Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu biblijnym w Witaszycach. 

30 sierpnia 2025 r.

Proroctwa: Jeremiasza i innych proroków wskazują na nadejście Królestwa Bożego. Ostrzeżenia Jeremiasza dotyczą nie ludzi, lecz nominalnego chrześcijaństwa – systemu, który zostanie poddany próbie. To będzie trudny i bolesny okres, wymagający od nas czujności i wierności Bogu.

Bóg zawsze daje szansę uniknięcia kary, jeśli człowiek się opamięta i zmieni postawę. Może w ten sposób wymazać winę jednostek i całych narodów.

Jer. 18:7,8 –  Raz postanawiam przeciw narodowi lub królestwu, że je wyplenię, obalę i zniszczę. Lecz jeśli ten naród, przeciw któremu orzekłem karę, nawróci się ze swej nieprawości, będę żałował nieszczęścia, jakie zamyślałem na niego zesłać.

Zmiana postawy daje szansę uniknięcia kary. Nominalne chrześcijaństwo wielokrotnie otrzymywało takie ostrzeżenia, między innymi przez lud Boży za czasów Brata Russella, jednak nikt ich nie traktował poważnie. W konsekwencji Bóg przystępuje do wymierzenia kary poprzez zniszczenie systemu nominalnego chrześcijaństwa.

Rozważając ten temat, warto zadać sobie kilka kluczowych pytań:

1. Jeremiasz nie mówi wprost o chrześcijaństwie, więc jakie symbole wskazują na nominalnych chrześcijan?
2. kim są nominalni chrześcijanie?
3. czy proroctwo dotyczy także narodów pogańskich oraz
4. na czym polega zapowiedziane zniszczenie?

Jakie symbole w proroctwie Jeremiasza wskazują na nominalne chrześcijaństwo?

Przede wszystkim widać tam naród Izraela i jego królestwo, ale również inne wymienione narody i kraje, np.:

Egipt – Jeremiasza 46:25: „Pan zastępów, Bóg Izraelski, mówi: Oto Ja nawiedzę ludne miasto No, także Faraona i Egipt, i bogów jego, i królów jego, Faraona mówię, i tych, którzy w nim ufają.”

Moab  – Jeremiasza 48:42: „I Moab będzie zniszczony tak, że przestanie być ludem, gdyż butnie wystąpił przeciwko Panu.”

Edom – Jer. 49:7,8 – Przeciwko Edomowi – tak mówi Pan Zastępów: …Sprowadzę na Ezawa zagładę gdy będę ich karą nawiedzał. (EDOM – Edomici to potomkowie EZAWA)

Ammon – Jer. 49: 2 – Dlatego nadejdą dni wyrocznia Pana  kiedy sprawię, że w Rabba Ammonitów słychać będzie okrzyk wojenny. Stanie się ono zwaliskiem gruzów, a jego osiedla pochłonie ogień.

Wspólnym mianownikiem wersetów jest zapowiedź zniszczenia. Pojawia się pytanie, czy symbole dotyczą chrześcijańskich narodów, czy tylko rzeczywistych narodów za czasów Jeremiasza. Problem rozwiązuje sam prorok, dając wskazówkę, która wyjaśnia znaczenie tych narodów.

Jeremiasza 9:25-26 – „Oto idą dni – mówi Pan – w których nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania. Egipt, Judę, Edom, Amon, Moab i wszystkich z obciętymi włosami, którzy mieszkają na pustyni, gdyż wszystkie narody są nieobrzezane i cały dom izraelski jest nieobrzezanego serca..”

„Oto nadchodzą dni, kiedy nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania.” Chodzi tu o tzw. obrzezanie serca – narody mogą być obrzezane cieleśnie, ale nie w sercu. Obrzezanie było znakiem przymierza z Abrahamem i dotyczyło wyłącznie Izraela, dlatego kara nie mogłaby obejmować innych narodów. W Nowym Testamencie zwrot „obrzezanie serca” pojawia się u Pawła, który łączy go z poświęceniem i życiem w chrześcijaństwie.

Rzymian 2:28–29 – „Albowiem nie ten jest Żydem, który jest nim na zewnątrz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele, ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca, w duchu, a nie według litery; taki ma chwałę nie u ludzi, lecz u Boga.”             

Obrzezanie w sercu jest symbolem chrześcijanina. Fragment Jeremiasza wskazuje, że niektóre narody symbolizują nominalnych chrześcijan – zewnętrznie deklarują się jako chrześcijanie, ale w rzeczywistości nimi nie są. Takie osoby mają pozorną religijność: uczestniczą w nabożeństwach, uznają autorytety, lecz ich życie nie odpowiada słowu Bożemu. Termin „nominalni chrześcijanie” odnosi się do postawy, nie do konkretnej grupy religijnej.

Nominalne chrześcijaństwo jest tak powszechne, że całe „chrześcijańskie” narody są częścią tego systemu, gdyż prawdziwych chrześcijan jest niewielu. Zapowiedź zniszczenia dotyczy narodów symbolizujących nominalnych chrześcijan, np. Egipt, Edom, Amon, Moab, Juda. Obraz ten jest szerszy – Jeremiasz i inni prorocy mówią, że wszystkie narody na ziemi będą karane w czasie wielkiego ucisku.

Jer. 1:10 – Oto daję ci dzisiaj władzę nad narodami i nad królestwami (Jezusowi – Psalm 2), abyś (przede wszystkim) wykorzeniał i wypleniał, niszczył i burzył, (ale także) odbudowywał i sadził.

Chrystus otrzymuje władze nad wszystkimi narodami i królestwami, żeby zniszczyć to co te narody stworzyły tylko po to, aby potem odbudować już coś lepszego – czyli kończy się wiek zły, w którym to co złe zostanie zniszczone, po czym na gruzach tych królestw powstanie królestwo naszego Pana.

Proroctwa mówią o karaniu wszystkich narodów, ze szczególnym uwzględnieniem narodów chrześcijańskich, które są wymienione z nazwy. Bóg wyodrębnia je, bo ich kara będzie szczególnie surowa, zgodnie z Bożą zasadą:

Łuk. 12:47,48 – Ten sługa, który znał wolę swego pana, ale nie starał się ani nie czynił według jego woli, wielką chłostę otrzyma; ten zaś, który nie wiedząc, uczynił coś zasługującego na karę, otrzyma mniejszą chłostę. Od tego, kto wiele otrzymał, wiele się będzie wymagało, a komu zlecono dużo, tym więcej też od niego zażądają.

Chrześcijaństwo, które wiele otrzymało, powinno reprezentować najwyższy poziom człowieczeństwa, a tymczasem w wielu narodach panuje upadek, niemoralność i degradacja, będąc źródłem wielkiego zła.

Co oznacza to zniszczenie i w jaki sposób się ono dokona.

Widzenie Eliasza na górze Horeb przedstawia Kościół w czasie Wielkiego Ucisku (WE) i pierwsze zmartwychwstanie. W widzeniu pojawiają się trzy etapy: silny wiatr (wojny światowe), trzęsienie ziemi (rewolucja) i ogień (anarchia), po czym nastaje cichy powiew – warunki Królestwa Bożego. Pierwsza faza ucisku nie zniszczyła systemu nominalnego chrześcijaństwa, więc wypełnienie proroctwa Jeremiasza należy spodziewać się w kolejnych etapach – rewolucji i anarchii.

• 25:32 – Tak mówi Pan Zastępów: Oto nieszczęście idzie od narodu do narodu i groźna burza zrywa się od krańców ziemi. wicher wielki
  => symbolizuje rewolucję i anarchię. – TP 1927

E3 – s.49 – Dlatego przesłanie Pana dla chrześcijaństwa brzmiało, że zgrzeszyło ono tak bardzo …że będzie całkowicie zniszczone w rewolucji, następującej po wojnie

Przed nami druga faza ucisku – światowa rewolucja, w czasie której zostanie zniszczony system nominalnego chrześcijaństwa. Nie można twierdzić, że rewolucja już była, ponieważ nie widzimy upadku tych systemów, a jej brak byłby trudny do przeoczenia.

Biblia definiuje światową rewolucję inaczej niż zwykłe zmiany społeczne czy gospodarcze, np. reformy edukacji czy służby zdrowia. Nawet rewolucja przemysłowa nie odpowiada tej biblijnej definicji, ponieważ nie niszczy obecnego porządku rzeczy.

Biblia pokazuje, że rewolucja to społeczny gniew narodów. Buntujące się masy społeczne, doprowadzone do ostateczności, doprowadzą do zniszczenia obecnego systemu, symbolizowanego przez „trzęsienie ziemi”.

• 16:18 – I nastąpiły błyskawice i donośne grzmoty, i wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi; tak potężne było to trzęsienie.
• 11:18 – I rozgniewały się narody, a nadszedł Twój gniew i pora na umarłych. gniew narodów – rewolucja społeczna
• 57:20 – Lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto.
• 46:2,3,7 – Bóg jest naszą ucieczką i obrońcą naszym, przychodził nam z pomocą w nieszczęściach, już nie raz i niezawodnie. Nie zlękniemy się więc, nawet gdy (uwaga) zadrży ziemia i góry zaczną się zapadać w samym środku morza (BG – góry przeniosły się w pośród morza). W.7 – Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, Odezwał się głosem swoim i rozpłynęła się ziemia.

Narody wzburzyły się jak morze, powstało ogromne trzęsienie ziemi, które pochłonęło wszystkie struktury społeczne, polityczne i gospodarcze. Tego jeszcze nie było – wciąż stoimy przed tą rewolucją i następną anarchią.

Ciekawostką jest fragment opracowania Jacka Goldstone’a, amerykańskiego socjologa i historyka, który podobnie jak Biblia porównuje rewolucję do trzęsienia ziemi.

Szczególna sytuacja rewolucyjna ma charakter bifurkacyjny. Może przekształcić się w rewolucję w zależności od różnych drobnych czynników, punktów zapalnych, przypadkowych zbiegów okoliczności.  Tak więc z tej niestabilnej równowagi, można zejść dwiema drogami — albo w stronę wybuchu rewolucji albo powrotu do porządku — zatem przewidzenie dokładnego początku rewolucji jest tak samo trudne, jak przewidzenie trzęsienia ziemi (Goldstone 2014).

Dlaczego możemy przypuszczać, że żyjemy blisko wypełnienia proroctwa Jeremiasza, czyli zniszczenia systemów w wyniku światowej rewolucji? To jedynie przypuszczenia oparte na Biblii. Trzy kluczowe aspekty wynikające wprost ze Słowa Bożego.

Pierwsza istotna rzecz to rok 1914 – początek Wielkiego Ucisku, potwierdzający chronologię Brata Russella. Wiatr z widzenia Eliasza wiał od 1914 do 1945, kończąc pierwszą fazę ucisku. Problem pojawia się po zakończeniu wojny. Bo wojna była już dawno…

Od zakończenia II wojny światowej, czyli już 80 lat, żyjemy w Europie i w chrześcijańskim kraju w okresie względnego spokoju. Czy to oznacza, że Boży plan się zatrzymał? Odpowiedź jest oczywista – nie.

Bóg często odwleka pewne wydarzenia, ale wszystko dzieje się dokładnie w Jego czasie, inaczej niż oczekujemy. Z naszej perspektywy wydaje się to długim oczekiwaniem, co może prowadzić do zniechęcenia. Przykładem jest oczekiwanie na drugą obecność Pana, pokazane w przypowieści o mądrych i głupich pannach.

Mat. 25:1-5 – Wtedy podobne będzie królestwo  niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy pan młody się opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły.

…Gdy się pan młody opóźniał …Pan młody opóźnił swoje przyjście – BG: A gdy oblubieniec odwłaczał z przyjściem.

Przykładem jest ruch Brata Williama Millera, który spodziewał się drugiej obecności Jezusa w 1844 roku. Pan wtedy nie przyszedł, bo przyjście nastąpiło później niż oczekiwano.

Drugi przykład: 2 Piotra 3:9 – Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, chociaż niektórzy uważają, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania.

Apostoł Piotr wyjaśnia, że niektórzy uważają, iż Pan zwleka z obietnicą, ponieważ wypełnia się ona później niż oczekujemy. Z ludzkiej perspektywy wydaje się to zwłoką, lecz z Bożej strony Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy.

Abakuk 2:3 –  Gdyż widzenie dotyczy oznaczonego czasu i wypełni się niezawodnie. Jeżeli się odwleka, wyczekuj go, gdyż na pewno się spełni, nie opóźni się.

Abakuk podkreśla, że u Boga wszystko dzieje się w zaplanowanym czasie i proroctwa wypełnią się niezawodnie. Jeśli wydaje się, że Pan zwleka, należy cierpliwie czekać – wypełnienie nastąpi na pewno.

Z Bożej perspektywy wizja Abakuka wypełniła się dokładnie na czas, choć dla ludu Bożego realizacja przyszła później. Abakuk opisuje tę ludzką perspektywę, mówiąc znane słowa:

Abakuk 3:17,18 – Zaiste, drzewo figowe nie wydaje owocu (a myśleliśmy, że będzie wydawać), (spodziewaliśmy się że na winoroślach będą winogrona) a na winoroślach nie ma gron. Zawodzi drzewo oliwne – (miały być oliwki ale i to drzewo również nie przyniosło owocu), a rola nie dostarcza pożywienia. W ogrodzeniu nie ma owiec, a w oborach nie ma bydła.

Nie stało się nic z tego na co oczekiwaliśmy… Abakuk nie mówi, że to się w ogóle nie stało, bo proroctwo niezawodnie się spełni, tylko nie spełniło się w tym czasie kiedy się tego spodziewaliśmy …

Podsumowując: lud Boży może oczekiwać wypełnienia proroctwa, które wydaje się odwlekane. W rzeczywistości proroctwo wypełni się nieco później. Do czasu oczekiwania należy więc dodać czas Bożego „odwlekania”, po którym nastąpi realizacja proroctwa.

W 1945 roku, po zakończeniu wojny światowej, lud Boży spodziewał się kolejnej fazy ucisku – światowej rewolucji – stosunkowo szybko. Jednak proroctwo nie spełniło się w tym czasie. Gdybyśmy założyli z naszej perspektywy 10–30 lat, to należy doliczyć jeszcze czas Bożego „odwlekania”, który trwa dłużej niż oczekiwano – od 1945 minęło już 80 lat. To oznacza, że czas odwlekania kończy się i wkrótce zacznie się wypełniać druga część wizji Eliasza – wielkie trzęsienie ziemi. Pytanie jednak pozostaje, dlaczego Bóg odwleka.

– TP 1962 s. 123 –

Ten długi odstęp w Czasie Końca okazuje się być bardzo dotkliwą próbą dla oświeconego ludu Bożego, z powodu licznych opóźnień prowadzących do zakłopotania i rozczarowania związanego z pozornym odciąganiem się i powolnością wypełniania się proroctwa …Poprzez takie opóźnienia i wynikające z nich zakłopotania i rozczarowania Bóg poddaje próbie Swój oświecony lud, a podczas tych prób wielu zarzuciło chrześcijańskie postępowanie albo częściowo, albo całkowicie; osłabli po drodze i ponownie zwrócili się ku kościołowi nominalnemu lub ku nędznym żywiołom tego świata; a jeszcze inni popadli w różne błędy i spekulacje.

Czy brak wypełnienia proroctw i Królestwa w oczekiwanym czasie spowoduje zniechęcenie i odejście od poświęcenia? Takie sytuacje są próbą Ludu Bożego, bo zaangażowanie w doczesne korzyści zawsze odbywa się kosztem poświęcenia.

Czyli to może być pierwsza wskazówka, że żyjemy w czasie końca Bożego odwlekania ponieważ ten czas trwa dużo dłużej niż lud Boży się spodziewał

Drugi element to nagłość i nieprzewidywalność wydarzeń. Choć dziś widać tylko częściowo społeczne niepokoje, ludzie żyją normalnie, Biblia mówi, że czas ucisku zaskoczy nagłością – coś wydarzy się niespodziewanie.

Albowiem jak było za dni Noego, takie będzie z obecnością (nie przyjściem – parousia) Syna Człowieczego: Bo jak w dniach owych przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali, aż do tego dnia, gdy Noe wszedł do arki, I nie spostrzegli się, że nastał potop i zmiótł wszystkich, tak będzie i z obecnością Syna Człowieczego.

Za czasów Noego zalanie ziemi wodami potopu wydawało się niemożliwe – przez 1656 lat ani razu nie padał deszcz. Ludzie widzieli, że Noe buduje arkę, ale nie rozumieli po co i nie spodziewali się potopu. Żyli zwyczajnie: jedli, pili, żenili się i wydawali za mąż, aż pewnego dnia nagle zaczęło padać – wydarzenie niespodziewane i niemożliwe do przewidzenia.

Nasz Pan dodaje zaraz pod dniach Noego w Łuk. 17 w.28: Podobnie też było za dni Lota: Jedli, pili, kupowali, sprzedawali, szczepili, budowali; A w dniu kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba ogień z siarką i wytracił wszystkich.

Dla Ludu Bożego dzisiaj oznacza to, że wydarzenia zapoczątkowujące rewolucję będą nagłe, zaskakujące i trudne do przewidzenia.

Jack Goldstone w podobny sposób mówi o zjawisku wybuchu rewolucji (jeszcze raz ten fragment): Sytuacja może przekształcić się w rewolucję w zależności od różnych czynników i przypadkowych zbiegów okoliczności.  Ale przewidzenie dokładnego początku rewolucji jest tak samo trudne, jak przewidzenie trzęsienia ziemi.

Nie powinniśmy oczekiwać, że warunki będą się stopniowo pogarszać aż ludzie zdecydują się na rewoltę. Systematyczne i powolne pogarszanie życia nie pociągnie ludzi do rewolucji – to stara metoda drobnych kroczków lub „powolnego gotowania żaby”.

Wprowadzanie stopniowych zmian jest najskuteczniejsze – ludzie zniosą pogarszające się warunki, jeśli następują powoli. Rządy mogą doprowadzić społeczeństwo do skrajnego ubóstwa, ale jeśli zmiany są nagłe, wywołują opór. Podobnie jak przy zmianie kształtu materiału – powolna zmiana działa, nagła powoduje pęknięcia.

Za dni Noego i Lota życie toczyło się normalnie, a katastrofa przyszła nagle. Nie wiemy, co wywoła światową rewolucję, ale najpewniej będzie to nagłe, niespodziewane zdarzenie – coś, co uruchomi niepowstrzymany ciąg wydarzeń i rozbudzi gniew narodów.

Izaj. 64:1-2 (EKU’18): „₁ Jak płomień spala chrust i ogień sprawia wrzenie wody, tak daj poznać swe imię Twoim wrogom! Narody będą drżeć przed Tobą, ₂ gdy dokonasz rzeczy przerażających, których się nie spodziewaliśmy. Zstąpiłeś! Góry zadrżały przed Tobą!”

1 Tes. 5:3 – „Gdy mówić będą: Pokój i bezpieczeństwo — wtedy przyjdzie na nich nagła zagłada, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.”

Aifnidios olethros – nagłe niespodziewane zniszczenie, opisuje coś, co spada gwałtownie, bez ostrzeżenia.

Brak wyraźnych sygnałów nie oznacza, że początek tych wydarzeń jest odległy. Światowa rewolucja może rozpocząć się nagle, w wyniku nieprzewidywalnego zdarzenia, i wydarzyć się zarówno w ciągu kilku najbliższych lat, jak i już w nadchodzących miesiącach.

Ostatni element, zwiastujący bliskość tego czasu to zagrożenie trzecią wojną światową.

Media często podkreślają zagrożenie wojną światową, jednak jak zauważa brat Johnson, przed 1914 rokiem realnym niebezpieczeństwem była rewolucja. Rewolucja bezpośrednio podważa władzę i kontrolę nad społeczeństwem, podczas gdy wojna, choć niszczycielska, nie zagraża fundamentom systemu. Rewolucjoniści można symbolicznie porównać do wzburzonego morza, które może zdestabilizować struktury państwowe, społeczne i religijne, w tym nominalne chrześcijaństwo.

Z cytatu brata Johnsona można wyciągnąć wniosek, że groźba wojny skutecznie tłumi nastroje rewolucyjne. Współcześnie, zwłaszcza w państwach chrześcijańskich, władze zdają się wzbudzać strach przed konfliktem zbrojnym, co przypomina atmosferę sprzed 1914 roku. Można to traktować jako świadome działanie – odwraca uwagę ludzi od realnej kontroli władzy i hamuje potencjalne powstania społeczne. Innymi słowy, obecne napięcia międzynarodowe mogą być narzędziem do tłumienia społecznej niezgody.

Prawdopodobieństwo globalnego konfliktu z użyciem nowoczesnej broni masowej jest niewielkie, ponieważ Bóg nie dopuściłby do całkowitego zniszczenia życia na ziemi. Możemy natomiast obserwować wyraźne sygnały nadchodzących znaczących przemian społecznych i duchowych, które poprzedzą nadejście Królestwa Bożego. Uważna obserwacja pozwala dostrzec te znaki i zrozumieć, że czas Bożego działania jest bliski.

2 Piotra 3:11-14 [SNP’18]: ₁₁ Skoro w taki sposób to wszystko ma ulec zniszczeniu, to jak święcie i pobożnie wy sami powinniście postępować na co dzień? ₁₂ Mówię do was, oczekujących, a nawet pragnących przyśpieszyć nastanie dnia Bożego, w którym niebo zginie w ogniu i żar stopi podstawy świata. ₁₃ Bo przecież oczekujemy — zgodnie z obietnicą — nowego nieba i nowej ziemi, w których na stałe zamieszka sprawiedliwość. ₁₄ Dlatego, kochani, w oczekiwaniu tych wydarzeń postarajcie się, aby Pan mógł was zastać pełnych pokoju, niesplamionych i nienagannych.

Wersja pełna – zbór w Bielawie, 7 września 2025 r.

Wersja skrócona – zbór w Bydgoszczy, 10 sierpnia 2025 r.

Trudna sztuka mycia naczyń

Czy macie w domu zmywarkę? Pierwsze takie mechaniczne urządzenie skonstruowała kobieta, Josephine Cochrane i pokazała je na Wystawie Światowej w Chicago w 1893 r. Zmywarka ta miała ręcznie napędzane koło i spryskiwacze. Trafiła głównie do restauracji i hoteli. Nie chodziło nawet tak bardzo o szybki czas zmywania, ale o to, by mniej naczyń się tłukło.

Na zmywarki elektryczne w domach trzeba było poczekać znacznie dłużej. Pojawiły się dopiero po II wojnie światowej, w latach 50. i 60., głównie w USA. W Europie ta technologia przyjmowała się dużo wolnej, a w Polsce dopiero po transformacji systemowej, w latach 90. a głównie po roku 2000.

Nie wszystkie jednak naczynia nadają się do zmywarek i nie można im też ufać w 100% – nadal to człowiek dogląda i bierze udział w tym procesie.

W starożytności mistrzami w dziedzinie higieny i czystości, a w tym w zmywaniu naczyń, byli Żydzi. Prawo, które otrzymali od Boga, zapewniało im bardzo praktyczne skutki jak lepsze zdrowie, mniej chorób zakaźnych, a dotyczyło też rytualnej czystości, bo przedstawiało pewne ważne rzeczy dotyczące Chrystusa i Zbawienia. W 3 Moj. 6:28 mamy opisane, co trzeba było robić po przygotowaniu ofiary za grzech. „A naczynie gliniane, w którym ją gotowano, zostanie stłuczone. A jeśli była gotowana w naczyniu miedzianym, zostanie wyszorowane i wypłukane wodą”. (PT 1965, p. 45)

W 3 Moj. 11:32-33 napisano co robić przy kontakcie naczyń z ciałem zwierząt uważanych za nieczyste. „A każda rzecz, na którą upadnie coś zdechłego z nich, będzie nieczysta, zarówno drewniane naczynie, jak i szata, a także skóra, worek lub jakikolwiek inny przedmiot, którym wykonuje się pracę; należy je włożyć do wody i będzie to nieczyste aż do wieczora. Potem będzie czyste.”  (PT 1965, p. 85 – Tutaj naczynia reprezentują nauki, nieczyste zwierzęta to błędy, a woda to Słowo Boże)

Oczywiście, takich zasad było więcej, a osoby szczególnie znające się na tych obmyciach to kapłani, lewici i uczeni w Piśmie, tzw. soferim, którzy przepisywali, czytali i objaśniali Pismo Św. Jednym z nich po niewoli babilońskiej był Ezdrasz. Takich nauczających ‘soferim’ i w ogóle nauczycieli z czasem zaczęto nazywać rabinami od hebr. Rabbi, tzn. Nauczyciel.

Samo mycie naczyń było jak widać ważne. Czyści mieli też być ci, którzy mają jakikolwiek kontakt z naczyniami, a zwłaszcza ze świętymi naczyniami świątyni. Izaj. 52:11 – „oczyśćcie się wy, którzy nosicie naczynia Pańskie”.

W ewangeliach mamy opisanych kilka uwag naszego Pana dotyczących mycia naczyń. Jezus zgadza się z tym, że czystość jest ważna. Podkreśla jednak, że kapłani, uczeni w Piśmie i faryzeusze przeoczyli to, co ważniejsze, czyli moralną, wewnętrzną czystość człowieka.

W Ew. Marka 7:1-9 czytamy: „Wtedy zgromadzili się wokół niego faryzeusze i pewni uczeni w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. A gdy zobaczyli, że niektórzy z jego uczniów jedzą chleb nieczystymi, to znaczy nieobmytymi rękami, ganili to. Faryzeusze bowiem i wszyscy Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli dokładnie nie umyją rąk [CHODZI O RYTUALNE OBMYCIA, OKREŚLONĄ LICZBĘ RAZY ITD. – dopisek: ws]. I po powrocie z rynku nie jedzą, jeśli się nie umyją. Jest jeszcze wiele innych zwyczajów, które przyjęli po to, by je zachowywać, jak obmywanie kubków, dzbanów, naczyń miedzianych i stołów. Zapytali go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: Dlaczego twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą chleb nieumytymi rękami? Wtedy on im odpowiedział: Dobrze Izajasz prorokował o was, obłudnikach, jak jest napisane: Ten lud czci mnie wargami, ale ich serce daleko jest ode mnie. Lecz na próżno mnie czczą, ucząc nauk, które są nakazami ludzi. Wy bowiem, opuściwszy przykazania Boże, trzymacie się tradycji ludzkiej, obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych tym podobnych rzeczy czynicie. Mówił im też: Całkowicie znosicie przykazanie Boże, aby zachować swoją tradycję.”

Dalej nasz Pan daje im konkretny przykład, ale nie będziemy go teraz omawiać.

Wiemy, że Jezus nie uczył braku czystości. Chrześcijanie nie mają być brudni i niechlujni cieleśnie. Jednak faryzeusze patrzyli tylko na rytuał mycia rąk. Nawet gdy ręce były czyste, robili to, bo taki był zwyczaj, a jak ktoś tego nie robił tak, jak oni, to był dla nich nieczysty. Jezus to krytykował, nie chciał, żeby ludzie robili rzeczy tylko na pokaz. Jeśli chodzi o te obmycia, to zajmowały one dużo czasu i były ciężarem, zwłaszcza dla ludzi biednych i pracujących. Ci więc, którzy tak nie robili, czuli się przez to gorsi, uważali, że nie są wierni Bogu i tak byli traktowani.
A przecież to były tylko ludzkie tradycje, a nie Boskie przykazania [R-5096].

Innym razem Jezus daje faryzeuszom rady jak należy myć naczynia. Jest to bardzo ciekawe, bo oni uważali się za ekspertów w tej dziedzinie, a tutaj Jezus, który nie robił tak dużo rytualnych obmyć, zaczyna ich pouczać w tej sferze, którą uważali za swoją WŁASNĄ. Mat. 23:25-28 –

„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo oczyszczacie kubek i misę z zewnątrz, a wewnątrz pełne są zdzierstwa i niepowściągliwości. Ślepy faryzeuszu, oczyść najpierw wnętrze kubka i misy, aby i to, co jest na zewnątrz, było czyste. [MOŻEMY TO JESZCZE POWIĄZAĆ Z NASTĘPNYMI SŁOWAMI:] Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo jesteście podobni do grobów pobielanych, które z zewnątrz wydają się piękne, ale wewnątrz pełne są kości umarłych i wszelkiej nieczystości. Tak i wy na zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, ale wewnątrz jesteście pełni obłudy i nieprawości.”

Trudno, żeby kubeczki i talerze były pełne ‘zdzierstwa’ i ‘niepowściągliwości’. Czy jak mówią inne przekłady: „pełne wyłudzeń i zbytku” albo „łupiestwa i pożądliwości”. Tacy mogą być ludzie w swoich charakterach. I o to właśnie chodziło Jezusowi. Faryzeusze, z którymi rozmawiał, zewnętrznie próbowali zachować przykazania i ludzkie tradycje, chcieli uchodzić za sprawiedliwych, chcieli dobrze wyglądać przed innymi. Ale w sercu knuli złe rzeczy, między sobą oczerniali drugich, uważali się za świętych, choć wcale tacy nie byli.

Jezus przywraca właściwą kolejność. Zacznij od swojego serca, od swoich myśli i uczuć. Prawdziwa czystość zaczyna się od serca, a nie od rytuałów i nie od tego, co widzą i co powiedzą inni ludzie. W Przyp. 4:23 Słowo Boże mówi – „Nad wszystko, czego ludzie strzegą, strzeż serca twego; bo z niego żywot pochodzi.” Jeśli chodzi o zewnętrzne działania to wszyscy mniej lub bardziej upadamy. Jednak Bóg patrzy na nasze intencje, naszą wolę i uczucia. Przyp. 23:26 – „Synu mój/ [Córko moja], daj mi serce twoje, a oczy twoje niechaj strzegą dróg moich”. Czemu akurat serce? Bo gdy komuś lub czemuś oddasz serce, swoje uczucia, to znaczy, że kochasz tę osobę i w pełni ufasz jej. A to zmienia całe życie i całą relację między Wami.

Jeżeli skupimy się na sercu w kontaktach z Bogiem – to wtedy to, co będzie na zewnątrz, też zacznie stawać się lepsze i bardziej czyste. Jeżeli jednak na zewnątrz będziemy chcieli uchodzić za sprawiedliwych, a w środku nic się nie zmieni, to będzie to tak jakby umyć kubek dookoła, a w środku zostawić całe brudne. Nie chcielibyśmy się napić kawy z takiej filiżanki.

To też jakby umyć patelnie ze wszystkich stron, a w środku zostawić spaleniznę i resztki jedzenia. Jeśli zrobimy na odwrót i nawet nie uda nam się w 100% wyszorować tego, co na zewnątrz, to nadal będziemy mieli czystą wodę i czyste jedzenie. Zawsze pamiętajmy o tej kolejności.

Zobaczmy, że takie codzienne czynności mogą dać nam sporo do myślenia, jeśli spojrzymy na nie duchowo. To mogą być bardzo różne rzeczy. Dam Wam przykład: dolewanie wody do czajnika i do filtra na wodę… – a pomyślmy o wodzie żywej – o Słowie Bożym. Aby nalewać z naszego naczynia drugim, my sami musimy codziennie uzupełniać wodą nasze własne naczynie.

W Rzym. 13:10 czytamy, że „Miłość bliźniemu złości nie wyrządza; a tak wypełnieniem zakonu jest miłość”. Chodzi o to, że jeśli mamy dobrą wolę dla drugiego człowieka w sercu, to nie potrzebujemy aż tak szczegółowych przepisów, bo po prostu nie chcemy go okradać, nie chcemy go zabijać ani źle o nim mówić. Chcemy dać coś dobrego drugim.

Jeśli jednak w sercu będziemy mieli nienawiść, to zawsze znajdziemy taki przepis albo takie obejście przepisu, żeby komuś zaszkodzić i będziemy jeszcze uznawali, że wszystko zrobiliśmy zgodnie z prawem. Będziemy w ten sposób oszukiwali samych siebie. Jak poetycko ujął Jezus zaczniemy „przecedzać komara, a połykać wielbłąda”.

Zobaczmy na pewien fragment dotyczący Tysiąclecia i Nowego Przymierza. W Ks. Jeremiasza 31:33 czytamy: „Ale takie będzie przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi PAN: Włożę moje prawo w ich wnętrza i wypisze je na ich sercach. I będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem.”

Pod koniec Wieku Tysiąclecia każdy będzie zewnętrznie przestrzegał Bożego prawa (bo tak będzie trzeba żeby aż do tego momentu przeżyć), ale będą tacy, którzy nie będą go mieli w swoim sercu. A tego właśnie będzie dotyczyła końcowa próba w żniwie lub w tzw. „małym okresie” tego Wieku.

W Małym okresie po Tysiącleciu wielkie pokusy zejdą na świat. Szatan zwiódł narody w obecnym świecie i gdy będzie wypuszczony na końcu Tysiąclecia, to ci, którzy nie będą mieli prawa Bożego wypisanego na swoich sercach dadzą się zwieść i pójdą za nim. Inaczej mówiąc: nie tak bardzo liczy się to, co zewnętrznie nam się udaje, ale jak głęboko dobroć wpisana jest w nasze wnętrze. Czy do głębi napełnił mnie duch święty… To trochę trudne i czasem bolesne pytanie, które jednak warto sobie postawić.

Terapeuta uzależnień, a wcześniej sam człowiek uzależniony od narkotyków, Robert Rutkowski, powiedział kiedyś w wywiadzie, że: „Przyznanie się do problemu to już bardzo dużo, to przekroczenie pewnego magicznego progu. Mamy taki kod genetyczny, w który wpisany jest skrypt mówiący, że powinniśmy ukrywać swoje słabości.”

Myślę, że coś podobnego jest też w kwestiach duchowych. My czasami mając dużo Bożej prawdy w głowach, możemy mieć w sercu takie nastawienie, aby pouczać innych, aby ustawiać im życie i to jak powinni chwalić Boga. A jak jest z moim osobistym życiem? Jak ja żyję na co dzień? O czym myślę? Jeśli mam kiedyś pomóc w leczeniu świata albo dziś pomóc mojemu bratu, to jak wygląda moja osobista walka ze „starym ja”, moja walka wewnętrzna? Czy w ogóle ją toczę? Żeby tak było, trzeba przyznać się do tego, jaki jestem głęboko w sercu i zacząć trudną sztukę mycia naczyń.

Naczynia w Biblii mają dwa główne znaczenia:

1) to właśnie my, jak w tym fragmencie ewangelii – po prostu ludzie,
a szczególnie ludzie w związku z pracą głoszenia Ewangelii – w tym sensie jesteśmy jak naczynia w ręku Pana i musimy poddawać się pod Jego prowadzenie i oczyszczenie

2) to pewne nauki, a w przypadku naczyń Pańskich – są to różne nauki Biblii, których jako Boży słudzy powinniśmy używać i dbać o ich czystość.

Czasami te dwa znaczenia łączą się razem, jak w tym przykładzie kapłanów i lewitów, którzy używali naczyń Pańskich. Czyści mieli być tak samo słudzy, jak i sprzęty, których używali, czyli nauczyciele prawdy i prawdy, które głosili. Nie myślmy, że wystarczy wierzyć w dobre nauki i to już. Ten duch Prawdy musi działać w nas. Ale nie myślmy też, że „ja mam ducha Prawdy…”, więc nie potrzebuję więcej badać. Żadna z tych postaw nie podoba się Bogu.

Spójrzmy na to pierwsze znaczenie, w którym naczynia oznaczają samych ludzi. 2 do Tym. 2:19-21 – „Mimo to fundament Boży stoi niewzruszony, mając taką pieczęć: Zna Pan tych, którzy należą do niego, oraz: Niech odstąpi od nieprawości każdy, kto wzywa imienia Chrystusa. W wielkim zaś domu znajdują się nie tylko naczynia złote i srebrne, lecz także drewniane i gliniane, niektóre do użytku zaszczytnego, a inne do niezaszczytnego. Jeśli więc ktoś oczyści samego siebie z tego wszystkiego, będzie naczyniem do użytku zaszczytnego, uświęconym i użytecznym dla Pana, przygotowanym do każdego dobrego czynu.”

Fundamentem jest Boska sprawiedliwość i to, że Jezus zaspokoił ją przez swoją przelaną krew. Zna Pan tych którzy są Jego, to znowu znaczy, że Pan patrzy na serce, Bóg patrzy na czyjąś wiary i na starania tego człowieka, a nie na przynależność i ludzkie oceny. Bóg patrzy inaczej i my też się tego uczmy.

Przez wielki dom można rozumieć dom zbawionych, szeroko pojętą Bożą świątynię. Tak jak w starożytnej świątyni Izraela (i wcześniej w przybytku) byli kapłani i trzy grupy pomocników czyli LEWITÓW, tak tutaj mamy cztery klasy lub gatunki naczyń.
Tak samo cztery są szczególne wybrane z ludzkości klasy albo grupy osób, które będą w tysiącleciu pomagać reszcie ludzi w udoskonalaniu się.

(uwaga: Kto chciałby ten temat osobiście zgłębić do zachęcam do lektury TP nr 270-271, s. 67-68. To jest TP z września-grudnia 1973 r. i z tego co widziałem jest na stronie Waszego zboru [zborbielawa.pl] w sekcji Archiwum.)

Główna myśl jest oczywiście taka, że aby zostać dobrym narzędziem w ręku Pana na jakimkolwiek poziomie, trzeba z pomocą Pana pracować nad sobą i trzeba brać udział w oczyszczaniu nas samych przez Pana ze wszystkiego co grzeszne, błędne, samolubne i światowe.

Głębsze znaczenie złota i srebra bardzo ładnie widać u proroka Malachiasza 3:3, gdzie opisane jest dzieło naszego Pana w czasie Jego powrotu na ziemię. „I zasiądzie jako ten, kto roztapia i oczyszcza srebro: oczyści synów Lewiego, oczyści ich jako złoto i srebro i będą składać Panu ofiarę w sprawiedliwości.”

Piękne widać tu Maluczkie Stadko i Wielką Kompanię, którzy pod koniec WE mieli zostać ostatecznie oczyszczeni. Pan działał na nich przez Słowo Boże, ducha świętego i różne opatrzności. Te opatrzności to choćby różne niepowodzenia, opóźnienia, błędy i wady w nich i w drugich, choroby, cierpienia czy smutki… To wszystko miało ich próbować i oczyszczać! Oczywiście, to były też radosne doświadczenia.

Wiemy, że MS i WK to są klasy, które w tysiącleciu będą niebiańską częścią Królestwa jako ISTOTY DUCHOWE. Pasują tu więc wymienione materiały, z których były naczynia: złoto i srebro, które reprezentują właśnie to co Boskie i niebiańskie – MS i WK. Ziemska część Kr. w naszym fragmencie przedstawiona jest jako drewno i glina, które wiążą się z ziemią. Drewno mogłoby oznaczać SG, bo drewno miało wyższą wartość niż glina. A glina mogłaby oznaczać MG. Te dwie klasy będą w Tysiącleciu na ziemi i to jest tutaj pokazane przez drewno i glinę.

Nasz tekst z 2 Tym. 2:20 mówi, że będą też (jakby dodatkowo) niektóre naczynia do użytku zaszczytnego i inne do użytku niezaszczytnego.
Wydaje się, że ma to różne znaczenia na różny czas. Na WE mowa była tylko o wyborze, więc każdy miał się starać o to, aby dołączyć do tej najwyższej klasy – miał stać się złotym naczyniem, naczyniem zaszczytnym.

Jednak w tysiącleciu, gdy te cztery klasy miały już zostać wybrane [naczynia złote, srebrne, drewniane i gliniane], to znowu mamy dwie grupy. Tutaj są określone jako naczynia zaszczytne i niezaszczytne, a w jednej z przypowieści o czasie tysiąclecia jako „owce” i „kozły”. W tym sensie naczynia do zaszczytnego użytku to ci, którzy osiągają życie wieczne w tysiącleciu (czyli „owce” z przypowieści). Te drugie naczynia niektóre przekłady oddają ostro: „naczynia ku zelżywości”, „naczynia hańby” – są to kozły, które na koniec Tysiąclecia mają być zniszczone.

Obraz tutaj jednak NIE ustaje i stąd jest bardzo ciekawe, że to określenie greckie można oddać na dwa sposoby – można jako „naczynia hańby”, ale można jako ”naczynia mniej zaszczytne/naczynia mniejszej czci”. Bo po tysiącleciu nie będzie już nikogo kto miałby znowu umrzeć wtórą śmiercią. Będą jednak bardziej i mniej zaszczytne naczynia w ręku naszego Pana!

Bardzo piękne widać to wszystko w symbolice Przybytku Izraela na pustyni, gdzie Pańskie błogosławieństwo stopniowo napełnia wszystko: najpierw miejsce święte, potem dziedziniec i na końcu cały obóz Izraela. Jest w tym ukryta wielka nadzieja, że tak jak Kapłani i Lewici, byli najpierw oczyszczeni i przygotowani, a później pod kierunkiem Najwyższego Kapłana prowadzili dalej dzieło pojednania całego obozu Izraela. Tak podobnie będzie w Boskim planie, że pod kierunkiem Jezusa oczyszczeni i przygotowani wybrańcy będą prowadzili restytucję całego świata ludzkości. W tym obrazie na wieczność po Tysiącleciu byliby tu pokazani wszyscy zbawieni z ludzkości.

W naszym temacie mycia albo oczyszczania i przygotowania naczyń mówią np. Przyp. 25:4 – „Odłącz żużel od srebra, a rozbłyśnie złotnikowi naczynie”. Brat Johnson tłumaczy to w kontekście srebra, a więc utracjuszy koron lub WK (E11, s. 658): „Gdy utracjusze koron zostaną oczyszczeni od śmieci samolubstwa i światowości, [wtedy] staną się dla Pana odpowiednimi naczyniami do niesienia Boskiego poselstwa innym”.

To samo co do ZASADY obejmuje nasze czasy. Jeżeli chcemy przynosić więcej radości naszemu Panu, czyli naszemu Złotnikowi i być używani, to musimy zostać oczyszczeni. Starajmy się więc nie obawiać doświadczeń i trudności. Przypominajmy sobie raczej, że jesteśmy w najlepszych rękach naszego Pana, a nie w rękach szatana i że Pan wie, czego nam potrzeba.

Zobaczmy teraz 2 Kor. 7:1, a przeczytajmy jeszcze ostatni werset rozdziału 6. – „[6:18] I będę wam Ojcem, a wy będziecie mi synami i córkami – mówi Pan Wszechmogący. [7:1] Mając więc te obietnice, najmilsi, oczyśćmy się z wszelkiego brudu ciała i ducha, dopełniając uświęcenia w bojaźni Bożej.”

POPATRZMY NA MYCIE NACZYŃ: Najpierw trzeba zauważyć brud – człowiek musi uświadomić sobie grzech. Trzeba zebrać w jedno miejsce te brudne naczynia. Potem można namoczyć te mocno brudne naczynia. Takie namaczanie zmiękcza zaschnięty brud – tak samo Słowo Boże i Duch Boży zmiękcza nasze serce (Ezech. 36:25-26 – „I pokropię was czystą wodą, i będziecie czyści. Oczyszczę was ze wszystkich waszych nieczystości i ze wszystkich waszych bożków. I dam wam nowe serce i włożę nowego ducha do waszego wnętrza. Wyjmę serce kamienne z waszego ciała, a dam wam serce mięsiste.”).

Dalej — Potrzebna jest ciepła woda i odpowiedni środek, który rozpuści brud. I podobnie działa Boża miłość i ofiara Jezusa, one mają na nas oczyszczający wpływ. Tylko ten jeden środek: okup Jezusa, może przynieść oczyszczenie z choroby grzechu. Szorowanie to następny etap – przypomina to różne próby i karania, które nas oczyszczają.
Jest jeszcze płukanie, żeby pozbyć się resztek brudu, no i suszenie tak,
żeby naczynie było gotowe do użycia.

To nie żaden antytyp, ale taka szybka obserwacja. Może ktoś mógłby dopasować te procesy inaczej. Na pewno jednak ważne jest uznanie grzechu, Słowo Boże i silna wiara w moc przelanej krwi Jezusa. Potrzebna jest też wytrwałość w doświadczeniach, bo one także nas oczyszczają.

Drodzy Bracia i Siostry, jest taka pieśń na temat okupu, która mówi, że „ta krew oczyszcza nas” [PBT 290]. Jeśli jedna rzecz miałaby zostać zapamiętana z tej części to niech to będzie ta myśl, że Bóg daje nam najlepszy środek do oczyszczenia z upadku, wad i brudów. Pozostaje nam tylko z tego środka korzystać i wierzyć w Jego moc. Przeczytajmy na koniec tej części 1 List Jana 1:8-2:2 – „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli wyznajemy nasze grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości. Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki. [2:1] Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Jeśliby nawet kto zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca – Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko nasze, lecz również za grzechy całego świata.”

—————- PRZERWA —————-

Przechodzimy do drugiej części naszego tematu: TRUDNA SZTUKA MYCIA NACZYŃ. Bóg wie, że my nie będziemy w stanie w tym życiu stać się doskonali zewnętrznie. 2 do Kor. 4:7 mówi: „Mamy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby wspaniałość tej mocy była z Boga, a nie z nas.” Ten skarb to w naszym przypadku nowe serce, umysł i wola, które mamy w naszym POŚWIĘCENIU SIĘ Bogu – bo od tej pory chcemy odczuwać, myśleć i decydować tak jak chciałby tego Bóg.

Jednak nadal jesteśmy upadli, nadal jesteśmy skażeni przez grzech. Nadal mamy złe skłonności, które przekazano nam w genach i mamy takie, które sami nabyliśmy w tym życiu. Bóg jednak nie liczy się z naszym upadłym stanem, bo jesteśmy przykryci przed Nim wartością krwi Chrystusa, jeśli tylko mamy wiarę i jeśli utrzymamy ją aż do końca.

W zmartwychwstaniu ta „grzeszna skorupa”, ta popękana glina będzie usunięta, a Bóg da nam nowe ciało, które lepiej posłucha nowej woli. Teraz jednak, Krew Chrystusa wystarczy, On jest gotów nas przykrywać aż do końca naszego biegu w tym upadłym ciele. Z naszej strony musimy tylko pokutować, odwracać się od grzechu na każdy dzień i trwać mocni w wierze. Bardzo umocni nas też codzienne odnawianie naszych ślubów poświęcenia – oddania się w całości na służbę Bogu.

Jeżeli nasze umysły mają pewne wspomnienia grzesznych rzeczy i pewne pożądliwości, jeśli mamy pewne złe nawyki i upadki, to nie mamy się poddawać. To nas nie skreśla. Mamy po prostu z dnia na dzień odsuwać się od tego co grzeszne, nie rozmyślać o tym, a w to miejsce nasze uczucia kierować na Boski plan, na sprawy Królestwa i na robienie dobrych rzeczy i rozmyślanie o nich.

W „Codziennej niebańskiej mannie” na 30 lipca, w 2-gim komentarzu mamy podane sposoby walki ze swoimi wadami. Myślę, że skoro istnieją metody, które mogą nam pomóc, to warto je poznać. Fragment z Biblii na 30 lipca to PnP 2:15: „Połapcie nam liski, liski małe, które psują winnice”. Wiemy, że te liski to głównie takie wady w nas, które są szczególnie miłe naszemu ciału, staremu „ja”. Często są to takie małe zejścia z drogi poświęcenia (=jak te liski małe).

Zobaczmy jaki sposób na te liski podaje nam br. Johnson w 2. komentarzu:

…Nasze wady, wielkie i małe, szkodzą naszemu duchowemu owocowaniu. Myśl ta powinna pobudzić nas do prowadzenia z nimi nieustannej walki, nie na oślep, lecz przez sensowny wysiłek. [CZYLI MAMY MIEĆ STRATEGIĘ! – jak generał na wojnie, bo to jest właśnie duchowa wojna i chodzi w niej o nas. Ale też jak ktoś kto się zabiera za dużą liczbę naczyń w zlewie.]

1. JOHNSON pisze: „Możemy zwyciężyć te wielkie i małe wady przez:
   1. odrywanie od nich swoich uczuć,
   2. odczuwanie odrazy do nich,
   3. unikanie i przeciwstawianie się im.

Przeciwstawiając się im, mamy je:
1. atakować,
2. odpierać ich ataki.

Atakujemy je przez:
1. zastępowanie ich przeciwnymi łaskami;                      oraz
2. ograniczanie ich przez inne niż przeciwne łaski.

Odpieramy ich ataki przez:
1. odwracanie od nich uwagi;                        oraz
2. czynienie naszego serca i umysłu niedostępnymi dla nich,

…a wszystko to przez Ducha Pana. …

Jak często pisał brat Russell: Polem tej walki ducha są nasze umysły i serca. To w nich się wszystko zaczyna. Można powiedzieć, że są różne style mycia naczyń  (co dom to robi się to troszeczkę inaczej 🙂 ) i my też możemy mieć różne sposoby na ograniczanie i usuwanie brudu grzechu. Nie zawsze np. da się pokonać grzech w bezpośrednim starciu, ale można zająć umysł i ciało czymś innym. Można uciec przed pokusą, a nie wchodzić w nią. Bardzo często okaże się to najlepszą metodą.

W wierszu brzasku pt. „Granitowy mur” mamy też taką wskazówkę, aby zwrócić się do Pana po pomoc. Czytamy w nim: „1. Stanąłem przed granitowym murem, / Nagiąć ni zburzyć się go nie dało, / Próbowałem więc obejść wokoło,/ Lecz nie miał końca, tak mi się zdawało. / 2. Podjąłem ciężką próbę wspinaczki, / Lecz zbyt ostre były jego boki./ Spróbowałem zatem się podkopać,/ Fundament był jednak zbyt głęboki. / 3. Problem mój wtedy zaniosłem Panu/ I Jego pieczy powierzyłem./Wierzcie mi, muru już tam nie było,/ Gdy znowu w to miejsce wróciłem.”

Widać tu MOC MODLITWY, ale widać też, że po takiej modlitwy, w czekaniu na Pańskie odpowiedzi, trzeba zająć się czymś innym.

Nie można uderzać ciągle głową w mur, ale zamiast tego lepiej służyć Panu na tych polach, gdzie jest to możliwe, starać się rozwijać różne zalety charakteru i z czasem zobaczyć, że te miejsca gdzie był największy problem też okażą się możliwe do przejścia.

W R-4904 czytamy: „Trudność wielu osób polega na tym, że szukają wielkich bitew, zamiast ich unikać i strzec swych umysłów od ukrytych wad. (…) Niewielkie potyczki, które są o wiele liczniejsze, mają główne znaczenie dla odniesienia ostatecznego zwycięstwa.”

List do Hebr. 2:1 – „Przetoż musimy tem pilniej przestrzegać tego, cośmy słyszeli, byśmy snać nie przeciekli.” – celowo czytam tu ze starej Biblii Gdańskiej, która mówi o PRZECIEKANIU. Nasze gliniane naczynia są bardzo niedoskonałe i nieszczelne, dlatego duchowe sprawy i duchowe myślenie łatwo z tych naczyń wycieka. Bardzo szybko duch tego świata, który jest wszędzie wokół, chce wypełnić pustkę w naszych umysłach i sercach.

Dlatego tak ważne jest, by na co dzień żyć bardzo blisko źródła życia. Czytajmy Boże Słowo, słuchajmy Go, odrywajmy się na modlitwę, prośmy w imienia Jezusa o Bożą pomoc w duchowym rozwoju. Badajmy Pismo Święte, śpiewajmy i miejmy kontakt z braćmi i siostrami (uczmy się razem z kart Biblii). Róbmy tak, żeby żyć blisko Pana Jezusa i blisko Prawdy, żeby Duch Boży nie był w nas gaszony, a duch świata nie napełnił nas za bardzo.

1 Tes. 4:3-5 – „Taka jest bowiem wola Boga, wasze uświęcenie, żebyście powstrzymywali się od nierządu; Aby każdy z was umiał utrzymać swoje naczynie w świętości i poszanowaniu; Nie w namiętności żądzy jak poganie, którzy nie znają Boga;”

Tu znowu widać, że naczynie oznacza po prostu naszą istotę, nas samych. Mamy rozumieć, że czystość będzie wymagała od nas samodyscypliny.

Myślę, że wszystko to ładnie podsumuje jeszcze jedna sytuacja z naszym Panem i jego słowa o myciu naczyń. Była to uczta u pewnego faryzeusza, który zaprosił do siebie Jezusa.

Łuk. 11:37-42 – „Gdy jeszcze mówił, zaprosił Go pewien faryzeusz do siebie na obiad. Poszedł więc i zajął miejsce za stołem. Lecz faryzeusz, widząc to, wyraził zdziwienie, że nie obmył wpierw rąk przed posiłkiem. Na to rzekł Pan do niego:
«Właśnie wy, faryzeusze, dbacie o czystość zewnętrznej strony kielicha i misy, a wasze wnętrze pełne jest zdzierstwa i niegodziwości. Nierozumni! Czyż Stwórca zewnętrznej strony nie uczynił także wnętrza? Raczej dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę, a zaraz wszystko będzie dla was czyste. Lecz biada wam, faryzeuszom, bo dajecie dziesięcinę z mięty i ruty, i z wszelkiego rodzaju jarzyny, a pomijacie sprawiedliwość i miłość Bożą. Tymczasem to należało czynić, i tamtego nie opuszczać.”

Gospodarz uważał Jezusa za świętego człowieka, dlatego Go zaprosił. Tym bardziej zdziwił się, że Jezus nie obmył rąk tak, jak nakazywał zwyczaj. To dało Jezusowi okazję, by pokazać ważną prawdę. Powiedział, że wielu ludzi skupia się na tym, co widać, ale zaniedbuje serce. A tak naprawdę Bóg pragnie naszej sprawiedliwości, nieobłudnej miłości i szczerej żywej wiary. Ta miłość i wiara nie muszą być wielkie, ale niech będą prawdziwe i niech nie będą stronnicze. To dobry początek!

Zwróćmy uwagę na ciekawy zwrot: „dajcie to, co jest wewnątrz, na jałmużnę”… Jeśli będziemy mieli w sercu piękne nastawienie, jeśli podstawą będzie dla nas sprawiedliwość, a na niej będziemy budowali miłość, to wtedy cokolwiek damy Bogu i bliźniemu, to będzie to dane we właściwy sposób i przyniesie to błogosławieństwo. To oczywiście działa też w 2-gą stronę: działanie bez miłości w sercu jest puste i nic nam nie da.

Jeśli chodzi o to drugie znaczenie, mówiące, że naczynia Pańskie to pewne prawdy Słowa Bożego, to znów byłby temat na dłuższe rozważanie, podobnie jak w kwestii klas ludu Bożego pokazanych w naczyniach (dlatego odsyłałem do pewnego artykułu i podobnie zrobię teraz). Oba te tematy nie należą do najłatwiejszych i lepiej nadają się na wspólne badanie niż do wykładu.

Wiadomo, że tak jak Kapłani i Lewici w przybytku i później w świątyni mieli kilka różnych rodzajów naczyń i sprzętów, tak samo w naszych rękach jako wierzących jest udzielona nam przez Boga Prawda i powinniśmy robić z niej jak najlepszy użytek w naszym życiu. Ta Boża prawda ma różne swoje składniki i różne zastosowania. Czytamy o tym w 2 Tym. 3:14-17 –

„Ty zaś trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, wiedząc, od kogo się tego nauczyłeś; I ponieważ od dziecka znasz Pisma święte, które cię mogą uczynić mądrym ku zbawieniu przez wiarę, która jest w Chrystusie Jezusie. Całe Pismo natchnione przez Boga jest [1] pożyteczne do nauki, [2] do strofowania [BW: wykrywania błędów], [3] do poprawiania [BG: ku naprawie], [4] do wychowywania w sprawiedliwości; Aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła w pełni przygotowany.”

Br. Johnson porównuje ten podział nauk Biblii do różnych naczyń Przybytku. Wydaje mi się, że ciekawe może być dla nas zobaczyć drogę, w jaki sposób brat Johnson doszedł do zrozumienia, które naczynia co mogłyby oznaczać. Przeczytamy o tym z Epifanicznego Tomu 8 (pt. „Księga Liczb”). Czasami będziemy może dodawać pewne komentarze, będę to zaznaczał –

E8, s. 80 –  „Panu upodobało się otworzyć nasze oczy zrozumienia na antytypiczne znaczenie świętych naczyń; z przyjemnością przedstawiamy je braciom. Na podstawie Iz. 52:11 od wielu lat wiemy, że święte naczynia przedstawiają biblijne nauki; od kilku też lat rozumiemy antytypy niektórych naczyń. W 1910 roku wiedzieliśmy, że kadzielnice reprezentują wersety Biblii; daliśmy temu wyraz na piśmie (TP `23,14; `63,83), wyjaśniając antytyp kadzielnic 250 Lewitów, którzy wraz z Korachem ofiarowali kadzidło, rywalizując z Aaronem. [wykład G.Nowicki]

Na podstawie typu głowy Jana Chrzciciela umieszczonej na misie od lat wiemy również, że misy, talerze przybytku przedstawiają nauki naprawiające złe postępowanie. Na podstawie czasz z Obj. 16 wiedzieliśmy też, że czasze są typem prawd obalających błąd. Jednak dopiero na wiosnę 1922 roku uzyskaliśmy taki punkt widzenia, który pozwolił nam zrozumieć znaczenie wszystkich świętych naczyń.

Na podstawie Iz. 52:11 wiedzieliśmy, że naczynia przybytku przedstawiają nauki Biblii. Gdy przez medytację i modlitwę staraliśmy się poznać antytyp wszystkich naczyń wymienionych w 4 Moj. 4:5-20, na myśl przyszedł tekst z 2 Tym. 3:16,17, który dał nam wskazówkę. Już wcześniej zwróciliśmy uwagę na fakt, że w powiązaniu z pewnymi sprzętami przybytku, poza kadzielnicami były cztery grupy naczyń należących do ołtarza miedzianego (4 Moj. 4:14; 2 Moj. 38:3), złotego stołu (4 Moj. 4:7) oraz złotego świecznika (4 Moj. 4:9). Całkiem prawdopodobne jest, że przy złotym ołtarzu (4 Moj. 4:11,12) używany był taki sam zestaw naczyń, jak przy ołtarzu miedzianym. Na podstawie 2 Tym. 3:16,17 od wielu lat wiemy, że Pismo Święte ma szczególnie na celu nauczać czterech kierunków myśli:
(1) „nauki” (doktryn); (2) „strofowania”, tj. obalania, zbijania błędu;
(3) „naprawiania”, wyrażania dezaprobaty i odrzucania złych cech i postępowania; oraz (po 4-te) „wychowywania w sprawiedliwości”, wpajania właściwych cech i postępowania.

Gdy zastanawialiśmy się nad tymi naczyniami w zestawieniu z tym wersetem, uderzyła nas następująca myśl: Cztery zestawy naczyń, towarzyszące czterem rodzajom sprzętów przybytku, będących typem biblijnego nauczania, najwyraźniej odpowiadają czterem rodzajom biblijnych nauk, na które uwagę zwraca 2 Tym. 3:16,17. Słuszność tej myśli zawiera się w istocie tego przypadku. Jeśli zapytamy siebie, czego w ofiarniczej służbie (poza wersetami biblijnymi, antytypem kadzielnic) używają Kapłani w celu nauczania, jako antytypu naczyń, na podstawie faktów musimy odpowiedzieć, że w nauczaniu, poza wersetami Biblii, używają oni [1] doktryn, [2] nauk zbijających [błędy], [3] [nauk] naprawiających i [po 4] wychowujących w sprawiedliwości. To, że nasza interpretacja jest biblijna potwierdzone jest nie tylko przez zgodność tych faktów, lecz także przez wypełnione wersety dotyczące mis, czasz i kadzielnic.”

I tak, na podstawie E8, s. 86, można by zrobić taką tabelkę:

Jak mówiłem ten temat jest dosyć trudny. Takie 4 rodzaje naczyń mamy wspomniane w 4 Mojż. 4:7 i w 2 Mojż. 25:29. Łyżki są czasem tłumaczone jako ‘czasze’, ‘czarki’, ‘przystawki’. Czasze z kolei określane są nieraz jako ‘kadzie’. Kubki występują np. jako ‘kielichy’.

Dziś w naszym temacie najważniejsze jest, że po prostu musimy dbać o czystość Bożego słowa w nas. Bo tylko czyste Boże słowo pozwoli nam jak najlepiej się rozwijać, stawać się udoskonalonymi w naszej wierze. Nie powinniśmy mieć takiego nastawienia, że mnie tylko interesują doktryny, albo mnie tylko interesuje rozwój charakteru. Wiadomo, że każdy z nas w czymś jest lepszy i mamy swoje pasje, ale starajmy się rozwijać równomiernie.

Tak jak w przybytku, tak i w prywatnych domach w Izraelu dbano o to, żeby misy, łyżki, czasze i kubki do nalewania były wszystkie czyste. I tak samo my powinniśmy dbać o czystość Prawdy w naszych umysłach. Nie będzie to możliwe bez pilnego brania udziału w badaniach. Nie będzie to też możliwe bez regularnego czytania Pisma Świętego i bez używania dobrych pomocy do Jego studiowania. To wszystko ma jednak sens tylko w duchu miłości, pokory, łagodności, z modlitwą, bo tylko takie studia błogosławi Bóg.

Do tego warto pamiętać o słowach Pana Jezusa z Ew. wg Jana 5:39 –„Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie.” (UBG) lub „Badacie Pisma, bo sądzicie, że macie w nich żywot wieczny; a one składają świadectwo o mnie;” (BW) (Przejrzałem 17 przekładów i 7 oddaje: badajcie, a 10 badacie)

Dla naszego tematu nie ma znaczenia, które tłumaczenie wybierzemy. Ważne jest to, że w wypełnianiu litery Pisma, w wypełnianiu Zakonu lub reguł jakiegoś kościoła, nie znajdziemy zbawienia. Zbawienie jest w Panu Jezusie, dzięki Jego przelanej za nas krwi, dzięki Jego sprawiedliwości. Pismo Św. zostało nam dane przede wszystkim po to, żebyśmy mogli zobaczyć to wielkie zbawienie w Chrystusie i mocno w to uwierzyć na pewnej podstawie (chociażby 35 proroctw wypełnionych 1 dnia – 14 nisan 33 r. n.e.).

Jako ostatni fragment, który chciałbym krótko omówić, wybrałem Księgę Zachariasza 14:20-21. Jak wiemy ten rozdział to piękny symboliczny opis dzieła Tysiąclecia. Można o tym poczytać w tomie paruzyjnym 4, w jego ostatnim – XIV – rozdziale. Na stronie badaczebiblii.pl mam na jego podstawie taką prezentację pt. „Dolina Bożych gór”. Przeczytajmy w. 20-21:

Zach. 14:20-21 – „W tym dniu na dzwoneczkach koni będzie taki napis: Świętość PANU; a kotłów w domu PANA będzie jak czasz przed ołtarzem. Każdy kocioł w Jerozolimie i Judzie będzie poświęcony PANU zastępów. Wszyscy, którzy składają ofiary, przyjdą i będą je brali, i będą w nich gotowali. W tym dniu nie będzie już Kananejczyka w domu PANA zastępów.”

Jak czytamy: Wszyscy zostaną poświęceni Panu i wszyscy będą kroczyć Bożymi drogami. I tak zmieni się nastawienie opinii publicznej w tym dniu (czyli w Królestwie) do Boga i do Prawdy, że ​​nawet na dzwoneczkach koni będzie wyryty napis: „Świętość [albo: poświęcone] Panu”. Nie znalazłem dokładnego wyjaśnienia, ale wiemy, że mamy tu coś powiedziane o naukach prawdy i o wierzących.

Konie, kotły, czystość mowy – wszystko to ma związek z oczyszczeniem Prawdy i oczyszczeniem ludzi przez tę czystą Prawdę. Ludzie będą oddawać samych siebie na służbę Bogu i prawdzie i będą się starali do tej służby dobrze przygotować.  Ta świętość będzie napełniała nie tylko świątynię czy przybytek, ale całego Izraela, cały obóz, czyli cały świat ludzkości. Nie będzie tam Kananejczyka, czyli nikt nie będzie mówił językiem błędu i nikt nie będzie postępował według błędu, bo to prawda napełni całą ziemię.

Myślę, że na zakończenie tego tematu o naczyniach pasuje tutaj przemyślenie Virgean Bosworth, które Paula odszukała w książce pt. „Boża witamina C dla ducha”. Nosi ono tytuł PTASIA MISA:

„Ciężka pozłacana ptasia misa / stoi cierpliwa i niewzruszona / przy drzwiach do ogrodu. / Po brzegi wypełniona wodą, / lśni w wieczornej mgiełce zachodzącego słońca.

Stoi jak milczący wartownik / w oczekiwaniu na znużonych skrzydlatych wędrowców, / zawsze gotowa na przyjęcie spragnionych i żądnych ochłody. / Po prostu stoi, wyczekująca i gotowa.

Słyszę, jak przemawiasz, Panie, / poprzez tę cichą, mocną ptasią misę./ Ja także muszę się nauczyć trwać w Tobie mocno i pewnie, / zawsze gotów podzielić się/ nadzieją, która jest we mnie, / z każdym pielgrzymem, który o to poprosi.

Ta ciągła obecność ptasiej misy / przypomina mi, że muszę trwać w nieprzerwanej modlitwie, / zawsze wyczekujący i gotowy, / wypełniony Twoją żywą wodą! / Panie, uczyń mnie podobnym do tej ptasiej misy. / Ona nie chwyta ptaków w pułapkę,/ i nie zatrzymuje ich dłużej, niż same zechcą pozostać.

Pozwala ptakom latać, dokąd chcą, / i nigdy nie zmusza ich, aby zanurzyły się w jej wodzie. / Po prostu stoi, wyczekująca i gotowa, / proponując odradzającą kąpiel, / i ożywcze wytchnienie.

O, mój cierpliwy Panie, / uczyń mnie podobnym do ptasiej misy.”

Myślę, że te słowa są bardzo ważne. Nieraz na przestrzeni lat różne osoby dołączają do naszej społeczności i później znikają. Nieraz nasze starania głoszenia ewangelii i pokazania jej ducha nie przynoszą żadnego zewnętrznego efektu. Pozornie są to więc porażki. Tak jak za porażkę można by uznać, że staramy się komuś blisko nas wyjaśniać prawdę, a ta osoba zamiast tego utwierdza się w tym, co uważamy za błąd. Ale to nic, starajmy się o czystość naszych własnych serc i czystość naszego zrozumienia prawdy, a resztę zostawmy Panu. Jego opatrzność zawsze jest najlepsza. Nauczmy się dobrze tej trudnej sztuki mycia naczyń i zaczynajmy od wewnętrznej strony. Oby dobry Bóg nam wszystkim błogosławił!

Przypowieść o talentach

Ewangelia wg Mateusza 25:14-30 

Przypowieść o grzywnach

Ewangelia wg Łukasza 19:11-27

• obydwie przypowieści dotyczą tylko poświęconych, bo tylko oni mogą być sługami Jezusa
• obydwie mówią o odpowiedzialności ludu Bożego za to, co im powierzono
• każda z nich dotyczy jednak czegoś innego – talenty i grzywny to nie to samo, bo talenty udzielane w różnej ilości, grzywny każdemu po jednej, choć obydwie są ściśle związane, i dlatego podobne

Talenty

Co takiego lud Boży otrzymuje w różnej ilości, i to zależnie od indywidualnych zdolności (przemożenia)? Są to sposobności służby, czyli:

TALENTY = SPOSOBNOŚCI SŁUŻBY

Dlaczego nasze sposobności służby zależne od naszych zdolności? Co to są te nasze zdolności?

• miara Ducha świętego w każdym z nas
• nasze naturalne dary – czas, pieniądze, zdolności intelektualne, wykształcenie, reputacja, zdrowie, wpływy itd.
• nasze sytuacje opatrznościowe

Każdą z tych rzeczy Bóg ceni inaczej. Najbardziej ceni miarę Ducha w nas, potem nasze naturalne dary itd.

Ich suma wyznacza nasze miejsce na polu służby dla Boga (w przypadku NS ich miejsce w ciele). Takie miejsce wyznacza charakter naszych sposobności służby, tak jak człowiek postawiony na polu ma inne zadania od tego w kopalni czy szpitalu, i tak jak każdy organ ciała ludzkiego czy Ciała Chrystusa pełni inną rolę w całym systemie.

Praktyka dowodzi, że te 3 rzeczy i właśnie w takiej kolejności wyznaczają nasze miejsce na polu służby, gdyż Pan zupełnie np. pomija zdolnych tego świata i nie używa ich dla Swych celów, a sięga raczej po tych, którzy w oczach świata nie mają zbyt wielkiej wartości, ale z powodu posiadanego Ducha mają u Niego.

Nawet wśród ludu Bożego niektórzy naturalnie utalentowani pomijani przez Pana w przydziale talentów z powodu niedostatecznej ilości Ducha w nich – tacy zwiększone możliwości służenia mogliby obrócić dla służenia innym celom niż cel Pana.

5 talentów

• niewielu takich wśród ludu Bożego, gdyż świat, ciało i szatan mają dla większości takich lepszą ofertę – szeroką drogę
• im więcej talentów, tym większa odpowiedzialność, bo Pan spodziewa się aż 5 kolejnych talentów; trudniej właściwie tego używać; Russell pisze, że lepiej nie mieć aż tylu, wg zasady Salomona „ubóstwa i bogactwa nie dawaj mi; żyw mię tylko pokarmem według potrzeby mojej”. Z punktu widzenia Pana nawet te 5 to i tak niewiele (por. w.21)

2 talenty

• takich trochę więcej wśród nas; łatwiej wtedy być wiernym, gdyż Pan spodziewa się tylko 2 kolejnych talentów
• każdy jednak może być niewierny – ci, którzy mają talentów 5,2 i 1, gdyż wszyscy odpowiedzialni proporcjonalnie do tego, ile otrzymali
• ci którzy mają miej talentów, mają tendencje do ich niedostrzegania i nieużywania

Rozmowa dwóch murzynów wygrzewających się na słońcu przed barem

– Człowieku, jaki z ciebie olbrzym! Jesteś prawie największym człowiekiem, jakiego widziałem. Czy wiesz, co ja bym zrobił, gdybym był takim potężnym człowiekiem jak ty?

– Co być zrobił, mały człowieku?

– Poszedłbym do lasu i znalazłbym największego niedźwiedzia w lesie i rozprawiłbym się z nim gołymi rękami, i wyrwałbym mu jego paszczę i porozrywał jego łapy tylko po to, by pokazać, jakim jestem człowiekiem. To właśnie bym zrobił.

– Posłuchaj, mały człowieku, w lesie jest też wiele małych niedźwiedzi.

Dwaj pierwsi słudzy za TALENTY OTRZYMANE = SPOSOBNOŚCI SŁUŻBY zarobili kolejne TALENTY (w takiej samej ilości) = KOLEJNE SPOSOBNOŚCI SŁUŻBY I zrodzone w trakcie OWOCE DUCHA. Obydwaj otrzymali pochwalę i zaproszenie do zajęcia miejsca w królestwie – „To dobrze, sługo dobry i wierny! gdyżeś był wierny nad małym, nad wiele cię postanowię; wnijdź do radości pana twego”.

Kolejny sługa stracił swe sposobności służby na korzyść tego najwierniejszego (który miał już własnych 10 talentów).

1 talent

• takich najwięcej wśród nas i takim najłatwiej zwyciężyć; przypowieść dowodzi, że każdy z nas ma co najmniej 1 talent – czas

Pewien schorowany i przykuty do łóżka brat, pragnąc coś robić dla Pana, kazał przysunąć swe łóżko do okna i każdego dnia 2 razy – gdy ludzie szli do pracy i gdy z niej wracali – on rzucał przez okno jakąś broszurę, mając nadzieję, że pomoże ona komuś w poznaniu prawdy.

Gdyby ten z 1 talentem wypracował następny, także otrzymałby nagrodę – kolejne sposobności służby i owoce duchowego rozwoju, a w wyniku tego taką samą pochwałę i zaproszenie. Lecz on:

zagrzebał go w ziemi = swoich sposobności służby nie używał dla Pana, lecz rzeczy tego świata, dokładnie tak jak czynią to ludzie światowi

i dlatego jego talent, jego sposobności służby musiały zostać przejęte przez tych najwierniejszych.

Ten ostatni sługa na WE ilustruje klasę WK (głupich panien), która traci stanowisko w MS (mądrych pannach).

Widać to wyraźnie w w.14: „Albowiem …”, który w ten sposób stanowi kontynuację przypowieści o 10 pannach z w.1-13, gdyż Jezus najwyraźniej chciał wyjaśnić dlaczego jedne są mądre (bo wierne), a inne głupie (bo niewierne).

24-5: Powodem ich niepowodzenia jest strach przed Bogiem, który z zgodnie z 1 Jana 4:18 oznacza BRAK MIŁOŚCI:

„W miłości nie ma bojaźni, wszak doskonała miłość usuwa bojaźń, gdyż bojaźń drży przed karą; kto się więc boi, nie jest doskonały w miłości”

i to właśnie z braku miłości do Pana klasa ta bała się uśmiercić swe człowieczeństwo w ofiarniczej służbie i używała go bardziej dla cielesności i doczesności (ziemi) [por.Żyd.2:15].

Nasza przypowieść podaje tylko powód ich odrzucenia z najwyższej klasy MS, lecz nie stanowi charakterystyki klasy WK jako takiej, która musiała się później oczyścić, wybielić swe szaty z tego wszystkiego, co stało się powodem odrzucenia ich od WP. Por.w.12, gdzie „nie znam was” nie oznacza, że Pan nie zna ich w ogóle i są z tego powodu straceni na zawsze, lecz że Pan nie zna ich jako członków MS, którymi chcieli być.

W odniesieniu do nas oznacza to, że w przypadku uznania nas przez Pana za tego ostatniego sługę, wypadamy do klasy restytucyjnej, by w WT jeszcze raz podjąć próbę realizacji poświęcenia dla Pana zgodnie z Jego wolą.

29-30: kto ma = kto używa; kto nie ma = kto nie używa

 Karą są „ciemności zewnętrzne i zgrzytanie zębami” = stan błędu teraz, a później (już w Królestwie) rozczarowanie i żal z powodu tego, co utraciliśmy (podobnie będzie z Żydami, którzy teraz pozostają w stanie błędu co do planu Boga, a w WT przeżyją wielkie rozczarowanie i żal, gdy zobaczą tylu innych w klasach Królestwa, a siebie odrzuconych – Mat.8:11,12).

Grzywny

Grzywny każdemu po jednej i każdemu to samo. Co takiego lud Boży otrzymuje od Pana w równej mierze? Na pewno nie zdolności, bogactwo, wykształcenie, pozycję społeczną itd.

Jest tylko jedna rzecz, wspólna nam wszystkim – USPRAWIEDLIWIENIE, odpuszczenie grzechów przez wiarę w Jezusa, czyli:

GRZYWNA = USPRAWIEDLIWIONE CZŁOWIECZEŃSTWO

bez którego nie nadawalibyśmy się do poświęcenia dla Boga

Celem tej historii jest pokazanie, że wśród poświęconych będą:

• różne stopnie wierności w używaniu usprawiedliwionego człowieczeństwa (grzywny) w służbie dla Pana
• i różne owoce (kolejnych 10 grzywien od tych wierniejszych, jak Paweł, lub kolejnych 5 grzywien od mniej wiernych, choć wciąż wiernych; por.13:8 – owoc 100-krotny, 60-krotny, 30-krotny)
• i różne w związku z tym nagrody (10 lub 5 miast – 1 Kor.15:41 „gwiazda od gwiazdy różna jest w jasności”).

Tak jak poprzednio, ten niewierny podaje strach (= brak miłości) jako powód swej niewierności. W najlepszym razie zachowuje swe człowieczeństwo w stanie usprawiedliwionym i nie chce go ofiarować tak jak obiecał, co znowu jednoznacznie wskazuje na WK w WE i wielu z nas teraz.

Jak jednak rozumieć zabieranie grzywny (usprawiedliwionego człowieczeństwa) niewiernemu i udzielanie jej wiernym? Przyjrzyjmy się dokładnie temu, co ono oznacza:

Usprawiedliwione człowieczeństwo to przecież nic innego jak 2 ostatnie punkty naszych zdolności z przypowieści o talentach:

• nasze naturalne dary – czas, pieniądze, zdolności intelektualne, wykształcenie, reputacja, zdrowie, wpływy itd.
• nasze sytuacje opatrznościowe

+ uznanie ich przez Boga za doskonałe, co każdemu z nas daje dokładnie tę samą wartość przed Bogiem, gdyż w ten sposób nasze różne braki w doskonałości zostają odpowiednio wyrównane do 100%.

Schowanie takiego usprawiedliwionego człowieczeństwa w chustce = powstrzymywanie się od ofiarniczego używania go na rzecz Pana i używanie go dla innych, doczesnych celów.

Zatem jeżeli ktoś posiada w swym usprawiedliwionym człowieczeństwie np. jakieś zdolności, to jest to część jego grzywny. Jeśli zaniedbuje używania ich dla Pana, traci tę część swej grzywny (część traktowana jest tutaj jako równorzędna całości), a otrzymują ją inni, np.:

Barbour posiadał:

• zdolność do redagowania gazet jako naturalny dar i
• wolny czas jako swą sytuację opatrznościową.

Pan dodał do tego usprawiedliwienie i stanowiło to grzywnę Barboura. Gdy utracił on koronę, Pan zabrał od niego jego grzywnę przez dołączenie do niego innych współredaktorów z Russellem na czele, który stopniowo przejął grzywnę Barboura, otrzymując od Pana funkcję głównego redaktora + czas zwolniony od pracy zawodowej do zajęcia się sprawami Pana.

Podobnie było wiele razy później, gdy różne osoby z Domu Biblijnego w wyniku przesiewań odchodziły ze służby, która przynajmniej na jakiś czas spadała na Russella.

Tutaj widać dokładnie pokrewieństwo obydwóch przypowieści: gdy osoby takie nie wykorzystywały swych sposobności służby, traciły swe talenty, które przejmowali inni; gdy w ten sposób nie używali swego usprawiedliwionego człowieczeństwa do takiej właśnie służby, traciły swą grzywnę, którą także przejmowali inni, angażując swe człowieczeństwo do tej pracy i przejmując ich talenty, sposobności służby.

Inne przykłady:

• Gdy pielgrzym czy starszy przygotowuje wykład i go wygłasza, używa pewnych zdolności swego usprawiedliwionego człowieczeństwa (grzywny) do wykorzystania stosownych sposobności służby (talentów). Jeśli nie chce mu się tego robić, traci taką grzywnę (przestaje być pielgrzymem czy starszym) i traci takie talenty, a wszystko to przejmują inni.
• Jeśli sprzątamy salę, to nasze człowieczeństwo użyte w tym celu jest naszą grzywną, a sama praca sprzątania talentem.
• Gdy ktoś ma zdolność tłumaczenia czegoś na inne języki, inni pisania na komputerze, jeszcze inni wprowadzania korekt itd. to są to ich grzywny; natomiast odpowiednie prace w związku z tym wykonywane są ich talentami.
• Podobnie gdy służymy samochodem, domem, jedzeniem, pieniędzmi itd.

Pamiętajmy jednak, by robić to ku zadowoleniu Pana, gdyż uznaje On tylko używanie ich zgodnie z Jego wolą (a nie jakiekolwiek ich używanie), czyli: obracanie, zarabianie tymi talentami i grzywnami, które duchowo buduje nas samych i innych.

Mieszczanie / nieprzyjaciele

Nasz Pan wykorzystał tu praktykę tamtych czasów: jeden z Herodów udał się do Rzymu, by uzyskać królestwo nad Palestyną. Niektórym to się nie podobało, więc wysłali do Rzymu swą delegacje, która zabiegała, by nie on, lecz ktoś inny uzyskał taki tytuł.

Ci mieszczanie, nieprzyjaciele to świat, który nie życzy sobie Jezusa jako Króla nad sobą. Pan zajmuje się nim po Swym powrocie i załatwieniu spraw ze Swymi sługami. Gdy zakończy gromadzenie klas Swego ludu, poprosi o władzę nad resztą ludzkości:

Żądaj ode mnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje; a osiadłość twoją, granice ziemi. Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich (Ps.2:8,9).

Świat, nieprzyjaciele Jezusa, zostaną pobici w ucisku nie w sensie ich zatracenia (nam każe miłować naszych nieprzyjaciół, a Sam miałby ich zabijać?), lecz w celu uleczenia ich z choroby grzechu i degradacji:

A z ust jego wychodził miecz ostry, aby nim bił narody; albowiem on je rządzić będzie laską żelazną, a on tłoczy prasę wina zapalczywości i gniewu Boga wszechmogącego (Obj.19:15).

Ostatecznie zniszczeni będą jedynie ci z Jego nieprzyjaciół, którzy odmówią podporządkowania się Mu w ziemskiej fazie Jego Królestwa:

I stanie się, że każda dusza, która by nie słuchała tego proroka, będzie wygładzona z ludu (Dz.3:23).

Wierni szafarze odchodzą. Na konwencji Stowarzyszenia w roku 2024 pożegnaliśmy zmarłego brata Lecha Bielenia. Miesiąc przed obecną zmarł brat Ryszard Bieleń. Także w zborze przy ul. Zduny w Bydgoszczy mamy rok pożegnań, gdy zabrakło kilku kochanych Sióstr z naszej społeczności…

Szafarz to ktoś, komu powierzono coś cennego – nie na własność, lecz po to, by mądrze i gorliwie tym zarządzał i by przynosiło to pożytek temu, do kogo naprawdę to należy. Jeśli chodzi o nasz werset to Tym właścicielem jest sam Bóg, a tym, co nam powierzył, jest Jego Prawda – która dziś dla wielu nadal jest zakrytą tajemnicą. Zastanówmy się jak być lepszymi sługami Pana i szafarzami Boskich tajemnic.

W pewnym sensie wszyscy jako ludzie jesteśmy szafarzami Boga. Skąd taka myśl? Bo jak mówi kilka Psalmów Dawida (Ps. 24:1) „do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy”. Dlatego w Prawie Mojż. istniała pewna ciekawa reguła o sprzedaży ziemi (3 Moj. 25:23)

„Ziemi nie będzie się sprzedawać na zawsze, gdyż ziemia należy do mnie, a wy jesteście u mnie przybyszami i mieszkańcami” 

W pewnym sensie wszyscy jako ludzie jesteśmy szafarzami Boga

• • Talenty, czas, zasoby – wszystko to jest tylko tymczasowo użyczone nam przez Stwórcę. („tymczasowi szafarze”: domu itd.)
  • Auto brata z Ukrainy: „to nie jest mój samochód, to Pana”

Wyjątkowa sytuacja wierzących: bo po naszej pokucie i na podst. wiary w zbawczą krew Jezusa, jesteśmy USPRAWIEDLIWIENI …

• • • … To znaczy, że przez krew Jezusa jesteśmy:
      • Uznani przez Boga za czystych, za doskonałych (takich jak Adam przed grzechem). My tacy nie jesteśmy, ale tak patrzy na nas Bóg, dzięki ofierze Jezusa i naszej wierze w tę ofiarę.
    • Mamy więc coś wartościowego do oddania Bogu: nasze życie i nasza służba są oczyszczone przez krew Jezusa i mogą być przyjęte przez Boga (Rzym. 12:1). Teraz ofiara lub oddanie się. Dobry jest przykład z marynarką, z telefonem, portfelem itd. (używaj tego, ale od tej pory pamiętaj, że to wszystko jest Moje/JHWH)

Czym jest szafarstwo? (1 Kor. 4:1-2)

„Niech więc każdy uważa nas za sługi Chrystusa i szafarzy tajemnic Boga. A od szafarzy wymaga się, aby każdy z nich okazał się wierny.”

Szafarz (gr. Oiko-nomos) = zarządca cudzym majątkiem, odpowiedzialny za wprowadzanie czyichś zasad w domu/”gospodarstwie”; z hebr. 'aszer al-habayit’, tzn. 'ten, który jest nad domem’ (np. Józef u Potyfara, w więzieniu, na dworze Faraona. (1 Moj. 41:41,44 – ‘ani ręka ani nogą…’)

„Faraon powiedział jeszcze do Józefa: Oto ustanowiłem cię nad całą ziemią Egiptu. (…) Potem faraon powiedział do Józefa: Ja jestem faraonem, a bez twego pozwolenia nikt na całej ziemi Egiptu nie podniesie ani ręki, ani nogi.”

• • Kluczowe cechy: wierność, sprawiedliwość, przedsiębiorczość, pokora.
  • Co obejmuje nasze szafarstwo? Umysł, ciało, talenty, finanse, reputację, wpływ na innych, siły, posiadana wiedza (w tym Boże prawdy)
  • Szafarstwo to także AKTYWNE poszukiwanie okazjido służby: „Kto szuka, ten znajduje”.  (Czekanie na Pana a działanie…)

Jest wiele przypowieści Pana Jezusa o szafarstwie. Ja nie będzie ich czytał, ale chciałbym przypomnieć i porównać dwie: o grzywnach i o talentach.

jednakowa łaska Boża, a w tym uspr. z wiary takie samo dla wszystkich, przyjęcie do rodziny Bożej. Oceniana jest nasza wiara, miłość, gorliwość…

• O talentach – różne możliwości, według zdolności…
  Biblia wyjaśnia, że strach to brak rozwoju w miłości (1 Jana 4:18). Bojąc się znaczy tyle co „nie kochając Cię Panie wystarczająco mocno”. Ukrycie talentu w ziemi oznacza doczesność, ukrycie tych niewielkich możliwości, które mamy, tylko w sprawie pracy, rodziny, jakiejś pasji, zamiast odkupowania czasu dla Bożych spraw.
• Przysłów 11:24-25. „Pragnieniem sprawiedliwych jest tylko dobro, oczekiwaniem zaś niegodziwych – gniew. Jeden hojnie rozdaje, a jednak mu przybywa, drugi nad miarę skąpi, a ubożeje.”
  Tak często jest nawet w doczesnych sprawach, ale gdyby tak nawet nie było to… Bóg udziela nam rzeczy, których nie daje wszystkim. Chodzi o Boską prawdę i okazywanie jej ducha w naszym życiu. Jeżeli my w tym szafowaniu będziemy zbyt skąpi, zachowawczy, to niestety duchowo zubożejemy. A te nasze możliwości służby? No cóż, przejmą je inne osoby, które są bardziej ich godne, bo już  teraz wiernie służą tym, co mają.

Tajemnice Boże powierzone szafarzom (1 Kor. 2:6-9)

Co to są „tajemnice”? Mysterion – głębokie prawdy Bożego Planu, dostępne tylko dzięki Bożej łasce.

Na pewno pamiętamy z „Boskiego planu wieków” taki wykład „Zakryta tajemnica”. Brat Russell mówi, że ta główna tajemnica Biblii to Chrystus – głowa i  ciało. Jednak wiąże się z tym znaczenie więcej, jak zbawienie wszystkich wybranych i restytucja dla świata.

TAK NAPRAWDĘ można tu wymienić wiele nauk, tych, co do których jesteśmy osobiście przekonani, że znajdujemy na nie Biblijne potwierdzenie i że należą one do podstaw Ewangelii. Można je łącznie nazwać ewangelią łaski Bożej. (1 Piotra 4:10)

„Wiem tylko, że Duch Święty poświadcza w każdym mieście, iż czekają mnie więzy i utrapienia. Lecz ja o to nie dbam, a moje życie nie jest mi tak drogie, bylebym tylko z radością dokończył mój bieg i posługę, którą otrzymałem od Pana Jezusa, by dać świadectwo o ewangelii łaski Bożej.” – [Dzieje 20:23-24]

Apostoł Paweł mówił, że dla tej ewangelii Bożej łaski warto jest oddać całe życie. 7 przejawów łaski Bożej: 1) słońce i deszcz, 2) Boskie obietnice dla wiernych i dla całej ludzkości, 3) okup Jezusa Chrystusa za Adama, 4) wybór kościoła lub symbolicznej małżonki dla Jezusa, 5) kształtowanie wszystkich wybranych [zobaczmy, że my nie musimy znać do tego całej teorii, ale możemy powiedzieć komuś, że jest droga do przyjaźni z Boga i do zbawienia, że to jest droga przez pokutę, wiarę w Jezusa Chrystusa i poświęcenie]; 6) wyzwolenie kościoła i innych klas wybranych; 7) restytucja – dzień sądu dla niewybranych

Zwróćmy uwagę na naszą odpowiedzialność względem Boskich tajemnic, czyli odpowiedzialność za prawdę. Co możemy zrobić?:

• • Strzec prawdy przez codzienne badanie i życie (2 Tym. 1:13-14)
  • Głosić Prawdę z odwagą, aby podobać się Bogu (1 Tes. 2:4),
  • Być gotowi by dać odpowiedź w sprawie Prawdy (1 Piotra 3:15) – nie na siłę, z łagodnością. Jeśli ktoś to odrzuca, dajmy temu czas, bo wielkie znaczenie ma czas i przygotowanie serca danego człowieka.
  • My nie mamy kruszyć serc, ale poszukiwać serc, które potrzebują Ewangelii – które już są skruszone i które płaczą nad swoim stanem i pragną uzdrowienia (Izaj. 61:1-2)

1. Jak szafować prawdą tu i teraz, w naszym życiu?

• Ustnie (czasem w osobistych rozmowach, publicznie, w zborze),
• Pisemnie (artykuły, profile na Facebooku, blogi), ale tutaj wróćmy do tych talentów: jeśli nie widzimy się w tej służbie, jest wiele innych możliwości:
• Możemy udostępniać wykłady, prezentacje i wpisy innych osób
• Przez rozdawanie czasopism, broszur i książek (np. 1 tom)
• Przez dyskusje na żywo i w internecie
• Przez przyprowadzenie naszych znajomych do kontaktu ze zdolnymi braćmi i siostrami, którzy bronią prawdy
• Przez wsparcie materialne (dom, samochód, finanse, jedzenie),
• Przez modlitwę
• Przez przykład życia (1 Piotra 2:12), pokazanie drugim, że stoimy za prawdą i żyjemy prawdą:

Chodzi o nasz indywidualny dobry wpływ w naszym własnym środowisku; – jak mieć taki wpływ? przez STOSOWANIE W ŻYCIU tego, o czym czytamy w Biblii, a nie tylko przez mówienie o tym; – ludzie kiedyś będą chwalili Boga: jedni w tym życiu, inni już w restytucji, niektórzy trochę tu i trochę tam; – nasz postęp ma być widoczny na zewnątrz (ludzie mają widzieć nasze dobre uczynki): stawajmy się więc bardziej podobni do naszego Pana; Oby nie dotyczyły nas słowa Listu do Tytusa 1:16 [przeczytajmy]. „Twierdzą, że znają Boga, ale swymi uczynkami temu przeczą, budząc obrzydzenie, będąc nieposłusznymi i niezdolnymi do wszelkiego dobrego uczynku.”

„Tak niech wasza światłość świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili waszego Ojca, który jest w niebie.” – Mateusza 5:16

Manna z 30 sierpnia omawia fragment z Mat. 5:16 i br. Russell radzi każdemu z nas, byśmy zadali sobie pewne pytanie: czy ludzie blisko MNIE rozpoznają mnie jako tego, który JEST Z JEZUSEM? To znaczy:

1. Czy dostrzegą dobroć mojego serca i charakteru?
2. Czy zauważą wyżyny mojej moralności?
3. Czy zobaczą we mnie ducha zdrowego rozsądku? (i czy zobaczą w tym Jezusa)

Brat Johnson w swoim dodatkowym komentarzu podaje pewne równanie matematyczne. Mówi tam, że:
ŚWIATŁO = PRAWDA + DUCH PRAWDY + DOBRE UCZYNKI

Jeden może być dobrym mówcą, drugi kolporterem, trzeci dyskutantem, czwarty – organizatorem, budowlańcem, technikiem. Ktoś może mieć 1, 2, 3 albo 5 talentów… ale LICZY SIĘ WIERNOŚĆ. Przypomnijmy, że mamy jedną grzywnę, ale różne talenty (jedno uspr. i powołanie, ale różne możliwości)

Wyzwania dla współczesnych szafarzy

Pokusy:

1. • Światowe ambicje, chęć korzystania z tego świata (2 Tym. 4:10)
   • Relatywizm moralny (prawda swoje, a życie swoje…),
   • Znużenie służbą. Izaj. 49:4
   • Porównywanie się z innymi i dorównywanie do średniej. Nie róbmy tak, patrzmy zawsze na Jezusa i starajmy się być dobrymi szafarzami samego Boga, nie patrząc jak robią to inni (Gal. 6:4)
2. Jak się bronić przed takimi pokusami?
   • Trzeba oczyścić siebie i swoje otoczenie z brudów ciała i ducha (ciała – nieczystość, seksualna, nałogi, głupie żarty; ducha – pycha, lenistwo, chciwość, obmowy, kłótliwość) [2 Tym. 2:21-22]
   • Codzienne odnawianie poświęcenia (brat Edgar na łożu śmierci to powtarzał…), praca nad swoim osobistym rozwojem duchowym (nikt tego za nas nie zrobi)
   • Wspólnota wierzących, nasze zbory i społeczności
   • Koncentracja na celu, umiłowanie Królestwa i Jego spraw

Czas jest krótki… Dni są złe… Co każdy z nas może zrobić?

• Oceń swoje „talenty”: to, Co Bóg ci powierzył? („I rzekł Pan do Mojżesza: Cóż jest w ręce twojej?” – 2 Mojżeszowa 4:2, drugi komentarz manny z 26 listopada: „W symbolach Pisma Świętego ręka przedstawia moc. Trzymanie czegoś w ręce zazwyczaj oznacza więc posiadanie w swojej mocy rzeczy należących do nowego serca, umysłu i woli oraz ludzkiej natury. W szczególności oznacza to posiadanie w naszej mocy wiedzy, łaski, charakteru, stanowiska, czasu, talentów, wpływu, środków, przyjaciół, krewnych, obywatelstwa, zdrowia, życia itp. Pan pragnie, abyśmy służyli w zakresie tego, czym jesteśmy i co posiadamy, a nie w zakresie tego, czym nie jesteśmy i czego nie posiadamy. Przez pytanie naszego tekstu prosi nas więc, byśmy zastanowili się, czym jesteśmy i co posiadamy. To pytanie nie ma na celu zdobycia przez Niego informacji, lecz ma nam coś zasugerować, nakłonić do zastanowienia się nad naszym szafarstwem, byśmy tym lepiej mogli wykorzystać je na chwałę Panu oraz dla rozwoju charakteru drugich i naszego własnego.”
• Bądź bardziej gorliwy/a, szukaj okazji do służby
• Ofiaruj Bogu to, co masz: czas, talenty i zasoby. Stańmy się wiernymi szafarzami Boskich tajemnic

„Prawdziwa wartość kryje się w byciu, nie w pozorach,
W czynieniu każdego dnia
Jakiegoś niewielkiego dobra, nie w marzeniach
O dokonywaniu wielkich czynów.
Bo cokolwiek ludzie mówią w swej ślepocie,
I pomimo szaleństw młodości,
Nie ma nic tak królewskiego jak dobroć,
I nic tak wzniosłego jak prawda.”

– Alice Cary, „Szlachetność”

Bohater XXI wieku – czy nim jesteś? ️

Czy czujesz, że codzienność to walka? Walka o wiarę, prawdę i swoje zbawienie w świecie pełnym chaosu, dezinformacji i duchowych zagrożeń?

Wykład „Być bohaterem” odsłania:

– Jak walczyć z grzechem, błędem, samolubstwem i światowością – czterema wrogami naszej duchowości.

– 4 cechy Bożego żołnierza: czuwanie, trwanie w wierze, męstwo i wytrwałość – praktyczne narzędzia do walki o świętość.

– Dlaczego współczesne „bohaterstwo” wymaga odwagi w obronie prawdy, nawet gdy stajesz się „niewygodny”.

– Jak odróżnić fałszywe autorytety od bohaterstwa w oczach Boga (1 Kor 16:13).

Posłuchaj, jak stać się bohaterem wiary w swoim umyśle, sercu i codziennych wyborach: 

Obszerne notatki dla osób, którym wygodniej zapoznać się z treścią w formie tekstowej: 

Bohater XXI wieku – część 1

Być bohaterem Temat: Bohater 21 – wieku. (okażcie bohaterstwo). 1Kor.16:13. Część 1.

Fot. Doug Schwarz, Behance

Każdy dzień to walka o przetrwanie w wierze i prawdzie, i nie ma w tym nic dziwnego poza tym, że aktywność żołnierza Pana w walce o swój los, jest dzisiaj wystawiona na niespotykaną w historii skalę duchowych obrażeń, w porównaniu do lat ubiegłych, gdzie przemoc fizyczna zbierała swoje żniwo. W jakim stopniu w rewolucji i anarchii przyjdzie się zmierzyć z tą formą zagrożenia nie wiemy, ale dzisiaj z pewnością uwaga żołnierza Pana skupiona jest na walce ofensywnej, która toczy się na polu wiary jego własnego umysłu i serca. To obszar naszych poszukiwań prawdziwych bohaterów.

Apostoł stwierdził: „wszystkie rzeczy są (działają) dla najwyższego dobra”. Czyli tak jak w ubiegłych wiekach tak i dzisiaj opatrznościowe warunki realnie kształtują charakter jego dzieci, czyniąc ich bohaterami w poświęceniu.

Być bohaterem w bożych oczach, w czasach kulminacji grzechu, błędu, niemoralności, braku pobożności i posłuszeństwa wobec prawa, czasu obojętności i rozkładu wszelkich norm i wartości, to nie lada wyzwanie dla naśladowcy Pana. To walka o osobisty rozwój  o status mej wiary i posłuszeństwa.

Ap. Paweł z punktu widzenia walki, rysuje przed nami obraz chrześcijańskiego żołnierza (bohatera wojennego) wymieniając 4 główne cechy jego usposobienia, jako te wartości które są potrzebne do osiągnięcia celu swego powołania.  1.czuwanie –mając na myśli stanie na warcie, 2.trwanie w wierze, czyli, obronę, trzymanie się zasad bożego słowa, prawdy paruzyjno-epifanicznej; 3.mężne sobie poczynanie, czyli atak, odwaga, śmiałość, bohaterskość, 4.wzmacnianie się – być silnym, wytrwałym, stanowczym.

Tzn. że ów żołnierz „czuwając” widząc zło, próbuje mu się przeciwstawić, mówiąc zdecydowanie „nie” dla grzechu i niesprawiedliwości tak w sobie (i w drugich), robiąc wszystko by żyć pobożnie. Nie toleruje grzechu, sprzeciwia mu się, bo umarł dla niego. Dogląda swego usposobienia, jest aktywny, skuteczny w karceniu grzechu, sposobem Pańskim i w jego duchu. Robi wszystko by nie mieć udziału w uczynkach grzechu. Manna – „Czystość”.

Jako „trwający w wierze” jest gotowy w sobie i drugich ocalić zagrożone wartości, prawdę, którą przyjął za swoją i dlatego bohatersko walczy dla siebie i za braci, nie zapomina o nich, nie porzuca ich, okazuje troskę. Będąc przekonany o prawdziwości bożych obietnic pokonuje różne przeszkody, a jako obrońca prawdy i jej zasad pozostaje im i braciom wierny, lojalny aż do śmierci. Moje post. por.: ślubuję wierność braterską.

Będąc stroną atakującą „mężnie sobie poczyna”, odznacza się odwagą i jest gotowy do ofiary (poświęcenia) w osiągnięciu zwycięstwa dla siebie i drugich. Stoi po stronie Pana, wiernych, prawdy i sprawiedliwości. Świadomie wchodzi w konflikt ze złem i z tymi którzy to zło popierają. Natomiast „wzmacniając się” jest wytrwały, stanowczy w osiągnięciu swego celu, zdeterminowany w realizacji swej deklaracji poświęcenia.

Bohater którego szukamy to człowiek który spełnia pewne warunki: 1.wstrzymuje się od życia w grzechu, 2.jest aktywny w walce o słuszność bożych spraw i jego prawa, 3.jest osobą która swą ufność położyła w bożej wierności (obietnicach), 4.realizuje swój cel, bez względu na (cenę, koszt) dla korzyści Boga, prawdy i braci.

To człowiek o wyrazistej indywidualności w bojowej cnocie męstwa, w sferze umysłu, serca i woli, oraz w ciele. Dlatego np. Ijob, Dawid, Jeremiasz to bohaterowie więksi nad tych co, literalnie walcząc zdobywali miasta – dlaczego? – bo ich bohaterstwo w sferze umysłów i serc rozwinęło i zachowało w nich boże podobieństwo (umysł – myślenie, zrozumienie) i serce (sprawiedliwość w Bogu). Czy tak widzę siebie i braci?

Jest prawdą, że żadna walka nie jest sprawiedliwą, z wyjątkiem tej która ma bożą akceptację i zaproszenie. Ps.144:1. A zatem będąc przekonany o słuszności tej walki co robię: 1.zakładam bożą zbroję (Ef.6 – słowo i ducha) i robię wszystko aby poznać zamiary przeciwnika, jego siłę i sposoby działania a z powodu agresora i środków jakich on używa: świat, ciało, upadli aniołowie, nominalny lud boży – jestem agresywny.

Z czego wynika taka postawa – z zamiłowania do sprawiedliwości, ze słuszności podjętej walki w bohaterskim pokonaniu w sobie i w drugich tego wszystkiego co jest wrogiem pobożności. W praktyce: przez zmierzenie się z prawdą o sobie. Pan dozwala na podziały dla celu oczyszczenia – jak to zmieniło mnie w postawie do grzechu, błędu?

Dlaczego więc staram się o status bohatera? – dlatego bo zostałem zaproszony do walki o swoje zbawienie, by pokonać w sobie, przy łasce Pana wszelką niesprawiedliwością a w jej miejsce odtworzyć obraz i podobieństwo boże.

W 4Mojż.10 mamy mowę o typ. 2 trąbach, które pobudzały izraelitów do jakiś czynności, gdy je słyszeli.

Trąba – poselstwo prawdy, trąbienie – jego ogłaszanie. Trąbienie zwyczajne w celu zwołania ludu – to głoszenie prawdy w celu pozyskania innych, by stali się przyjaciółmi prawdy (bez sporu). Trąbienie na alarm – to aktywna walka z (grzechem, błędem, samolub. i światowością, wymagająca kontrowersji, drastycznych środków by odnieść zwycięstwo, (tutaj nie ma kompromisu). Zdobycie sfery prawdy i jej ducha, wymaga zniszczenia w umyśle i sercu zła, a nie jego zachowania.

Dlatego w 7 okresach kościoła, w tej walce Bóg użył członków gwiazd którzy trąbiąc na alarm – podawali prawdy w celu pokonania grzechu, błędu itd. Jeden warunek był konieczny – przyswojenie sobie tych prawd, które miały za cel odłączyć od grzechu i uświęcić człowieka. A zatem moja pobożność i bohaterskość zależy od praktyki prawdy.

Dlaczego tak – 1.bo końcowym i zamierzonym przez Boga wynikiem tej walki ma być ostateczne zniszczenie zła i jego sług (zakończenia konfliktu)- (typ zniszczenia narodów chananejskich), 2.zwyciestwo prawdy i sprawiedliwości 3.objawienie bożego charakteru i pozyskania go na wieki dla siebie i dlatego staram się o status bohatera wiary, przy pomocy sposobów i narzędzi jakie Pan dał to tej walki (nie po swojemu!!).

A czy łatwo uzyskać taki status bohatera, bo gdzie się obracamy to sami bohaterowie, których tworzą sami ludzie, wykorzystując media, prasę. Kreując różne postawy, wpływają na ludzką osobowość, sterując i manipulując nimi do tego stopnia, że odbierają zdrowy rozsądek, a zwykłą ludzką dobroć czynią przedmiotem handlu, który w ich zrozumieniu może wykreować  kogoś na bohatera. To ludzkie spojrzenie a boże?

Wspomnieliśmy o zamiłowaniu do sprawiedliwości czyli: wiele dobrych zachowań w traktowaniu innych może wypływać ze zwykłej sprawiedliwości, która powinna być moją zasadą życia wpisaną w moją naturę (ustąpiłem miejsca w autobusie i zostałem bohaterem), ale gdy postawa wymaga samozaparcia, poświęcenia, status bohatera staje się bardziej realny (więzienie za przekonania, utrata dobrego imienia, ustąpienie miejsca kosztem zdrowia). Miłość poświęcająca, ponad sprawiedliwością wobec innych. Czyli, usprawiedliwiony jest sprawiedliwym, poświęcony umiera za sprawiedliwość.

Dzisiejszy zanik autorytetu, głosu rozsądku, trzeźwego myślenia, wartości moralnych, szacunku dla prawa, to wszystko razem stało się przyczyną do tego, że kryteria aby otrzymać status bohatera zostały bardzo spłycone, np. bohaterem meczu został…bo strzelił zwycięskiego gola, kiedy mąż zawiesił na ścianie obraz, dowiaduje się że został bohaterem domu, najszybciej jednak można zostać „bohaterem skandalu”.

Skandal – czyn, postępowanie, które wywołuje oburzenie, zgorszenie. Rezultat tego, to niezdrowa atmosfera. W 1Mojż.4:7 „we drzwiach twoich grzech położy się (niczym jakiś zwierz który czeka aż ktoś otworzy drzwi) i do ciebie skłonność jego (gotowy jest aby wejść do serca i jej zniszczyć). Czyli każdy mój grzech, błąd czyni mnie skandalistą, wobec bożego prawa i promuje mnie w postawie zgorszenia innych z różnym skutkiem.

Np. w pomówieniu bliźniego, stałem się skandalistą. Z powodu moralnego upadku, ranię i gorszę innych, tak wykreowałem swój wizerunek bohatera, że doprowadziłem brata (zbór) do upadku w duchu. A zatem zwieść kogoś od prawdy i świętości życia, być przyczyną rozłamu kościoła (zboru) przez błąd i przywłaszczenie sobie władzy nad zborami to soczysty skandal. Mat.18:6-7.

Mamy różne oblicza (charakter) bohaterstwa, na który wpływa wiele czynników np. sytuacja polityczno-społeczna kraju lub świata, zmiany zachodzące w ustrojach, religii, obyczajach, moralności (czas rasizmu- dyskryminacji rasowej). To wszystko wzbudza różne typy osób do wielkich czynów objawiając ich jako bohaterów na polu świeckim i religijnym, którzy nie tylko, że nie ugięli się pod ciężarem tych warunków, ale jeszcze zrobili wiele dobrego dla innych.

Każde pokolenie ma swoich bohaterów. Trwa wojna na Ukrainie, w Izraelu a prasa i media donoszą o bohaterskich czynach żołnierzy i ludzi cywilnych, którzy wznoszą się w swym postępowaniu ponad przeciętne zachowanie zwykłych ludzi i robią rzeczy niewyobrażalne dla innych (Samson, Irena Sendler) czy (Abraham, Luter).

Czy status takiego bohatera może otrzymać naukowiec, który poświecił życie by znaleźć lek na jakiś wirus, który uratuje świat, a może osoba która nie wydała współtowarzysza kiedy była torturowana za przekonania, albo kiedy uratowała kogoś z pożaru, a może będąc pilotem samolotu wylądowała na rzece i uratowała 200 osób przed śmiercią.

A może miano bohatera dostanie się chłopcu, który jako jedyny w klasie stanął w obronie wyśmiewanego przez innych kolegi z powodu (hejtu -62%), a może ten status należy się osobie która nazywając rzeczy po imieniu została posądzona o brak tolerancji, a może wspomnianej już osobie która ustąpiła miejsce starszej osobie w autobusie ale została wyśmianą z powodu panującej znieczulicy i obojętności (wypadek – 20 osób filmuje, 1 dzwoni po pomoc), a może osobie, która przyznała się do błędu, kłamstwa, oszustwa, obmowy należy się statut bohatera?

Można sobie też bohatera wymarzyć (och ty mój bohaterze), wymyśleć – ale będzie to tylko postać fikcyjna, wytwór własnej wyobraźni, pomimo przypisania jej jakiegoś wyglądu, postawy moralnej, jakiś poglądów no i mocy w działaniu co czyni ją postacią o wyrazistej osobowości, odmienną od przeciętnych ludzi. (postacie filmu).

Bywa też i tak, że bohater staje się dla innych niewygodnym bohaterem, nie lubianym, kłopotliwym, uciążliwym, niezapraszanym do społeczności, dlaczego: bo jego postawa (indywidualna wyrazistość – np. w obronie prawdy) objawia złe zamiary innych, bo mówi o rzeczach, o których woleliby, aby nie mówił, wszystko ale nie to, (niewygodne tematy). Wyobraźmy sobie jak musieli z tego powodu nienawidzić Jana Chrzciciela, Pana, proroków.

Kto więc może być bohaterem naszych czasów, czasów manipulacji, dezinformacji, nieposłuszeństwa i szczytu samolubstwa? Czasów w których zwykła ludzka pomoc, życzliwość w zasadzie nie już dobrem ale czymś co się sprzedaje, promuje i nagradza, bo sam uścisk dłoni, lub słowo „dziękuję” stało się przeżytkiem.

Czasów w których coraz rzadziej poświęca się czas drugiemu nie myśląc o korzyściach, kiedy coraz trudniej uwierzyć w czyste intencje drugich a łatwiej wietrzyć jakiś za tym ukryty spisek. Czasów gdzie człowiek przeniósł swe życie do tzw. wirtualnego świata gdzie nie trzeba myśleć, rozmawiać i patrzeć drugiemu prosto w oczy, gdzie nie ma uczuć, nie ma zobowiązań, gdzie wolność słowa (bez odpowiedzialności) prowadzi do ludzkiej tragedii.

Wiele lat temu był taki program: „niewidzialna ręka” – nikt tego nie nazywał bohaterstwem ale traktował jako zwykłą pomoc.

Mówią: „pan by zrobił to samo będąc na moim miejscu”. To nie jest tak (nie każdy wejdzie w ogień, nie każdy podjąłby się ryzyka ukrycia w swoim domu kogoś, którego ściga inkwizycja, nie każdy odda przywileje służby dla zachowania w sobie postawy wiernego szafarza Panu, braciom i prawdzie, nie każdy zrobiłby to co zrobiła p. Sendler) – wszystko zależy od wnętrza człowieka, od jego stopnia umiłowania sprawiedliwości.

Cel egzystencji ludzkiej to dojście do podobieństwa bożego, obrazu na który został stworzony, a więc wypisanie na swym sercu bożych zasad sprawiedliwości i miłości. A zatem im ten obraz podobieństwa bożego będzie lepszy, bliższy oryginałowi tym bardziej wyjątkowymi będą czyjeś zachowania, czyny i odwrotnie. Czyli im bliżej lub dalej od doskonałości tym bliżej lub dalej od bohaterstwa w walce o życie.

A zatem, nie zewnętrzne rezultaty są probierzem do mierzenia bożych łask w człowieku i nadania mu statusu „bohater”, ale jego wewnętrzny stan usposobienia co ładnie mamy wyeksponowane przez nasz tekst.

1.stopień umiłowania bożych wartości (które odrzucają grzech jako największego wroga), 2.zachowanie bożych wartości w sobie, ich obrona 3. odwaga i gotowość oddania życia (dla tych wartości – uświęcenie), 4.stanowczość w realizacji (bożej woli, wierność, posłuszeństwo).

Czyli to co jest przeciwne bożym wartością, jest wrogiem dla chrześcijańskiego wojowania w Chrystusie: grzech, błąd, samolubstwo i światowość.

Każde wymaga bohaterstwa.

Bohater XXI wieku – część 2

Część 2.

1.grzech – (własny i ten wokół mnie), który niszczy wszystko, każdą relację między Bogiem i jego istotami, a jego granice są niemal bezkresne. Grzech to bunt wobec Boga, a jego unicestwienie w sobie wymaga natarczywości, wręcz nienawiści (czujemy ją w sobie, przecież grzech odbiera nam wszystko: męża, żonę, dzieci, rodziców, zrywa społeczność braterską). Np. Niewiara, zniechęcenie, niepobożność, oszczerstwo, obłuda, nieposłuszeństwo, zdrada braterska, niewierność, niewdzięczność, obmowa.

Cel ataku przez grzech jest jeden – zniszczyć wypracowane boże usposobienie, skazić owoce sprawiedliwego życia. Jego praktyka (jeszcze świadoma) to tak jakby stanąć na minę, (balon przekłuty igłą). Ile trzeba 1.wysiłku w czuwaniu, aby go nie popełnić, ale skarcić, bo nie ma dla niego żadnej tolerancji 2.ufności w moc zasługi Pana, 3.męstwa w poświęceniu, (realnej martwoty) 4.wytrwałości w determinacji aby go usunąć (jeśli zaistnieje), aby nie być zgorszeniem (skandalistą) dla innych. Nie kompromis, ale jawny protest, niezadowolenie, brak akceptacji. Jeśli trzeba, pokuta, wyznanie, naprawa, zadośćuczynienie, bo zależy mi na pobożnym życiu. Pragnę bożej sprawiedliwości, w sobie, rodzinie, w zborze, w relacjach braterskich.

Dziś słowo grzech wyparowało z użycia. Wytworzył się dosłownie jakiś lęk przed stosowaniem tego słowa, zacierając tym samym istotę jakiegoś zła, czynu, zamieniając go na tzw. „grzecznościową tanią łaskę, powierzchowne chrześcijaństwo”- które zamyka (a nie otwiera) drogę do naśladowania Pana, które nie żałuje za grzech i nie chce się od niego uwolnić, ale go toleruje rodząc wiarę bez następstw, oderwaną od działania, na korzyść dobrej w sobie przemiany. (używamy zamienników – zawinił, nabroił).

Ewangelia to nie lizak dla dziecka, tylko sól dla ziemi. Kiedy sól zwietrzeje jest tyle warta co piasek, ale kiedy jest aktywna ma zdrowy skutek i zaszczepia dobre zasady bożego słowa, skutecznie walcząc z grzechem i samolubstwem. Sól gdy padnie na otwartą ranę – to piecze, tak ewangelia objawia grzech. Eliminując pewne słowa z życia, nie docieramy do prawdy tylko ją zacieramy. W takim wypadku grzech przestaje być groźny a ciało mówi: nic się nie stało.

Br. Hedman; „wygodniej jest być tolerancyjnym niż przestrzegać zasad sprawiedliwości. Stare pojęcia prawdy i sprawiedliwości stają się nie modne i są zastępowane bardziej miłosiernym podejściem „żyj i pozwól żyć”. Zasady świętobliwego życia określone w Biblii stają się niewygodne, aby własne prawdziwe wnętrze nie było objawione”.
(Drażliwe tematy, powiedzieć komuś że grzeszy, napomnieć, to duże dzisiaj wyzwanie). Mówią: nie wypada – reakcja Pana na słowa uczni z Mat.15:12-13.

Czytaliśmy: (grzech jak dziki zwierz, czeka za drzwiami). W raju nieposłuszeństwo też nie wydawało się aż tak groźne (pojawiło się w postaci dobrego owocu). Zakazany owoc smakuje najlepiej, ale z jakim skutkiem? Otwarte drzwi – to akceptacja grzechu.
Czy Bóg jest tolerancyjny wobec grzechu – nie ma takiej opcji. Jak się tylko pojawił, Bóg natychmiast zareagował i gdyby nie Jezus, Bóg w ogóle by na nas nie spojrzał.

2.błąd – świecki i religijny, w sobie i w drugich. Stał się pajęczyną, pułapką dla sprawiedliwego życia w prawdzie, jak nigdy dotąd. Ile zła wyrządził w ubiegłych wiekach a dzisiaj: np. w doktrynie usprawiedliwienia z wiary? Kiedyś doprowadzał do spalenia na stosie, a kilka lat temu doprowadził do podziału ludu bożego. Błąd nie jednoczy, ale rozrywa, dzieli, najlepsze przyjaźnie i związki.

Na płaszczyźnie świeckiej jego skutki są nie mniej przerażające – bo doprowadziły do odrzucenia logiki wielu prawd naukowych, które utrwaliły pewne dobre zachowania, oferując w zamian różne teorie spiskowe, będąc przyczyną do ustawicznego wysiłku umysłu w umiejętnym odróżnieniu prawdy od błędu. (np. ziemia jest płaska – br. R.)

Słyszymy: „coś wisi w powietrzu” – to morowe powietrze – typ na plagę błędu, to epidemia która zaślepia, odbiera wzrok wyrozumienia prawdy (świeckiej i religijnej) podważając i poddając ją w wątpliwość. 3Mojż.26:25. W epifanii przechodzi ona w ciemność (Ps.91), prowadząc wręcz do wariactwa. Ta utrata wzroku to utrata mądrości (bożej prawdy, ducha zdrowego zmysłu) – pytanie: czy chodzę w tych wartościach które przyjąłem od Pana – bo trwając w wierze – mam bronić prawdy i sprawiedliwości i żyć zgodnie z nią. Czy jestem tej samej „myśli co moi rodzice” (słudzy) – 2Tym.3:1-12.

Czy błąd to błacha sprawa? Absolutnie nie, a każde poparcie błędu w jakiejkolwiek formie to przyczyna do skandalu, bo to fałszuje prawdę i demoralizuje człowieka, nie pozwala mu zrozumieć podstaw wiary i nadziei. Błąd czyni człowieka sługą nieprawdy, nierównego jarzma, odbiera zdolność trzeźwego rozeznania czasów i chwil. Ile potrzeba odwagi (berianizmu) by stawić opór mediom, braciom i nie dać się zmanipulować, tzw. nowymi prawdami, ideologiami, praktykami na polu świeckim i religijnym. Duchowych okaleczeń przybywa jak wody w rzece. Żyjemy w epidemii błędu. Brnąc w błędzie człowiek traci prawdę i zaczyna zaprzeczać temu, co wcześniej uznawał za prawdę – br. Johnson: to jest kara za zły stan serca. 2Mojż.22:5.

Bohaterskość wymaga tutaj na polu czuwania (analizy źródła informacji, czy to jest od Pana, od jego sług, czy to ludzki wymysł – sprawdź), na polu wiary i poświęcenia, ponownego upewnienia się i gotowość do obrony prawdy świeckiej i religijnej, jaką Pan dał i jawnego opowiedzenia się za lub przeciw (czas przesiewań, podziałów) a na polu wytrwałości, zdecydowania by go pokonać, jako fałszerza bożego charakteru i planu.

Bądźmy ostrożni, walczmy za prawdę, którą dał nam Pan w szafarstwo, żyjmy zgodnie z nią, bo tylko wierni i lojalni Bogu mogą odróżnić prawdę od błędu. 2Kor.11:13.

3.samolubstwo – (w sobie i w drugich), właściwe (niższe samolubne łaski) pozostające pod kontrolą wyższych łask, no i grzeszne (te same), ale bez kontroli mające zły wpływ na ludzkie usposobienie, występujące przeciw samoofierze i samozaparciu. Np.
umiłowanie życia niekontrolowane staje się ważniejsze nad wszystko inne. Temat zdrowia, stosowania diet, od wielu lat bije na głowę inne tematy. Pytanie: Czy to co robię na tym polu ma bożą aprobatę, bo chorób i cierpień nie mogę sobie wybrać, ale mogę wybrać postawę wobec choroby i cierpienia, mogę wybrać sposób leczenia.

Nikt nie zabrania nam posiadania dobrej opinii u innych i o innych, ale nie za cenę utraty aprobaty bożej. Ostatnie lata coś o tym mówią. Pozostanie wiernym Bogu i prawdzie, wielu braciom, odebrało dobre imię, (sponiewierało) przypisując im haniebne rzeczy, ale determinacja tych braci poświęciła swą dobrą opinię, aby nie utracić bożej.

Czy skrytość, to coś złego? Nie, ale ukrywanie grzechu w sobie i drugich, nie robienia z nim nic, udawanie że go nie widzę i udając sprawiedliwego czyniłoby mnie hipokrytą. Co robi bohater? Odmienia swe serce: czyli nie tylko, że przyznaje się do grzechu w świadomości, że z tego wynikną jakieś konsekwencje (Dawid) ale jeszcze to naprawia. Wydarzenia ostatnich lat pokazały jak przeciwnik ograbił braci i zbory z tej skrytości ujawniając wiele ich spraw. Pomóżmy braciom nie wtrącać się w nie swoje sprawy – zamknijmy mocno swoje rodzinne i zborowe drzwi.

Ale jest jeszcze tutaj coś godnego uwagi. Bo z jednej strony korzystamy ze skrytości i dobrze, a z drugiej świadomie sami obnażamy swój stan fizyczny i psychiczny korzystając z różnych mediów społecznościowych. Przez to, nasze życie staje się poniekąd własnością publiczną, kiedy piszemy: co jemy, co robimy, co lubimy, gdzie jesteśmy itd. – w zamian dostajemy lajki. Czy dzięki temu poziom mego rozwoju w prawdzie zyskuje na wartości? Czy nie narażam siebie i innych na niebezpieczeństwo? Istnieje program, którym można śledzić innych na ich portalach, a potem wykorzystać to przeciw drugiemu. Przykł.. przyjaciele Izraela – będą prześladowania.

Dzisiejsze weto wobec samolubstwa które doprowadza świat do anarchii to bohaterstwo, ponieważ tak jak szczyt egoizmu każe zapomnieć o bliźnim, bracie i się nim nie martwić tak miłość wbrew temu jest gotowa, do oddania życia za brata. Jak się traktujemy bracia, dbamy o siebie, o swoje i drugich bezpieczeństwo.

Postawa zatem w czuwaniu (jej zasadności, co do kontroli w działaniu w nas łask samolubnych), w wierze i poświęceniu (obronie zasad regulujących wspólne relacje, pozostając umarłymi dla własnej woli – ich przestrzeganie) i na polu wytrwałości (stanowczości np. w skrytości) czyni tutaj żołnierza bohaterem na polu samolubstwa.

4.światowość – ubrana w pozory pobożności, atrapy (w sobie i drugich). To zgoda w sobie z obecnym porządkiem rzeczy i z tymi, którzy z tym porządkiem sympatyzują (tolerują, świadomie lub nie). Mamy światowość właściwą – to niższe społeczne łaski i grzeszną, czyli ich nadużytą formę. Jak to możemy rozumieć?

Posiadanie własnej żony jest dobre, cudzej grzechem. Wspólne mieszkanie małżonków dobre, ale nie dla osób niezamężnych (nawet na próbę). Posłuszeństwo władzy, przestrzeganie praw innych (co wcale nie musi oznaczać mojej akceptacji tego co inni robią i jak żyją), przestrzeganie prawa pracodawcy, zboru – dobre, ale nie za cenę pogwałcenia swego sumienia, lub wymuszonej rezygnacji, kompromisu w poświęceniu. (Musisz być aż tak stanowczy, nie bądź fanatykiem). Prawda zawarta w Tomach i literaturze jest dobra, ale często przegrywa na rzecz wielu świeckich publikacji. Czy jestem tej samej myśli co moi rodzice? Czy trwam w duchu tej prawdy?

Ilu mężów stanu, odkrywców, historyków, uczonych, reformatorów wznosiło się ponad pewne normy społeczne (i nie tylko), by dopiąć swego celu i pokonać ten stan świata tym bardziej wtedy gdy dotyczy to życia chrześcijańskiego, wierności, prawdy świeckiej i religijnej. Zepsucie moralne, cielesność, wolność bez żadnej kontroli (brak szacunku dla prawa, dyscypliny w domu, w zborze, gdziekolwiek) to duże wyzwanie dla bohaterskiej postawy żołnierza Pana w tych czasach.

To walka w sobie i na rzecz drugich, walka ciała i ducha. Jedno wygra, drugie przegra.
Tak jak w Egipcie topiono dzieci Izraelskie, tak dzisiaj przeciwnik ostatnimi wysiłkami chce utopić wierne dzieci boże w światowości, nie tyle przez złe, ale dobre rzeczy. Okręt „usposobienia” płynąc po morzu ucisku zatonie dopiero wtedy, gdy woda dostanie się do jego wnętrza (czyli serca) nie wcześniej, powodując utratę bożej łaski i prawdy.

Dzisiejsza działalność przeciwnika w zwiedzeniu osiągnęła punkt najwyższej perfidii, ponieważ jego nikczemność przybrała postać dobra, anioła niosącego ulgę i wolność. On nie chce by go utożsamiano ze złem, dlatego próbuje przez dobre zalety w kimś, skłonić go do złych celów (bez podejrzliwości o zło) zatapia, niszcząc wszystkie sprawiedliwe relacje między Bogiem i człowiekiem. Utożsamiając się z dobrym duchem, pobożnymi myślami, bawi się ludzkimi uczuciami, gra na emocjach, chcąc je uczynić ważniejszymi niż boże zasady. Miłość – wabi ludzką ciekawość, tak ale to tylko tatuaż bez życia.

W związku z taką perfidią przeciwnika, agresywność w ataku osiąga apogeum, bo świat nie odpuszcza i co dzień dokłada nowy plik pokus, absorbując cały mój czas i uwagę. Ile dziennie poświęcam czasu na TV, a ile na badanie literatury prawdy? Czy regularnie czytam mannę? Czy to czym dzielę się z innymi za pomocą telefonu, wynika z moich przemyśleń, doświadczenia, nabytej mądrości (wiedzy od Pana), czy z mądrości tego świata, czy przypadkiem ktoś nie myśli za mnie? Co z moją pobożnością, kiedy świat wzywa mnie do miłości, która nie potępia grzechu, ale obwinia mnie za brak tolerancji? Czy moja sprawiedliwość to boża sprawiedliwość? Mat.18. (dłużnik).

Bóg nie chce atrapy, kształtu pobożności, dlatego charakter obecnej walki zmusza do maksymalnego wysiłku nie tylko wobec tego co jest grzechem, ale i wobec tego co nosi znamiona pobożności. To, że ktoś zacytował jakiś tekst biblijny – nie oznacza że jest już poświęcony. Polityka i emocje!!. Wybór – manna z 08.09 – świadomy konflikt.

Ap. mówi: „mężnie (odważnie, nie lękając się) sobie poczynajcie” – czyli aby uzyskać status bohatera na polu wiary, prawdy i sprawiedliwości, bożej łaski, rozumnej służby potrzebne jest: 1.poświęcenie jako główny warunek (umarcie dla siebie, świata, ciała i swej woli, 2.miłość przez którą można wejść w najtrudniejsze warunki walki i ufność w wierność Boga, 3.zachowanie przyjętych i ocenionych wartości bożych, które stanowią o wartości człowieka przez jego rozwój – z czym sympatyzuje moje serce 4.wytrwałość – nie tylko deklaracja poświęcenia, bo ta tylko otwiera drzwi do stania się bohaterem.

A zatem czuwając – pilnie obserwuję swoje usposobienie czyniąc je uczulonym na każdą formę zła i grzechu, trwając w wierze – jestem wierny i lojalny prawdzie i jej zasadom. Lojalny sprawiedliwości, broniąc braci przed szkodą, wzmacniając się – jestem wytrwały i stanowczy w swej postawie wobec zła, w badaniu i służeniu prawdzie a w mężnym poczynaniu, przez odwagę, niszczę w sobie to co jest niesprawiedliwością i tak stopniowo rosnąc w pobożności, staję się bohaterem.

Jakie są widoczne i odczuwalne skutki takiej duchowej walki? Duchowe okaleczenia, obrażenia to z pewnością ustawiczne napięcie nerwowe oraz psychiczna mobilizacja, która odbiera żywotność i jest przyczyną tego że nowy umysł i serce jest na granicy wytrzymałości. Możemy powiedzieć tak: z powodu plag epifanii: duchowych okaleczeń przybywa, a wymogi statusu bohaterstwa dalej pozostają wysokie, warunki poświęcenia są bardzo wymagające, a ciało najsłabszym ogniwem.

Mat.5:29-30, Mar.9:45 – oczy, ręka, noga – czyli teorie, uczynki, ludzkie myślenie, postępowanie, które są przyczyną błądzenia, zła, niesprawiedliwości – odetnij. Taki żołnierz okaleczony co prawda, ale żywy jako nowy człowiek. Dla świata to obraz żołnierza bohatera, tak dla Pana to obraz wielu trudów walki duchowej jaką jego żołnierz wykonał w swym rozwoju by pokonać w sobie i w drugich grzech.

A zatem cała ta walka do której dostałem zaproszenie to nic innego jak demonstracja rozwiniętego w sobie bożego usposobienia tego nowego człowieka, bohatera wiary, który w czasie właściwym otrzyma boże odznaczenie za swą wierną służbę, czyli urzeczywistnienie obietnicy otrzymania życia. Ta walka to publiczne wyrażenie swojej odpowiedzialności wobec swego poświęcenia oraz uczuć i poglądów (zasad). To moje weto dla ducha tego czasu. To opowiedzenie się po stronie Pana i tych co za nim stoją. To wyrazistość, indywidualność mojego niezależnego charakteru.

Niech zatem wiara, nadzieja, miłość i posłuszeństwo podtrzymuje nas w bohaterstwie w obliczu wielu realnych zagrożeń, które są lub mogą być przyczyną wielu doświadczeń. Bądźmy bohaterami tego pokolenia klasy P.O.E., dobrym przykładem wzajemnie dla siebie, dla naszych rodzin i bliskich w bożej walce i o swoje zbawienie z wyjątkowymi zaletami, w wyjątkowej walce, czyniąc rzeczy wyjątkowe, nie jednorazowo, ale zawsze.

Temat dotyczy jednego z najbardziej znanych fragmentów Biblii. Te słowa Pana Jezusa znają zarówno głęboko wierzący, jak i ci, którzy rzadko ją czytają lub tylko kiedyś usłyszeli te słowa. Chodzi o tzw. nakaz misyjny zapisany w Ewangelii wg Mateusza 28:19-20: 

„Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego, ucząc ich przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia tego wieku.”

Zastanowimy się, co znaczy „chrzcić w imię Ojca, i Syna i ducha świętego”. Dla wielu chrześcijan jest to dowód na istnienie Trójcy, ale czy słusznie?

Błędy w tłumaczeniu i ich konsekwencje

W polskich przekładach występują dwa istotne błędy:

1. „Czyńcie uczniami wszystkie narody” – w oryginale greckim jest „czyńcie uczniów ze wszystkich narodów” (tak jak podaliśmy powyżeJ), co oznacza, że Ewangelia ma dotrzeć do ludzi różnych narodów, a nie nawrócić całe narody siłą.

2. „Chrzcząc je” – powinno być „chrzcząc ich”, czyli tych uczniów, a nie narody.

Te drobne różnice zmieniają sens misji chrześcijańskiej. Chrystus nie nakazuje nawracać wszystkich za wszelką cenę, lecz głosić tym, którzy są gotowi słuchać.

Znaczenie słowa „imię” w Biblii

Słowo „imię” w Biblii ma kilka znaczeń:

1. Nazwa własna (np. Jezus, Bóg).

2. Natura (np. w Liście do Hebrajczyków 1:4 – Jezus otrzymał „znamienitsze imię” niż aniołowie, czyli boską naturę).

3. Cześć (Izajasz 42:8 – Bóg nie odda swej chwały innym, nie odda im przysługującej sobie czci).

4. Reputacja (Przypowieści 22:1 – „Cenniejsze jest dobre imię niż bogactwo”).

5. Autorytet/urząd (np. Mojżesz działał w imieniu Boga).

6. Dzieło/sprawa (Dzieje Apostolskie 21:13 – Paweł gotów umrzeć „dla imienia Pana”, dla Jego sprawy).

7. Charakter/usposobienie (Psalm 34:4 – „wysławiajcie imię Pana”, czyli Jego charakter).

W naszym fragmencie – w tym ostatnim poleceniu Pana Jezusa – „imię” oznacza charakter – chrzest ma prowadzić do upodobnienia się do Boga, Jezusa i ducha świętego.

Prawdziwy chrzest a chrzest symboliczny

Chrzest wodny to tylko symbol. Prawdziwy chrzest to:

• Śmierć dla grzesznej natury (starego Adama).

• Powstanie do nowego życia w Chrystusie.

Przykłady z Pisma Świętego:

• Łukasz 12:50 – Jezus mówi: „Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie” – chodzi o Jego ofiarę na krzyżu, dokończenie Jego ofiarowania się.

• Rzymian 6:3-8 – Chrzest to zanurzenie w śmierć Chrystusa (umieranie dla samego siebie i swoich spraw), by powstać do nowego życia (dla Boga i Bożej sprawy).

• Kolosan 2:12 – Pogrzebani w chrzcie, by powstać z martwych przez wiarę.

Duch Święty jako przykład do naśladowania

Gdy Jezus mówi o chrzcie w imię ducha świętego, nie chodzi o trzecią osobę Trójcy (bo taka trójca nie istnieje, o czym wielokrotnie na tej stronie mówiliśmy), ale o ducha świętości obecnego w Braciach i Siostrach w wierze.

• Dzieje Apostolskie 20:28 – Starszych ustanowił duch święty, czyli Bracia i Siostry kierujący się Bożymi zasadami (por. Biblijne stanowisko biskupa. Kwalifikacje – wybór – zadania).

• 1 Koryntian 4:16, 11:1 – Paweł zachęca: „Bądźcie naśladowcami moimi, jak ja jestem naśladowcą Chrystusa”.

Wniosek: Chrzest w imię Ducha Świętego oznacza naśladowanie tych, którzy już rozwinęli w sobie boski charakter w różnych jego elementach.

Podsumowanie

Chrzest w imię Ojca, i Syna i Ducha Świętego to:

1. Upodobnienie się do Boga – Jego sprawiedliwości i miłości.

2. Naśladowanie Chrystusa – Jego poświęcenia i posłuszeństwa.

3. Czerpanie z ducha świętości obecnego w dojrzałych wierzących.

Nie chodzi o magiczną formułę, ale o przemianę serca i życia.

Rozpocznij swoje zmartwychwstanie już teraz – umieraj dla grzechu, a powstawaj do świętości!

PS: Temat omawiamy szerzej w wykładzie pt. „Ostatnie zalecenie Jezusa”. Dodajemy tam kilka ważnych faktów na temat słów „Idźcie tedy i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, chrzcząc ich w imię Ojca i Syna, i ducha świętego”:

„Wszystkie wczesne greckie manuskrypty, które zawierają ten werset, podają „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, między innymi: Didache (I wiek), Justyn Męczennik (pierwsza połowa II wieku), Ireneusz (II wiek), Klemens Aleksandryjski (II wiek), Tertulian (II/III wiek), Hipolit (II/III wiek), Orygenes (III wiek), Cyprian (III wiek) i Ariusz (przełom III/IV wieku). Nie ma żadnego z wersją „w imię moje”.

Jedyny argument za „w imię moje” pochodzi od Euzebiusza, który wspominając ten werset, oddaje jego końcówkę w formie „w imię moje”. Jednak po pierwsze, skracanie wersetów i ich parafraza jest bardzo często obecne w twórczości pierwszych chrześcijan. Po drugie, nieprawdą jest, że Euzebiusz ZAWSZE cytuje ów tekst w „skróconej” formie. Czasami przytacza go też w formie: „w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”, a więc musiał ją znać. Zamykanie oczu na ten fakt i przytaczanie Euzebiusza na dowód niepoprawności formy pełnej jest świadomym wypaczaniem natchnionych słów Biblii, typowym dla wolących żyć w kłamstwie, które im się podoba, i zamkniętych na prawdę, która z jakiegoś powodu im nie odpowiada. Nie przystoi dzieciom Bożym, które szukają prawdy w Jego Słowie i przyjmują ją taką, jaką ona tam jest podana.”

Wykład wygłoszony przez brata Jacka Zilcha na spotkaniu online zboru w Bydgoszczy: 

Zapis wykładu w wersji tekstowej: 

Wszyscy zauważamy, że liczba 7 jest często nazywana liczbą Boską. Widzimy to wielokrotnie w Biblii i w pismach Prawdy. Na przykład dzieła Boże są siedmiorakie, a składają się z Jego dzieł twórczych, opatrznościowych, odkupieńczych, pouczających, usprawiedliwiających, uświęcających i wyzwalających. Dzisiaj rozważmy Jego dzieła opatrznościowe.

Słowo „opatrzność” może być używane na wiele sposobów. To słowo „opatrzność” może odnosić się do Boga, Boskiej opieki, Boskiej szczególnej opieki, a także w języku angielskim jest nazwą na niższą pierwszorzędną łaskę, którą my po polsku nazywamy przezornością. Jest to łaska, która mówi o zdobywaniu i zachowywaniu środków zaopatrzenia dla potrzeb naszych własnych, osób od nas zależnych, dla biednych.

Dzisiaj chciałbym użyć tego słowa „opatrzność” w znaczeniu Boskiej opieki, Boskiego nadzoru. Jego opieka, nadzór, pokazuje trzy rzeczy:

1 – Jego dobroć

2 – to, że nigdy nie pogwałci on wolnej woli swoich stworzeń

3 – Jego cele

Deiści twierdzą (wierzą), że Bóg stworzył człowieka, utworzył dla niego pewne prawa, a następnie zostawił człowieka samemu sobie. Oczywiście, teoria ta zaprzecza Boskiej opiece nad Jego stworzeniami. Mówimy raczej, że Bóg jest Bogiem nieopiekującym się.

Fataliści natomiast wierzą, że Bóg ustalił wieczne przeznaczenie każdej jednostki, co jednocześnie odbiera nam wolną wolę i jest w sumie okrutną rzeczą.

Żadna z tych teorii nie jest rozsądna dla naszego umysłu, ani nie zadowala naszego serca.

Dziecko Boże wie z Pisma Świętego i z własnego doświadczenia, że Bóg sprawuje opiekę nad nami; że Bóg objawia swoją wolę nam, poprzez swoje Słowo, ducha i opatrzności.

Po prostu nie zawsze dostrzegamy…

Boska opatrznościowa troska dzieli się na dwie kategorie:

1 – sprawuje On ogólną opiekę nad światem, jak czytamy u Mateusza 5:45, część druga: „On bowiem sprawia, że jego słońce wschodzi nad złymi i nad dobrymi i deszcz zsyła na sprawiedliwych i niesprawiedliwych”.

2 – Bóg sprawuje szczególną opiekę nad swoimi usprawiedliwionym i poświęconym ludem, jak czytamy o tym w Psalmie 37:23 – „PAN kieruje krokami dobrego człowieka i jego droga mu się podoba.”

Psalm 84:11 – „PAN Bóg bowiem jest słońcem i tarczą, PAN obdarza łaską i chwałą, nie odmawia dobra tym, którzy postępują nienagannie.”

Psalm 91:4 – „Okryje cię swymi piórami i pod jego skrzydłami będziesz bezpieczny; jego prawda będzie ci tarczą i puklerzem.”

Rozumiemy, że pióra, o których tu mowa to Jego różne opatrzności, a wspomniane tutaj skrzydła to Stary i Nowy Testament.

Wreszcie, List do Rzymian 8:28 – „A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, to jest tych, którzy są powołani według Jego postanowienia.”

Tekst manny na 15 grudnia pochodzi z Psalmu 23:1, który mówi, że „PAN jest moim pasterzem”. Słowo to odnosi się tutaj do Boga Jehowy jako Pasterza.

Słowa komentarza brata Johnsona mają związek z naszym tematem. Brat Johnson mówi:

„Jehowa jest naszym Pasterzem i oczywiście jest dobrym Pasterzem. Jest bowiem łagodny, miłujący, aktywny, zapierający się siebie, inteligentny, potężny i niezmienny w stosunku do nas. Pełni wobec nas służbę, jakiej jako Jego owce potrzebujemy. Troszczy się o nas jeszcze przed naszym urodzeniem, towarzyszy nam, gromadzi nas, podtrzymuje gdy słabniemy, woła po imieniu, zapewnia pokarm i napój, przygotowuje naszą drogę, prowadzi po właściwych ścieżkach, przywraca nam zdrowie, łagodzi trudności, daje odpoczynek w zmęczeniu, pociesza w utrapieniach, ostrzega i chroni przed niebezpieczeństwem, czuwa nad nami, chroni nasze otoczenie, szkoli nas, oczyszcza z ziemskiego splugawienia, szuka gdy błądzimy, powstrzymuje od szkodzenia innym owcom, odłącza od owiec należących do innych, wyzwala z rąk najemników, powierza opiece dobrych pasterzy i sprawia, że jesteśmy użyteczni. Jehowa, nasz Pasterz, jest naprawdę dobry.”

O tak, Jehowa, nasz Pasterz, jest dobry.

Rozważmy teraz 7 elementów opatrznościowej opieki Boga w stosunku do Jego stworzeń, a szczególnie w stosunku do Jego ludu. W pewnym momencie możecie zechcieć zapisać sobie swoje własne, osobiste doświadczenia pod tym względem, co wzmocni Waszą wiarę.

Pierwsza rzecz, którą Bóg czyni to planuje On zapewnienie, zaspokojenie naszych potrzeb jako Jego stworzeń. Łacińskie słowo na opatrzność brzmi dosłownie „providere” i oznacza to słowo, że ktoś dostrzega potrzeby innej osoby, przygotowuje się na ich zaspokojenie, a następnie udziela niezbędnej pomocy.

Psalm 145:15-16 mówi: „Oczy wszystkich oczekują ciebie, a ty im dajesz pokarm we właściwym czasie. Otwierasz swoją rękę i nasycasz do woli wszystko, co żyje.”

Rozważmy kilka przykładów.

Bóg zapewnił ogród Eden dla Adama i Ewy, i w ten sposób zaspokoił ich wszystkie potrzeby, jeśli chodzi o jedzenie, wodę, schronienie.

Podobnie, Bóg zapewnił, zaspokoił wszystkie potrzeby Noego i jego rodziny przed potopem, w czasie potopu, gdy byli w arce i po potopie.

Bóg zapewnił ziemię Kanaanu dla Abrahama, Izaaka, Jakuba i ludu Izraela.

Bóg zapewnił, zaspokoił wszystkie duchowe i fizyczne potrzeby Jezusa, apostołów oraz innych braci i sióstr przez cały Wiek Ewangelii.

Wreszcie, w naszych czasach, Bóg zaspokaja wszystkie nasze świeckie i religijne potrzeby, szczególnie jeśli chodzi o nasz duchowy pokarm, wodę, ubranie, schronienie.

Drugim elementem opieki Boga jest to, że Bóg zachowuje swój lud. Chroni On nas przed złem, które byłoby zbyt silne dla nas do zniesienia. 1 List do Koryntian 10:13 – „Nie nawiedziła was pokusa [doświadczenie] inna niż ludzka. Lecz Bóg jest wierny i nie pozwoli, żebyście byli kuszeni ponad wasze siły, ale wraz z pokusą [doświadczeniem] da wyjście, żebyście mogli ją znieść.”

Biblia ilustruje to na przykładzie albo w przypadku Józefa i jego doświadczeń z braćmi, z Potyfarem, z żoną Potyfara, ze strażnikami więziennymi.

Widzimy tę opiekę w Mojżeszu i Izraelu, którzy byli wyzwalani z Egiptu. Widzimy to także w Dawidzie i w wojnach, które prowadził. Dawid nie przegrał żadnej wojny.

Widzimy to także w Jezusie, apostole Pawle i w innych braciach i siostrach w całym Wieku Ewangelii. Wszyscy oni zostali zachowani, ustrzeżeni przed złem, które byłoby zbyt mocne dla nich do przejścia, do przezwyciężenia. Bóg jednak wyzwala także swój lud w czasie zła, które są oni w stanie znieść (to zło), przez wzmacnianie swego ludu, aby mógł on pokonać to zło.

Apostoł Paweł napisał w 2 Liście do Koryntian 12:7-9 – „A żebym zbytnio nie wynosił się ogromem objawień, dany mi został cierń dla ciała, wysłannik szatana, aby mnie policzkował, żebym się ponad miarę nie wynosił. Dlatego trzy razy prosiłem Pana, aby on odstąpił ode mnie. Lecz powiedział mi: Wystarczy ci moja łaska. Moja moc bowiem doskonali się w słabości. Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.”

Niektóre inne przykłady Boskiego zachowywania Jego ludu to trzej żydowscy młodzieńcy w piecu ognistym oraz Daniel w jaskini lwa. Jestem pewien, że wszyscy z nas również mamy podobne doświadczenia w naszym życiu o Bogu, który nas zachowuje, wielokrotnie z pewnością nawet bez naszej wiedzy o tym.

Trzeci element opatrznościowej opieki to to, że Bóg kieruje drogą swoich stworzeń. Ogólnie jest to prawdą jeżeli chodzi o rodzaj ludzki w stanie klątwy. Bóg określa pewne granice dla doświadczeń świata ludzkości tak, aby świat nie przeszkadzał w realizacji Jego planu. Zobaczmy Psalm 76:10, szczególnie jego drugą część: „Doprawdy nawet gniew człowieka będzie cię chwalić, a ty resztkę tego gniewu powstrzymasz [ukrócisz]”. Na przykład: Szatan używając różnych zdobywców, takich, którzy prowadzi podboje, próbował wymazać, usunąć niektóre osoby, ale nie pozwolono mu na to.

W czasie drugiej wojny światowej, w roku 1942, brat Johnson napisał, gdy wojna była w toku, że Bóg na pewno nie pozwoli Hitlerowi zniszczyć, usunąć, wymazać Żydów jako narodu, jako całości. Wiemy, że tak też się stało. Chociaż miliony Żydów zostało uśmierconych, to jednak jako naród, jako lud nie zostali skasowani, wymazani.

Tak prawdę mówiąc to szatan nigdy żadnego narodu nie był w stanie całości zniszczyć i usunąć. Reguła Pana brzmi: dotąd i ani milimetr dalej.

Ale Bóg szczególnie kieruje drogą swego ludu – zarówno zbiorowo, jak i indywidualnie. Czytamy o tym w Przypowieściach 3:6 – „Zważaj na niego we wszystkich swoich drogach, a on będzie prostować twoje ścieżki”.

Samuel Ayali Crowther

Pierwszorzędnym przykładem tego, jak Bóg kierował drogą jednego ze swoich przyszłych sług, jest Samuel Crowther.

Samuel urodził się w XIX wieku w Afryce. Został pojmany, sprzedany jako niewolnik, a ostatecznie przywieziony do Anglii jako wolny człowiek, gdy jego statek wiozący niewolników został zdobyty, przejęty przez wojenny okręt brytyjski.

Następnie został chrześcijaninem w domu ojca, który go adoptował. Wykształcono go w tematach świeckich, a następnie przeszkolono do pracy misyjnej w Afryce, gdzie został też wysłany i stał się pomocny w nawróceniu wielu tysięcy na chrześcijaństwo.

Nasze doświadczenia nie muszą dokładnie odpowiadać tym, które przeżył Samuel Crowther, ale jeśli spojrzymy na nasze dotychczasowe życie, to takie rzeczy mają miejsce.

Czwartym elementem Boskiej opatrznościowej opieki jest to, że Bóg kieruje niekorzystnym, a może lepiej niesprzyjającym doświadczeniami świata i Jego ludu dla ich ostatecznego dobra. On kieruje doświadczeniami świata ze złem dla ostatecznego dobra tak, jak czytamy w pierwszej części Psalmu 76:10 – „Doprawdy nawet gniew człowieka będzie cię chwalić”.

Możemy to także zobaczyć w przypadku Jego ludu i niesprzyjającym doświadczeń, jakie przychodzą, np. List do Filipian 1:12 – „A chcę, bracia, abyście wiedzieli, że to, co mnie spotkało, spowodowało jeszcze większe rozkrzewienie ewangelii”.

Apostoł Paweł zapewnia tu swoich czytelników, że te niekorzystne doświadczenia w rzeczywistości przyczyniają się do głoszenia Ewangelii. A więc, Bracia i Siostry nie powinni być zniechęceni faktem, że różne niesprzyjające doświadczenia stają na ich drodze.

Wiele przykładów z Biblii i z historii można by przytoczyć, poczynając od największych do najmniejszych z Jego ludu. Ich niekorzystne doświadczenia uczynili ich charaktery jeszcze bardziej szlachetnymi, a ich lepszymi świadkami Prawdy i błogosławieństwem dla siebie i dla innych.

Podzielę się dwoma przykładami, które są bliższe nam tutaj [pewnie jako braciom amerykańskim]. Jeden z pielgrzymów brata Russella podróżował pociągiem, aby służyć braciom i siostrom w jednym ze zborów. Gdy ten brat zapytał konduktora, o której godzinie oni przybędą na miejsce, konduktor poinformował tego brata, że pociąg nie zatrzymuje się w tym miejscu. Ten pielgrzym z zaufaniem odpowiedział: „Zatrzymamy się”. I tak też się stało, silnik tego pojazdu złapał jakieś problemy i musieli zatrzymać się dokładnie w tym miejscu, gdzie ten pielgrzym potrzebował wysiąść. Wysiadł wtedy z tego pociągu i spełnił swoje zadanie w tym miejscu, do którego został zaproszony.

Inny przykład to brat z Jamajki, który wiózł brata Johnsona na zebranie na Jamajce. W czasie jazdy zepsuł się samochód, co bardzo zmartwiło tego brata-kierowcę, który wiózł brata Johnsona. Brat Johnson spokojnie powiedział wtedy: „Wypatrujmy wielbłąd Pana” – rozumiał pod tym wielbłąda opatrzność Pana. Wkrótce jakiś samochód się zatrzymał i problem został naprawiony.

Piątym elementem opatrznościowej opieki jest to, że Bóg powstrzymuje swój lud od zła, niepotrzebnych uczynków, a czyni to przez okoliczności, jakie wprowadza do ich życia. Przykładem mogą być pierwsi bracia, którzy poczuli się bardzo wygodnie w swoich warunkach w Jerozolimie, a wtedy Bóg dozwolił na prześladowanie, a wynikiem było to, że bracia zostali rozproszeni dalej poza Jerozolimę, gdzie znaleźli owocne pole do służby.

Pięć lat uwięzienia Pawła dało mu odpowiedni czas, żeby napisał siedem ze swoich listów, a także żeby dokonał analizy, rozważania, badania przygotowującego do napisania największej księgi Biblii czyli Listu do Żydów.

Zaparcie się Pana przez Piotra i jego odmowa, aby siedzieć razem z poganami w Antiochii pozwoliła mu zachować pokorę.

Można by podać wiele innych przykładów.

Z pewnością wszyscy z nas możemy dać świadectwo, poświadczyć o takich opatrznościowych ograniczeniach w naszym życiu.

Szóstym elementem Jego opatrznościowej opieki jest dyscyplina, jaką Bóg utrzymuje w stosunku do swojego ludu. Chociaż nie będziemy tego czytać to List do Żydów 12:1-12 bardzo dobrze opisuje ten element Boskiej opatrznościowej opieki.

W tym całym fragmencie, najlepiej gdyby tłumacze używali słowa „dyscyplinować” i „dyscyplina”, a nie „karać” i „karanie”, ponieważ te dwa słowa „karać” i „karanie” sugerują karę za złe postępowanie, a nie można tego zarzucić Jezusowi. On nigdy nie był tego winny. A jednak był „dyscyplinowany”, był „ćwiczony” wśród różnych ciężkich doświadczeń.

W Liście do Żydów 5:8 czytamy o naszym Panu Jezusie: „A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał”. Wiemy, że dzięki tym cierpieniom Jezus skrystalizował swój charakter i stał się wiernym i współczującym Najwyższym Kapłanem.

Psalm 119:71 – „Dobrze to dla mnie, że zostałem uciśniony [dotknięty, ukarany], abym się nauczył twoich praw.”

Mamy także taki psalm, że „zanim zostałem uciśniony [ukarany], błądziłem”.

Myślę, że wszyscy z nas doświadczyliśmy i doświadczamy dyscyplinowania nas przez Boga, co jest bardzo pomocne.

No i siódmy element Boskiej, opatrznościowej opieki, to jest: karanie za złe postępowanie. Bóg karze świat według prawa naturalnego, które mniej lub bardziej wyraźnie zapisane jest w sercach całej ludzkości. Bez względu na to, jak jakaś kobieta czy jakiś mężczyzna są źli, każdy posiada jakieś pozostałości pierwotnego obrazu Bożego jaki był w Adamie. Wszyscy, bez względu na stopień degradacji, mają jakieś sumienie. W ramach tego elementu karania, Bóg karze grzechy swego ludu zgodnie z przymierzem, pod którym ten lud się znajduje.

My, jako Poświęceni Obozowcy Epifanii, jesteśmy pod różnymi ziemskimi zarysami przymierza potwierdzonego przysięgą. Księga Izajasza 59:18 dotyczy świata, a brzmi on: „Według uczynków, stosownie do nich, odpłaci gniewem swoim przeciwnikom, odwetem swoim wrogom; wyspom odpłaci odwetem”. Natomiast List do Kolosan 3:25 dotyczy Jego ludu i brzmi on następująco: „A ten, kto wyrządza krzywdę, otrzyma zapłatę za krzywdę, a u Boga nie ma względu na osobę.”

Z wyjątkiem naszego Pana, każdy z ludu Bożego doznał jakiegoś karania, ponieważ wszyscy zgrzeszyli – bardziej lub mniej. Oczywiście, im więcej jest świadomego uporu w czyimś grzechu, tym więcej karania taka osoba otrzyma.

Drodzy Bracia i Siostry, czyż jednak nie jesteśmy wdzięczni za to, że Bóg karze nas za nasze grzechy, za naszą krnąbrność, za nasze zbaczanie z właściwych dróg?

Jest pewna różnica w stopniu, w jakim Boska opatrzność działa w stosunku do różnych klas ludu Bożego. Im wyższa klasa, tym bardziej łaskawie jest traktowana. Innymi słowy, im wyższa klasa, tym bardziej wyrazista jest Boska opatrzność.

Podobnie, Bóg traktuje jednostki z każdej klasy. Tym bardziej łaskawie, na ile są one wierniejsze od pozostałych, chociaż uczyni On wszystko, co najlepsze, dla każdej pojedynczej jednostki.

Czyż Bracia i Siostry nie jest znamienne to, że dzieci przynajmniej jednego poświęconego rodzica znajdują się pod szczególną opatrznościową opieką, dopóki nie osiągną wieku dojrzałości, kiedy to mogą podjąć własną decyzję odnośnie swego poświęcenia?

Prawdę mówiąc, Boska opatrznościowa opieka nad Jego ludem dotyczy nawet innych osób, w zależności od tego, jak blisko one są tej osoby poświęconej.

Bóg używa zarówno istoty ożywione, jak i nieożywione, jako narzędzi swojej opatrzności. Czasami są to rzeczy nieożywione, innym razem ożywione istoty, np. niższe zwierzęta. Przy jeszcze innych okazjach używa narzędzi ludzkich, z których niektóre nie są świadome, że są w ten sposób używane przez Niego. Używa On także duchowych narzędzi w swoich opatrznościowych interwencjach. Czasami o tym wiemy, a czasami o tym nie wiemy.

Czytamy o tym w Liście do Żydów 1:14 – „Czy nie są oni wszyscy duchami służebnymi, posyłanymi, by służyć tym, którzy mają odziedziczyć zbawienie?”.

Opowiem takie pytanie, które pojawiło się przy stole w Domu Biblijnym za czasów brata Hedmana i pytanie brzmiało: czy każdy z nas ma takiego opiekuna, anioła stróża? Brat Hedman odpowiedział, że możemy mieć takiego opiekuna, a może mamy wielu takich opiekunów, którzy kolejno się nami zajmują, mają przy nas jak gdyby takie dyżury. Chodzi o to, że bez względu na to, jakich narzędzi Bóg w danym momencie używa, to nadal jesteśmy pod Jego opieką.

Jeśli chodzi o cel Boga w związku z Jego opieką opatrznościową, to podam tutaj cztery elementy tego celu:

1 – takim celem jest okazanie, zamanifestowanie nam chwały Jego charakteru, jaka przejawia się w Jego działaniach

2 – drugim takim elementem, składnikiem jest udzielenie nam korzyści, jakie płyną z siedmiu elementów Jego opatrznościowej opieki tak, jak je powyżej przedstawiliśmy

3 – po trzecie, żeby tym, którzy obserwują nasze opatrznościowe łaski dać większą ocenę Boga, zachętę i radość.

Z pewnością wszyscy Bracia i Siostry byliśmy świadkami opatrznościowej opieki Boga w stosunku do naszych Braci i Sióstr, do innych osób. A inni Bracia z pewnością widzieli taką opatrznościową opiekę Boga w stosunku do nas, byli jej świadkami.

4 – czwarty element tego celu to pomóc światu w następnym wieku, gdy ten świat będzie rozważał, myślał o Bogu, gdy będzie poznawał prawdę, będzie pobudzany i będzie zachęcany do dobra ze strony narzędzi Pana, mając nadzieję na podobną łaskę także w stosunku do nich, dla ich dobra

Wielu ludzi, a dotyczy to także niektórych z ludu Bożego, ma problemy w zrozumieniu Boskiej opatrzności, która dozwala na grzech i na zło. Biblia uczy jednak, że doświadczenie z grzechem, doświadczenie ze złem przez ludzkość i przez upadłych aniołów ma cel edukacyjny. Rodzaj ludzki i upadli aniołowie uczą się doświadczalnie na sobie, poznają na sobie okropne skutki i okropną naturę tego zła, tak, by gdy kiedyś doświadczą sprawiedliwości i tych błogich korzyści z tejże sprawiedliwości, zostali nauczeni miłować tę sprawiedliwość i trzymać się jej, trwać przy niej.

Możemy zapytać: dlaczego sprawiedliwi, dlaczego my jako lud Boży mamy cierpieć, dlaczego Bóg dozwala, abyśmy cierpieli? Także i w tym przypadku Biblia uczy, że smutek i cierpienie ludu Bożego mają cel edukacyjny. Ich doświadczenia uczą ich miłosierdzia w stosunku do upadłego człowieka oraz uczą niezłomnej wierności i posłuszeństwa wobec Boga i w ten sposób przygotowują ich na teraźniejsze i przyszłe misje oraz na ich przyszłe dziedzictwo.

Boska opatrzność zawsze sprzyja tym, którzy praktykują prawdę, sprawiedliwość i świętość, a sprzeciwia się tym, którzy sprzyjają grzechowi i błędowi, którzy wolą grzech i błąd. Czytamy o tym w 1 Liście Piotra 3:12 –  „Oczy Pana bowiem zwrócone są na sprawiedliwych, a jego uszy ku ich prośbom, lecz oblicze Pana przeciwko tym, którzy źle czynią”.

Boska opatrzność jest tajemnicą dla klasy niewiary w obecnym czasie, tak jak mówi pewien wiersz:

„Ślepa niewiara żadnych znaczeń
Z dzieł Pana nie wyłowi:
Lecz Bóg Swym własnym jest tłumaczem
I jasno się wysłowi.”

[„Światłość w ciemnościach świecąca”, Wlliam Cowper, tłum. Stanisław Barańczak]

Sprawiedliwi natomiast, wprost przeciwnie, dostrzegają Boską opatrzność wiarą, szczególnie w czasie próby, w czasie doświadczenia. W czasie takiej ciężkiej próby patrzmy na bohaterów wiary ze wszystkich wieków, jako dobre przykłady dla nas, a gdy próba się skończy, Bóg daje nam często zrozumienie celu takiej próby lub takich prób.

Na koniec, rozważmy jeszcze owoce Boskiej opatrzności, które są liczne, wielorakie.

Boska opatrzność każdy zarys Boskiego planu, w każdej dyspensacji, w każdym wieku i na każdym poziomie istnienia aż do czasów obecnych doprowadziła do szczęśliwego końca. Możemy być pewni, że Boska opatrzność doprowadzi do szczęśliwego zakończenia wszystkie przyszłe zarysy Jego planu, co obejmuje obalenie obecnego złego świata, udzielenie ludzkości doświadczenia z dobrem, napełnienie Ziemi chwałą Boga, nagrodzenie wiernych, zniszczenie Szatana, złych aniołów i ludzi, i uczynienie całej ziemi rajem, takim jak kiedyś był Eden.

Nie ma takiej siły ani połączenia różnych sił, które mogłyby zablokować lub przeszkodzić w realizacji przez Boga dobra dla Jego stworzeń.

Drodzy Bracia i Siostry, chwalmy Boga i dziękujmy Bogu za Jego cudowną opatrzność. Niech Pan doda swych błogosławieństw, amen!

Pamiętajmy o tym, że my, którzy jeszcze żyjemy, mamy się dalej trudzić, aż Pan nas odwoła spośród żywych. Czyńmy, co mamy do czynienia, póki żyjemy. Gromadźmy ten skarb w niebie, rozwijajmy swój charakter według doskonałego wzoru.

Pamiętajmy również, że nasze nawet największe wysiłki spełzną na niczym, jeśli nie będą zgodne z wolą Boga, jeśli nie będą miały Bożego błogosławieństwa.

Pomocny w tym będzie tekst:

Patrząc na Jezusa… Pomyślcie o Nim, jak wiele zniósł… abyście nie osłabli i nie upadli na duchu. (Żyd.12:2,3)

Lecz ci, którzy ufają Panu… nie osłabną. (Iz.40:31)

Nasze oczy zawsze powinny być skierowane na Jezusa.

Wykład wygłoszony przez brata Leszka Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 23.03.2025 r. 

I kiedy patrzymy na Niego oczyma jemu współczesnych – ewangelistów, apostołów, dostrzegamy jak wiele On zniósł w swym krótkim życiu jako człowiek.

Widzimy, że Jego postępowanie było doskonałe. Nie dał nikomu przyczyny do gniewu lub nienawiści, chyba że głosząc prawdę o Bogu i o Sobie i żyjąc według słów, które mówił.

Wierność prawdzie zmuszała Go do występowania przeciwko błędom i formalizmowi judaizmu, co wywołało słowną i czynną opozycję

Ponieważ głosił bez oficjalnego przyzwolenia ze strony duchownych żydowskich i czynił to jako moc mający, prosto i umiejętnie, spotkał się ze sprzeciwem.

Atakując tradycję judaistyczną dolewał oliwy do ognia. Narażał się uzdrawiając w sabat. Wielka popularność, jaką Jezus posiadał wśród mas żydowskich, skuteczne metody nauczania, przyjmowanie i przebywanie z grzesznikami, celnikami i Samarytanami i płacenie podatków Cesarzowi, pobudzało ich do coraz większej złości i nienawiści.

Jego tryumfalny wjazd do Jerozolimy, oczyszczenie świątyni były powodem jeszcze większej nienawiści.

Nienawiść do Niego swoje apogeum osiągnęła w ukrzyżowaniu Jezusa, ale nie ustała nawet, gdy umarł na krzyżu.

Modlitwa – kielich. W tym wszystkim Jezus był wzorem wiernie spełnionej służby. Wzorem dla nas – Jego naśladowców. Jego życie jest dla nas przykładem, jak iść wśród różnych przeciwności, mając je za nic, jak iść mając na względzie nasz cel, którym jest pełnienie woli Bożej.

Patrząc na Jezusa… Pomyślcie o Nim, jak wiele zniósł… abyście nie osłabli i nie upadli na duchu.

Nasz Pan przez swą śmierć dał nam gwarancję prawną szansy na ubieganie się o życie wieczne, dał okup za Adama a w nim za nas wszystkich. Pamięć tego faktu przywołamy obchodząc Pamiątkę Jego śmierci.

Jednak swoim życiem pokazał drogę, którą powinniśmy iść, sposób postępowania przybliżający nas do Boga. Pokazał nam, że tak jak Jemu, tak i nam w tej drodze towarzyszyć będą cierpienia, trudności, przeszkody.

Kiedy o tym pamiętamy, łatwiej jest nam je znieść, przyjmujemy je jako dowód Bożej miłości, czujemy, iż jesteśmy traktowani jako dzieci Dobrego Ojca. Podnosi nas to na duchu. Dodaje siły. Zapobiega osłabnięciu i upadkowi. Dlatego patrzmy na Jezusa!!!!

Patrzmy z wiarą, że Ten Który prowadził Swojego Syna poprowadzi i nas.

Lecz ci, którzy ufają Panu…  nie osłabną.

Hebrajskie słowo qavah  znaczy: czekać, oczekiwać, wyglądać, nadzieja; cierpliwie czekać.

Tłumacze oddają je słowami: oczekiwać, nadzieja, ufność.

Pismo Święte podpowiada nam, że mamy ufać Bogu a nie sobie, swojemu rozumowi:

Ufaj w Panu ze wszystkiego serca twego, a na rozumie twoim nie spolegaj. (Przyp.Sal.3:5)

Bóg jest rzeczywistym źródłem prawdziwej mocy serca i umysłu.

Tak mówi Psalmista:

Ps.62:8-12. (…)

8 W Bogu jest zbawienie moje i moja chwała,
skała mojej mocy,
w Bogu moja ucieczka.
9 W każdym czasie Jemu ufaj, narodzie!
Przed Nim serca wasze wylejcie:
Bóg jest dla nas ucieczką!
10 Synowie ludzcy są tylko jak tchnienie,
synowie mężów – kłamliwi;
na wadze w górę się wznoszą:
wszyscy razem są lżejsi niż tchnienie.
11 Nie pokładajcie ufności w przemocy
ani się łudźcie na próżno rabunkiem;
do bogactw, choćby rosły,
serc nie przywiązujcie.
12 Bóg raz powiedział,
dwa razy to słyszałem:
Bóg jest potężny.

Ps.68:36 (…)

36 Grozę sieje Bóg ze swej świątyni, Bóg Izraela;
On sam swojemu ludowi daje potęgę i siłę.
Niech będzie Bóg błogosławiony!

Ps.46:2 (…)

Bóg jest dla nas ucieczką i mocą:
łatwo znaleźć u Niego pomoc w trudnościach.

Ps. 27:1 (…)

Dawidowy.
Pan światłem i zbawieniem moim:
kogóż mam się lękać?
Pan obroną mojego życia:
przed kim mam się trwożyć?
Gdy na mnie nastają złośliwi,
by zjeść moje ciało,
wtenczas oni, wrogowie moi i nieprzyjaciele,
chwieją się i padają.

Ps. 29:11 (…)

Niech Pan udzieli mocy swojemu ludowi,
niech Pan błogosławi swój lud, darząc go pokojem.

Mamy wiele Bożych obietnic i zapewnień udzielonych za pośrednictwem proroków. Aż dziwne by się mogło zdawać, że czasem dopada nas zwątpienie. I wtedy powinniśmy spoglądać na Jezusa, który stał się ciałem i mieszkał między nami i który jest największym dowodem Bożej miłości do nas, dowodem realizacji Bożych obietnic.

Oczekiwanie na Pana, zaufanie do Pana oznacza trwanie w stanie zawieszenia i bezczynności w odniesieniu do stosownej sprawy, dopóki Pan nie okaże jaka jest Jego wola w danej sprawie.

Dotyczy to tylko tej sprawy w innych mamy być czynni.

Ilustracje:

• Bóg Jehowa przy Morzu Czerwonym kazał Izraelitom czekać na Niego.
• Dawid porozumiewał się z Bogiem za pomocą efodu.

Przykładem braku takiego oczekiwania była działanie aniołów, którzy w ten sposób zgrzeszyli przeciwko Bogu. Posłuchali szatana.

Czekanie dotyczy spraw nieznanych ( musimy wstawać rano bez wyraźnych znaków od Boga ).

Pomocą w rozpoznawaniu woli Bożej jest modlitwa, obserwowanie okoliczności, jakie sprawie towarzyszą, studiując Słowo Boże i oczywiście pragnienie poznania jej a nie dopasowywania do swoich pragnień.

Odczytać wersety podstawowe (…)

Wsparci ufnością do Boga nie osłabniemy, nie upadniemy.

Nie bez znaczenia jest też nasze wzajemne wsparcie, które polega na tym że podnosi na duchu a nie zagasza ducha.

Manna na 29 grudnia

Werset z Księgi Koheleta 11:6 brzmi:

„Z rana siej swoje nasienie, a wieczorem niech nie spoczywa ręka twoja, bo nie wiesz, czy uda się to czy tamto, czy obydwa będą jednakowo dobre.”

Słowa te zachęcają nas do nieustannej pracy w służbie Panu. Każdy chrześcijanin, zgodnie z pragnieniem służenia prawdzie, powinien dostrzegać okazje do pomocy i dzielenia się błogosławieństwem, które sam otrzymał. Nasze zadanie to siać Boże Słowo tam, gdzie tylko jest to możliwe, pamiętając, że to Bóg jest jedynym, który czyta serca i ocenia ich szczerość.

Znaczenie modlitwy „Przyjdź Królestwo Twoje”

W Modlitwie Pańskiej już na początku wyrażamy prośbę o uświęcenie imienia Bożego i nadejście Jego Królestwa, jak czytamy w Ewangelii Łukasza 11:2:

„Ojcze, niech się święci imię Twoje; niech przyjdzie królestwo Twoje.”

Królestwo Boże, jak powiedział Jezus w Ewangelii Jana 18:36, „nie jest z tego świata”. Jest to rzeczywistość duchowa, która zaczyna się od obecności Chrystusa jako Króla i Jego nauki oddziałującej na życie wiernych. W Ewangelii Łukasza 17:20-21 Jezus przypomina, że Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób widoczny, bo „Królestwo Boże jest pośród was”. W Jego osobie i nauce widzimy początki przyszłego Królestwa, na które oczekujemy.

Parabole i przypowieści

Chrystus nauczał o Królestwie, porównując je do drogocennej perły czy ukrytego skarbu. Modląc się o jego nadejście, przypominamy sobie, jaką wartość ma życie zgodne z Bożą prawdą, w jej duchu. W chwilach trudności z jeszcze większym pragnieniem oczekujemy pełni Królestwa.

Przykład przypowieści o bogaczu, który planował przyszłość bez Boga, kończy się Bożym wezwaniem: „tej nocy zażądają twojej duszy”. Przesłanie to przypomina, że nasze życie i plany mają sens tylko w perspektywie Bożego Królestwa.

Wizje prorocze

Księga Daniela 2:44 opisuje ustanowienie Królestwa Bożego:

„Za dni tych królów Bóg nieba wzbudzi królestwo, które na wieki nie będzie zniszczone.”

Sen Nabuchodonozora o posągu ilustruje upadek kolejnych imperiów, aż do ustanowienia wiecznego Królestwa Bożego. W końcu, jak w wizji Eliasza, po wichrze wojny, trzęsieniach ziemi i ogniu ucisku nastanie łagodny, cichy głos – symbol Bożego panowania.

Podsumowanie

Chrystus jest obecny wśród nas w niewidzialnej formie, a Jego Królestwo stopniowo się realizuje. Kiedy modlimy się: „Przyjdź Królestwo Twoje”, wyrażamy nie tylko wiarę, ale i tęsknotę za pełnią Bożej sprawiedliwości i pokoju na Ziemi.

Jak zachęca nas Jezus: „Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam” (Łuk. 11:9). Niech nasze życie będzie pełne służby i oczekiwania na Królestwo, które Bóg przygotował dla swoich wiernych.

Kto ze łzami sieje (Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 427)

Dziś jednak chciałbym powiedzieć o pewnych kazaniach bez słów, o których mówi Biblia, które słyszymy wokół nas i które sami możemy wygłosić.

Wykład wygłoszony przez Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 10.11.2024 r.

Aby wprowadzić nas w temat chciałbym przypomnieć pewną historię z życia Franciszka z Asyżu (święty katolicki, zakonnik, misjonarz żyjący w latach 1182-1226 we Włoszech). Otóż pewnego dnia Franciszek, wychodząc z klasztoru, napotkał brata Ginepro. Był on bardzo prostym, dobrym człowiekiem i święty Franciszek bardzo go polubił. Spotkawszy go, poprosił:
– Bracie Ginepro, pójdź ze mną, będziemy głosić kazania.
– Ojcze mój – odpowiedział brat – Wiesz przecież, że jestem za mało wykształcony. Czy mogę więc przemawiać do ludzi?
Święty Franciszek nalegał jednak i brat Ginepro wreszcie się zgodził. Wędrowali przez całe miasto modląc się w ciszy za wszystkich tych, którzy pracowali w warsztatach i ogrodach. Uśmiechali się do dzieci, szczególnie tych bardzo biednych. Zamienili kilka słów ze staruszkami. Dotykali chorych. Pomogli pewnej kobiecie dźwigać ciężki dzban z wodą.
Kiedy przemierzyli już kilkakrotnie całe miasto, święty Franciszek powiedział:
– Bracie Ginepro, czas, byśmy powrócili do klasztoru.
– A nasze kazanie, Bracie Franciszku…?
– Wygłosiliśmy już kazanie…. Wygłosiliśmy… – odpowiedział ze śmiechem Franciszek.
Komentarz, który napisał do tej historii Bruno Ferrero: „Jeśli twoje ubranie jest przesiąknięte zapachem mchu, nie ma potrzeby byś mówił o tym wszystkim. Zapach będzie mówił sam za siebie. Najlepszym kazaniem jesteś ty sam.”

Jest wiele takich przykładów z życia braci i sióstr. Mamy też biblijną zachętę.
1 do Tym. 4:7 – „Wystrzegaj się głupiej bezsensownej gadaniny, a ćwicz się w pobożności.” (BW-P) To znaczy angażuj się w sprawę Pana, żyj dla Pana, pokazuj jaki dobry jest Bóg. Ktoś powie: nie mam takiej okazji. Czasami ktoś może czekać, że na stadionie zgromadzi się 10 tysięcy ludzi i wtedy on lub ona przemówi do nich. Można tak czekać nawet 10 lat i 20 lat. Można czekać na jakąś inną tzw. ważną służbę. Ale Bóg zapytał Mojżesza: „Co masz w ręku w swoim?”. Czego już teraz możesz użyć, co już teraz możesz zrobić?

W jednym zborze pewien Brat miał służbę zamiatania ścieżki, która prowadziła do sali zborowej. Każdego dnia się tym zajmował. Jak wspominał brat, który tę historię opowiadał: Inni bracia z dużymi Bibliami chodzili cały czas na zebrania po tej czystej drodze. I ten brat cieszył się ze swojego przywileju. Przyszły jednak doświadczenia na ten zbór i większość tych braci z dużymi Bibliami odeszła i rozeszła się w różne strony. Ten brat który zamiatał bardzo płakał, ale dalej zamiatał tę ścieżkę. Podobne przykłady mogą dotyczyć każdego zboru, a najlepiej widać to, co dane osoby robiły, gdy kiedyś ich zabraknie/zabrakło.

Bóg powołuje nas do pokuty (metanoia/epistrefo), przez pokutę przyprowadził nas do Chrystusa i dał nam wspaniały przywilej poświęcenia. Od teraz On sam decyduje, gdzie zechce nas użyć. A Pan ocenia nie na jakim stanowisku jesteś, ale z jakim sercem i z jaką motywacją służysz; i w Królestwie może się okazać, że nasze patrzenie na samych siebie będzie trochę inne niż pokaże nam Pan, na coś innego może zwróci On uwagę. Inne rzeczy doceni, a inne – zgani. I jak to ktoś piękne ujął: „Na niskich szczeblach drabiny służby zawsze jest dużo miejsca”. Jest wiele takiej pracy, której inni nie podejmą i my będziemy mogli ją wykonać.

Najlepszym przykładem takiego kazania mówionego bez użycia słów jest umycie nóg uczniom przez naszego Pana przed ostatnią Wieczerzą. W trzynastym rozdziale Ewangelii wg Jana opisany został moment, kiedy Jezus z uczniami zasiadali do ostatniej wieczerzy. Oni wszyscy rozważali, kto będzie większy w Królestwie, nikt nie pomyślał o wzajemnej służbie, i to Pan i Nauczyciel był tym, który się uniżył – to Jezus wziął miskę z wodą, wziął ręcznik i umył nogi swoim uczniom.

Nie zrobił tego bez powodu. To miała być szczególna lekcja, którą nam zostawia.
Jana 13:13-15 – „A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem” i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem.”

Nie chodzi o to, że mamy teraz dosłownie myć sobie nogi. Ja bym nie chciał, żeby teraz tu ktoś przyszedł z miską i kazał mi zdejmować buty i skarpety. Chodzi o to, że mamy sobie pomagać i to z pokorą. Jezus nie ustanowił z tego żadnej ceremonii, którą teraz powinniśmy co miesiąc albo co rok powtarzać. To miał być przykład, że uczniowie Jezusa mają się wzajemnie kochać i służyć jedni drugim. Nie mamy pogardzać choćby najniższą służbą dla dobra i wygody drugich. Dzisiaj niektórzy, jak np. papież, robią z tego ceremonialne mycie nóg w blasku fleszy. W dodatku te nogi już wcześniej były myte, nim te osoby przyprowadzono do papieża.

To nie o to chodzi!

W przykładzie Pana Jezusa chodziło o prawdziwą, codzienną służbę w pokorze i miłości. Wzajemny szacunek i pomoc. Tam mycie nóg było potrzebą, a teraz potrzeby mogą być inne. Liczy się duch służby i jej wypatrywanie.  

Biblijnym przykładem kogoś, kto dobrze zrozumiał to ciche kazanie, jest siostra Tabita. Nic nie jest napisane o tym, że myła komuś nogi.

Jest jednak napisane to, co mamy w Dziejach Ap. 9:36-42 – „Mieszkała też w Jafie pewna uczennica imieniem Tabita, co znaczy Gazela. Czyniła ona dużo dobrego i dawała hojne jałmużny. Wtedy właśnie zachorowała i umarła. Obmyto ją i położono w izbie na piętrze. [Miejscowość] Lidda leżała blisko Jafy; gdy więc uczniowie dowiedzieli się, że jest tam [w Jaffie] Piotr, wysłali do niego dwóch posłańców z prośbą: Przyjdź do nas bez opóźnienia. Piotr poszedł z nimi, a gdy przyszedł, zaprowadzili go do izby na górze. Otoczyły go wszystkie wdowy i pokazywały mu ze łzami w oczach suknie i płaszcze, które zrobiła im Gazela za swego życia. Po usunięciu wszystkich, Piotr upadł na kolana i modlił się. Potem zwrócił się do ciała i rzekł: Tabito, wstań! A ona otwarła oczy i zobaczywszy Piotra, usiadła. Piotr podał jej rękę i podniósł ją. Zawołał świętych i wdowy i ujrzeli ją żywą. Wieść o tym rozeszła się po całej Jafie i wielu uwierzyło w Pana.”

Pięknie ujęto to w jednym artykule w TP nr 468, s. 2 – „Czynienie czegoś dla kogoś bez myśli o nagrodzie jest naprawdę działaniem podobnym do Boskiego.” I tak właśnie działała Tabita, gdy pomagała drugim i robiła dla nich ubrania.

Chcę teraz na krótko przejść do nieco zaskakujących biblijnych przykładów kazania mówionego bez słów. 1-wszy z nich to Ps. 19:1-4 – „Do prowadzącego chór. Psalm Dawida. Niebiosa ogłaszają chwałę Boga i firmament głosi dzieło Jego rąk. Dzień dniowi przekazuje wiadomość i noc z nocą dzieli się poznaniem. Nie jest to mowa ani nie są to słowa, nie słychać ich głosu. [Jednak] po całej ziemi rozlega się ich dźwięk i do krańców świata [dochodzi] ich przekaz”

Ciekawe jak brzmiała ta pieśń Dawida. Może kiedyś ją usłyszymy, bo i Dawida, i tego prowadzącego chór i cały chór spodziewamy się spotkać w Królestwie. [Manna, 3 VI, I komentarz] Wspaniały codzienny i conocny widok niebios powinien wzbudzić w nas uwielbienie i adorację, powinien natchnąć nasze serca świętą i pełną czci pobożnością. Niech ta bezgłośna aktywność, doskonałe posłuszeństwo Boskiemu prawu i błogosławiona jasność emanująca z tego niebiańskiego mnóstwa będzie dla nas uzdrawiającą lekcją gorliwej aktywności bez zamieszania czy ostentacji; doskonałego posłuszeństwa woli Tego, który wszystko czyni dobrze, który jest zbyt mądry, by błądzić i zbyt dobry, by być nieżyczliwym; pozwolenia, by chwała Pańska, która nas oświeciła promieniowała z kolei od nas do każdego, który ją dostrzega.
Wspomniane w tym Psalmie niebiosa to galaktyki i planety wokół nas we wszechświecie. Firmament (hebr. rakia – przestrzeń) oznaczę atmosferę Ziemi. Jest jeszcze dzień i noc, słońce i księżyc, i wszystko tworzy jedną melodię na chwałę Boga.

Brat Russell zwrócił uwagę na to, że od pór roku i godzin dnia możemy uczyć się tej spokojnej aktywności (jak pisał: gorliwej aktywności bez zamieszania czy ostentacji – tzn. bez zwracania czyjejś uwagi na siłę). Natura nigdzie się nie śpieszy, nie goni za czymś, a jednocześnie stale zmierza w określonym kierunku. Podobnie u nas czasami do dobrych chęci wystarczy dodać odrobinę codziennej dyscypliny.

Spójrzmy jednak na samo niebo i na ziemię jako kazanie bez słów o istnieniu Boga. Chociaż dzisiejsi naukowcy w wielu kwestiach podważają to, co mówi Biblia, to jednak zwracają uwagę na niektóre niezwykłe cechy Księgi Natury.

Albert Einstein zastanawiał się: „Najbardziej niezrozumiałe jest to, że w ogóle cokolwiek daje się zrozumieć”. A prof. Krzysztof Meissner komentuje to zdanie: „Jeżeli wyciągnąłbym przypadkowy wszechświat z kapelusza, powinien on być chaotyczny. Szansa na to, że przypadkowy wszechświat wyciągnięty z kapelusza będzie miał jakiekolwiek prawa, tzn. że cokolwiek będzie podlegało prawom, jest zerowa. (…) Gdybyśmy zmienili którąkolwiek ze stałych fizycznych: masę elektronu, ładunek elektryczny, masę kwarków, to fizyka tak się zmienia, że słońce się nie zapala. Wystarczy zmienić masę elektronu o kilka procent. Przy zmianie w 2. stronę słońce spala się zbyt szybko. Balansujemy na granicy istnienia i nie wiemy dlaczego tak jest”

Prof. Kazimierz Jodkowski pisze: „Nasz Wszechświat wykazuje szereg zadziwiających zbiegów okoliczności: podstawowe stałe przyrody (jak stała grawitacji, stała Plancka, prędkość światła, stała Hubble’a decydująca o szybkości ekspansji Wszechświata itd.) są doskonale dopasowane do możliwości istnienia życia. Gdyby na przykład tylko nieznacznie zmienić wartość elementarnego ładunku elektrycznego lub stałą grawitacji, nie mogłyby powstać stabilne cząsteczki DNA. Niektórzy na postawie tych cech świata wnioskowali o istnieniu boskiej istoty, która stworzyła świat właśnie taki, aby mogło w nim istnieć życie.”

(Myślę, że należymy do tych niektórych)

W książce „Wyjątkowa planeta. Dlaczego nasze położenie w Kosmosie umożliwia odkrycia naukowe” autorzy podają, że nie tylko stałe fizyczne wydają się być dostrojone dla zaistnienia i utrzymywania życia na Ziemi, ale także właściwości i pozycja naszej planety wyglądają na zoptymalizowane tak, byśmy byli w stanie widzieć i badać Wszechświat poza Ziemią.

Inaczej mówiąc na istnienie inteligentnego projektu i projektanta wskazuje już samo istnienie życia, ale Bóg umieścił nas jeszcze w najlepszym punkcie obserwacyjnym i podarował nam przyrządy obserwacyjne. I nie mam tu w tym momencie na myśli teleskopów i aplikacji do obserwacji nieba, ale takie przyrządy jak ludzkie oko i mózg. Nawet jeśli nie zajmujemy się nauką, to kiedy wyjdziemy popatrzeć na gwiazdy w bezchmurną noc, możemy rozmyślać o Stwórcy i o tym co dla nas przygotował. Przywołałem naukowców po to, by pokazać, że dla wielu z nich samoistne wytworzenie się życia jest zupełnie niemożliwe.

Także wielcy nauczyciele chrześcijaństwa, jak choćby Marcin Luter, zwracali uwagę na naturę. Luter pisał, że każdy wiosenny liść jest zapowiedzią zmartwychwstania.

W Księdze Ijoba 12:7-9 czytamy: „Doprawdy, pytaj bydła, a nauczy cię, i ptactwa niebios, a oznajmi ci! Albo pomów z ziemią, a pouczy cię, i niech wytłumaczą ci ryby morskie. Kto spośród nich wszystkich nie wie, że dokonała tego ręka Pana.”

Także Jezus uczył nas, by przypatrywać się ptakom na niebie i kwiatom na polu. Każde stworzenie mówi kazanie bez słów.

Piękne jest kazanie, które mówi do nas mrówka. Przyp. 6:20 – „Idź do mrówki, leniwcze (lub po prostu: leniu), przypatrz się jej drogom i bądź mądry; Chociaż nie ma ona wodza ani przełożonego, ani pana; To w lecie przygotowuje swój pokarm i gromadzi we żniwa swoją żywność.” Brat Johnson komentuje: „Niech ci, którzy nie posiadają gorliwości, przyjrzą się przedsiębiorczości mrówek i nauczą się z tego mądrości: choć nikt nimi nie kieruje, w odpowiednim czasie gromadzą żywność” (E11 s.621).

To przydatna rada na trudne czasy. Ale nie mniej przydatna jest rada, której udzielają nam nie słowami ptaki na niebie (choć czasem dodają do tego piękny śpiew). Pan Jezus mówi o tym kazaniu u Mat. 6:26 – „Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one?” Starajmy się jak mrówki, ale miejmy to przed sobą, że Bóg troszczy się o nas. Nie musimy się martwić, co też może się wydarzyć, bo Bóg troszczy się o nas bardziej niż o wiele ptaków.

Kolejne ciekawe kazanie bez słów Pan Jezus wygłosił duchom w więzieniu. Jego omówienie wymagałoby jednak więcej czasu więc polecam w tym temacie książkę „Kazania brata Russella”. Od str. 192 jest tam obszerny wykład „Kazanie duchom w więzieniu” (bardzo go polecam).

Mamy w Biblii naprawdę wiele kazań bez słów. Jezus przemówił choćby przez wjazd do Jerozolimy na osiołku po to, by wypełnić proroctwo. Bóg przemówił bez słów wtedy, gdy po śmierci Pana Jezusa zasłona w świątyni rozdarła się z góry na dół. A także przez ciemność, która nastała w Jerozolimie.

My zwrócimy jeszcze uwagę na kilka kazań bez słów, które nas ludzi bezpośrednio dotyczą. Na pewno interesuje nas to, na co patrzy Bóg? Jak Bóg patrzy na nas i nasze starania? Kiedy mamy w 1 Moj. 4:4 opisaną ofiarę Abla, to czytamy, że „Pan Bóg wejrzał na Abla i na jego ofiarę”. Jak widać, choć miała znaczenie ofiara, którą przyniósł Abel, to jednak najpierw Bóg spojrzał na Abla, a dopiero potem na jego ofiarę. Tak samo jest z nami. Bóg patrzy przede wszystkim na ducha z jakim cokolwiek do Niego przynosimy, na nasze serca.

W Liście do Hebr. 11:4 mamy powiedziane o Ablu: „Dzięki wierze Abel złożył Bogu cenniejszą ofiarę niż Kain, przez którą otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, gdyż Bóg poświadczył jego dary – i dzięki niej [choć] umarł, wciąż przemawia”. Na zawsze jest przykładem dla nas. To jego kazanie bez użycia słów.

Apostoł Paweł pisze, że przez swoje przykłady SG mogą codziennie być z nami jako „obłok świadków”. Kiedy jesteśmy kuszeni do zła, możemy przypomnieć sobie Józefa w Egipcie oraz Daniela i 3 młodzieńców w Babilonie. Kiedy myślimy o tym, by ułożyć sobie życie bez Pana na tym świecie, możemy przypomnieć sobie wierną Rutę i to jak potraktowała ona swoją teściową Noemi.

Takie kazania bez słów mówią do nas także bracia i siostry, i ludzie wokół nas.
W TP nr 386, s. 41 czytamy o czymś takim jak REZYGNACJA. Według definicji REZYGNACJA jako zaleta charakteru to „łagodne, nieskwapliwe, pobłażliwe i prawdziwie dobrowolne poddanie się oraz przyjęcie niepomyślnych, niemożliwych do uniknięcia doświadczeń”. Co jednak o niej napisano? Cytuję: „Często czyjaś rezygnacja jest bezpośrednią okazją uwolnienia drugich od ich brzemion lub ulżenia im. Wiele braci czy sióstr osłabłoby pod ciężarem próby, karania lub pokusy, gdyby jakiś mocniejszy brat lub siostra pośród podobnych okoliczności nie powiedział im kazania bez użycia słów, lecz jedynie przez przykład.” (Z tego artykułu nasz dzisiejszy temat: kazania bez słów)

My oczywiście nie mamy łatwo rezygnować, nie mamy szybko porzucać nadziei i wysiłków, ale kiedy przychodzi sytuacja, w której nie możemy pewnych rzeczy zmienić, to po oddaniu tej sprawy Bogu, możemy się poddać i przyjąć ją, a w ten sposób głosimy drugim mocne kazanie bez słów.

To przypomina pewną historię. Na pewnej amerykańskiej uczelni odbywał się zjazd absolwentów. Jeden z uczestników zjazdu znany był podczas studiów jako lekkoduch, zupełnie obojętny na sprawy wiary. Teraz jednak koledzy zauważyli, że każde jego słowo i czyn pokazywały, że jest chrześcijaninem. Jeden z kolegów zapytał: „Skąd w tobie ta przemiana? Przed laty zdawało się, że nie umiesz poważnie pomyśleć, a teraz obracasz się wyłącznie w kręgu zagadnień religii”.

Na to zapytany odpowiedział: „Znałeś mojego ojca, był to skromny i prosty człowiek; dwa lata temu ciężko zachorował a kiedy lekarz powiedział mu, że nie ma nadziei, aby wyzdrowiał, przyjął tę wiadomość bez najmniejszej obawy, spokojnie, z uśmiechem na ustach. Tamten świat był mu tak bliski jak ten, i mówił o odejściu tam, jakby się wybierał do bliskiego i znajomego kraju….

…. Kiedy patrzyłem na szczęśliwą i pogodną śmierć mojego ojca, postanowiłem sobie, że będę starał się wzbudzić w sobie taką wiarę, jaką on posiadał.”

Wiele pięknych kazań wygłosiły chrześcijańskie żony. Zobaczmy 1 List Piotra 3:1-2 – „Podobnie wy, żony, bądźcie uległe mężom swoim, aby, jeśli nawet niektórzy nie są posłuszni Słowu, dzięki postępowaniu kobiet, bez słowa zostali pozyskani, widząc wasze czyste, bogobojne życie.” Jest naprawdę sporo świadectw, które opowiadają o takich historiach.

Sam słyszałem takie świadectwo o kobiecie, która chciała pozyskać swojego męża dla ewangelii i nie wiedziała jak to zrobić, a brat starszy w zborze poradził jej żeby zaczęła stosować ten fragment. Męża ta zmiana w niej tak zszokowała, że jakiś czas później przyszedł na zebranie i dołączył do zboru.

Także mężowie powinni głosić kazania bez słów. Inaczej ich modlitwy nie dotrą do Boga. Mówi o tym werset 7 (1 P 3:7): „Podobnie wy, mężowie, żyjcie z nimi umiejętnie, okazując im szacunek jako słabszemu naczyniu kobiecemu i jako tym, które współdziedziczą łaskę życia, aby wasze modlitwy nie doznały przeszkód.”

Apostoł Piotr tłumaczy, że mężowie powinni traktować swoje żony jak delikatniejsze naczynia w domu Pana, i powinni okazywać im należny szacunek i zrozumienie. W określeniu „słabsze” nie chodzi o jakość naczynia – tak jak nie można powiedzieć czy lepszy jest metalowy kubek czy porcelanowa filiżanka. One się różnią i dopełniają. Werset mówi, że jeśli mąż nie będzie szanował żony i nie będzie jej z miłością pomagał, to jego modlitwy natrafią na przeszkody i nie będą wysłuchane.

Myślę, że jako mężowie powinniśmy zrozumieć, że to bycie „głową domu” coś ważnego z sobą niesie; że ta myśl pochodzi z biblijnego porównania Chrystusa i Kościoła do męża i żony w rodzinie. Jeśli więc chcemy być głową to powinniśmy traktować żonę, tak jak Pan traktował Kościół. To znaczy kochać ją, służyć jej, oddawać za nią swoje życie. Resztą zajmą się żony i na pewno, gdy będą wiedziały, że tak są traktowane, to będzie im łatwiej wypełnić swoją część.

To samo dotyczy dzieci, które często zamiast słowami zapewniać o swoich dobrych uczuciach mogą pomyśleć: „jak mogę wygłosić kazanie bez słów???”, co mogę zrobić, by sprawić rodzicom radość.

(Opowieść: Jezus w przebraniu)

Na zakończenie chcę zwrócić uwagę na kazanie jakie możemy wygłosić jako zbór. Pan Jezus przez apostołów ustanowił pewne zasady dla zboru. Jedna z podstawowych zasad zboru to demokracja zborowa. Ona wyraża się często „bez słów”, poprzez głosowanie tzw. metodą jawną, gr. kieretoneo – głosowanie przez podniesienie ręki. Tak wybierano starszych i diakonów. Tak też decydowano w sprawach gospodarczych zboru.

Myślę, że lepiej w zbyt wielu sprawach używać tej metody, niż stosować ją zbyt rzadko. W zborach w czasach apostołów w taki właśnie sposób podejmowane były wszystkie ważne dla zboru decyzje. Przykłady mamy choćby w Dziejach 14:23 – „A gdy im przez głosy postanowili starszych w każdym zborze i modlili się z postami, poruczyli je Panu, w którego uwierzyli.”; 2 Kor. 8:19 – „przez podniesienie rąk został wybrany pośród zborów jako nasz towarzysz podróży”. Oczywiście niektórzy tego nie rozumieją, ale to poważny grzech, jeżeli ktoś staje przeciwko zborowi i szkodzi mu w taki czy inny sposób. Kiedyś takim osobom będzie za to wstyd.

Inna rada dla zborów to badania beriańskie. Ta metoda nazywa się tak od nazwy miasta Berea, o którym czytamy w Dziejach 17:10-11 – „Bracia zaś zaraz w nocy wyprawili Pawła i Sylasa do Berei, gdzie po swym przybyciu chodzili do synagogi Żydów. Ci zaś byli szlachetniejszego usposobienia od tych w Tesalonice; przyjęli oni Słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają”.

Ta metoda oznacza przyjmowanie poselstwa, do którego głoszenia Bóg używa swoich sług (w tym przypadku był to ap. Paweł); ale to poselstwo ma być zbadane, przy otwartej Biblii. Po takim zbadaniu danej nauki zachęcani jesteśmy do trzymania się mocno każdej myśli, którą my sami uznajemy za zgodną z Biblią i którą sami potrafimy zrozumieć. Nic więcej nie należy wymagać od drugich. Nie mamy naruszać wolności czyjegoś sumienia. Nie mamy też sami łamać swoich sumień. Berejczycy pokazali, że są szlachetni przez to, że codziennie badali Pisma, by się upewniać, jak się rzeczy mają.

Myślę, że omówiliśmy wspaniałe przykłady wykładów bez słów. Na koniec jeszcze fragment 1 Listu Jana 3:18 – „Dzieci, kochajmy nie słowem lub językiem, ale czynem i prawdą. Po tym też poznamy, że jesteśmy z prawdy”.