyją twoi umarli, twoje ciała wstaną, obudzą się i będą radośnie śpiewać ci, którzy leżą w prochu, gdyż twoja rosa jest rosą światłości, a ziemia wyda zmarłych.” Iz 26,19 BW

Co Jezus obiecał tym, którzy umierają? Biblia mówi: „Z ręki grobu wybawię ich, od śmierci wykupię ich…” Oz 13,14 BG

Moc zmartwychwstania pochodzi od Chrystusa. Biblia mówi: „Skoro bowiem przyszła przez człowieka śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.” 1 Kor 15,21-22 BW

Dlaczego Bóg wydał światu Swojego Syna? Biblia mówi: „Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.” J 3,16 BW

Wszyscy ludzie zmartwychwstaną, zarówno dobrzy jak i źli. Biblia mówi: „Nie dziwcie się temu, gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą ci, co dobrze czynili, by powstać do życia; a inni, którzy źle czynili, by powstać na sąd.” J 5,28-29 BW

Sprawiedliwi zmartwychwstaną podczas powtórnego przyjścia Chrystusa. Biblia mówi: „Gdyż sam Pan na dany rozkaz, na głos archanioła i trąby Bożej zstąpi z nieba; wtedy najpierw powstaną ci, którzy umarli w Chrystusie, potem my, którzy pozostaniemy przy życiu, razem z nimi porwani będziemy w obłokach w powietrze, na spotkanie Pana; i tak zawsze będziemy z Panem.” 1 Tes 4,16-17 BW

I powiedział do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył. A każdy, kto żyje i wierzy we mnie, nigdy nie umrze. Czy wierzysz w to?

I Koryntian 15:22:

Jak bowiem w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.

1Kor. 15:21

Skoro bowiem śmierć przyszła przez człowieka, przez człowieka przyszło też zmartwychwstanie umarłych.

Zapewnia, że przyjdzie czas unicestwienia samej śmierci: Ostatni nieprzyjaciel – śmierć będzie zniszczona

Obj. 21: 3-4 I usłyszałem donośny głos z nieba: Oto przybytek Boga jest z ludźmi i będzie mieszkał z nimi. Oni będą jego ludem, a sam Bóg będzie z nimi i będzie ich Bogiem. I otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu, i śmierci już nie będzie ani smutku, ani krzyku, ani bólu nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły.

Gdy zło w tym śmierć, umieranie spełnią swą funkcję, nauczą człowieka zależności od Boga, wartości dobra – jako skutku posłuszeństwa i wartości zła- skutku grzechu.

Wykład wygłoszony przez brata Dawida Stopińskiego; nabożeństwo zboru Pana w Bydgoszczy, 16.10.2022 r.

Dopiero druga połowa XIX wieku przyniosła kilka ważnych zmian.

Wielki udział w nich miała Wielka Brytania. A mogła mieć w nich udział w wyniku pewnych głębokich doświadczeń. Wymienię główne:

1. wielka epidemia dżumy w XIV wieku która nieodwracalnie zmieniła strukturę społeczną Europy
2. era odkryć geograficznych na przełomie XV i XVI w, które wpłynęły na zmianę sposobu myślenia Europejczyków
3. działalność reformatorów religijnych w XVI i XVII wieku, które zaczęły uwalniać umysły mieszkańców Europy ze średniowiecznych przesądów i kłamstw.
4. odłączenie się w XVI wieku od sfery imperium rzymskiego zarządzanego przez papiestwo (chcące osiągnąć konsolidację i jedność wszystkich narodów europejskich), co stopniowo uwolniło innowacyjność Brytyjczyków
5. rewolucja przemysłowa w XVII wieku, która zaczęła zmieniać strukturę społeczną (powstała klasa robotnicza)
6. metodystyczny ruch odrodzeniowy w XVIII wieku, który w olbrzymi sposób wpłynął na moralność i etykę społeczeństwa angielskiego, i skanalizował niezadowolenie ludzi, pozwalając Wielkiej Brytanii uniknąć rewolucji (jaka wybuchła np. we Francji).
7. skomunikowanie narodów świata poprzez działalność Brytyjskiego i Zagranicznego Towarzystwa Biblijnego
8. ogromny rozwój edukacji towarzyszącej i narastającej z tymi wszystkimi zjawiskami, a szczególnie działalnością misyjną Towarzystw Biblijnych.
9. rozwój imperium brytyjskiego prowadzący do ukształtowania niemal globalnej gospodarki rynkowej

Zatem Imperium Brytyjskie przyniosło narodom: Pismo Święte w narodowych językach z jej etyką i moralnością, powszechną edukację, uprzemysłowienie, podział na świat pracy i kapitału oraz nowe problemy z tego wynikające: gospodarkę rynkową, kapitalizm i socjalizm.

Drugim wielkim udziałowcem zmian sytuacji i porządku społecznego jest rewolucja francuska z końca XVIII wieku. Jej najszybszym efektem były zbrojne koalicje przerażonych konserwatywnych władców europejskich, chcących zatrzymać lud Francji, odwrócić zmiany, i nie pozwolić rozlać się rewolucyjnym ideom. W rezultacie pewien niewysoki francuz, imieniem Napoleon, wraz z przeorganizowanym na nowy sposób społeczeństwem francuskim przebudował niemalże całą Europę. Jednym z jego najbardziej kluczowych czynów było militarne uderzenie w samo serce dotychczasowej struktury europejskiego ładu – najazd na Rzym, uwięzienie papieża, i likwidacja państwa Kościelnego. Choć ono się jeszcze odradzało, ograniczenie i polityczny upadek papiestwa miał być trwałym, a w końcu państwo Kościelne zostało zlikwidowane w 1870 roku. Papież ogłosił się więźniem Watykanu, a papiestwo utraciło swój dotychczasowy wpływ na kształt porządku społeczno-religijnego. Ten właśnie rok, historycy uważają za szczególny początek przyspieszenia zmian społecznych, które rozpoczęły się od rewolucji francuskiej.

Trzecim katalizatorem zmian była powszechna bieda i głód, które pobudzały serca społeczeństwa do coraz głośniejszego żądania zmian, przebudowy systemu społecznego, uwolnienia narodów. W połowie XIX wieku przetoczyła się przez Europę fala ludowych zrywów rewolucyjnych i narodowych, którą nazwano Wiosną Ludów.
Z pewnością mówią wam coś takie nazwiska jak: Giuseppe Garibaldi, Józef Bem, Franciszek Jan Smolka (moja Babcia Kasia – którą znaliście – mieszkała w Przemyślu przy ul. Smolki 6/3 – długo nie wiedziałem kim ten Smolka był), Karol Marks, Fryderyk Engels, Karol Dickens, Wiktor Hugo, Aleksander Dumas, Adam Mickiewicz – to niektórzy z bohaterów tamtych czasów, niektórzy z twórców nowych idei, oraz tych, którzy zaszczepiali ducha buntu antyfeudalnego i antyklerykalnego. Wiosna Ludów zakończyła się klęską – nastąpiła silna reakcja, i poparcie religii i kościoła przez rządy, jednak ponownie zachwiał się autorytet warstw panujących, zlikwidowano pańszczyznę, uwłaszczono chłopów, pojawił się nowy układ pomiędzy starymi instytucjami monarchistycznymi a rosnącą klasą średnią, stworzono warunki do rozwoju kapitalizmu, i przyspieszył proces dojrzewania świadomości narodowej (szczególnie w Europie Środkowej).

Co ciekawe najgłębsze długofalowe skutki Wiosny Ludów miały mieć miejsce w kraju, który w czasie Wiosny Ludów wykazał się rolą najpoważniejszego żandarma konserwatywnego porządku – w Imperium Rosyjskim.
I to te najbardziej rewolucyjne idee Marksa, Engelsa, propagowane i rozwijane do największych anarchistycznych skrajności przez myślicieli takich jak Aleksander Hercen, Michaił Bakunin znalazły tam najlepszą glebę wzrostu, i gorących odbiorców wśród radykalnej rosyjskiej inteligencji (by w 1917 roku wybuchnąć z ogromną siłą).

Na początku 1870 roku pojawiły się zatem przemysłowe laboratoria badawcze, nowoczesne korporacje, rozwinęła się fala globalizacji, i po raz pierwszy w historii zrodziła się realna możliwość rozwiązania powszechnego problemu niedostatku materialnego.

Zatem, wkraczając w drugą połowę XIX wieku, w społeczeństwach rozwinęły się i zdobywały coraz więcej wyznawców cztery główne idee, sposoby przebudowania na nowo porządku świata:

• nacjonalistyczna (zburzenie imperiów, wyzwolenie narodów, samostanowienie narodów, republikański duch)
• kapitalistyczna (nowo powstająca klasa średnia, właściciele fabryk, twórcy nowoczesnych korporacji, pragnący pełnej władzy w miejsce arystokracji i królów)
• socjalistyczna (klasa robotników, zniesienie religii, usunięcie kapitalistów, władza robotników, zjednoczenie całej ludzkości pod wodzą idei świata pracy)
• anarchistyczna (całkowita likwidacja wszelkich instytucji oraz władzy państwa, całkowite uwolnienie każdego człowieka od wszelkich ograniczeń)

Każdej z nich stał na drodze dotychczasowy ład (piąta idea), porządek społeczno-religijny oparty na podziale społeczeństwa na władców (królów), właścicieli ziemskich (arystokrację), lud (ogół społeczeństwa), oraz duchowieństwo, (podtrzymujące i usprawiedliwiające ów ustrój jako pochodzący od Boga).

W roku 1874 powrócił Pan Jezus – jako potężna, niewidzialna istota, i wzbudził ruch społeczny w sferze religijnej: ruch żniwa Wieku Ewangelii, pracę zbierania efektów wielowiekowego siania ewangelii, kończącą wybór Jego Oblubienicy. Jedną z głównych idei, która tworzyła i spajała ten ruch, to zapomniana w chrześcijaństwie i na nowo odkryta biblijna nauka o Restytucji, czyli o nadchodzącym okresie sprawiedliwych rządów Jezusa, mających przynieść uleczenie, ulgę, odnowę zmęczonej i pogubionej ludzkości, pozwolą jej osiągnąć trwały pokój, szczęście i dobrobyt.

Dostrzegacie braterstwo, ten konflikt idei? Dotychczasowy porządek świata nie odpowiadał większości społeczeństwa – nie potrafił zapewnić dobrobytu i pokoju. Idee „wolności, równości, braterstwa” zrodziły cztery główne propozycje ich osiągnięcia: nacjonalistyczny, kapitalistyczny, socjalistyczny, i anarchistyczny. W tym właśnie czasie Pan Jezus, poprzez ruch ogłaszający jego ponowną obecność, zaprezentował w sposób najbardziej jasny i czytelny Boży sposób na osiągnięcie rzeczywistej wolności, równości, braterstwa dla rodziny ludzkiej – poprzez pośredniczące Panowanie Chrystusa. Czyż nie wydaje się dziwnym, że to właśnie ten ostatni został odrzucony przez ludzkość jako UTOPIJNY? Najsmutniejszym jest dostrzeżenie, iż główną winę i odpowiedzialność za odrzucenie owej ostatniej, i najczytelniejszej próby przedstawienia Bożego Planu społeczeństwu ludzkiemu, ponoszą duchowi nauczyciele nominalnego chrześcijaństwa, czyli owi „liderzy z wyrachowania”, o których mówiliśmy w pierwszym wykładzie. Zresztą ponoszą ją także za odrzucenie i wcześniejszych prób jego uleczenia („leczyliśmy Babilon lecz się nie dał wyleczyć” Jer. 51:9) Szczególnie winni są ci, którzy działali w latach 1874-1914, próbując utrzymać stary, dotychczasowy porządek społeczno-religijny, i własną, uprzywilejowaną, pozycję w nim, nie pochodzącą z Bożego upoważnienia. Ponoszą największą winę i odpowiedzialność (oraz ich spadkobiercy, podążający ich krokami), że owe cztery wizje naprawy świata (nacjonalistyczna, kapitalistyczna, socjalistyczna i anarchistyczna) będące w rzeczywistości CAŁKOWICIE UTOPIJNYMI, NIEDORZECZYMI, porwały ludzkość. Jakże jest to smutne …

W roku 1914, dotychczasowy porządek społeczno-religijny upadł, aby już się nie podnieść. Historycy zgadzają się że rok 1914 roku stanowi cezurę dziejów. Ludzkość wówczas ostatecznie podzieliła się, próbując realizować wspomniane idee naprawy świata, lub też próbując utrzymać (ewentualnie odtworzyć) stary, upadły porządek. Wchodzą w różnego rodzaju powiązania, konfiguracje, federacje, unie, a rozmaite próby i testy przyniosły ludzkości niewyobrażalną ilość bólu, cierpienia i łez. Wiek XX jest jak dotąd najbardziej krwawym wiekiem w historii człowieka. Wolność, równość,  braterstwo i dobrobyt stały się tak powszechne jak nigdy wcześniej a jednocześnie zniewolenie, dysproporcje społeczne, nienawiść, bieda i głód stały się tak wielkimi jak nigdy wcześniej. To wszystko stanowi kolejne atrapy, imitacje, oszustwa, utopie, na które społeczeństwo ludzkie daje się nabierać. Jest całkiem naturalnym procesem, że zniechęcona ludzkość z każdą chwilą sięga po coraz bardziej radykalne idee, gdy te mniej radykalne okazują się być zawodne. Biedna ludzkość zbliża się do granicy, poza którą jedynym dostępnym radykalizmem będzie zwrócenie się do Boga o ratunek ….

Pozwólcie, że przeczytam fragment niedawnego artykułu autorstwa Paula Kingsnortha, irlandzkiego dziennikarza. Prawdę mówiąc, byłego dziennikarza, bowiem w 2007 roku, zszedł do podziemia teoretyków anarchistycznych tworząc nieformalną  „sieć pisarzy, artystów i myślicieli, którzy przestali wierzyć w historie, które opowiada nasza cywilizacja”:

„Siedziałem niedawno pod drzewami przy ognisku z nowo poznanym przyjacielem. (…) Zaczęliśmy rozmawiać o ostatnich dwóch wiekopomnych latach – co wokół nas się zmieniło i jak nas to zmieniło. Nastąpił wielki przewrót, obaj co do tego się zgodziliśmy, ale żaden z nas nie potrafił go dokładnie nazwać. Rzecz jasna, w sumie mogliśmy wskazać na pewne oczywiste zmiany. Bezprecedensowy reżym bezpieczeństwa biologicznego narzucony w odpowiedzi na COVID-19 przez poszczególne rządy. Towarzysząca mu operacja medialnej cenzury. Paszporty szczepionkowe i normalizacja nadzoru na masową skalę. Cyfrowe próby wymuszenia jedności opinii w kluczowych kwestiach. Pogłębianie się podziałów politycznych. Upadek zaufania publicznego
do instytucji. Załamanie się łańcucha dostaw. Nadchodzące braki żywności. Wojna w Europie. W takich przyszło nam żyć czasach, ale mieliśmy wspólne poczucie, że pod przykrywką tych wydarzeń tkwi coś innego (…). Obaj byliśmy zdania, że coś potężnego porusza się w głębinach oceanu, a my dostrzegamy jedynie zmarszczki na powierzchni. Cokolwiek by to było, jakoś nie wydawało się to racjonalne ani nawet w pełni wytłumaczalne. Sprawiało wrażenie jakiejś metapsychicznej siły. Jakby dosięgała nas jakaś erupcja z podziemi. – Czasem… – zaczął mój przyjaciel, wpatrując się w płomienie – czuję się, jakbym żył w 1913 roku. Jakbyśmy byli na krawędzi czegoś, co jeszcze nie nadeszło.(…)”

Podobne opinie wyraża obecnie wiele innych osób, z różnych nurtów ideologicznych – myślę, że również takowe napotykacie. Coś dostrzegają, podskórnie czują, ale wciąż nie mogą określić co to jest. Znajdują wytłumaczenia zgodne z ich przekonaniami, a Bóg wciąż dozwala, aby tak się działo, dopóki nie rozbiją całkowicie struktur, instytucji, organizacji, porządku tego świata, i dopóki nie uświadomią sobie, że ludzkość potrzebuje aby Bóg zrealizował  modlitwę „Przyjdź Królestwo Twoje, Bądź wola Twoja jak w niebie, tak i na ziemi.”

Żyjemy w czasach, w których dokonuje się zniszczenie tego, co ludzkość dotąd budowała, a w szczególności, w czasach zniszczenia chrześcijaństwa. Na naszych oczach upada to, co wydawało się być nienaruszalne, pomniki minionej epoki osuwają się wśród krzyku, narastającego chaosu, zamętu. Z każdej strony dobiega krzyk o niesprawiedliwości, o ucisku, o odpłacie, o wyrównaniu krzywd. Jedni spiskują, inni we wszystkich działaniach widzą spisek, każdy traci zaufanie do przywódców, do nauczycieli, do autorytetów. Jedni drugich chcieliby cenzurować, ograniczać, wyłączać poza nawias życia społecznego, dostosować do własnej wizji rzeczywistości.

Jako ludzie, przestajemy się zwyczajnie lubić, a gdy jesteśmy zamknięci w domach, oddzielani od innych, zasłonięci, wyobcowani, zaczynamy tracić resztki rozumu, ograniczeń, zahamowań. Gdy jeszcze na to nałoży się utrata pracy, środków do życia, brak chleba, głód najbliższych, ciągły strach przed jutrem – bardzo łatwo w takim przypadku osiągnąć i przekroczyć swoją granicę „zdatności do użytku”, robiąc rzeczy o które nie posądzilibyśmy siebie, że możemy być do nich zdolni. Oto na jakiej krawędzi znajduje się dziś cały świat.

Przyszło nam żyć w epoce, która czasowo jest niezwykle bliska dniom Królestwa, tego Królestwa, o które się modlimy: „Przyjdź Królestwo Twoje”. Owa bliskość powinna nas mobilizować, zagrzewać, podnosić, dodawać otuchy, budzić radość, zwielokrotnić nasz wewnętrzny wysiłek. Ale nie jest łatwo, prawda?

Bo z drugiej strony przyszło nam żyć w czasach być może najtrudniejszych, gdy następuje kumulacja zła, gdy toczą się ogromne walki, tarcia, trzęsienia w religijnych, politycznych, społecznych, finansowych, i innych sferach ludzkiej rzeczywistości. Rozszalałe morze wzburzonych, niezadowolonych mas ludzkich coraz groźniej unosi swoje wody, szum fal zamienia się w ryk, gniew odbiera rozsądek, a z serc wychodzi to, co najgorsze, co najpodlejsze. Upadli aniołowie dokładają swoją cegiełkę do chaosu tych dni, a szata, którą ludzkość usiłuje zakryć swoją grzeszną nagość – to łata na łacie, pęka w szwach, naciągana do granic możliwości.

Minione kilka lat, wykazują, że weszliśmy w kolejny ostry zakręt z niebezpieczną prędkością.
Liderzy, przywódcy ludzkości coraz głośniej mówią, że czekają nas gruntowne zmiany, nowe regulacje, nowe próby uporządkowania (czytaj: „uratowania”) systemu organizacji społecznej, ponieważ dotychczasowy system wydaje się być niewydolnym, niemożliwym do trwania w formie w jakiej dotychczas funkcjonował. Chcą podjąć kolejną próbę zachowania obecnych „niebios i ziemi” – jednak, czy to im może się udać? W rzeczywistości, swoim uporem potęgują moc ucisku, czynią go jeszcze bardziej nieznośnym, dojmującym, dokuczliwym.

Gdy ludzkość oślepiona jest wiejącym wichrem, ciemnymi chmurami, to jedynie lud Boży (i to nie cały) ma przywilej dostrzegać rzeczywistą przyczynę owego stanu rzeczy. Dostrzegają obecnego Jezusa, wraz z jego Oblubienicą jako potężnych władców, którzy w imieniu Boga dokonują destrukcji błędnego, niesprawiedliwego, systemu organizacji społeczeństwa ludzkiego. Jednym z głównych elementów ich pracy jest zniszczenie chrześcijaństwa.

Ktoś mógłby się oburzyć – jak to Jezus niszczący chrześcijaństwo? Ano tak. System nazywany „chrześcijaństwem” w istocie nie jest związany z Jezusem, nie jest jego dziełem, choć samozwańczo nosi Jego imię.

Zniszczenie chrześcijaństwa jako systemu społeczno-religijnego, jako elementu obecnego „teraźniejszego wieku złego” jest w Piśmie Świętym pokazane na wiele różnych sposobów, w różnych wizjach i obrazach.

Analiza opisów destrukcji tego świata, a szczególnie chrześcijaństwa, nie jest miła. Zawiera wiele elementów przykrych i smutnych. Jednak za całym tym nieszczęściem – niestety, gorliwie zapracowanym, zasłużonym przez wielowiekowe działania, znajduje się prawdziwe słońce sprawiedliwości, z uzdrowieniem w swoich promieniach, z uleczeniem, z rzeczywistym i pełnym zbawieniem, uwolnieniem ludzkości od tego wielkiego ciężaru grzechu i jego skutków.

Pewna znana nam wizja zawarta jest w księdze Daniela (2 rozdział), w śnie jaki miał sam król Babilonu. Okazało się, że ten sen króla pochodził od Boga, i to dopiero Daniel, otrzymał jego wyjaśnienie, które przedstawił Nabuchodonozorowi. Królowi śnił się wielki, potężny posąg, ze złotą głową, srebrnymi ramionami, mosiężnym brzuchem i udami, żelaznymi goleniami, oraz stopami z żelaza i gliny. Posąg zniszczony miał być przez pewien tajemniczy kamień, który uderzy w owe stopy. Cały posąg pokazuje różne formy władzy pogan, na jakie Bóg dozwolił w okresie pomiędzy zniszczeniem królestwa Judy i Izraela, aż do założenia Królestwa Bożego.

Każda z tych części przedstawia kolejne ogólnoświatowe (z punktu widzenia ludzkiego) imperia, posiadające wielką, uniwersalną władzę w tym świecie. Razem tworzyły pewien wspólny system, ład, porządek, choć różniący się jednak w poszczególnych swoich elementach jakością, siłą, trwałością, użytecznością.

Ostatnie ogólnoświatowe imperium miało być częściowo mocne a częściowo słabe. Zawiera coś mocnego jak żelazo, i coś co wygląda jak kamień, a w rzeczywistości jest kruchą gliną. Jest tylko jeden taki system, w którym władza silna jak żelazo, która wcześniej panowała samodzielnie – tj. władza rzymska, połączyła się z czymś słabym. Tym słabym elementem są naśladowcy Jezusa, szukający ulgi w cierpieniach towarzyszących ich oczekiwaniu na powrót Jezusa. Wyglądali oni jak naśladowcy Jezusa, jak kamień, jak skała, ale w rzeczywistości są kruchymi jak wyschnięta glina. Wspólnie stworzyli system władzy pogańskiej (tj. nieżydowski), która nazwana została chrześcijaństwem, ziemskim królestwem Chrystusa. Mieli czekać na powrót Jezusa, który założy własne królestwo, ale ten powrót się przedłużał, więc założyli własne, choć nazwali je chrystusowym. I tym jest właśnie chrześcijaństwo. Niszczące uderzenie w takie chrześcijaństwo (przez rzeczywisty, prawdziwy kamień) kładzie kres całemu systemowi, ładowi, ogólnoświatowemu porządkowi w jaki szatan zorganizował obecny świat. Cały posąg ulega rozbiciu, a co się dzieje z jego resztkami, poruszonymi częściami? Roznosi je wiatr, i z samej natury tego co musi unieść – musi być to bardzo silny wiatr.

Jezus wraz z kościołem (symboliczny kamień) są główną siłą kruszącą, niszczącą chrześcijaństwo, a rozbite jego części oraz rozbite części całego królestwa szatana, zostają rozniesione jak plewy przez wiatr próżnych ludzkich idei, przynoszących wojny, rewolucje, anarchię, aż nie pozostanie po nich śladu. W tym obrazie widać, że kamień oraz wiatr współdziałają w owym niszczącym dziele, choć nie mają ze sobą niczego wspólnego.

W końcowej części tej wizji wiatru już nie ma, a kamień staje się królestwem, „które na wieki zniszczone nie będzie”. Gwarantem trwałości owego królestwa jest sam Bóg.

Niszczące uderzenie owego kamienia w chrześcijaństwo rozpoczęło się w 1914 roku, i w tym również roku rozpoczął wiać wiatr, o potężnej sile wywracającej, niszczącej.

Wielu chrześcijan dzisiaj z góry zakłada i głosi, że Bóg absolutnie nie może być po stronie chaosu, nieporządku, zniszczenia, że to szatan jest autorem takich rzeczy. Jakże jest to ogromne niezrozumienie Boga i jego sposobów działania! Niewielu chce pamiętać historię ludu Bożego. Gdy Izraelici grzeszyli, Bóg sprowadzał na nich pogańskie narody, zabijające, gwałcące, palące, niszczące, i panujące nad nimi. Dopiero gdy Izraelici pokutowali (nierzadko po 20-40 latach), dopiero wtedy Bóg wzbudzał im jakiegoś obrońcę, wyzwalającego ich od ciemięzców. I tak działo się wielokrotnie, również w dalszym okresie ich narodowej historii.

Wracając do wizji Daniela – ludzkość dostrzega wiatr, roznoszący kruszące się elementy sytemu cywilizacyjnego jaki istnieje na świecie, jednak nie dostrzega głównej siły niszczącej, tj. kamienia. Dopiero gdy kurz opadnie, gdy wicher ucichnie,  będą mogli czytelnie dostrzec przyczynę, i źródło zniszczenia. Natomiast Lud Boży
(a szczególnie Maluczkie Stadko) został poinformowany przez Boga o owej przyczynie, i ją zna, zanim może ją dostrzec. Ludzkość wciąż dostrzega niewiele, dostrzega kurz, słyszy hałas, krzyk, widzi rozpadający się dotychczasowy świat ich wartości, ich idei, świat umierający finansowo, gospodarczo, ale nie rozumie przyczyn, nie rozumie, co tak naprawdę ma miejsce. Podejmuje walkę z wiatrem, myśląc, że to wiatr jest przyczyną. Zbroją się, stowarzyszają, jednoczą, usiłują łączyć i podtrzymywać rozczłonkowywane elementy, by dać odpór wiatrowi. Ale walczą nie z tym przeciwnikiem, co trzeba. Zresztą nawet wiatr jest silniejszy od nich, potężniejszy, i rozniesie wszystkie elementy tego złego systemu.

Podobne przesłanie przedstawiał i Jezus, w wielu różnych obrazach. Jeden z nich zawarty jest w Ew. Mat. 24:30 – I wtedy ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy biadać będą wszystkie plemiona ziemi, i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach nieba z wielką mocą i chwałą.

To jest wizja, obrazowa mowa. I oznacza, że najpierw ludzie dostrzegać będą obłoki ucisku, a dopiero później będą mogli zrozumieć, że ponad nimi jest Jezus, prawdziwe Słońce Sprawiedliwości.

W jakże lepszej sytuacji jest lud Boży, a szczególnie ta jego część, która była stowarzyszona z ostatnimi „liderami z powołania Bożego” z Maluczkiego Stadka, których Bóg użył, do podania olbrzymiej ilości wyjaśnień dotyczących obecnych czasów. Otrzymaliśmy piękny prezent, piękny dar, który stawia nas w niewielkim gronie osób rozumiejących co się dzieje. Kiedy rozumiemy ogół wydarzeń, ich przyczynę, nasz niepokój słabnie, stajemy się bardziej wyczuleni na głos Pana, nie walczymy z Nim, poddajemy się z pewną rezygnacją warunkom, których zmienić nie możemy. Nikt z nas nie pragnie cierpienia dla innych chrześcijan, nie pragniemy dla nich nieszczęścia, upadku, czy jakiejkolwiek formy zła. Smucimy się z nimi, i stoimy w gotowości aby podzielić się z nimi wyjaśnieniami, jeśli tylko będą ich szczerze pragnąć.

Chciałbym przeanalizować z Wami dwa opisy dotyczące rozkładu tego świata,  ale skupić wolałbym się na tym, co je kończy, i co doradza Bóg przy tej okazji.

Jeden z takich obrazów przedstawił Apostoł Piotr (2 Piotr 3). Zapowiadał, że nadejdzie symboliczny „ogień” (wielkie klęski) niszczący „teraźniejsze niebo i ziemię” (czyli porządek religijno-społeczny „miłościwie nam panujący”). Religijna część tego porządku, utrzymująca, że działa w imieniu Bożym, ozdabiająca się plejadą rzekomych gwiazd (wodzów religijnych), i prezentująca rzekome nauki Boga podobne słońcu czy księżycowi (czyli Nowemu i Staremu Testamentowi), – ta religijna część systemu, podtrzymująca jego trwałość, miała z wielkim trzaskiem, hałasem, zamieszaniem zostać obaloną, a ostatecznie zniknąć w ogólnej anarchii. Porządek społeczny, organizacyjny, mniejsze i większe organizacje tego świata, kościoły, państwa, partie,  klasy społeczne, świat kapitału, finansów, świat pracy – rozpadną się, rozpłyną, upadną we wzajemnych walkach, tarciach, zamieszkach, rozpalonych ludzkimi namiętnościami. Piotr kończy ten obraz zadając pytanie: jakimiż więc powinniśmy być my, wiedząc o tym wszystkim wcześniej?

2 Piotr. 3:14-18

[14] Przeto, umiłowani, oczekując tego starajcie się, abyście znalezieni zostali przed nim bez skazy i bez nagany, w pokoju.
[15] A cierpliwość Pana naszego uważajcie za ratunek, jak i umiłowany brat nasz, Paweł, w mądrości, która mu jest dana, pisał do was;
[16] Tak też mówi we wszystkich listach, gdzie o tym się wypowiada; są w nich pewne rzeczy niezrozumiałe, które, podobnie jak i inne pisma, ludzie niewykształceni i niezbyt umocnieni przekręcają ku swej własnej zgubie.
[17] Wy tedy, umiłowani, wiedząc o tym wcześniej, miejcie się na baczności, abyście, zwiedzeni przez błędy ludzi nieprawych, nie dali się wyprzeć z mocnego swego stanowiska.
[18] Wzrastajcie raczej w łasce i w poznaniu Pana naszego i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Jemu niech będzie chwała teraz i po wieczne czasy.

Apostoł podaje cztery znakomite rady, warte głębszego przeanalizowania.

(1) starajcie się uniknąć skażenia, zbrukania tym wszystkim, co ma przeminąć.

Gdy następuje kulminacja zła, wszystko staje się mniej lub bardziej brudne, skażone. Granice między dobrem a złem się zacierają, wszystko staje się zrelatywizowane.

Dobro łatwo nazwać złem, zło łatwo nazwać dobrem.

Świat wypełnia się obrzydliwościami, nikną granice zwykłej przyzwoitości.

Apostoł obawia się, że zbyt łatwym będzie się ubrudzić, i zasłużyć na naganę przed Bogiem, naganę niszczącą pokój usprawiedliwienia. Oznacza to, że nie miał na myśli grzechów poniewolnych, ze zwiedzenia, ale raczej samowolnych, tych które nie są objęte zasługą krwi Jezusa.

Ciężko jest stawić opór pokusom, szczególnie w naszych czasach. Ale właśnie to dziś szczególnie powinniśmy okazać odpowiednią postawę, i zachować się bez skazy.

(2) „cierpliwość uważajcie za ratunek”

Z radością bądźcie wytrwali, stali w czynieniu dobra pomimo niesprzyjających okoliczności, pomimo przeszkód.

Niesprzyjające warunki narastają i będą narastać, choć ich „nieprzychylność’ jest innego rodzaju niż ta, której doświadczali nasi przodkowie. Przynajmniej na razie, nie grozi nam śmierć, wygnanie, chłosta, i inne fizyczne cierpienia. Lecz czy można zwyciężyć, jeśli – w jakimkolwiek tempie – nie dobiegnie się do mety?

Nie jest sztuką podjąć jakieś wspaniałe postanowienia, decyzje, prawdziwą sztuką i osiągnieciem jest je zrealizować.

Do tego potrzebna jest wytrwałość, upór, i to nie taki zacięty, bezmyślny, ale radosny, pogodny.

Uśmiechnięty wewnętrznie człowiek będzie skłonny skupiać się nie na przeszkodzie, ale na celu, nie na trudności, ale na jej nagrodzie, nie na potknięciu, upadku, ale na ponownym powstaniu, nie na tym co ogranicza, ale na tym co jeszcze można zrobić.

Cierpliwość, to niewątpliwie cecha, która ratuje, wybawia, nie daje zatrzymać się bądź wycofać z raz podjętej drogi.

(3) czuwajcie, i nie dajcie się zwodzić.

Bądźcie czujni, odnosi się do naszej postawy wobec Prawdy. Jak ją traktujemy, jak ją miłujemy, jak jesteśmy jej oddani. Gdy traktujemy ją z odpowiednią trzeźwością, czujnością, będziemy naturalnie lgnęli do tych, którzy ja również cenią. Lecz najważniejsze, że będziemy wtedy bardzo wyczuleni na tych, którzy zwodzą, którzy niby są chrześcijanami, ale odtrącają Prawdę, w jej miejsce przyjmują pokrętne i sfałszowane tłumaczenia, bardziej pasujące ich własnym poglądom.

Jesteście na mocnej, statecznej pozycji, jeśli zachowujecie czujność.

Zatem bądźcie czujni, i nie dajcie się zwodzić – radzi Piotra.

(4) nieustannie dbajcie o Wasz wzrost w łasce, o Wasz rozwój charakteru, i o waszą znajomość Pana, jego Prawdy i Jego woli.

Wzrost w łasce Bożej możemy osiągnąć poprzez rozwijanie osobistej społeczności, relacji z Bogiem. Dokonujemy tego poprzez modlitwę, szczerą i szybką skruchę, rozliczanie się przed Bogiem z upadków ale i z sukcesów. Dokonujemy tego również poprzez ustawiczne szukanie Jego woli, i zapieranie siebie, świata w celu wypełnienia, zrealizowania tej Bożej woli.

Owa osobista społeczność z Bogiem sprawiają, ze się przemieniamy, że nasz charakter równoważy się, ze zyskujemy pokój wewnętrzny i pokój z Bogiem, który przewyższa wszystko, co możemy posiadać.

Dokonujemy to również poprzez badanie jego Słowa, poznawanie jego przeszłych, obecnych i przyszłych zamierzeń i działań.

Inny, choć podobny w przekazie obraz znajdujemy w naukach Apostoła Pawła (Hebr. 12:26-29).
Apostoł poruszając temat trzęsienia góry Synaj w czasach przekazywania Zakonu Mojżeszowi przedstawił Boską zapowiedź ponownego „zatrzęsienia (przez Boga) nie tylko ziemią, ale i nawet i niebem”, odnosząc się właśnie do zniszczenia ziemskiego systemu organizacji społeczeństwa. To wstrząśnięcie ma doprowadzić do upadku, do objawienia wszystkich rzeczy nietrwałych, udających trwałość, mających pozór pewności, stabilności, a w rzeczywistości pełnych fałszu, skrytych za fasadą prawdy, sprawiedliwości – a tak naprawdę w ogóle nie oparte ani na zasadach prawdy, ani na normach sprawiedliwości.

I przy tej okazji Paweł również podaje ważna poradę:

Hebr. 12:28-29
28. Przeto okażmy się wdzięcznymi, my, którzy otrzymujemy królestwo niewzruszone, i oddawajmy cześć Bogu tak, jak mu to miłe: z nabożnym szacunkiem i bojaźnią.
29. Albowiem Bóg nasz jest ogniem trawiącym.

(1) Bądźmy wdzięczni.

Nie mamy powodu do wysokiego myślenia o sobie, jesteśmy niskiego rodu, mało znaczący w oczach świata, i Prawda nie powinna nas uczynić dumnymi, pysznymi, zarozumiałymi.

A jakimi?

(2) służącymi Bogu w sposób podobający się Jemu, z rozwagą i skromnością, bo nasz Bóg naprawdę tego  wszystkiego co zamierzył wobec chrześcijaństwa dokona.

„Szacunek i bojaźń”, prawidłowo powinno być przetłumaczone na „rozwagę i skromność”, czyli rozsądne, pobożne i niewywyższające się (np. świadomością sytuacji) postępowanie, podobające się Bogu.

Na koniec zatem chcę powiedzieć: niewątpliwie świat zamienia się w ruinę. Czasem jest przyspieszenie
(jak obecnie), czasem zwolnienie, ale nieuchronnie dokonuje się jego demontaż. Cokolwiek się nie stanie, cokolwiek nie przyniesie nam jutro, to już za chwilę będzie królestwo, będzie odpoczynek, będzie uwolnienie. Tam nasze smutki przeminą, trudy się skończą, to co złe stanie się tylko wspomnieniem. Pan Jezus już króluje, już przygotowuje wszystko aby wyczekiwane, wytęsknione nowe niebo, i nowa ziemia przyniosła upragniony pokój utrudzonej rodzinie ludzkiej.

Choć nie jest łatwo nam zachowywać się tak jak trzeba, to usilnie starajmy się:

1. Uniknąć skażenia samowolą
2. Być wytrwałymi aż do końca
3. Czuwać, i nie dać się zwieść
4. Dbać o naszą osobistą więź z Panem, rozwój charakteru i ducha Prawdy
5. Okazywać wdzięczność w naszej skromnej i rozważnej służbie Bogu, braciom, Prawdzie.

Wszystko to wydaje się jest tym, co nasz umiłowany Zbawiciel ukrył w słowach: „podnoście Wasze głowy, i prostujcie Wasze kolana” gdy zaczniecie dostrzegać ów narastający ucisk.

I właśnie tego Wam – i sobie również – życzę w tym trudnych czasach, abyśmy:

– unikali skażenia,

– okazywali wierną wytrwałość,

– czuwali, nie dając się zwodzić

– czule zadbali o utrzymanie więzi z Panem, i rozwój charakteru,

– okazywali wdzięczność w skromnej i rozważnej służbie Bogu, Prawdzie i braciom,

Niechaj Pan nam w tym wszystkich błogosławi!

*****

Wykład w oparciu o Psalm 97:4 – „Jego błyskawice świat rozświecają, a ziemia patrzy i drży”.

Brat Janusz Spadziński przedstawił ten temat w roku 2009, ale nie tylko jest on aktualny, lecz wiele opartych na proroctwach Biblii przewidywań spełnia się obecnie w jeszcze większym stopniu.

*****

„Ponieważ świat pogrąża się coraz bardziej, osuwanie się jego postępowania po równi pochyłej nie jest powstrzymywane, symboliczne błyskawice prawdy (każdego rodzaju – politycznej, społecznej oraz naukowej) ukazują świat w zamęcie z dającymi się słyszeć z każdej strony krzykami strachu oraz gniewu.”
– czasopismo „Teraźniejsza Prawda”, nr 481

„Jego błyskawice świeckich i religijnych prawd oświecają świat i sprawiają iż społeczeństwo ludzkie drętwieje w miarę jak dostrzega zbliżający i zwiększający się ucisk.”
– czasopismo „Teraźniejsza Prawda”, nr 321

Łukasza 21:26 – „Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte”

Psalm 97:5 – „Góry topnieją jak wosk przed obliczem Pana, przed obliczem Władcy wszystkiej ziemi”
Władze ziemskie (symbolizowane w Biblii przez góry) rozpuszczają się i upadają, podobnie jak wosk rozpuszcza się pod wpływem wysokiej temperatury.

*****

Jaka ma być wobec tych wydarzeń postawa wierzących, co my mamy robić wobec takiej sytuacji na świecie? Na pewno nie możemy ulec duchowi paniki i niezadowolenia. Duchowi narzekania. Nie powinniśmy też brać udziału w próbach naprawienia obecnego porządku, skoro wiemy, że tuż za nim następuje Boże Królestwo. Nasze zadanie jest inne:

Łukasza 21:28 – „A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie».”

2 Piotra 3:11-15 – „Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie i staracie się przyspieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo zapalone pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby [On] was zastał bez plamy i skazy – w pokoju, a cierpliwość Pana naszego uważajcie za zbawienną”

Dla tych, którym brakuje czasu, polecamy choćby pierwsze 15 minut nagrania: dobre wyjaśnienie, co w Biblii oznaczają niebo i ziemia. A bywa z tym tak wiele kłopotów…

Wykład mówi br. Adam Urban (29.03.2020, Chełm, chrzescijaniechelm.pl).

Według jednej z teorii przebiegunowanie Ziemi miałoby doprowadzić do ogólnoświatowego kataklizmu i kresu ludzkości. Co jednak mówi na ten temat nasz duchowy kompas – Biblia? Zapraszamy do przyjrzenia się jej wskazówkom…

Nie jesteśmy żądni sensacji i nie ulegamy modzie na koniec świata. Nie poruszamy tego tematu, bo jest popularny. Nie zamierzamy też udzielać rad, jakie bunkry budować ani ile żywności zgromadzić. Uważamy jednak, że wypada ustosunkować się do tego zalewu informacji [pisane w roku 2012 w nawiązaniu do kończącej się wówczas epoki w kalendarzu Majów] i przedstawić punkt widzenia, który powstał w oparciu o dogłębne badanie tekstu Pisma Świętego.

Ogólnie można mówić o powszechności oczekiwań końca świata i o różnych jego wizjach. Po jednej stronie zauważamy poglądy o braku końca świata czy końcu bezobjawowym i niezauważonym jak w słynnym wierszu Czesława Miłosza Piosenka o końcu świata. Po drugiej katastroficzne wizje zagłady planety Ziemi i całej ludzkości. Według tej drugiej grupy poglądów zagrożeniami dla Ziemi może być:

• aktywność sejsmiczna i wulkaniczna
• przebiegunowanie Ziemi
• aktywność słoneczna
• zderzenie z innym ciałem niebieskim (kometą lub planetą – np. Nibiru)

Wysłuchaj wykładu o końcu świata:

Źródłami tych oczekiwań są często symboliczne fragmenty Biblii, a także opisy mitologiczne z wielu stron świata. Ostatnio wielu powołuje się na kalendarz Majów [pisane w roku 2012]. Powszechne jest też przekonanie o potrzebie zmian, które Biblia nazywa nawet „wyczekiwaniem z wielką tęsknotą” (List do Rzymian 8:19-25).

Koniec świata a Biblia – Pismo Święte

W naszym rozważaniu szczególne znaczenie będzie miał 24. rozdział Ewangelii wg Mateusza. Kliknij obrazek, aby przeczytać go w przekładzie Biblii Tysiąclecia.

W Biblii terminami równoległymi czy synonimami końca świata są również:

• Dzień Jehowy (Jahwe, JHWH)
• Dzień sądu (sąd ostateczny)
• Dzień pomsty
• Dzień gniewu
• Armagedon
• Dni (czasy) ostateczne
• Restytucja (odnowienie)
• Druga obecność, przyjście, adwent Jezusa

Ewangelia wg Mateusza 24:3

A kiedy usiadł na Górze Oliwnej, przyszli uczniowie i pytali Go na osobności: Powiedz nam, kiedy się to stanie i jaki będzie znak Twojego przyjścia oraz końca świata [gr. synteleia tou aionos]?

Trochę filologii:

Koniec w tym fragmencie to gr. słowo synteleia, oznaczające zakończenie lub dokonanie (jakiejś rzeczy, procesu czy czasu). Jak wiadomo, w języku polskim koniec jest to moment, chwila w której coś się kończy, przestaje istnieć; ostatnia część jakiegoś okresu; ostatnie stadium czegoś; kres lub schyłek.

Użyte w Biblii Tysiąclecia słowo „świat” to w greckim oryginale aion, w rzeczywistości oznaczające szczególnie wiek, epokę lub porządek. Innym greckim słowem, tłumaczonym w niektórych miejscach Biblii na „świat” jest kosmos (w hebrajskim zaś olam).

Polskie słowo świat ma 11 znaczeń

• glob ziemski – Ziemia ze wszystkim, co na niej: podróż dookoła świata
• każda planeta – wielość światów
• ogół wszystkich ciał niebieskich, wszechświat, kosmos
• najbliższa, otaczająca nas przestrzeń – świata nie było widać
• część globu ziemskiego – kamienny świat Tatr
• obce dalekie strony – pojechał w świat
• życie z jego przejawami – ktoś nie zna świata
• ludzkość, narody, ludzie, których coś łączy – świat nauki, świat teatru
  
• sfera, dziedzina – świat cyfr, świat dźwięków
• duża  ilość, liczba czegoś – świat drogi

W Biblii występuje w czterech znaczeniach

• wszechświat (niebo i ziemia), kosmos [porównaj: Dz. Ap. 17:24]
• ziemia [Ew. Mat. 26:13]
• ludzkość [Ew. Jana 1:29]
• ustrój panujący i czas, w którym ten ustrój panuje; odpowiedniki: wiek, era, eon, dyspensacja [1 Jana 2:15-17]

Przykład trzech znaczeń w jednym wersecie (Ewangelia wg Jana 1:10):

Na świecie był, a świat przezeń uczyniony jest; ale go świat nie poznał.

Światem, który nie poznał Jezusa Chrystusa nie może być fizyczny wszechświat lub kula ziemska, ponieważ słowa te nie łączą się z „poznawaniem” czegokolwiek. Tymi, którzy nie poznali Zbawiciela, byli żyjący ówcześnie ludzie – żydowskie społeczeństwo.

Jakiemu światu zapowiedziany jest koniec? Czy będzie to koniec ziemi, ludzi, ustroju a może okresu w dziejach?

„Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, ale ziemia trwa po wszystkie czasy” (Kazn. 1:4)

Nie będzie to na pewno zniszczenie wszechświata ani naszej planety, ponieważ zaprzeczają temu liczne fragmenty Biblii jak choćby Księga Kaznodziei Salomona 1:4 – Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, ale ziemia trwa po wszystkie czasy. Inny fragment podaje, że Bóg stworzył ziemię na mieszkanie, a w Psalmie 72 czytamy: Tak sprawiedliwy zakwitnie za dni jego, a będzie obfitość pokoju, dokąd miesiąca staje… Imię jego będzie na wieki; pokąd słońce trwa, dziedziczyć będzie imię jego.

Koniec świata nie dotyczy ani planety, ani ludzkości, co jasno wynika z następujących fragmentów Pisma Świętego:

• Ugruntowałeś ziemię na stałych podstawach, by się nie zachwiała na wieki wieczne (Ps. 104:5)
• Błogosławieni cisi, albowiem oni posiądą ziemię (Mat. 5:5)
• I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi (Obj. 21:3)
• I nie darował staremu światu, a zesławszy potop na świat bezbożnych, ocalił tylko ośmiu, a wśród nich Noego, głosiciela sprawiedliwości (2 Piotra 2:5, 3:6)

W potopie nie zginęło ani niebo, ani ziemia, ani cała ludzkość (rodzina Noego została zachowana), lecz porządek panujący w ówczesnym społeczeństwie. Potop zakończył pewną epokę wraz z jej rządem, ustrojem i społecznymi zależnościami.

Biblia mówi o trzech takich światach (porządkach rzeczy):

1. pierwszy świat – I nie darował staremu światu, a zesławszy potop na świat bezbożnych, ocalił tylko ośmiu, a wśród nich Noego, głosiciela sprawiedliwości (2 Piotra 2:5; 3:6).
2. obecny świat zły – Który wydał samego siebie za nasze grzechy, aby wyrwać nas z obecnego złego świata, zgodnie z wolą Boga i Ojca naszego (List do Galatów 1:4) … dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich blask ewangelii (2 do Koryntian 4:4).
3. przyszły świat – Albowiem nie aniołom poddał świat przyszły, o którym mówimy (List do Żydów 2:5) Lecz nowych niebios i nowej ziemi według obietnicy jego oczekujemy, w których sprawiedliwość mieszka (2 Piotra 3:13).

Koniec pierwszego świata już ludzkość przeżyła (potop); na koniec drugiego czekamy (porównaj: Ewangelia wg Łukasza 17:26). Będzie to koniec panującego obecnie porządku rzeczy (dążeń, celów, zainteresowań, stosunków międzyludzkich, świata wartości, praw, zwyczajów?) ponieważ jest zły, jak jego władca – szatan (porównaj: 2 do Koryntian 4:4).

Koniec świata jest w Biblii ściśle związany z drugą obecnością Jezusa na ziemi:

• A kiedy usiadł na Górze Oliwnej, przyszli uczniowie i pytali Go na osobności: Powiedz nam, kiedy się to stanie i jaki będzie znak Twojego przyjścia oraz końca świata (Ewangelia wg Mateusza 24:3)
• A z nadejściem Syna Człowieczego będzie tak jak za czasów Noego. Jak przed potopem ludzie jedli i pili, żenili się i wydawali za mąż do dnia, w którym Noe wszedł do arki, i nie domyślali się niczego, aż przyszedł potop i wszystkich pochłonął, tak też będzie z przyjściem [gr. parousia – obecność] Syna Człowieczego (Ewangelia wg Mateusza 24:37-39)
• Potem nastanie koniec, gdy odda [Jezus] władzę królewską Bogu Ojcu, gdy zniszczy wszelką zwierzchność oraz wszelką władzę i moc (1 do Koryntian 15:24)

Czy koniec ten nastąpi bezobjawowo? A może to, co się teraz dzieje (katalizmy, wojny itp.) jest zapowiedzią końca? Apostoł Piotr w 2 Liście 3:10 mówi, że „on dzień Pański przyjdzie tak jak złodziej w nocy”, a więc potajemnie i w sposób niejawny. Z drugiej strony, w dniu tym „niebiosa z wielkim trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone ogniem stopnieją, zaś ziemia i rzeczy, które są na niej, spalone będą”. Ewangelia Łukasza 17:26-30 pokazuje, że czasy te będą podobnie do czasów Noego i dni Lota, kiedy opuszczał on Sodomę – większość ludzi nie będzie zdawało sobie sprawy z nadchodzącego końca, „będą jedli, pili, kupowali, sprzedawali” (Łuk. 17:29) nie wiedząc co ich czeka.

Znaki czasów końca świata

Powrót Żydów do ich ojczyzny jest jednym z wyraźnych znaków drugiej obecności Chrystusa. Kliknij flagę powyżej, aby dowiedzieć się więcej.

Biblia jasno wskazuje jednak na pewne znaki czasów (pdf) – sygnały drugiej obecności Jezusa i końca świata. Mieli z nich skorzystać mądrzy jak Biblia określa tych, którzy będą w niej szukać wiedzy (Dan. 12:10). Znaków tych jest bardzo wiele, jednak do najważniejszych należą:

• ujawnianie zła (Łuk. 12:2, 1 Kor. 4:5)
• wzrost podróżowania (Dan.12:4)
• wzrost wiedzy przy jednoczesnym braku miłości (Dan.12:4)
• wielkie klęski (Łuk. 21:11)
• powrót Izraela do ojczyzny (Jer. 16:13-18; Ezech. 37:21-28; Mat. 24:30-33; Łuk. 21:27-36; Dz.Ap. 15:14-17)
• wojny (Joel 3:9-14)
• konflikt między kapitałem i światem pracy (Jak. 5:1-8; Amos 8:4-10; Mich. 6:10-16)
• wielki niepokój (Łuk. 21:25-27)
• światowy kryzys (Iz. 29:14; Ps. 82:1-5)
• początek wielkiego ucisku (Mat. 24:21-22; Dan. 12:1; Obj. 14:14-20)

Cel drugiej obecności Jezusa

Szczególnie istotne są nie tylko znaki, lecz także cele drugiej obecności Jezusa. Wielu chrześcijan boi się końca świata, podczas gdy w rzeczywistości oznacza on początek wprowadzania diametralnych zmian na Ziemi. Zgodnie z proroctwami Biblii pod rządami Chrystusa:

• nasza planeta ma być światem pokoju (Psalm 46:9)
• nastąpi uzdrowienie wszelkich wad ludzkości (Izaj. 35:5,6)
• standardy moralne zostaną zaszczepione w każdym sercu (Jer. 31:33)
• wszyscy zmarli powstaną do życia (1 Kor. 15:22)
• smutek, ból, łzy i śmierć znikną na zawsze (Obj. 21:4)
• cała ziemia zostanie uczyniona rajem…

Celem drugiego przyjścia Jezusa nie jest zniszczenie planety Ziemi ale odrodzenie jej jak i całej ludzkości: Aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa, którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg przez usta świętych proroków swoich (Dz. Ap. 3:20-21).

Jezus obiecał uwolnić jeńców (Izaj. 61:1). Przywróci on ludzi do ich pierwotnego stanu – na tym właśnie polega odnowienie wszechrzeczy (por. Ezech. 16:55), zaś Boży sąd ma na celu ukształtowanie w ludziach postawy posłuszeństwa: gdy Twoje sądy docierają do ziemi, mieszkańcy jej okręgu uczą się sprawiedliwości (Izaj. 26:9). Oznacza to, że będzie to czas wielkiej radości i powrotu do raju utraconego. Będzie to czas spełnienie się słów podstawowej modlitwy chrześcijan: Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w niebie tak i na ziemi!

Początek Tysiąclecia łączy się z powrotem Chrystusa, którego przyjście i obecność przyrównane są w Biblii do wschodzącego słońca. Jego blask będzie można oglądać w Jego działalności, ponieważ On sam powrócił niewidzialny dla ludzkiego oka (Jan. 14:19, 1 Tym. 6:16). Kliknij obrazek, aby dowiedzieć się więcej. (fot. „Ścieżki we mgle” na Facebooku)

Czego zatem możemy się spodziewać?

Czas powrotu naszego Pana jako króla ma być czasem niezwykłym dla ziemi. Z jednej strony wierni chrześcijanie dostrzegą w nim panującego władcę. Z drugiej: narody będą rozgniewane i przyjdzie na nie gniew Boga. Ten „gniew” w Biblii opisany jest na wiele sposobów. Spójrzmy na Księgę Sofoniasza 3:8 – Przetoż oczekiwajcie na mię, mówi Pan, do dnia, którego powstanę do łupu; bo sąd mój jest, abym zebrał narody, i zgromadził królestwa, abym na nie wylał rozgniewanie moje i całą popędliwość gniewu mego; ogniem zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia. Opis ten zapowiada czas straszny, jednak nadzieję niesie werset 9: Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie.

Końcowe rozdziały Apokalipsy omawiają działania wiecznego króla, Chrystusa, podczas jego drugiej obecności. Pokazują też jak dojdzie do upadku obecnego porządku rzeczy i początku restytucji rodziny ludzkiej. Będzie się to działo wśród światowej rewolucji i anarchii, o czym upewnia nas Księga Objawienia 16:18-20:

I nastąpiły błyskawice i głosy, i gromy, i nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd jest człowiek na ziemi: takie trzęsienie ziemi, tak wielkie. A wielkie miasto rozpadło się na trzy części i miasta pogan runęły. I wspomniał Bóg na Wielki Babilon, by mu dać kielich wina  gniewu zapalczywości swej. I pierzchła każda wyspa, i gór już nie znaleziono.

W symbolach Objawienia oraz innych księgach Biblii ta nadchodząca światowa rewolucja opisywana jest jako symboliczne trzęsienie ziemi. W czasie rewolucji nastanie jeszcze większy głód i choroby od tych, jakie towarzyszyły wojnie światowej. Straty w postaci ludzkiego życia, majątku, wygód i zdrowia będą jeszcze większe niż te z wojny światowej (Jer. 25:29-33). Jej koniec będzie świadkiem obalenia każdego rządowego, religijnego i arystokratycznego systemu na ziemi. Potem nastanie anarchia.

Czy powinniśmy się bać?

Nie, ponieważ gdy przejdzie już gwałtowny wiatr, trzęsienie ziemi i ogień, wreszcie doczekamy się cichego i wolnego głosu Zbawiciela (1 Księga Królewska 19:11-12):

Tedy onże głos rzekł: Wynijdź a stań na górze przed Panem. A oto Pan przechodził, i wiatr gwałtowny i mocny podwracający góry, i łamiący skały przed Panem; ale Pan nie był w onym wietrze. Za wiatrem było trzęsienie ziemi; ale nie był Pan i w onym trzęsieniu. Za trzęsieniem był ogień; ale Pan nie był w onym ogniu; za ogniem był głos cichy i wolny.

Co mamy robić?

Przede wszystkim skupić się na tym, by koniec świata nie zastał nas czyniących nieprawość i grzech, odwracających się od Boga i zapominających o Jego Słowie. Biblia daje wiele wskazówek: jak żyć, aby podobać się Bogu w tych trudnych czasach. Sądzimy jednak, że szczególnie błogosławionym będzie pozostawienie czytelników ze słowami obecnego króla – Jezusa Chrystusa (Mat. 22:36-39):

<<Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?>> On mu odpowiedział: <<Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.>>

* * *

Co z tym końcem świata

21 listopada 2012 r. w Bydgoszczy odbyło się spotkanie pt. Co z tym końcem świata. Zapraszamy do wysłuchania wykładu wygłoszonego przez starszego naszego zboru Leszka Szpunara:

—–

W naszym profilu na YouTube umieściliśmy również ciekawy fragment sesji pytań i odpowiedzi:

Jaka jest biblijna przyszłość Ziemi?

Dość częstym zarzutem wobec Biblii jest to, iż przeczy sama sobie. Często jednak grupy wersetów, które pozornie wydają się sprzeczne, nie są takie z lepszej perspektywy. Jednym z przykładów jest trwałość i zagłada nieba i ziemi.

Trwałość nieba i ziemi

Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi, a ziemia trwa po wszystkie czasy.
– Kohelet 1:4

Alleluja. Chwalcie Pana z niebios, chwalcie Go na wysokościach! Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy! Chwalcie Go, słońce i księżycu, chwalcie Go, wszystkie gwiazdy świecące. Chwalcie Go, nieba najwyższe i wody, co są ponad niebem: niech imię Pana wychwalają, On bowiem nakazał i zostały stworzone, utwierdził je na zawsze, na wieki; nadał im prawo, które nie przeminie.
– Psalm 148:1-6

I zniszczenie nieba i ziemi

Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.
– Mateusza 24:35

Potem ujrzałem wielki biały tron i na nim Zasiadającego, od którego oblicza uciekła ziemia i niebo, a miejsca dla nich nie znaleziono.
– Apokalipsa 20:11

Harmonię można znaleźć w dostrzeżeniu różnicy między:

Literalną ziemią

Bóg nazwał tę suchą powierzchnię ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem. Bóg widząc, że były dobre, rzekł: «Niechaj ziemia wyda rośliny zielone: trawy dające nasiona, drzewa owocowe rodzące na ziemi według swego gatunku owoce, w których są nasiona». I stało się tak. Ziemia wydała rośliny zielone: trawę dającą nasienie według swego gatunku i drzewa rodzące owoce, w których było nasienie według ich gatunków. A Bóg widział, że były dobre. […] o czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: «Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi».
– Rodzaju 1:10-12,28

Eliasz był człowiekiem podobnym do nas i modlił się usilnie, by deszcz nie padał, i nie padał deszcz na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy.
– Jakuba 5:17

i literalnym niebem

Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię.
– Rodzaju 1:1

I znów błagał, i niebiosa spuściły deszcz, a ziemia wydała swój plon.
– Jakuba 5:18

a symboliczną ziemią

Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.
– Mateusza 5:13

Zawieram z wami przymierze, tak iż nigdy już nie zostanie zgładzona wodami potopu żadna istota żywa i już nigdy nie będzie potopu niszczącego ziemię.
– Rodzaju 9:11

i symbolicznym niebem

Mądrzy będą świecić jak blask sklepienia, a ci, którzy nauczyli wielu sprawiedliwości, jak gwiazdy przez wieki i na zawsze.
– Daniela 12:3

rozhukane bałwany morskie wypluwające swoją hańbę… gwiazdy zabłąkane, dla których nieprzeniknione ciemności na wieki przeznaczone…
– słowa mówiące symbolicznie o fałszywych nauczycielach, Judy 1:13

Napisany przez C.T. Russella „Boski plan wieków” to jedna z najciekawszych znanych nam książek o tematyce biblijnej. Napisz do nas, by otrzymać go bezpłatnie. Wystarczy kliknąć w obrazek powyżej i napisać do nas przy pomocy specjalnego formularza. Można też napisać pod adres: wiktor@badaczebiblii.pl

Jak zauważa Charles Taze Russell, autor serii Wykładów Pisma Świętego: „W całym Piśmie Świętym ziemia, gdy jest wspominana symbolicznie, przedstawia zorganizowane społeczeństwo; góry przedstawiają królestwa; niebo – panujące siły duchowe; morza – niespokojne, buntujące się i niezadowolone wielkie rzesze świata. Ogień przedstawia zniszczenie tego, co jest palone – kąkolu, żużlu, ziemi (systemów społecznych) itp. A gdy w symbolicznym obrazie do ognia dodana jest siarka, podkreślona jest myśl o zniszczeniu, bowiem dla wszystkich form życia nie ma nic bardziej zabójczego niż dym siarki.” (Boski plan wieków, s. 318)

Mając taką podstawę całkiem inaczej odczytać można 2 List Piotra 3:7-14, wiążąc ten fragment ze słowami modlitwy Pańskiej – Przyjdź Królestwo Twoje; bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.

Warto pamiętać, że jednym ze znaków czasu drugiej obecności Mesjasza i zwiastunem zmartwychwstania miał być powrót Izraela do swej ziemi, a następnie ich przyjście do wiary i łaski Bożej (Rzymian 11:25-29). Bóg nie sprowadził Żydów do ich ziemi bez powodu, lecz dlatego, że Królestwo Boże na ziemi rozpocznie się właśnie w Izraelu (Izajasza 2:3).

Innym znakiem są przemiany klimatyczne itp., które prowadzą do wypełnienia proroctw: „Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! Niech wyda kwiaty jak lilie polne(…)” (Izajasza 35:1-2) Znów – jest tu warstwa symboliczna, ale gdy przeklęcie ziemi weźmiemy dosłownie – myśląc o planecie – tutaj mamy słowo nadziei, że pustynie i spieczona ziemia rodząca osty zakwitną kiedyś jak róże… „Bo trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie; spieczona ziemia zmieni się w pojezierze, spragniony kraj w krynice wód” (Izajasza 35:5-7)

Warto to obserwować, bo dzieje się na naszych oczach.

Spotkanie już się odbyło! Zachęcamy do przeczytania artykułu na temat końca świata oraz wysłuchania wykładu:

1. Koniec świata (synteleia tou aionos)
2. Koniec świata – czy musi nadejść
3. Co z tym końcem świata (wykład audio)

Grudzień 2012 roku zamyka kolejny cykl kalendarza Majów, co wielu wiąże ze szczególnym przełomem w historii cywilizacji. Według niektórych przewidywań data 21 grudnia miałaby oznaczać koniec świata, który obecnie znamy. Jako chrześcijan interesuje nas Słowo Boże ? Biblia. Dlatego właśnie podczas spotkania nie skupimy się na wszystkich istniejących teoriach, ale biblijnej odpowiedzi na pytanie: CO Z TYM KOŃCEM ŚWIATA?

Każdy, kto przeczytał choć parę fragmentów Pisma Świętego (np. wypowiedzi Jezusa z Nazaretu czy kilka rozdziałów Księgi Daniela i Apokalipsy wg Jana), dobrze wie, że uczy ono o końcu świata. Mało kto jednak wie, że obraz tych zdarzeń jest spójny we wszystkich 66 księgach Biblii, a widok ten nie pozbawia nas ludzi nadziei. W rzeczywistości, choć wielkie wstrząsy już są odczuwane i stale narastają, ostateczny rezultat będzie wspaniały.

Zainteresowanych ? zapraszamy na spotkanie:

Co z tym końcem świata…

Środa, 21 listopada 2012 r.
Godzina: 17:00
Bydgoszcz, ul. Zduny 10A

Jak zwykle: wstęp wolny. Uczestnicy spotkania otrzymają darmowe egzemplarze czasopisma „Sztandar Biblijny”. Będą mogli również nabyć traktaty i książki o tematyce biblijnej.

ODPOWIEDŹ: W Piśmie Świętym często używane jest wyrażenie koniec świata. Święty Piotr mówi nam, że koniec świata nastał w czasie potopu (2 Piotra 3:6). Nie był to koniec ziemi; jedynie porządek lub stan rzeczy, który był przed potopem, przestał istnieć. Został wówczas zapoczątkowany nowy świat, nowy porządek rzeczy. Pozostaje to w ścisłej zgodności z poprawnym przekładem tekstu greckiego. Powszechne tłumaczenie niestety wprowadziło w błąd wielu ludzi. Określenie „koniec świata” lepiej byłoby czytać jako „koniec wieku”.

Powyższy wykres to graficzne przedstawienie planu zbawienia człowieka zawartego w Biblii. W swojej mądrości Bóg zaplanował wiek wiary oraz przyszły czas naprawienia i powrotu do doskonałości wszystkich chętnych – posłusznych Chrystusowi ludzi. Kliknij obrazek, aby dowiedzieć się więcej.

Wieki przemijają i nastają kolejne, lecz Biblia oświadcza, że „ziemia na wieki stoi” (Kazn. 1:4); że Bóg „nie na próżno stworzył ją, na mieszkanie utworzył ją” (Iz. 45:18). Ziemia nigdy nie nadawała się w całości do zamieszkania ani nie była nigdy zasiedlona we właściwym znaczeniu tego słowa. Dziełem Mesjańskiego Królestwa będzie uczynienie ziemi chwalebnym podnóżkiem Boga i dostosowanie jej dla tych, którzy zostaną przywróceni do Jego łaski. Kolejnym jego dziełem będzie podniesienie człowieka i przywrócenie go do tego wszystkiego, co zostało utracone w Edenie, a odkupione na Kalwarii. Pan zniszczy tylko tych, którzy będą niepoprawni.

Objawienie Jana

Księga Objawienia jest księgą symboli (Obj. 1:1). Rzeczy takie jak świeczniki, gwiazdy, harfy, trąby, błyskawice, grzmoty, ogień itd. są symboliczne, a więc muszą być interpretowane zgodnie z ich symbolicznym użyciem w innych wersetach Pisma Świętego.

Święty Jan zobaczył w sposób alegoryczny rzeczy, które miały pojawić się później, w całym Wieku Wiary, jak i w czasie końca świata (porządku rzeczy) i po nadejściu „przyszłego świata” (Żyd. 2:5), „nowych niebios i nowej ziemi” (2 Piotra 3:13). Zbadanie wszystkich fragmentów Apokalipsy zajęłoby nam zbyt wiele czasu, aby dowiedzieć się więcej, polecamy książkę pt. Boski plan wieków. Teraz rozważymy tylko kilka kluczowych kwestii.

Księga Objawienia 11:15,18:

I zatrąbił Anioł siódmy i stały się głosy wielkie na niebie mówiące: Królestwa świata stały się królestwami Pana naszego i Chrystusa jego, i królować będzie na wieki wieków … I rozgniewały się narody, i przyszedł gniew twój i czas umarłych, aby byli sądzeni i abyś oddał zapłatę sługom twoim, prorokom i świętym, i bojącym się imienia twego, małym i wielkim, i abyś wytracił tych, co psują ziemię.

Jak widać, czas powrotu naszego Pana jako króla ma być czasem niezwykłym dla ziemi. Z jednej strony wierni chrześcijanie dostrzegą w nim panującego władcę. Z drugiej – narody będą rozgniewane i przyjdzie na nie gniew Boga. Ten 'gniew’ w Biblii opisany jest na wiele sposobów. Spójrzmy na Księgę Sofoniasza 3:8 – „Przetoż oczekiwajcie na mię, mówi Pan, do dnia, którego powstanę do łupu; bo sąd mój jest, abym zebrał narody, i zgromadził królestwa, abym na nie wylał rozgniewanie moje i całą popędliwość gniewu mego; ogniem zaiste gorliwości mojej będzie pożarta ta wszystka ziemia”. Opis ten zapowiada czas straszny, jednak nadzieję niesie werset 9: „Wtedy bowiem przywrócę narodom wargi czyste, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie”.

Jest jasne, że literalna ziemia nie zostanie zniszczona, skoro w tym czasie ma się rozpocząć przywracanie mieszkańcom ziemi czystych warg – otrzymywanie i docenianie przez nich prawdziwych nauk Biblii. Podobnie mówią o tym Prorok Aggeusz (2:7,8) i Święty Paweł (Żyd. 12:25-28), którzy zapowiadają wstrząsy i zniszczenie nieba oraz ziemi, ale pocieszając nas dodają: „I [gdy to się stanie] pożądanie wszystkich narodów przyjdzie” (Agg. 2:8; lub w innym przekładzie: pragnienie wszystkich narodów się spełni).

Szczegóły na ten temat znaleźć można w artykule pt. Pragnienie wszystkich narodów.

Apokalipsa a koniec świata

Końcowe rozdziały Apokalipsy omawiają działania wiecznego króla, Chrystusa, podczas jego drugiej obecności. Pokazują też jak dojdzie do upadku obecnego porządku rzeczy i początku restytucji rodziny ludzkiej. Jak zostało to opisane w rozdziałach 17 i 18, tzw. „koniec świata”, powiązany jest z upadkiem Babilonu – nominalnych systemów chrześcijaństwa (tych, które uzurpują sobie nazwę „chrześcijaństwo”), wraz z jego matką, Wielkim Babilonem, czyli papiestwem. Będzie się to działo wśród światowej rewolucji i anarchii, o czym upewnia nas Księga Objawienia 16:18-20:

I nastąpiły błyskawice i głosy, i gromy, i nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd jest człowiek na ziemi: takie trzęsienie ziemi, tak wielkie. A wielkie miasto rozpadło się na trzy części i miasta pogan runęły. I wspomniał Bóg na Wielki Babilon, by mu dać kielich wina  gniewu zapalczywości swej. I pierzchła każda wyspa, i gór już nie znaleziono.

W symbolach Objawienia oraz innych księgach Biblii ta nadchodząca światowa rewolucja opisywana jest jako symboliczne trzęsienie ziemi, które zniszczy symboliczne wyspy (republiki) oraz góry (królestwa) w jednym powszechnym jęku, huku i rozpadzie symbolicznej ziemi (społeczeństwa). W czasie rewolucji nastanie jeszcze większy głód i choroby od tych, jakie towarzyszyły wojnie światowej. Straty w postaci ludzkiego życia, majątku, wygód i zdrowia będą jeszcze większe niż te z wojny światowej (Jer. 25:29-33). Jej koniec będzie świadkiem obalenia każdego rządowego, religijnego i arystokratycznego systemu na ziemi.

Napełniałoby to nas przerażeniem, gdyby nie cudowne obietnice zawarte w rozdziałach 20-22, które dokładnie omawiamy w artykule pt. 7 obrazów tysiącletniego Królestwa Chrystusa i jego dzieła. Rozdziały te mówią o trwających 1000 lat czasach naprawy wszystkich rzeczy (Dz. Ap. 3:19-21) i małym okresie (Obj. 20:3,7), w którym szatan po raz ostatni będzie mógł zwodzić ludzkość, ale jak sądzimy powiedzie mu się to jedynie z tymi, którzy nie docenią Bożego miłosierdzia w zbawieniu człowieka i świadomie wybiorą zło i śmierć pomimo warunków sprzyjających do dobra i życia.

Podzielmy ten fragment Biblii na siedem części.

Siedem obrazów z Księgi Objawienia 20-22

1. Obj. 20:1-3 ….. Temat główny: Szatan związany na 1000 lat.
2. Obj. 20:4,5 ….. Temat główny: Obalenie władz rządowych; Odpoczynek i panowanie świętych.
3. Obj. 20:6-10….. Temat główny: Błogosławione panowanie Chrystusa; Mały Okres: Rozwiązanie szatana; Próba ludzkości; Wieki Chwały: Usunięcie zła na wieki.
4. Obj. 20:11-15…. Temat główny: Tron sprawiedliwości; Próba do życia dla świata; Mały Okres: Koniec próby świata; Wieki Chwały: Doskonała ludzkość żyje w wiecznym szczęściu.
5. Obj. 21:1-8…… Temat główny: Święte miasto; Oblubienica; Bóg mieszka wśród ludzi; Zniesienie klątwy; Mały Okres: Zniszczenie złych; Wieki Chwały: Wierni odziedziczają nowy świat.
6. Obj. 21:19-27…. Temat główny: Nowe Jeruzalem światłem narodów.
7. Obj. 22:1-3,17….. Temat główny: Rzeka wody żywota; Wieki Chwały: Śmierci już nie ma.

Czytając w ten sposób dostrzeżemy piękno Boskiego planu zbawienia i jego przełomowych momentów.

Jezus zapowiadał koniec świata

W Ew. Mateusza 24:3 znaleźć może trzy pytania, które uczniowe zadali Jezusowi na Górze Oliwnej.

• Kiedy świątynia zostanie zniszczona?
• Jaki będzie znak Obecności Chrystusa?
• Jaki będzie znak końca świata [wieku]?

Odpowiedź Jezusa jest jednym z najbardziej znamiennych proroctw Pisma Świętego, które odnosi się do czasów tzw. „końca świata”, czyli przełomu Wieku Wiary i Wieku Mesjanistycznego. Jego dokładną wykładnię znaleźć można w czwartym tomie serii Wykładów Pisma Świętego, w rozdziale XII pt. Wielkie proroctwo naszego Pana. Tam też odsyłamy wszystkich zainteresowanych. Zaspokajając ciekawość naszej Czytelniczki możemy jedynie wspomnieć, że kataklizmy są częścią tego proroctwa, a ich nasilająca się liczba w ostatnim czasie jest jednym z wyraźnych znaków „czasu końca” i obecności Chrystusa wśród nas (Mar. 13:8).

Jak wykazaliśmy już na podstawie Księgi Objawienia jeszcze istotniejsze od fizycznych wstrząsów wydają się jednak wstrząsy społeczno-polityczne, o których proroczo mówi Psalm 46:3,4 – „Przeto się nie boimy, choćby waliła się ziemia i góry zapadały w otchłań morza. Niech wody jego burzą się i kipią, niech góry się chwieją pod jego naporem”.

Skąd wiadomo, że mowa tu o grzesznych ludziach, którzy będą chcieli niszczyć świat ? porządek rzeczy i obalić góry ? władze? Księga Izajasza 57:20,21 mówi wprost: „Bezbożni zaś są jako morze wzburzone, które się nie może uciszyć i którego fale wyrzucają muł i błoto”.

Wesele Baranka i powrót łaski do Izraela

Prosimy pamiętać, że jednym z istotnych znaków „końca świata” wg Księgi Objawienia 19 miało być „pierwsze zmartwychwstanie” Oblubienicy Chrystusowej (Kościoła) i jej symboliczne zaślubiny z Jezusem. Czas ten opisano w Obj. 19:5-7:

I wyszedł głos od tronu, mówiący: Chwalcie Boga naszego, wszyscy Jego słudzy, którzy się Go boicie, mali i wielcy! I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu i jakby głos mnogich wód, i jakby głos potężnych gromów, które mówiły: Alleluja, bo zakrólował Pan Bóg nasz, Wszechmogący. Weselmy się i radujmy, i dajmy Mu chwałę, bo nastało wesele Baranka, a Jego Małżonka przystroiła się …

Jesteśmy przekonani, że czas ten już nastąpił. Wskazuje na to choćby stopniowy powrót łaski Bożej do Izraela, który zapowiada apostoł Paweł w swoim Liście do Rzymian 11:25-26:

Nie chcę jednak, bracia, pozostawiać was w nieświadomości co do tej tajemnicy  byście o sobie nie mieli zbyt wysokiego mniemania  że zatwardziałość dotknęła tylko część Izraela aż do czasu, gdy wejdzie [do Kościoła] pełnia pogan. I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak to jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel, odwróci nieprawości od Jakuba.

Zdajemy sobie sprawę, że omawiany temat jest wielki, a Boski plan zbawienia pełen ważnych szczegółów, które nie sposób było krótko omówić. Zachęcamy więc do zadawania kolejnych pytań lub skorzystania z innych form kontaktu.