Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu biblijnym w Witaszycach. 

30 sierpnia 2025 r.

Proroctwa: Jeremiasza i innych proroków wskazują na nadejście Królestwa Bożego. Ostrzeżenia Jeremiasza dotyczą nie ludzi, lecz nominalnego chrześcijaństwa – systemu, który zostanie poddany próbie. To będzie trudny i bolesny okres, wymagający od nas czujności i wierności Bogu.

Bóg zawsze daje szansę uniknięcia kary, jeśli człowiek się opamięta i zmieni postawę. Może w ten sposób wymazać winę jednostek i całych narodów.

Jer. 18:7,8 –  Raz postanawiam przeciw narodowi lub królestwu, że je wyplenię, obalę i zniszczę. Lecz jeśli ten naród, przeciw któremu orzekłem karę, nawróci się ze swej nieprawości, będę żałował nieszczęścia, jakie zamyślałem na niego zesłać.

Zmiana postawy daje szansę uniknięcia kary. Nominalne chrześcijaństwo wielokrotnie otrzymywało takie ostrzeżenia, między innymi przez lud Boży za czasów Brata Russella, jednak nikt ich nie traktował poważnie. W konsekwencji Bóg przystępuje do wymierzenia kary poprzez zniszczenie systemu nominalnego chrześcijaństwa.

Rozważając ten temat, warto zadać sobie kilka kluczowych pytań:

1. Jeremiasz nie mówi wprost o chrześcijaństwie, więc jakie symbole wskazują na nominalnych chrześcijan?
2. kim są nominalni chrześcijanie?
3. czy proroctwo dotyczy także narodów pogańskich oraz
4. na czym polega zapowiedziane zniszczenie?

Jakie symbole w proroctwie Jeremiasza wskazują na nominalne chrześcijaństwo?

Przede wszystkim widać tam naród Izraela i jego królestwo, ale również inne wymienione narody i kraje, np.:

Egipt – Jeremiasza 46:25: „Pan zastępów, Bóg Izraelski, mówi: Oto Ja nawiedzę ludne miasto No, także Faraona i Egipt, i bogów jego, i królów jego, Faraona mówię, i tych, którzy w nim ufają.”

Moab  – Jeremiasza 48:42: „I Moab będzie zniszczony tak, że przestanie być ludem, gdyż butnie wystąpił przeciwko Panu.”

Edom – Jer. 49:7,8 – Przeciwko Edomowi – tak mówi Pan Zastępów: …Sprowadzę na Ezawa zagładę gdy będę ich karą nawiedzał. (EDOM – Edomici to potomkowie EZAWA)

Ammon – Jer. 49: 2 – Dlatego nadejdą dni wyrocznia Pana  kiedy sprawię, że w Rabba Ammonitów słychać będzie okrzyk wojenny. Stanie się ono zwaliskiem gruzów, a jego osiedla pochłonie ogień.

Wspólnym mianownikiem wersetów jest zapowiedź zniszczenia. Pojawia się pytanie, czy symbole dotyczą chrześcijańskich narodów, czy tylko rzeczywistych narodów za czasów Jeremiasza. Problem rozwiązuje sam prorok, dając wskazówkę, która wyjaśnia znaczenie tych narodów.

Jeremiasza 9:25-26 – „Oto idą dni – mówi Pan – w których nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania. Egipt, Judę, Edom, Amon, Moab i wszystkich z obciętymi włosami, którzy mieszkają na pustyni, gdyż wszystkie narody są nieobrzezane i cały dom izraelski jest nieobrzezanego serca..”

„Oto nadchodzą dni, kiedy nawiedzę wszystkich nieobrzezanych mimo obrzezania.” Chodzi tu o tzw. obrzezanie serca – narody mogą być obrzezane cieleśnie, ale nie w sercu. Obrzezanie było znakiem przymierza z Abrahamem i dotyczyło wyłącznie Izraela, dlatego kara nie mogłaby obejmować innych narodów. W Nowym Testamencie zwrot „obrzezanie serca” pojawia się u Pawła, który łączy go z poświęceniem i życiem w chrześcijaństwie.

Rzymian 2:28–29 – „Albowiem nie ten jest Żydem, który jest nim na zewnątrz, i nie to jest obrzezanie, które jest widoczne na ciele, ale ten jest Żydem, który jest nim wewnętrznie, i to jest obrzezanie, które jest obrzezaniem serca, w duchu, a nie według litery; taki ma chwałę nie u ludzi, lecz u Boga.”             

Obrzezanie w sercu jest symbolem chrześcijanina. Fragment Jeremiasza wskazuje, że niektóre narody symbolizują nominalnych chrześcijan – zewnętrznie deklarują się jako chrześcijanie, ale w rzeczywistości nimi nie są. Takie osoby mają pozorną religijność: uczestniczą w nabożeństwach, uznają autorytety, lecz ich życie nie odpowiada słowu Bożemu. Termin „nominalni chrześcijanie” odnosi się do postawy, nie do konkretnej grupy religijnej.

Nominalne chrześcijaństwo jest tak powszechne, że całe „chrześcijańskie” narody są częścią tego systemu, gdyż prawdziwych chrześcijan jest niewielu. Zapowiedź zniszczenia dotyczy narodów symbolizujących nominalnych chrześcijan, np. Egipt, Edom, Amon, Moab, Juda. Obraz ten jest szerszy – Jeremiasz i inni prorocy mówią, że wszystkie narody na ziemi będą karane w czasie wielkiego ucisku.

Jer. 1:10 – Oto daję ci dzisiaj władzę nad narodami i nad królestwami (Jezusowi – Psalm 2), abyś (przede wszystkim) wykorzeniał i wypleniał, niszczył i burzył, (ale także) odbudowywał i sadził.

Chrystus otrzymuje władze nad wszystkimi narodami i królestwami, żeby zniszczyć to co te narody stworzyły tylko po to, aby potem odbudować już coś lepszego – czyli kończy się wiek zły, w którym to co złe zostanie zniszczone, po czym na gruzach tych królestw powstanie królestwo naszego Pana.

Proroctwa mówią o karaniu wszystkich narodów, ze szczególnym uwzględnieniem narodów chrześcijańskich, które są wymienione z nazwy. Bóg wyodrębnia je, bo ich kara będzie szczególnie surowa, zgodnie z Bożą zasadą:

Łuk. 12:47,48 – Ten sługa, który znał wolę swego pana, ale nie starał się ani nie czynił według jego woli, wielką chłostę otrzyma; ten zaś, który nie wiedząc, uczynił coś zasługującego na karę, otrzyma mniejszą chłostę. Od tego, kto wiele otrzymał, wiele się będzie wymagało, a komu zlecono dużo, tym więcej też od niego zażądają.

Chrześcijaństwo, które wiele otrzymało, powinno reprezentować najwyższy poziom człowieczeństwa, a tymczasem w wielu narodach panuje upadek, niemoralność i degradacja, będąc źródłem wielkiego zła.

Co oznacza to zniszczenie i w jaki sposób się ono dokona.

Widzenie Eliasza na górze Horeb przedstawia Kościół w czasie Wielkiego Ucisku (WE) i pierwsze zmartwychwstanie. W widzeniu pojawiają się trzy etapy: silny wiatr (wojny światowe), trzęsienie ziemi (rewolucja) i ogień (anarchia), po czym nastaje cichy powiew – warunki Królestwa Bożego. Pierwsza faza ucisku nie zniszczyła systemu nominalnego chrześcijaństwa, więc wypełnienie proroctwa Jeremiasza należy spodziewać się w kolejnych etapach – rewolucji i anarchii.

• 25:32 – Tak mówi Pan Zastępów: Oto nieszczęście idzie od narodu do narodu i groźna burza zrywa się od krańców ziemi. wicher wielki
  => symbolizuje rewolucję i anarchię. – TP 1927

E3 – s.49 – Dlatego przesłanie Pana dla chrześcijaństwa brzmiało, że zgrzeszyło ono tak bardzo …że będzie całkowicie zniszczone w rewolucji, następującej po wojnie

Przed nami druga faza ucisku – światowa rewolucja, w czasie której zostanie zniszczony system nominalnego chrześcijaństwa. Nie można twierdzić, że rewolucja już była, ponieważ nie widzimy upadku tych systemów, a jej brak byłby trudny do przeoczenia.

Biblia definiuje światową rewolucję inaczej niż zwykłe zmiany społeczne czy gospodarcze, np. reformy edukacji czy służby zdrowia. Nawet rewolucja przemysłowa nie odpowiada tej biblijnej definicji, ponieważ nie niszczy obecnego porządku rzeczy.

Biblia pokazuje, że rewolucja to społeczny gniew narodów. Buntujące się masy społeczne, doprowadzone do ostateczności, doprowadzą do zniszczenia obecnego systemu, symbolizowanego przez „trzęsienie ziemi”.

• 16:18 – I nastąpiły błyskawice i donośne grzmoty, i wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek istnieje na ziemi; tak potężne było to trzęsienie.
• 11:18 – I rozgniewały się narody, a nadszedł Twój gniew i pora na umarłych. gniew narodów – rewolucja społeczna
• 57:20 – Lecz bezbożni są jak wzburzone morze, które nie może się uspokoić, a którego wody wyrzucają na wierzch muł i błoto.
• 46:2,3,7 – Bóg jest naszą ucieczką i obrońcą naszym, przychodził nam z pomocą w nieszczęściach, już nie raz i niezawodnie. Nie zlękniemy się więc, nawet gdy (uwaga) zadrży ziemia i góry zaczną się zapadać w samym środku morza (BG – góry przeniosły się w pośród morza). W.7 – Wzburzyły się narody, zachwiały się królestwa, Odezwał się głosem swoim i rozpłynęła się ziemia.

Narody wzburzyły się jak morze, powstało ogromne trzęsienie ziemi, które pochłonęło wszystkie struktury społeczne, polityczne i gospodarcze. Tego jeszcze nie było – wciąż stoimy przed tą rewolucją i następną anarchią.

Ciekawostką jest fragment opracowania Jacka Goldstone’a, amerykańskiego socjologa i historyka, który podobnie jak Biblia porównuje rewolucję do trzęsienia ziemi.

Szczególna sytuacja rewolucyjna ma charakter bifurkacyjny. Może przekształcić się w rewolucję w zależności od różnych drobnych czynników, punktów zapalnych, przypadkowych zbiegów okoliczności.  Tak więc z tej niestabilnej równowagi, można zejść dwiema drogami — albo w stronę wybuchu rewolucji albo powrotu do porządku — zatem przewidzenie dokładnego początku rewolucji jest tak samo trudne, jak przewidzenie trzęsienia ziemi (Goldstone 2014).

Dlaczego możemy przypuszczać, że żyjemy blisko wypełnienia proroctwa Jeremiasza, czyli zniszczenia systemów w wyniku światowej rewolucji? To jedynie przypuszczenia oparte na Biblii. Trzy kluczowe aspekty wynikające wprost ze Słowa Bożego.

Pierwsza istotna rzecz to rok 1914 – początek Wielkiego Ucisku, potwierdzający chronologię Brata Russella. Wiatr z widzenia Eliasza wiał od 1914 do 1945, kończąc pierwszą fazę ucisku. Problem pojawia się po zakończeniu wojny. Bo wojna była już dawno…

Od zakończenia II wojny światowej, czyli już 80 lat, żyjemy w Europie i w chrześcijańskim kraju w okresie względnego spokoju. Czy to oznacza, że Boży plan się zatrzymał? Odpowiedź jest oczywista – nie.

Bóg często odwleka pewne wydarzenia, ale wszystko dzieje się dokładnie w Jego czasie, inaczej niż oczekujemy. Z naszej perspektywy wydaje się to długim oczekiwaniem, co może prowadzić do zniechęcenia. Przykładem jest oczekiwanie na drugą obecność Pana, pokazane w przypowieści o mądrych i głupich pannach.

Mat. 25:1-5 – Wtedy podobne będzie królestwo  niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w naczyniach. Gdy pan młody się opóźniał, zmorzone snem wszystkie zasnęły.

…Gdy się pan młody opóźniał …Pan młody opóźnił swoje przyjście – BG: A gdy oblubieniec odwłaczał z przyjściem.

Przykładem jest ruch Brata Williama Millera, który spodziewał się drugiej obecności Jezusa w 1844 roku. Pan wtedy nie przyszedł, bo przyjście nastąpiło później niż oczekiwano.

Drugi przykład: 2 Piotra 3:9 – Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy, chociaż niektórzy uważają, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, lecz chce, aby wszyscy przyszli do upamiętania.

Apostoł Piotr wyjaśnia, że niektórzy uważają, iż Pan zwleka z obietnicą, ponieważ wypełnia się ona później niż oczekujemy. Z ludzkiej perspektywy wydaje się to zwłoką, lecz z Bożej strony Pan nie zwleka z dotrzymaniem obietnicy.

Abakuk 2:3 –  Gdyż widzenie dotyczy oznaczonego czasu i wypełni się niezawodnie. Jeżeli się odwleka, wyczekuj go, gdyż na pewno się spełni, nie opóźni się.

Abakuk podkreśla, że u Boga wszystko dzieje się w zaplanowanym czasie i proroctwa wypełnią się niezawodnie. Jeśli wydaje się, że Pan zwleka, należy cierpliwie czekać – wypełnienie nastąpi na pewno.

Z Bożej perspektywy wizja Abakuka wypełniła się dokładnie na czas, choć dla ludu Bożego realizacja przyszła później. Abakuk opisuje tę ludzką perspektywę, mówiąc znane słowa:

Abakuk 3:17,18 – Zaiste, drzewo figowe nie wydaje owocu (a myśleliśmy, że będzie wydawać), (spodziewaliśmy się że na winoroślach będą winogrona) a na winoroślach nie ma gron. Zawodzi drzewo oliwne – (miały być oliwki ale i to drzewo również nie przyniosło owocu), a rola nie dostarcza pożywienia. W ogrodzeniu nie ma owiec, a w oborach nie ma bydła.

Nie stało się nic z tego na co oczekiwaliśmy… Abakuk nie mówi, że to się w ogóle nie stało, bo proroctwo niezawodnie się spełni, tylko nie spełniło się w tym czasie kiedy się tego spodziewaliśmy …

Podsumowując: lud Boży może oczekiwać wypełnienia proroctwa, które wydaje się odwlekane. W rzeczywistości proroctwo wypełni się nieco później. Do czasu oczekiwania należy więc dodać czas Bożego „odwlekania”, po którym nastąpi realizacja proroctwa.

W 1945 roku, po zakończeniu wojny światowej, lud Boży spodziewał się kolejnej fazy ucisku – światowej rewolucji – stosunkowo szybko. Jednak proroctwo nie spełniło się w tym czasie. Gdybyśmy założyli z naszej perspektywy 10–30 lat, to należy doliczyć jeszcze czas Bożego „odwlekania”, który trwa dłużej niż oczekiwano – od 1945 minęło już 80 lat. To oznacza, że czas odwlekania kończy się i wkrótce zacznie się wypełniać druga część wizji Eliasza – wielkie trzęsienie ziemi. Pytanie jednak pozostaje, dlaczego Bóg odwleka.

– TP 1962 s. 123 –

Ten długi odstęp w Czasie Końca okazuje się być bardzo dotkliwą próbą dla oświeconego ludu Bożego, z powodu licznych opóźnień prowadzących do zakłopotania i rozczarowania związanego z pozornym odciąganiem się i powolnością wypełniania się proroctwa …Poprzez takie opóźnienia i wynikające z nich zakłopotania i rozczarowania Bóg poddaje próbie Swój oświecony lud, a podczas tych prób wielu zarzuciło chrześcijańskie postępowanie albo częściowo, albo całkowicie; osłabli po drodze i ponownie zwrócili się ku kościołowi nominalnemu lub ku nędznym żywiołom tego świata; a jeszcze inni popadli w różne błędy i spekulacje.

Czy brak wypełnienia proroctw i Królestwa w oczekiwanym czasie spowoduje zniechęcenie i odejście od poświęcenia? Takie sytuacje są próbą Ludu Bożego, bo zaangażowanie w doczesne korzyści zawsze odbywa się kosztem poświęcenia.

Czyli to może być pierwsza wskazówka, że żyjemy w czasie końca Bożego odwlekania ponieważ ten czas trwa dużo dłużej niż lud Boży się spodziewał

Drugi element to nagłość i nieprzewidywalność wydarzeń. Choć dziś widać tylko częściowo społeczne niepokoje, ludzie żyją normalnie, Biblia mówi, że czas ucisku zaskoczy nagłością – coś wydarzy się niespodziewanie.

Albowiem jak było za dni Noego, takie będzie z obecnością (nie przyjściem – parousia) Syna Człowieczego: Bo jak w dniach owych przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali, aż do tego dnia, gdy Noe wszedł do arki, I nie spostrzegli się, że nastał potop i zmiótł wszystkich, tak będzie i z obecnością Syna Człowieczego.

Za czasów Noego zalanie ziemi wodami potopu wydawało się niemożliwe – przez 1656 lat ani razu nie padał deszcz. Ludzie widzieli, że Noe buduje arkę, ale nie rozumieli po co i nie spodziewali się potopu. Żyli zwyczajnie: jedli, pili, żenili się i wydawali za mąż, aż pewnego dnia nagle zaczęło padać – wydarzenie niespodziewane i niemożliwe do przewidzenia.

Nasz Pan dodaje zaraz pod dniach Noego w Łuk. 17 w.28: Podobnie też było za dni Lota: Jedli, pili, kupowali, sprzedawali, szczepili, budowali; A w dniu kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba ogień z siarką i wytracił wszystkich.

Dla Ludu Bożego dzisiaj oznacza to, że wydarzenia zapoczątkowujące rewolucję będą nagłe, zaskakujące i trudne do przewidzenia.

Jack Goldstone w podobny sposób mówi o zjawisku wybuchu rewolucji (jeszcze raz ten fragment): Sytuacja może przekształcić się w rewolucję w zależności od różnych czynników i przypadkowych zbiegów okoliczności.  Ale przewidzenie dokładnego początku rewolucji jest tak samo trudne, jak przewidzenie trzęsienia ziemi.

Nie powinniśmy oczekiwać, że warunki będą się stopniowo pogarszać aż ludzie zdecydują się na rewoltę. Systematyczne i powolne pogarszanie życia nie pociągnie ludzi do rewolucji – to stara metoda drobnych kroczków lub „powolnego gotowania żaby”.

Wprowadzanie stopniowych zmian jest najskuteczniejsze – ludzie zniosą pogarszające się warunki, jeśli następują powoli. Rządy mogą doprowadzić społeczeństwo do skrajnego ubóstwa, ale jeśli zmiany są nagłe, wywołują opór. Podobnie jak przy zmianie kształtu materiału – powolna zmiana działa, nagła powoduje pęknięcia.

Za dni Noego i Lota życie toczyło się normalnie, a katastrofa przyszła nagle. Nie wiemy, co wywoła światową rewolucję, ale najpewniej będzie to nagłe, niespodziewane zdarzenie – coś, co uruchomi niepowstrzymany ciąg wydarzeń i rozbudzi gniew narodów.

Izaj. 64:1-2 (EKU’18): „₁ Jak płomień spala chrust i ogień sprawia wrzenie wody, tak daj poznać swe imię Twoim wrogom! Narody będą drżeć przed Tobą, ₂ gdy dokonasz rzeczy przerażających, których się nie spodziewaliśmy. Zstąpiłeś! Góry zadrżały przed Tobą!”

1 Tes. 5:3 – „Gdy mówić będą: Pokój i bezpieczeństwo — wtedy przyjdzie na nich nagła zagłada, jak bóle na kobietę brzemienną, i nie ujdą.”

Aifnidios olethros – nagłe niespodziewane zniszczenie, opisuje coś, co spada gwałtownie, bez ostrzeżenia.

Brak wyraźnych sygnałów nie oznacza, że początek tych wydarzeń jest odległy. Światowa rewolucja może rozpocząć się nagle, w wyniku nieprzewidywalnego zdarzenia, i wydarzyć się zarówno w ciągu kilku najbliższych lat, jak i już w nadchodzących miesiącach.

Ostatni element, zwiastujący bliskość tego czasu to zagrożenie trzecią wojną światową.

Media często podkreślają zagrożenie wojną światową, jednak jak zauważa brat Johnson, przed 1914 rokiem realnym niebezpieczeństwem była rewolucja. Rewolucja bezpośrednio podważa władzę i kontrolę nad społeczeństwem, podczas gdy wojna, choć niszczycielska, nie zagraża fundamentom systemu. Rewolucjoniści można symbolicznie porównać do wzburzonego morza, które może zdestabilizować struktury państwowe, społeczne i religijne, w tym nominalne chrześcijaństwo.

Z cytatu brata Johnsona można wyciągnąć wniosek, że groźba wojny skutecznie tłumi nastroje rewolucyjne. Współcześnie, zwłaszcza w państwach chrześcijańskich, władze zdają się wzbudzać strach przed konfliktem zbrojnym, co przypomina atmosferę sprzed 1914 roku. Można to traktować jako świadome działanie – odwraca uwagę ludzi od realnej kontroli władzy i hamuje potencjalne powstania społeczne. Innymi słowy, obecne napięcia międzynarodowe mogą być narzędziem do tłumienia społecznej niezgody.

Prawdopodobieństwo globalnego konfliktu z użyciem nowoczesnej broni masowej jest niewielkie, ponieważ Bóg nie dopuściłby do całkowitego zniszczenia życia na ziemi. Możemy natomiast obserwować wyraźne sygnały nadchodzących znaczących przemian społecznych i duchowych, które poprzedzą nadejście Królestwa Bożego. Uważna obserwacja pozwala dostrzec te znaki i zrozumieć, że czas Bożego działania jest bliski.

2 Piotra 3:11-14 [SNP’18]: ₁₁ Skoro w taki sposób to wszystko ma ulec zniszczeniu, to jak święcie i pobożnie wy sami powinniście postępować na co dzień? ₁₂ Mówię do was, oczekujących, a nawet pragnących przyśpieszyć nastanie dnia Bożego, w którym niebo zginie w ogniu i żar stopi podstawy świata. ₁₃ Bo przecież oczekujemy — zgodnie z obietnicą — nowego nieba i nowej ziemi, w których na stałe zamieszka sprawiedliwość. ₁₄ Dlatego, kochani, w oczekiwaniu tych wydarzeń postarajcie się, aby Pan mógł was zastać pełnych pokoju, niesplamionych i nienagannych.

Wykład wygłoszony przez brata Marka Bejgera na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 15 czerwca 2025 r.

Zdetronizowanie władzy doczesnej – upadek króla Sedekiasza

Ezechiel 21:25–27 (UBG):

„A ty nieczysty bezbożniku, książę Izraela, którego dzień nadszedł, gdy nieprawość osiągnęła swój kres! Tak mówi Pan Bóg: Zdejmij zawój, znieś koronę; to się już nie ostoi. Co niskie, będzie wywyższone, a co wysokie, będzie poniżone. Zniszczenie, zniszczenie, zniszczenie uczynię z niego! I już nie będzie, aż przyjdzie ten, który ma do niego prawo, jemu je dam.”

To proroctwo dotyczy króla Sedekiasza, który sprzeciwił się Babilonowi i za to został pozbawiony wzroku. Od tego czasu Izrael nie ma własnego króla – aż do przyjścia Tego, który ma do tego prawo, czyli Mesjasza.

Grzech Jerozolimy – większy niż Sodomy i Samarii

Ezechiel 16:49–52 (UBG):

„Oto to była wina twojej siostry Sodomy: pycha, obfitość chleba i beztroski spokój u niej i u jej córek; ale ubogiego i potrzebującego nie wspierała. (…) A ty, Jerozolimo, nawet ich usprawiedliwiłaś swoimi grzechami.”

Mimo że Sodoma i Samaria były grzeszne, to Izrael (Jerozolima) wypada gorzej, ponieważ miał większe światło i przywileje. Jak Waszyngton symbolizuje USA, tak prorok używa Jerozolimy jako symbolu całego Izraela.

Koniec rządu teokratycznego – wybór królów przez Izrael

1 Samuela 8:5–7 (UBG):

„(…) ustanów nad nami króla, aby nas sądził, jak to jest u wszystkich narodów. (…) I PAN powiedział do Samuela: (…) mnie odrzucili, żebym nie królował nad nimi.”

Izrael odrzucił Boże panowanie i wybrał ludzkich królów, co stało się początkiem wielkich problemów narodu.

Geneza królowania – Nimrod i Babilon

1 Mojżeszowa 10:9–10 (UBG):

„Był on dzielnym myśliwym przed PANEM. Dlatego mówi się: Jak Nimrod, dzielny myśliwy przed PANEM. Początkiem jego królestwa był Babilon (…).”

Nimrod to pierwszy władca wspomniany w Biblii – jego rządy rozpoczęły babiloński model władzy. Od tego czasu królestwa ludzkie stawały się narzędziem opresji.

Obietnica mesjańska – „Szylo” z pokolenia Judy

1 Mojżeszowa 49:10 (UBG):

„Nie zostanie odjęte berło od Judy ani buława od jego nóg, aż przyjdzie Szylo, i jemu będą posłuszne narody.”

To zapowiedź Mesjasza – Jezusa, który miał wywodzić się z pokolenia Judy i panować nie tylko nad Izraelem, ale nad wszystkimi narodami.

Mateusza 2:4–6 (UBG) potwierdza, że Mesjasz narodził się w Betlejem, zgodnie z proroctwem.

Pierwsza paruzja (adwent) Jezusa – niewidoczna obecność

Jana 1:26 (UBG):

„Jan im odpowiedział: Ja chrzczę wodą, ale pośród was stoi ten, którego wy nie znacie.”

Już pierwsza obecność Jezusa była ukryta – nie został rozpoznany. Jan wiedział, że Jezus był już wśród ludzi, lecz niezauważony w sensie duchowym – nierozpoznany jako Mesjasz.

Jana 1:29 (UBG):

„Nazajutrz Jan zobaczył Jezusa idącego do niego i powiedział: Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.”

Choć Jezus był obecny, ludzie nie wiedzieli, kim On jest. 

Druga paruzja Jezusa – trwająca obecność w Królestwie

W nauczaniu Biblii, druga obecność Jezusa rozpoczęła się niewidzialnie, w roku 1874. Trwa obecnie proces związywania Szatana i przygotowywania świata na Królestwo pokoju i sprawiedliwości, którego Królem będzie Jezus Chrystus.

Mateusza 12:29 (UBG):

„Albo jak może ktoś wejść do domu mocarza i zagrabić jego dobra, jeśli najpierw nie zwiąże tego mocarza? A wtedy ograbi jego dom.”

Dlaczego Jezus działa powoli? Cierpliwość dla zbawienia wielu

Choć Jezus ma władzę, nie działa w pośpiechu, bo:

„Pan nie zwleka z wypełnieniem obietnicy, jak niektórzy sądzą, że zwleka, lecz okazuje cierpliwość względem was, bo nie chce, aby ktokolwiek zginął, ale chce, aby wszyscy przyszli do pokuty.”
(2 Piotra 3:9, UBG)

Tempo Jego działania jest dostosowane do najsłabszych, aby jak najwięcej mogło osiągnąć życie wieczne.

Obietnica – kluczowe jest to, od kogo pochodzi

Mamy w Biblii obietnicę Królestwa. Czy to dużo czy mało? To zależy, kto obiecał.

Te słowa przypominają, że obietnica Boża ma ogromne znaczenie. 

Julian Tuwim pisał w wierszu „Nauka”:

Trudna lekcja. Nie mogłem od razu.
Lecz nauczę się… po pewnym czasie…
Proszę! Zostaw mnie na drugie życie,
Jak na drugi rok w tej samej klasie.

Być może nie rozumiał tego dokładnie, a na tym właśnie polega idea restytucji, gdy w warunkach dobra i mądrego panowania Jezusa ludzkość otrzyma szansę przyjścia do dobrej relacji z Bogiem i zdobycia życia wiecznego na ziemi.

Obecne wydarzenia na świecie mają duchowy wymiar i są częścią trwającej już paruzji Jezusa Chrystusa – Szylo, który przygotowuje ludzkość do Królestwa Bożego. Od czasów Sedekiasza tron Izraela jest pusty i czeka na jedynego prawowitego Króla. Jego przyjście (paruzja) nie jest spektakularne, lecz niewidzialne dla świata, zauważalne jednak duchowo przez Jego naśladowców. Z czasem stanie się ono jasne dla wszystkich ludzi.

Kiedy Elizeusz zapadł na śmiertelną chorobę, przyszedł do niego Joasz, król izraelski, i płacząc przytulony do jego twarzy, mówił: Ojcze mój! Ojcze mój! Rydwanie Izraela i jego jeźdźcze! Elizeusz zaś rzekł do niego: Weź łuk i strzały! I przyniósł do niego łuk i strzały. Wtedy on rzekł do króla izraelskiego: Połóż rękę na łuk! Król położył swą rękę, a Elizeusz nałożył swoje ręce na ręce króla i powiedział: Otwórz okno od wschodu! Kiedy otworzył, Elizeusz rzekł: Strzelaj! – i strzelił, a on rzekł: To strzała zwycięstwa od Pana! Strzała zwycięstwa przeciwko Aramowi! Pobijesz Aram w Afek, doszczętnie! Następnie rzekł: Weź strzały! Kiedy je wziął, rzekł do króla Izraela: Uderzaj o ziemię! A on uderzył trzy razy i zaprzestał. Wtedy mąż Boży rozgniewał się na niego i rzekł: Trzeba było uderzyć pięć albo sześć razy! Wtedy byś pokonał Aram doszczętnie, teraz zaś pokonasz Aram tylko trzy razy!

Wykład wygłoszony przez brata Wiktor Szpunara na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 12 stycznia 2025 r. 

Wykład wygłoszony przez brata Wiktora Szpunara na spotkaniu zboru we Wrocławiu, 15 września 2024 r.

Ten fragment ma swoje zastosowanie antytypiczne, które jednak do dzisiaj nie jest zupełnie jasne (E3, s. 380). Nie mam na ten temat pełnej wiedzy, więc nawet tego zastosowania nie poruszę. Chcę jednak użyć tej historii do pewnej lekcji dla każdego i dla każdej z nas. Takie zastosowanie stosuje br. Russell w R-2354.

Elizeusz jako prorok i przedstawiciel Boga w Izraelu działał przez ponad 60 lat i w czasie rządów kolejnych królów. Bóg użył go do pokazania Izraelowi, że gdy Bóg jest z nami to pokonać wrogów można bez miecza i bez jednej strzały (Elizeusz). Był też uczestnikiem karania Izraela przez Boga i ciężkich doświadczeń wojny i głodu. Myślę, że każdy może odświeżyć sobie te ciekawe historie w osobistej lekturze Ksiąg Królewskich.

Teraz, gdy Elizeusz umierał, królem był Joasz, wnuk Jehu (tego Jehu który obalił bałwochwalczy rząd Jorama). Wygląda na to, że Joasz to pokorny człowiek i że zdaje sobie sprawę, że kłopoty Izraela wynikają z tego, że Bóg przestał być na pierwszym miejscu. Gdy Joasz słyszy, że Elizeusz umiera, to wie, że traci jedynego pomocnika i przewodnika na drogach Jahwe. Jedzie, by go pożegnać i opłakiwać Elizeusza.

Joasz szanuje Elizeusza. Mówi: Rydwanie Izraela i jeźdźcze jego! Podkreśla jego ważną pozycję w Izraelu. Nastawienie króla jest dobre i Bóg pragnie uwolnić Joasza i kolejnych królów Izraela z niewoli króla Aramu. Z Bożego polecenia Elizeusz nakazał Joaszowi, by ten otworzył okno na wschód i wystrzelił strzałę. Swoją rękę prorok położył na ręce króla i powiedział, że znaczy to wszystko Boską strzałę zwycięstwa przeciwko Aramowi.

Dalej Elizeusz powiedział do króla, by wyjął resztę strzał z kołczanu i by uderzał nimi: miał albo strzelać nimi z łuku jedna po drugiej, albo uderzać nimi ręką w podłogę. Pewnie chodzi o strzelanie, ale nie jestem pewny. Król tak zrobił, ale z jakiegoś powodu przestał uderzać już po trzech razach. Coś musiało być powodem i ten powód nie spodobał się Bogu.

Dlaczego Joasz przestał uderzać już po 3 razach? Możemy się tylko domyślać z reakcji Elizeusza, którego to rozgniewało:

1 -> Być może zabrakło mu wiary w obietnicę, którą przekazał mu prorok?
2 -> Może miał za mało patriotyzmu – może za mało pragnął wolności Izraela?
3 -> Może zabrakło mu gorliwości, energii w działaniu?
(Co ważne, on nawet nie spytał, ile razy powinien uderzyć! – PYTAJMY WIĘC BOGA!)

Elizeusz zganił króla i przepowiedział od Boga, że wobec tego Bóg da zwycięstwo, ale tylko trzy razy, a potem zacznie się przegrana. Widocznie prorok zrozumiał, że gdyby Joasz był pełny gorliwości i wiary w zbawienie Izraela, byłby bardziej energiczny, uderzałby więcej razy w podłogę czy też strzelałby więcej razy w ziemię, która przedstawiała Syrię.

Lekcja z tej krótkiej historii jest dosyć prosta. Jeżeli widzimy, że coś jest wolą Bożą, to róbmy to z całej naszej siły. Podobną lekcję znajdujemy w Liście Jakuba 1:8 (BT): „Człowiek chwiejny jest niestały na wszystkich swych drogach”. UBG mówi: „Człowiek umysłu dwoistego”. W wersetach 6 i 7 apostoł Jakub pisze: „Kto bowiem żywi wątpliwości, podobny jest do fali morskiej wzbudzonej wiatrem i miotanej to tu, to tam. Człowiek ten niech nie myśli, że otrzyma cokolwiek od Pana”.

Tak jak król Joasz jesteśmy w trakcie duchowej wojny. Dla nas ten król Aramu to szatan. Ta lekcja mówi, że trzeba uderzać energicznie, toczyć walkę, aż przeciwnik zostanie pokonany. Nie mamy być obojętni, bojaźliwi, nie mamy zatrzymywać swojej ręki po chwili i rozglądać się dookoła, żeby ktoś inny zrobił to, co my możemy zrobić.

W czasach apostołów był wielki problem w zrozumieniu sprawy wiary i uczynków. Dla Żyda w tym czasie ważne było prawo i uczynki. Dlatego św. Paweł wyjaśniał, że Bóg liczy się z nami na podstawie naszej wiary w okup Chrystusa, a nie na podstawie uczynków. Wtedy jednak pojawił się inny problem, bo niektórzy zaczęli źle to rozumieć i przedstawiać.

Niektórzy stwierdzili: „Wystarczy, że uwierzę w Jezusa, a otrzymam życie wieczne! Nasze czyny są teraz nieważne! Ważne jest tylko to, w co wierzymy, a nie to,
co robimy”. Ap. Jakub mówił do takich osób w Liście Jakuba 2:18 – „pokaż mi swoją wiarę bez twoich uczynków, a ja ci pokażę swoją wiarę przez moje uczynki„. Nie powinniśmy myśleć o posiadaniu takiej wiary, która nie prowadzi do żadnych działań w naszym życiu, to wiara bezowocna. Prawdziwa wiara w miarę możliwości będzie działać. Po tym widać, że jest żywa. Jakub może pokazać owoce swojej wiary.

List do Galatów 5:6. „Bo w Chrystusie Jezusie ani obrzezanie nic nie znaczy, ani nieobrzezanie, ale wiara, która działa przez miłość.”;

My nie możemy mieć doskonałych uczynków, upadamy wielokrotnie. A jednak powinno być tak, że inni ludzie mogą zauważyć: „widzę zmianę w tym człowieku, od czasu kiedy uwierzył”.

To jest to, co robił Jakub, on potwierdzał swoją wiarę czynami.  Ta wiara przynosiła owoce. To samo stwierdza Paweł: znaczenie ma wiara, która działa przez miłość.

Joaszowi tego zabrakło. Przyszedł do Elizeusza, bo wierzył, ale zabrakło życia w tej wierze. Joasz pewnie stał się później jeszcze bardziej bojaźliwy, gdy nie było już z nim proroka. Dalsza historia potwierdza, że Izrael trzy razy zwyciężył, ale potem zaczął przegrywać. Bóg był wierny i prawdziwy jak zawsze.

W tej scenie z 2 Ks. Królewskiej, król miał łuk i strzały, lecz każdy z nas ma coś w swoich rękach. Każdy z nas rozumie, że są pewne rzeczy, które podobają się Bogu i które może zrobić. Księga Ezdrasza 7:23 mówi: „Cokolwiek jest nakazane przez Boga niebios, niech będzie pilnie wykonane” (KJV). Czyje to słowa? Ciekawe, że to pogański król Artakserkses nakazał Żydom, żeby zajmowali się sprawami swojego Boga. Ja miałem takie sytuacje, gdy ktoś z zewnątrz powiedział mi:
„to u was tak można?” albo „czy wy nie powinniście tak czy tak postępować…”. Nie było to przyjemne, ale potrzebne dla mnie.

KOLEJNA SPRAWA: Bóg rozlicza się z każdym indywidualnie. Nie patrzmy za bardzo na innych braci, a szczególnie wtedy, gdy widzimy, że niektórzy nie przykładają się do swojego poświęcenia. Nie starajmy się dorównać do „średniej”. Gedeon mówił do swoich trzystu: „Patrzcie na mnie i róbcie to, co ja”. To samo mówi nasz Pan – „Patrzcie na mnie”, Patrzmy na Jezusa.

Posłuchajmy kilku myśli ze Sz.B. nr 194, s. 50: „Był czas, kiedy Pan zapytał Mojżesza: „Cóż jest w ręce twej?” Innymi słowy, co możesz ofiarować? Jakie są twoje naturalne zdolności? To, co jest w naszym bezpośrednim zasięgu, co może być użyte na Jego chwałę. Możemy mieć wolny czas, możemy posiadać wpływ, wiedzę, pieniądze, praktykę, doświadczenie, uszy skłonne do słuchania strapionych, umiejętność pocieszania innych – wszystkie te zdolności mogą być wykorzystane w służbie dla naszego Boskiego pracodawcy.

Kiedy Izajasz usłyszał głos Pana mówiącego, „Kogóż poślę? A kto nam pójdzie?” on odpowiedział: „Otom ja, poślij mnie” (Izaj. 6:8), i potem nastąpił okres gorliwej pracy dla Pana. Zatem jesteśmy zobowiązani by czynić to, co mamy do zrobienia, w takim dziale Boskiej służby, jaki On uważa za stosowny dla nas, w jakimkolwiek miejscu i obojętnie jakim kosztem, abyśmy mogli mieć udział w jeszcze większej pracy przynoszenia błogosławieństw wszystkim rodzinom na ziemi, w wieku, który nadejdzie. Czy mogłaby być lepsza nagroda?” (Koniec cytatu)

Myślę, że dla tego, kto kocha służbę dla Pana, nie będzie lepszej nagrody niż dalsza służba. To wcale nie znaczy, że wszyscy musimy robić to samo. Bo nasze służenie może wyglądać bardzo różnie i być działaniem w różnych dziedzinach.

W mannie na 17 marca zacytowany jest fragment z Ew. wg Mateusza 25:28-29 – „Przeto weźcie od niego ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Albowiem każdemu, który ma, będzie dane, i obfitować będzie; a od tego, który nie ma, i to, co ma, będzie odebrane”.

Ciekawy jest pierwszy komentarz: „Pan spodziewa się, iż nawet najmniejszy z Jego poświęconego ludu będzie znał talenty (sposobności), które ma w swym posiadaniu, i będzie ich używał.” To może być jeden talent, byle był wiernie użyty.

1 List Piotra 4:10 – „Każdy jaki wziął dar, tak nim jeden drugiemu usługujcie, jako dobrzy szafarze rozlicznej łaski Bożej.” Służba to szafarstwo. Mamy coś Pańskiego dane nam pod Zarząd. Według apostoła Pawła nasze poświęcenie ma to być służba, która jest żywa, ale i rozumna (Rzymian 12:1). Nie mamy służyć dla samej służby, ale szukać tego, co naprawdę jest pożyteczne i tego, co jest prawdą i służbą na czasie.

Mamy wiele pięknych nauk, które możemy bezpiecznie głosić, jeśli oczywiście sami przebadamy je i przekonamy się czy są słuszne. Brat Hedman wymienia niektóre z nich w Sz.B. nr 179, s. 5 –

„O czym Pismo Święte nas uczy i co powinniśmy głosić?
* O Okupowej ofierze Chrystusa i jej uniwersalnym charakterze (wszyscy powstaną z grobów i będą mieć pełną sposobność osiągnięcia wiecznego życia – Jana 5:28,29);
* O prawdziwej naturze śmierci (umarli nie żyją w mękach, lecz śpią – Kazn. 9:10);
* O prawdziwej definicji i przeznaczeniu ludzkiej duszy – Ezech. 18:4; Rzym. 6:23;
* O nadchodzącym Królestwie na ziemi – Mat. 6:10;
* O jedności Boga (Wszechmocny Bóg nie mógł sam umrzeć za człowieka, lecz zamiast tego, posłał swego Syna – Jana 5:36,37; Jana 3:16);
* O dwóch ogólnych klasach, wybranych i niewybranych (ludzkość w ogólności) i że rozwój każdej z nich ma miejsce w oddzielnym okresie – wybrani najpierw, a następnie niewybrani – Dz.Ap. 17:31; 1 Tym. 2:6; 1 Jana 2:2.”

Jeszcze ważniejsze nauki dotyczą sfery etycznej, rozwoju na podobieństwo Chrystusa.

Szczególnie teraz, gdy wydaje się, że jesteśmy mali i słabi w głoszeniu tych nauk (i doktrynalnych i etycznych); gdy wokół nas Izrael Boży wydaje się pokonywany, właśnie wtedy my powinniśmy walczyć.

Przypominają się tutaj słowa, które prezydent Warszawy Stefan Starzyński nadał w komunikacie radiowym
1 września 1939 r. – „A więc wojna! Z dniem dzisiejszym wszelkie sprawy i zagadnienia schodzą na plan dalszy. Całe nasze życie, publiczne i prywatne przestawiamy na specjalne tory, weszliśmy w okres wojny. Cały wysiłek narodu musi iść w jednym kierunku, wszyscy jesteśmy żołnierzami„.

Nasza walka w sferze duchowej jest oczywiście nieco inna. Nie oznacza to jednak, że powinniśmy ją traktować mniej poważnie. William i Caroline Booth, założyciele organizacji „Armia Zbawienia”, walczyli o to, by uratować od piekła jak najwięcej ludzi. Ich poglądy na temat piekła były błędne, ale na przełomie XIX i XX wieku zapoczątkowali takie projekty jak: domy wsparcia dla bezdomnych i wypuszczonych na wolność więźniów, pomoc prawna dla biednych i samotnych matek; praktyczną pomoc dla alkoholików.

Generał Booth krótko przed swoją śmiercią miał takie przemówienie: „Podczas gdy kobiety teraz płaczą, ja będę walczył; gdy małe dzieci chodzą głodne, ja będę walczył; choć mężczyźni idą do więzienia i wychodzą, idą i wychodzą, ja będę walczył; choć są opuszczeni pijacy, biedne zagubione dziewczyny na ulicach, gdy jedna dusza pozostaje w ciemnościach bez światła Bożego, ja będę walczył – będę walczył do samego końca.”

Jak mówiłem, nasza walka może być zupełnie inna. Przede wszystkim nasza walka powinna być uderzaniem w tych wrogów, którzy siedzą w nas (w naszym ciele i  duchu). Ta walka ma zająć najwięcej czasu. Mamy z Bożą pomocą usuwać z nas wszelkie zło, a w to miejsce rozwijać owoce ducha, a przede wszystkim miłość. Może inni ludzie nie będą uznawać naszego życia za taką walkę, jak te bardziej widoczne, zewnętrzne działania (np. ewangelizacje, działania charytatywne); ale to nie ma żadnego znaczenia, bo ci, których ocena się liczy to nasz Bóg i nasz Pan.

Bóg Jahwe patrzy na serce. Gdybyśmy mieli co do tego wątpliwości, możemy przeczytać 1 Ks. Samuela 16:7 – „Człowiek patrzy na to, co jest przed oczami, ale Pan patrzy na serce” (tak było z wyborem Dawida na króla i tak jest dzisiaj). Z drugiej strony najlepsze uczucia naszych serc powinny zachęcać nas do działań w służbie dla Pana. Z historii Gedeona i trzystu widać, że czyny często wyrażają stan serca. Przykład to próba picia wody. Ta próba tylko potwierdziła to, co było już w sercach poszczególnych wojowników.

Nasz Pan powiedział do swoich uczniów dość ciekawe, zagadkowe słowa: Łukasza 10:4 – „I nikogo w drodze nie pozdrawiajcie”.

Te słowa są trochę dziwne, bo brzmi to mało chrześcijańsko. Czy uczniowie nie mieli mówić dzień dobry albo ‘szalom’ do ludzi, których spotykali? Jasne, że mieli, ale to ‘pozdrawianie’ w krajach wschodu oznaczało zatrzymywanie się na długo, dopytywanie się o wiele nowości.

Teraz też zadajmy sobie pytanie: „co jest moim głównym tematem?”: Ewangelia, a może polityka, medycyna, militaria, rozrywka, sport czy jakieś inne rzeczy…?

Taki zwrot by nikogo nie pozdrawiać po drodze pojawia się jeszcze w księdze, którą dzisiaj rozważamy i w temacie Elizeusza. W 2 Królewskiej 4:29 czytamy:

„Wtedy [Elizeusz] powiedział Gechaziemu: Przepasz biodra, weź laskę moją w dłoń, a idź! Jeżeli spotkasz kogoś, nie pozdrawiaj go; a jeżeli ktoś ciebie pozdrowi, nie odpowiadaj mu.” (Chodziło tu o wskrzeszenie syna Sunamitki)

W tym wypadku chodziło o pośpiech, o energię w wykonaniu tego zadania. W podobnym duchu, tak właśnie posłanego przez Pana, wypowiadał się apostoł Paweł, gdy pisał np. „to jedno czynię (…) pędzę do mety” albo „biada mi, gdybym ewangelii nie opowiadał”.

My dzisiaj jak najbardziej mamy być uśmiechnięci i pozdrawiać ludzi. Mamy być sympatyczni i pomocni. Nie powinniśmy jednak zapominać w naszych działaniach, że my też mamy naszą osobistą misję od Pana.

No dobrze, ale ktoś powie: Król Joasz dokładnie wiedział, co miał robić: miał uderzać. Uczniowie mieli iść od miasteczka do miasteczka i głosić. A co ja w praktyce mam robić? Spójrzmy na to na przykładzie zborów, które tworzymy. Czy ja mogę coś robić, żeby zbór Pana się rozwijał?

Tak! Po pierwsze, mogę regularnie brać udział w zebraniach. Hebr. 10:25 –
„Nie opuszczajmy naszych wspólnych zebrań, jak się to stało zwyczajem niektórych, ale zachęcajmy się nawzajem, i to tym bardziej, im wyraźniej widzicie, że zbliża się dzień.” Oczywiście są wyjątki jak: choroby, praca, odwiedzenie rodziny czy przyjaciół poza miastem, nawet silne zmęczenie, trudności domowe z dziećmi. Jednak apostoł Paweł mówi wprost, by starać się jak najczęściej być ze zborem, a raczej tworzyć zbór. I by takie opuszczanie zboru nie stało się zwyczajem.

Apostoł Paweł radzi Efezjanom: Efez. 5:19 – „przemawiajcie do siebie wzajemnie w psalmach i hymnach, i w pieśniach pełnych ducha, śpiewając i wysławiając Pana w waszych sercach.”

Cel zebrania to budowanie się duchowo. Jak mogę o to dbać? Mogę być przygotowany do badania, mogę odczytywać fragmenty Pisma Świętego, mogę dać świadectwo, mogę śpiewać. Mogę przynieść dobre słowo. Mogę dać uśmiech. Mogę komuś pomóc. Mogę przynieść zapasowy materiał do badania, mogę nauczyć kogoś jak korzystać z aplikacji do czytania Biblii w telefonie.

Zbór to też nie tylko zebrania i nie tylko życie publiczne. To nie tylko niedziela.
Kol. 4:2-3, 12 – „[2] Trwajcie gorliwie na modlitwie, czuwając na niej wśród dziękczynienia. [3] Módlcie się jednocześnie i za nas (…) [12] Pozdrawia was rodak wasz Epafras, sługa Chrystusa Jezusa, zawsze walczący za was w modlitwach o to, abyście stali mocno, doskonali w pełnieniu każdej woli Bożej.”

Nie ma już z nami wielu takich wojowników w modlitwie. Znikają bardzo cenne osoby z naszej społeczności. Słabniemy, może też to widzicie. Może więc tak jak umawiamy się z innymi ludźmi, tak warto umówić się na wspólny czas z Bogiem? Mówię tu całkiem poważnie, by takie „spotkanie z Bogiem” wpisać w nasz fizyczny kalendarz i trzymać się tego w miarę możliwości. Bóg na pewno nie odmówi na takie zaproszenie.

Poza modlitwą, każdy z nas ma różne sposoby, by pracować dla Pana:
– można pracować z dziećmi i młodzieżą (zwłaszcza rodzice)
– można odwiedzać potrzebujących i chorych
– można głosić ewangelię, rozdawać literaturę
– można przyjmować gości w swoim domu
– można pracować w internecie
– można grać na instrumencie (jeśli się umie 🙂 ), albo śpiewać…
– można pomagać materialnie ubogim i chorym
– można wykorzystać jakiś swój talent (np. majsterkowanie czy talent do komputera albo sprzętu AGD, albo do *czegokolwiek*), aby pomóc drugim –

To my musimy użyć wyobraźni i zrozumieć nasze szafarstwo.
– można pisać wiersze i listy
– można być po prostu obecnym, ofiarować swój czas na spokojną rozmowę, albo pomóc braciom w jakimś problemie…

Można też wspierać zbór materialnie. 2 Kor. 9:7 – „Każdy, tak jak sobie postanowił w sercu, nie z żalem albo z przymusu; gdyż ochotnego dawcę Bóg miłuje.”

To nie znaczy, że jeden członek zboru ma rozliczać drugiego. Po pierwsze, głównym obowiązkiem chrześcijanina jest zapewnienie przetrwania swojej własnej rodzinie. Byłoby złem, gdy ktoś zaniedbał swoją rodzinę, a zamiast tego wspierał pracę Pańską. Byłoby to ofiarowanie czegoś, co do tej osoby nie należy. Najpierw mamy mieć staranie o swoich domowników.

Jednak wspieranie zboru i sprawy Pana materialnie to nie tylko pieniądze. Usłużyć możesz tym, co posiadasz: mieszkanie, samochód, umiejętności, ubrania (jak opisana w Dziejach Ap. Siostra Tabita, która szyła ubrania dla braci i sióstr). Można usłużyć przygotowaniem jedzenia. A czasami, jak mówiłem, liczy się czas, obecność i uśmiech.

To są myśli na temat zboru, ale spróbujmy dopasować te myśli do naszego życia i naszej osobistej sytuacji. Wiemy z Pisma Świętego, że jesteśmy powołani nie tylko do tego, by nie szkodzić, ale by czynić dobro drugim.

List do Galatów 6:9-10 – „W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony, o ile w pracy nie ustaniemy. A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy dobrze wszystkim, a zwłaszcza naszym braciom w wierze.”

„O ile w pracy nie ustaniemy” – mamy tu nawiązanie do tej historii o Elizeuszu i Joaszu i o tym, by nie przerywać dobrej pracy.

Jeżeli widzimy, że jest coś dobrego do zrobienia i mamy możliwość to robić, to jest to nasze uderzanie. Niech to zaczyna się w domu i wtedy wychodzi szerzej tam gdzie widzimy potrzebę naszego działania w Bożych sprawach.

Kiedy wierzysz w Boskie błogosławieństwo i w słuszność swoich działań, UDERZAJ! Jak powiedział Elizeusz do króla Joasza: „Mogłeś uderzyć pięć albo sześć razy!”. Nie narzekaj na brak pomocy ze strony drugich, nie rozglądaj się za czymś innym do zrobienia. UDERZAJ tam, gdzie widzisz Boskie kierownictwo.

Uderzaj na miarę swoich sił, a nawet trochę ponad swoje siły. Niech to Bóg powie dosyć, kiedy uzna to za właściwe. Jeśli nie wiesz, to pytaj Boga w modlitwie, ile razy masz uderzyć. To uderzenie może dotyczyć głoszenia Ewangelii, ale też niesienia pomocy i miłości. To jest ta szczególna rzecz, o której wiesz, że to sam Bóg przez swoje Słowo, Ducha i Opatrzności zachęca Cię, byś to właśnie robił albo robiła. Zbyt często przerywamy po pierwszym, a czasami po drugim lub trzecim uderzeniu, gdy moglibyśmy uderzyć 5 albo 6 razy. Miejmy w pamięci tę przestrogę od proroka Elizeusza: „Trzeba było uderzyć pięć albo sześć razy!”.

Przysłowie niemieckie mówi: „Zacząć jest łatwo, sztuką jest wytrwać”. U nas mówi się: „do trzech razy sztuka!”. Weźmy jednak od Elizeusza tę lekcję i próbujmy nawet 5 albo 6 razy.

Prezentacja multimedialna „Izrael – Naród Wybrany”. Na spotkaniu zboru w Bydgoszczy przedstawił ją brat Grzegorz Kula, 6 października 2024 r.

—–

Slajdy z prezentacji do przejrzenia: 

Notatki do wykładu: 

Izrael: geneza powstania – zmiana imienia

Trudno jest jednoznacznie przyjąć Od kiedy powstaje naród. Jednak jeżeli chodzi o naród izraelski to śmiało możemy powiedzieć że możemy liczyć jego powstanie i tą nazwę w momencie gdy Bóg Zmienił imię Jakuba na Izrael.

Działo się to dwukrotnie (1 Mojż 32:28 oraz 35:10).

Nie była to zmiana jedynie przez dodanie literki Abram na Abraham czy Saraj na Sara ale było to zupełnie nowe Imię.  Od tego czasu wszyscy synowie Jakuba stali się izraelitami.

Pobyt w Egipcie

Co ciekawe jak pamiętamy ten naród zostaje w całości przeniesiony do Egiptu kiedy to tamtym rejonie panuje wielki głód i wszyscy synowie Dostają się do Egiptu gdzie funkcję zastępcy czy zastępcy faraona pełni Józef ich brat. również do Egiptu udaje się Jakub i tam w tym Egipcie

Zauważmy że Jakub mieszkał w Egipcie 17 lat. (1830-1813 p.n.e.).  Umiera tam w 1813 r .p.n.e.  Od tego momentu również to jest bardzo ważna data liczymy że rozpoczyna się Wiek Żydowski, a kończy się Wiek Patriarchów. Czyli co ciekawe naród ten rozpoczyna swoje istnienie poza granicami Ziemi Obiecanej

Od teraz jest to okres kiedy Bóg ma już kontakt z narodem a nie z jednostkami a więc śmiało możemy już przyjąć nawet w ten rok 1813 r jako początek tego narodu choć nazwa Izrael pojawia się wcześniej w momencie zmiany imienia Jakuba na Izrael.

Udzielenie błogosławieństwa 12 synom

Zauważmy też że Abraham który był tym z którym zawarto przymierze to jego dziedzicem któremu zostało wszystko przekazane był jeden syn Izaak pomimo tego że z którą miał sześciu synów kropka Jednak to tylko Izaak był tym prawdziwym dziedzicem.

Podobnie Izaak  który wszystko co miało przekazał jednemu Jakubowi.

Natomiast Jakub w chwili swojej śmierci tak naprawdę wszystkim 12 synom udziela błogosławieństwa.  Nie wybiera czy to Józefa czy do Beniamina ale każdemu z nich udziela błogosławieństwa (1 Moj 49). W związku z tym mówimy że od tej pory 12 synów Jakuba staje się tym narodem pokazanym przez 12 pokoleń izraelskich

Niewolnicy w Egipcie (całkowity pobyt w Egipcie od przybycia Jakuba to 215 lat)

Od śmierci Jakuba do wyjścia z Egiptu jest 198 lat. ale pamiętajmy że nie od razu po śmierci Jakuba naród izraelski staje się niewolnikami.

• Józef umiera również w Egipcie gdy ma 110
• biorąc pod uwagę fakt że Józef urodził się Jakubowi w starości

Stąd wniosek że Izraelici mogli być traktowani przez faraona który nie znał Józefa nie uznawał go przez około maksymalnie 150 lat. Można jednak założyć że starość Jakuba to nie 60 a 100 lat a nowy faraon nie zaczął panować od razu i być takim tyranem od razu po śmierci Józefa co mogłoby pokazywać że niewola ich trwała około 100 lat.

Jednak ta niewola była dla nich bardzo uciążliwa tak bardzo że faraon mordował potomków  płci męskiej. Zobaczmy jakie straszne prześladowanie.

Wyzwolenie z niewoli

I tu właśnie pojawia się Bóg ze swoją wielką miłością i mocą względem narodu wybranego i opatrzność owo przez swojego wybranego sługę Mojżesza doprowadza do tego że 15 Nissan 1615 r p.n.e.

                     Cudowne okoliczności            

• 10 plag opuszcza Egipt.
• Przejście przez Morze Czerwone
• cała armia wraz ze swoim wodzem faraonem zostanie zatopiona w Morzu Czerwonym.
  to wstawka że w jakiejś piramidzie znaleziono malowidła wskazujące na zatopienie Armii faraona.

W tym samym 1615 roku zostało zawarte przymierze przy górze Synaj. Gdzie około 2 miliony Izraelitów które wyszły z Egiptu Pod przysięgą obiecują posłuszeństwo Bogu. Przymierze to zostaje zapieczętowany krwią i uroczystą przysięgą.

Podróż i Zdobycie Ziemi

Losy tego narodu są dość skomplikowane bo wy mieli wejść do tej obiecanej ziemi do tej Ziemi Obiecanej Abrahamowi to w związku z raportem szpiegów oni nie chcą tam wyjść rezygnują i za karę to mają się przez 38 lat po pustyni po puszczy Aż wszyscy ci którzy młodsi niż 18 lat umierają podczas tej podróży. ostatecznie jednak udaje im się dotrzeć od południa do ziemi kananejskiej

• Jesienią 1576 roku przed naszą erą przekraczają Potok ZARED i ARNON.
• Wiosną 1575 roku przed naszą erą przekraczają Jordan i rozpoczyna się to co nazywamy 6 i pół letni okres podbijania Ziemi. Oni walczą mieczem walczą siłą z tymi narodami doprowadzając praktycznie do wytępienia wybicia tych Narodów.
• po sześciu i pół latach a więc Jesienią 1569 roku przed naszą erą ziemia zostaje podbita Izraelici od tego momentu osiedlają się w ziemi Chananejskiej.

Izraelici w Kanaanie

Nie będziemy to analizować co indory historii ale pamiętamy że od tego roku mamy:

• 449 i pół roku okresu sędziów
• 512 i pół roku okresu królów.

Czyli możemy powiedzieć że przez 962 pełnych lat Izraelici zamieszkują w ziemi Kananejskiej. (Czyli mniej więcej tyle ile ma nasz Historia naszego kraju)

Oczywiście są to bardzo różne dzieje zdarza się im trafiać do różnego rodzaju niewoli Filistynów oraz w tym samym czasie przeżywają rozkwit za czasów króla Salomona który doprowadza do tego że Niektórzy myślą że to jest spełnienie tego co zostało obiecany Abrahamowi że to przez ten naród będą błogosławiony wszystkie narody ziemi.

Upadek Królestwa – 70 LAT SPUSTOSZWENIA

Jednak ostatecznie wraz ze zdjęciem przez Babilończyków z tronu króla Sedecjasza 607 roku przed naszą erą Kończy się epoka ich państwowości. Babilończycy przesiedlająca cały naród do Babilonu. następuje to co nazywamy 70 letnim spustoszenie ziemi czyli z jednej strony naród zostaje wywieziony przesiedlony a z drugiej strony ziemia odpoczywa to te sabaty których oni nie przestrzegali to 70 lat odpoczynku tej ziemi. Ta niewola to 70 lat od roku  607 do 537 r p.n.e.

Powrót do Ziemi Obiecanej

jednak Babilon jako wielkie uniwersalne mocarstwo zostaje podbite przez Persów. Cyrus król Medo-Persów w 537 r. P.n.e. pozwala Izraelitom powrócić do swojej ziemi. W ciągu pierwszego roku Jego Panowania stopniowo  oni tam wracają.

Pamiętajmy że nie wszyscy na to się decydują. Duża część a nawet powiedzielibyśmy większość Izraelitów zostaje w Babilonie. Oni zasymilowali się z ludnością Babilonu. Całkiem prawdopodobne że wzięli sobie stamtąd żony mieli dzieci może dobrze im się mieszkało i nie chcieli wracać do pustkowia, do tej  spustoszone jej po 70 latach w ziemi . To była bardzo daleka podróż. Oni wiedzieli że na pewno nikt ich tam z radością nie przywita

Jednak ci co byli zdeterminowani wrócili i w pierwszej kolejności odbudowali tam świątynie Następnie odbudowują mury Jerozolimy .Jednak już nigdy nie otrzymują swojej państwowości. zawsze podlegają jakiemuś państwo.

Zaczęło się od Babilonu potem była  my do Persja Potem Grecja a w końcu Rzym. Rzymianie charakteryzowali się twardym prawem Dura lex sed lex kropka. Z drugiej jednak strony pozwolili Żydom na dosyć dużą niezależność. nawet ustanowili coś ala jakaś autonomia pod rządami Heroda. jednak Żydzi się buntowali.

Mesjasz

W tym też czasie Do Żydów przychodzi Nasz Pan. Oni jednak generalnie jako naród przez swoich wodzów religijnych nie przyjęli Mesjasza. Nie rozpoznali że do nich skierowane były obietnice aby Oni stali się duchowym Izraelem.

Ta propozycja skierowana była przede wszystkim do nich i zauważmy że podczas pierwszego przyjścia naszego Pana naród izraelski był najbardziej rozwinięty narodem w sprawiedliwości ze wszystkich narodów świata. W rezultacie tego okazało się że kilka tysięcy członków tego narodu mogło być przeniesionych spod Mojżesza do Chrystusa czyli z przymierza zakonu do przymierza Sary rozwijającego klasę Maluczkiego Stadka.

Choć często podkreślamy że Żydzi jednak nie byli gotowi na przyjęcie Jezusa to również ogólnie możemy powiedzieć że i poganie nie byli bo potrzeba było aż całego wieku Ewangelii 1845 lat żeby wybrać spośród pogan pozostały 140 000 do MS. Żydom udało się w ciągu kilku lat czy kilkudziesięciu lat uzbierać tę ilość kilku tysięcy członków.

Jednak jako naród przez swoich przywódców „Nie rozpoznali czasu nawiedzenia swego” że w związku z tym Jezus przed swoja śmiercią zapowiedział:

• dom wasz pusty zostanie (Mat 23:37,38)
• że nie zostanie kamień na kamieniu tej świątyni i miasta (Luk 19:41+44) oraz 21:5,6)

Żydzi odrzucając Jezusa i zabijając go w w tym roku wypełnili czas nazywany wiekiem żydowskim (1845 lat łaski –  od śmierci Jakuba 1813 do śmierci Jezusa 33)

Odsunięcie od łaski – ROZPROSZENIE TOTALNE

Jak wiemy niedługo później słowa Jezusa wypełniły się można powiedzieć dosłownie. Ze względu na bunty i rebelie i nieposłuszeństwo narodu żydowskiego Rzymianie decydują się ostatecznie rozwiązać problem z Żydami.

• W 70 roku wysyłają armię pod wodzą Generała Tytusa który doprowadza ostatecznie do oblężenia Jerozolimy i pokonania tego narodu Podczas tego oblężenia działy się sceny straszne. Zginęło 1,1 mln ludzi!!!

• W kolejnych latach likwidują ostatnie twierdze opory i ostatnia jest Masada, która pada pod oblężeniem w 73 .Niecały 1000 obrońców popełnia zbiorowe samobójstwo. Zobaczmy jak Rzymianie byli zdesperowani aby dopaść te niecałe 1000 osób że usypali wielki wał,. aby zdobyć tę twierdzę

Rzymianie swoimi działaniami spowodowali to że doprowadzili do wygnania narodu izraelskiego we wszystkie świata strony do Azji do Afryki później do Europy Ameryki i tak dalej wszędzie byli ale nie w ziemi Kananejskiej.

Prześladowania ze strony chrześcijan

Nie dość że żydzi zostali rozproszeni po całym świecie to za to że odrzucili i zabili Mesjasza świat chrześcijański szczególnie reprezentowany przez kościół rzymskokatolicki ale nie tylko traktował Żydów bardzo źle.

Już w latach 70-313 Justyn męczennik który ten który był twórcą błędu o niezniszczalności duszy i wiecznych mękach – nauczał na temat przyszłości Żydów Że nie mają oni w przyszłości w żadnym udzielonym przez Boga przymierze Generalnie wszyscy chrześcijanie nie dawali im szansy na zbawienie a ich koniec był w piekle.

Tak nauczenie chrześcijanie wykorzystywali to przeciwko nim:

• Nie mieli prawa nabywać ziem, ani piastować żadnych urzędów
• Wiele przesądów jak choćby ten, że macę robią z krwi chrześcijańskich dzieci(dlatego) Cały czas wiedzieli że jeżeli w danej wsi umrze albo zaginie jakieś dziecko to oczywiście winni temu będą Żydzi i musieli być zawsze gotowi do ucieczki
  Obraz  przedstawiający rzekomy mord rytualny, autorstwa  de Prevot, w katedrze w Sandomierzu. Centralna część obrazu – Żydzi toczą krew niemowlęcia umieszczonego w beczce nabitej gwoździami, poniżej poćwiartowane dziecko, którego członkami karmiony jest pies, u góry po lewej stronie postać z nożem pochylająca się nad nagim niemowlęciem, na dole po prawej stronie Żyd kusi kolejne dziecko.
• Pierwsze getto które było wymyślone to wymysł jednego z Papieży aby odizolować Żydów od reszty miasta i było w Wenecji. Utworzono je w 1516 roku. Dopiero Napoleon otworzył bramy getta w 1797 roku a pełne wyzwolenie nastąpiło dopiero w momencie utworzenia Królestw Włoch w 1861r.Tak więc to nie jest wymysł hitlerowskich Niemiec ale już wcześniej miało to miejsce.

Praktycznie przez cały wiek Ewangelii są traktowani jako obywatele drugiej a nawet trzeciej kategorii.

Ale mimo wszystko OBIETNICA POWROTU do Palestyny BYŁA PRZED ICH OCZAMI

(Iz 11:11,12) oraz (Jer 32:37,38)   – mówi że powtóre ich zgromadzi. Dlaczego powtóre? Bo wcześniej było już pierwsze zgromadzenie po 70 latach spustoszenia ziemi.

DWÓJNASÓB

Kiedy ta obietnica miała sie wykonać – Podaliśmy że łaska trwała 1845 lat

1. Jer 16:18 – hebr Miszneh – oznacza drugą część, powtórzenie
2. Iz 40:1,2 – hebr. Kephel – oznacza lustrzane odbicie, złożenie czegoś na pół

Jeśli do 33 roku dodamy to lustrzane odbicie czyli 1845 lat to wychodzi nam rok 1878 Pan przychodzi po raz drugi w roku 1874. Jednym ze znaków drugiej obecności naszego Pana który jest to że Żydzi mają wrócić do Palestyny.

W JAKI SPOSÓB Stopniowy Powrót 

Tak jak upadek był również stopniowy

Gdyby Bóg chciał to pewnie mógłby ich cudownie ich przenieść do Palestyny. Bóg jednak użył swoje odpowiednie narzędzia, które uznał ze będą dla nich najlepsze W jaki sposób?„Rybacy” i „Łowcy” – (Jer 16:16) – NIE CUDOWNIE

RYBACY – atrakcyjna oferta

1. 1878 Kongres Narodów pod przewodnictwem Żyda Benjamina Disraeli (ówczesnego Premiera Anglii) który uczynił kwestia międzynarodowego prawa by Żydom umożliwić osiedlanie się w Palestynie. Zmiana nastawienia Turków i możliwość osiedlania się w Palestynie
2. 1878 Delitzsch rozpoczyna powszechna sprzedaż hebrajskiego Nowego Testamentu
3. 1889 Pastor Russell „Naszedł Czas” (zanim świat w ogóle usłyszał o Herzlu i ruchu syjonistycznym)mówi że w 1914 roku koniec czasów Pogan 1891 Pastor Russell P3 jeden z rozdziałów „Powrót Izraela” a w 1910 (9.10.1910) przemowa pastora Russella w Hipodromie do Żydów po przedwczesnej śmierci Herzla w 1904 roku.
   Co ciekawe brat Russell nigdy nie uważał że wszyscy Żydzi jacy są na świecie powinni wrócić do Palestyny ale uważał że wszyscy Żydzi mają obowiązek wspierać wysiłki Żydów do powrotu do Palestyny a domyślamy się również że wspierać samo państwo Izrael w przyszłości jeżeli takie powstanie.

4. 1897 Pierwszy Kongres syjonistyczny w Bazylei który był wynikiem między innymi działalności działalnością Teodora Herzla

I chociaż była to piękna działalność to ludzie myślę wielu ludzi patrzyło na to i pukało się w głowy gdyż ta ziemia od 400 lat (1517-1917) znajdowała się w rękach w Turków.

Ale Zobaczmy że Bóg jest wszechmocny Sprawa dotyczy jego wybranego narodu dla ludzi sprawa niemożliwa Ale czy to przypadek że Turcja przystąpiła do I Wojny Światowej po stronie Niemiec i Austrii Bułgarii i innych.

w związku z tym na jej terenie również odbywały się działania wojenne I to właśnie na terenie Palestyny

5. 2 listopada 1917 roku – przewidując koniec wojny i możliwość otrzymania powiernictwa nad Palestyną rząd brytyjski za pośrednictwem Balfoura napisał że „rząd Jej Królewskiej Mości przychylnie zapatruje się () na ustanowienie w Palestynie domu dla narodu żydowskiego „ Ów dokument jest znany jako Deklaracja Balfoura

6. Grudzień 1917 roku – Po tej deklaracji brytyjski generał Allenby w grudniu zdobywa miasto praktycznie bez walki co naprawdę jest cudem bo Turcy byli gotowi bronić się tam do upadłego i prawdopodobnie miasto byłoby całkowicie zniszczone. Jednak imię Allenby oni zrozumieli jako Allah-Bey (po turecku Allah jest Panem) albo Allah-Nebi (po arabsku prorok Allaha). Więc dowódca obrony musiał wydać rozkaż odwrotu zanim dodarł Allah Bey
   Mówi się że on nie zgodził się wjechać do Jerozolimy jak Jezus tylko zsiadł z konia
7. Liga Narodów przyznała w 1920 roku mandat Wielkiej Brytanii która teraz Opiekowała się tym regionem świata i ona popierała prawo Żydów do powrotu do ojczyzny. Oni ten mandat sprawowali tylko 28 lat 

ŁOWCY w łączności (I ucisk Jakuba Jer 30:7)

Boski Plan jest niesamowity i Bóg wiedział że takie „miękkie” zaproszenie nie poruszy Żydów. Około 1928 roku liczba żydów w Palestynie wynosiła 170 tys osób. Nie jest to zbyt dużo jak na ilość żydów i możliwości funkcjonowania Państwa.

W USA i Europie Żydzi mieli się całkiem dobrze – mieli swoje sklepy, fabryki itd. Nie było dla nich przyjemne aby jechać w nieznane.

1. 1878 bezwzględne prześladowania w Rumunii i Galicji a szczególnie w Rosji która wydala Prawa Majowe – restrykcje wobec żydowskich mieszkańców Rosi przez cara Aleksandra III Romanowa. Pierwotnie ustawy te miały mieć charakter tymczasowy aż do rewizji prawodawstwa dotyczącego rosyjskich Żydów, jednak pozostały w mocy przez ponad 30 lat.
2. dekretuje się, że Żydom zakazane jest osiedlanie się poza miastami i przedmieściami. Dopuszcza się wyjątek jedynie w przypadku żydowskich kolonii rolniczych.
3. Czasowo zakazuje się udzielania Żydom hipotek na nieruchomości oraz rejestrowania Żydów jako najemców nieruchomości umieszczonych poza miastem i przedmieściami; jak również udzielania Żydom pełnomocnictwa do zarządzania i dysponowania takimi nieruchomościami.
4. Zakazuje się Żydom prowadzenia działalności gospodarczej w niedziele oraz w dni głównych świąt chrześcijańskich;
5. W następstwie tego doszło do wielu pogromów Żydów
6. Masakra w Kiszyniowie w 1903 roku
7. niemieckiemu dziennikarzowi Wilhelmowi Mar przypisuje się utworzenie w 1879 roku określenia antysemityzm oznaczającego nienawiść do Żydów. Można powiedzieć że jest akcja jest reakcja. To pewnie było wynikiem ruchów syjonistycznych i bogacenia się niektórych Żydów
8. Tysiące Żydów zmuszonych do maszerowania jako żywe tarcze chroniących rosyjski żołnierzy podczas I wojny światowej
9. teorie Holokaustu prześladowania i mordowania europejskich Żydów w latach 1933- 1945 i jest to najbardziej skrajny przykład antysemityzmu w historii świata.
10. Działalność rządu Gomułki i wysiedlenie żydów z Polski

Tak naprawdę wydawałoby się  się że nie ma dla nich żadnej przyszłości że zostaną z niej ceni zupełnie z powierzchni ziemi jednak Bóg powiedział że ich uwolni  z tego ucisku

Czyli Bóg w ten sposób realizuje swoje zamiary (w latach 1948-1951) powróciło blisko 700 tys!!. Jak widać nie było lepszego sposobu

Czyli zauważmy, że z jednej strony mamy powrót do łaski ale z drugiej strony łowców i I fazę ucisku Jakuba. Można powiedzieć że Żydom dostało się bardzo bo z jednej strony udział jako w ogólnym czasie ucisku (WOJNY) plus specjalnie dla nich Łowcy i 1 Faza Ucisku Jakuba, która zaczęła się w 1881roku

„Łowienie” wciąż a z jest kontynuowane w niektórych Państwach ale nie na taka skalę

Powstanie Państwa Izrael

Jednak 14 maja 1948 roku David Ben Gurion proklamował powstanie państwa Izrael. Na terenie obiecanej ziemi – nie w Etipii, nie w Azji czy gdziekolwiek indziej. I tu znowu jest cudowna moc Boga.

Niepewna Przyszłość

Oczywiście początki nie były łatwe i cały czas temu państwu nie jest łatwo bo zobaczymy i tutaj slajd Izrael kontra Araby. Zobaczmy że cały arabski świat i duża też klej część krajów europejskich stanęła przeciwko nim. rozpoczęły się wojny.

Trzeba zwrócić uwagę na jeszcze jedną jeszcze jedną rzecz że żydzi którzy przybyli do Palestyny czyli do ziemi kananejskiej to byli normalni ludzie którzy zajmowali się prowadzeniem sklepów jakiś firm Żydzi którzy byli Żydami mesjański mi to w ogóle nie byli żołnierze Izrael nie miał armii jako takiej tak więc

Gdy Anglicy opuszczali Jerozolimę (A niestety wtedy lekko skumali się z Arabami) i ten obszar to właściwie wiedzieli że w momencie kiedy oni wyjdą z Jerozolimy to już narody arabskie czekały żeby zniszczyć i zaatakować Izraela. praktycznie Brytyjczycy liczyli się z tym że to tylko chwilowy pobyt Żydów i skończy się to ich całkowitą eksterminacja ją przez Arabów.

WOJNY

1. Pierwsza wojna izraelsko-arabska 1948–1949, nazywana przez Izraelitów wojną o niepodległość bądź wojną wyzwoleńczą‎), przez Arabów natomiast katastrofą

Wojna zakończyła się militarnym zwycięstwem Izraela. Obejmowała ona około 78% terytorium Palestyny. Upadła w ten sposób idea podziału Palestyny na dwa państwa: żydowskie i arabskie. Państwo żydowskie objęło więc 21% więcej terytorium Palestyny, niż to zakładała rezolucja ZO ONZ nr 181.

2.Wojna sześciodniowa, także: wojna izraelsko-arabska 1967,– Egiptem i Syrią także inne arabskie państwa: Irak, Arabia Saud., Kuwejtem i Algierią.

To mogę tylko powiedzieć że już mój dziadek pamiętał tę wojnę i on wspominał jak opowiadał że jak na kopalni opowiadał o narodzie wybranym o Izraelu który odzyskał niepodległość i wybuchła wojna w 1967 roku to przyszedł do niego jeden z kolegów w którym rozmawiał i powiedział No i co pani Galus Izrael w ciągu tygodnia będzie zepchnięty do morza i Araby go tak czapką na kryją tak będzie.

a wojna po zaledwie trzech dniach rozstrzygnięta

2. Wojna Jom Kipur
   wojna Izraela z koalicją Egiptu i Syrii w 1973 roku  trwająca od 6 do 26 października. Wojna rozpoczęła się w dniu żydowskiego święta Jom Kipur od zaskakującego uderzenia połączonych sił Egiptu i Syrii. Syryjczycy zostali wyparci z całego terytorium Wzgórz Golan

 Podsumowanie konfliktów

• nie można ruszyć już tego narodu z tamtej ziemi. (Am 9:14,15)
• pokazują również nawet fakt że te narody które żyją w pokoju z Izraelem obecnie w miarę są Błogosławione możemy porównać Egipt i Jordanie które żyją w miarę z Izraelem w pokoju

PRZYSZŁOŚĆ

 Rewolucja i Anarchia wśród Narodów

• Nieuchronnie zbliżamy się do kolejnej fazy ucisku jaka będzie wszechświatowa rewolucja. W tej fazie konserwatywny świat pracy obali wszystkich dyktatorów, obali systemy gospodarcze, polityczne.

Jak wierzymy zostanie powołany rząd na zasadach socjalistycznych.

• Jednak będzie on na tyle niewydolny, że w końcu do władzy dojdą Anarchiści. Anarchia to nie jest umiłowanie chaosu ale wręcz przeciwnie wiara w możliwości człowieka jako takiego, człowieka, który nie potrzebuje nad sobą żadnego rządu, gdyż wierzy, że on sam jest na tyle silny, że sobie poradzi bez ich pomocy.
  Te utopijne założenie mogłyby się zrealizować gdyby ludzie byli doskonali. Dlatego ten rząd nie przetrwa długo i ludzie w ostatecznym gniewie zniszczą i ten system

A tam Spokój i Rozwój

Rozumiemy że żyjemy w czasie ucisku że cały świat będzie pochłonięty w ogólnoświatowej rewolucji i w ogólnoświatowej Anarchii. całkiem jest możliwe i tak to rozumiemy na dzisiaj że naród izraelski w jakiś sposób będzie chroniony przed skutkami tej rewolucji i anarchii ( Ezech. 38: 9 ….”lud uwolniony….” oraz 11 „na spokojnych”…..).

4 Tytuły własności  – jaki będzie rzeczywisty zasięg i granice przyszłej Ziemi Świętej.

• pierwszy – 1 Mojż 15:18-21. kluczowy tutaj jest informacja że będzie to państwo od rzeki egipskiej czyli Nilu aż do rzekę Eufratu.
• drugi – 2 Mojż 23:31
• trzeci (Przyznany kilka miesięcy później) to 5 Mojż 1:6-8
• czwarty – 5 Mojż 11:23,24

Do tego Odnosi się prorok Ezech 47 15-20

Cytat ze SB „…. że stanie się to rzeczywistością pod koniec rozszerzonego dzieła żniwa wieku Ewangelii. Opisana kraina która ma należeć do Izraela obejmuje współczesne kraje Egiptu Synaju Izraela Arabii i Zachodni Irak i będzie to obszar około 28 razy większy niż dzisiejszy Izrael.”

Wymagana WIARA

Takie twierdzenie dzisiaj naprawdę wymaga odwagi i wymaga wiary drodze braterstwo żeby wierzyć w to że ten naród obejmie taką ziemię przed ustanowieniem Nowego Przymierza.

• Tak jak powiedzenie Żydowi w Auschwitz w 1944 roku że będzie miał Państwo za 4 lata

II Ucisk Jakuba (P4 str 689-698)

Po tej szalejącej rewolucja w końcu Anarchii zmęczeni ludzie spojrzą na ten naród w którym będzie się w miarę dobrze wiodło który właśnie będzie posiadał jak rozumiemy tak wiele dóbr i bogactwa.

• Chciwość, zazdrość i złość
• Szatan, który praktycznie już wtedy będzie prawie całkowicie związany i pozbawiony możliwości zaproponowania ludzkości czegokolwiek poza grabieżą Izraela

pobudzą narody Europy, Azji i Afryki , którzy sprowadza na ten naród resztki kielicha nieszczęść dla Izraela  że ostatecznie ruszą na ten naród jaka armia Goga i Magoga.

Ten atak tych anarchistycznych grabieżców opisany jest Ezech 38:11,12 oraz 15,16 (połówki tych wersetów)

Środek ziemi jako koniec tego aktu

w 12 w środku ziemi  (środek centrum życia lub po hebr. pępek)  nie można byłoby znaleźć bardziej odpowiedniego miejsca Jaki Bóg zaplanował jako miejsce wypełnienia się ostatni akt dramatu tego teraźniejszego złego świata

Ostatnia grupa QW

jest napisane że w tym czasie powstanie ostatnia z grup quasi wybranych a więc Żydzi którzy uznają Boga i chyba też Jezusa jako ostatni wnuk Ketury – Eldaa ci Żydzi którzy zostaną doprowadzeni do Boga w tym trudnym czasie. widząc co się dzieje uznają uwierzą.

Bóg Walczy za nich

(Zach 14:1-3)– Będzie to Boska interwencja podobna do tych jakie miały miejsce w Starym Testamencie Sami Żydzi ale pewnie i świadkowie którzy to przeżyją z armii Goga i Magoga pewnie częściowo zrozumieją, że to była cudowna interwencja samego Boga Jahwe

NARODOWE NAWRÓCENIE

1. 1. Końcowe kary dla Izraela z powodu ich niewiary
2. oraz nadzwyczajna klęska wrogów

w końcu otworzą im oczy bo zrozumieją że są narodem wybranym i zrozumieją że cala ich historia i powodzenie nie wynikają z ich mądrości  – „ponieważ Go przebodli” .

I tedy będą służyć i z radością

WZBUDZENIE GODNYCH

To właśnie tacy nawróceni Izraelici jako naród z przyjemnością przyjmą zmartwychwstałych Godnych.

Na początku będzie to 70 najwybitniejszych Godnych potem pozostali Godni a potem pozostałe klasy wybrane włączając QW .

Nowe Przymierze (Jer 31:31-33 + Ezech 16:60-62)

I pamiętajmy że tak jak Przymierze zakonu było zawarte z narodem izraelskim tak również Nowe Przymierze zakonu zostanie zawarte w tym narodem.  to samo Podkreślał już brat Russell gdy przemawiał do Żydów w hipodromie w 1910 roku i mówi że Izrael będzie błogosławiony jako pierwszy ”

„Nowe przymierze będzie zawarte wyłącznie z Izraelem a wszystkie narody świata jeśli zapragnął otrzymać błogosławieństwa tego przymierza będą musiały przyjść do Izraela. a w ten sposób wszystkie narody będą dążyć do tego by stać się częścią Izraela. A każdy kto nie stanie się Izraelitom kto nie osiągnie harmonii z Bogiem zostanie unicestwiony we wtorek śmierci”.

Narody inne

Następnie niedługo potem pogańskie narody wymęczone uciskiem dowiedzą się o wielkich błogosławieństwach w Izraelu i zapragną podobnych błogosławieństw dla siebie (Iz 2:3,4; Zach 8:20-22)

Izrael cielesny narzędziem

Tak więc cielesny Izrael pod kierunkiem SG i MG będzie miał przywilej współpracy z duchowa sferą królestwa w nawracaniu i błogosławieniu pogańskiego świata  czyli wypełni się obietnica dana Abrahamowi (1 Mojz. 22:17,18; 28:14).

Zachęcamy do wysłuchania wykładu, który brat Adam Urban wygłosił na spotkaniu zboru w Bydgoszczy, 28.04.2024 r.

Większość chrześcijaństwa jest na Izrael obojętna, nieprzychylna albo wprost wroga, co daje się zauważyć nawet wśród braci znających prawdy Biblii na temat tego narodu i jego roli w Boskim planie. Pomimo posiadania korzeni w naukach Pastora Russella Towarzystwo Strażnicy też nie widzi żadnej roli cielesnego Izraela w Boskim planie, wszystkie obietnice go dotyczące przypisując duchowemu Izraelowi, czyli sobie, jako jedynej prawdziwej organizacji Boga na ziemi. Oto ich zdanie na ten temat:

„Czy Świadkowie Jehowy są syjonistami?

Nie. Świadkowie Jehowy są chrześcijanami i opierają swoje wierzenia na Biblii. Wprawdzie niektóre religie uczą, że zjednoczenie Żydów w Palestynie jest spełnieniem proroctw biblijnych, ale Świadkowie nie popierają tego poglądu. W rzeczywistości Pismo Święte nie opowiada się za żadnym ludzkim rządem ani nie stawia żadnej grupy etnicznej lub żadnego narodu ponad inne. W Strażnicy, oficjalnym czasopiśmie Świadków Jehowy, jednoznacznie napisano: „Syjonizm polityczny nie znajduje oparcia w Piśmie Świętym”.”

Przyjaciółmi tego narodu są niektóre grupy protestanckie i ruchy badackie, spadkobiercy nauk Pastora Russella, a ich wspólnym mianownikiem jest przekonanie, że pomimo odrzucenia Jezusa Żydzi jako naród nie zostali całkowicie i na zawsze usunięci z planu Boga, lecz wciąż mają w nim do odegrania ważną rolę, oczywiście po rozpoznaniu i przyjęciu Tego, którego odrzucili i ukrzyżowali.

Nasz temat to jednak nie, czy i jaką rolę Izrael ma jeszcze do odegrania w Boskim planie, lecz czy zasługuje na jakiekolwiek błogosławieństwa ze strony Boga, skoro popełnił tyle grzechów pod Zakonem, a następnie przypieczętował je wszystkie jednym potężnym grzechem wobec Jezusa?

Odpowiedź brzmi: Tak, zasługuje, ale nie względu na swe obecne zasługi.

Jak to? Odpowiedź w Rzym.11:25-29 (fragment bogaty w treść, bo stwierdza zatwardziałość części (znacznej) Izraela, ale tylko do pewnego czasu – zupełnego wejścia pogan do MS; zapowiada też odwrócenie bezbożności od Jakuba oraz zawarcie z nim przymierza, i to innego niż PZ, bo w przyszłości – „A to będzie moje przymierze z nimi”, po czym podaje rzecz dla nas najważniejszą:

że chociaż z punktu widzenia Ewangelii i wyboru duchowego Izraela są nieprzyjaciółmi Bożymi, nie są nimi pod każdym innym względem, lecz wciąż

pozostają umiłowanymi ze względu na praojców – Abrahama, Izaaka i Jakuba, którym Bóg złożył obietnice, że rozmnoży ich nasienie i że w ich nasieniu błogosławione będą wszystkie narody ziemi, a nasieniem tym jest też cielesny Izrael

(do Abrahama w 1 Moj.22:18 + do Izaaka w 26:3-4 + do Jakuba w 28:14).

W.29 podaje powód: nieodwołalność tego, co obiecał Bóg, przy czym Paweł wymienia dwie rzeczy:

dary = NP zawarte z Izraelem i tylko z Izraelem, który głównym, a ostatecznie jedynym narodem na ziemi, gdyż wszystkie pozostałe będą przychodzić do niego po prawdę i po rząd, jaki Bóg utworzy tam w Godnych, tym samym zanikając jako oddzielne indywidualne narody (Jer.30:11);

Palestyna jako ich ojczyzna, gdyż obietnica dla Abrahama, że jego nasienie przez Izaaka posiądzie całą tę ziemię wciąż nie została spełniona, a skoro Bóg obiecał, to tak się stanie;

powołanie = rola Izraelitów jako misjonarzy WT, głoszących po świecie nauki i zarządzenia Królestwa.

Nieodwołalność, niezmienność Boskich obietnic dla 12 pokoleń Izraela jest też mocno podkreślona w Jer.31:35-37 (w.37 oddawany w formie twierdzącej lub przeczącej, ale treść pozostaje taka sama – w hebr. forma twierdząca, jak w UBG):

37 (UBG): Jeśli można zmierzyć niebiosa w górze i zbadać fundamenty ziemi w dole, wtedy i ja odrzucę całe potomstwo Izraela za to wszystko, co uczynili, mówi PAN.

37 (BW): Tak mówi Pan: Jak nie mogą być zmierzone niebiosa w górze i zbadane fundamenty ziemi w dole, tak i Ja nie odrzucę całego potomstwa Izraela mimo wszystko, co uczynili – mówi Pan.

Ci, którzy dążą do zniszczenia Izraela (jak ci z Ps.83:5,13),

powinni zatem zacząć od zniszczenia praw rządzących słońcem, księżycem, gwiazdami i morzem, a następnie zająć się zmierzeniem nieba i zbadaniem fundamentów ziemi,

gdyż dopiero po dokonaniu tych 6 rzeczy Izrael może być odrzucony przez Boga „za to wszystko, co uczynili” (a więc Bóg wie o ich grzechach)!

Zobaczmy teraz do 5 Moj.10:12-22 (szczególnie w.15).

Niech kropkę nad „i” postawi Mal.3:6:

BW:     Zaiste Ja, Pan, nie zmieniam się, lecz i wy nie przestaliście być synami Jakuba. (złe tłumaczenie)

UBG:    Gdyż ja, PAN, nie zmieniam się, dlatego wy, synowie Jakuba, nie zostaliście zniszczeni. (lepsze)

Kody: Bo Ja, JHWH, nie zmieniam się, przeto wy synowie Jakuba nie będziecie wytraceni.(najlepsze)

Spadek religijnej i moralnej formy cielesnego Izraela nastąpił dość szybko, czego podsumowaniem są słowa Jezusa zapisane w różnych Ewangeliach (np. Mat.15:1-14; Mat.21:12-13).

Pisał o tym już Ezechiel, który tworzył swe proroctwa, zwane Apokalipsą ST, w czasie niewoli babilońskiej i w niewoli babilońskiej (Ezech.36:16-23):

16-17: Lista grzechów i ohydnych czynów Izraela jest długa i bolesna, np. mieli przybytek, a następnie prawdziwą świątynię z kapłanami, ale zawsze budowali dodatkowe świątynki na wzgórzach i górach z ołtarzami do składania ofiar, i to nie tylko dla Jehowy (co było zabronione), ale także do składania ofiar pogańskim bożkom (co było podwójnie zabronione).

Nieodłączną częścią religijnych obrzędów w takich świątynkach były akty nieczystości i rozwiązłości, co czyniło ich wpływ jeszcze bardziej deprawującym na tych, którzy składali tam ofiary. Doszło nawet do tego, że Żydzi ofiarowali pogańskim bożkom swe żywe dzieci, które umierały w męczarniach, kładzione na rozgrzane do czerwoności ręce posągu Molocha (Jer.7:25-31).

Nawet w świątyni potrafili stawiać ołtarze i posągi pogańskich bóstw, często postępując gorzej niż narody, które Bóg wypędził przed nimi z Kanaanu (2 Król.21:1-9), i to pomimo wyraźnego ostrzeżenia Boga, by nie brali przykładu z tych narodów (5 Moj.12:29-31).

18-19: Takie postępowanie (przelewanie krwi – głównie przez ofiarowanie dzieci Molochowi i Baalowi oraz pospolite morderstwa na ludziach) doprowadziło ich do stanu jak z nieczystą kobietą, która na czas swej nieczystości musiała przebywać poza obozem, z dala od kontaktu z Bogiem w świątyni, co w przypadku Izraela oznaczało rozproszenie go między pogańskie narody, z dala od kontaktu z Bogiem w świątyni (Jer.19:1-15; 25:1-11).

20: Gdziekolwiek pojawiali się Żydzi, wygnani przez Boga ze swego kraju, swym postępowaniem przynosili wstyd i hańbę Bogu, którego ludem się mienili, w wyniku czego imię / charakter Boga był bluźniony („Patrzcie, jak postępuje ten lud Jehowy; co to musi być za bóg, skoro ma taki lud”).

Nie dotyczy to jednak tylko cielesnego Izraela, lecz także nominalnego Izraela duchowego = chrześcijaństwa, które swoją cielesnością, kłamstwami, oszustwami, błędami, nieuczciwością, wszelkiej maści niesprawiedliwością, chciwością, wyzyskiem, niedotrzymywaniem umów, prześladowczym duchem i morderstwem, w tym dzieci Bożych, bardziej niż Żydzi przyczynia się do bluźnienia Bogu przez tych, którzy to widzą, stając się ateistami i wrogami chrześcijaństwa jako takiego.

To bluźnienie ma też jeszcze jeden wymiar, bezpośrednio uderzający w Boga: skoro ten lud, który wyszedł z ziemi Jehowy, teraz znajduje się w stanie rozproszenia i cierpienia, co to za bóg, który ani nie potrafił utrzymać go w posłuszeństwie swoich nakazom, ani obronić ich przed złem, jakie ich spotkało (por. argumentację Mojżesza wstawiającego się u Boga za Izraelem po grzechu ze złotym cielcem – 2 Moj.32:7-13).

Tak było w niewoli babilońskiej, a także w czasie diaspory WE w Europe: bez świątyni, bez kapłanów i bez proroków, z Bogiem odwróconym do Żydów plecami, w wyniku czego:

• serca większości Żydów zatwardziły się do poziomu utraty wiary w ogóle (stąd dzisiaj w Izraelu 60% Żydów określa siebie „świeckimi” = niewierzącymi, 20% niepraktykującymi [coś w rodzaju katolików chodzących do kościoła 2 x w roku – w święta], 20% to Żydzi ortodoksyjni i ultra ortodoksyjni);
• serca niektórych / nielicznych wzmocniły się wiarą, w wyniku czego namiętnie, ale bezowocnie studiują Torę i szczegółowo praktykują zapisy Zakonu, np. odnośnie sabatu, do tego stopnia, że potrafią siłą wymuszać zamykanie sklepów przez tych, którzy nie chcą go przestrzegać.

21-23,32: Te cztery wersety pokazują ważną zasadę Boskiego działania przez innych – aniołów czy ludzi, o której powinni pamiętać wszyscy słudzy Boga: bez względu na to, kogo i w jakim zakresie Bóg używa dla swych celów, przede wszystkim chodzi o uświęcenie Jego imienia / pokazanie świętości Jego imienia, ale nie w znaczeniu nazwy własnej JHWH, lecz w znaczeniu charakteru, autorytetu, upoważnienia, reputacji, dzieła (słowo imię występuje w Biblii w 7 znaczeniach, z których w tym wersecie na pewno nie chodzi o nazwę własną – por.  2 Moj. 5:23; 9:16; Przyp.22:1; Iz.52:5,6; Jer.23:27; 21:13).

Podobnie wieloznaczne jest polskie słowo imię, np.

mieć dobre imię / dbać o dobre imię / odebrać komuś dobre imię / cieszyć się dobrym imieniem / występować/mówić/czynić coś w czyimś imieniu / w imię dobrze pojętej współpracy / w imię zasad.

Gdy Bóg mówi w tych wersetach o uświęceniu swego imienia / pokazaniu swej świętości, przede wszystkim ma na myśli swą miłość, gdyż żadna inna cecha Jego charakteru nie jest w Biblii zestawiona z Nim jako tożsama, równoznaczna Jemu samemu (Jana 3:16; 1 Jana 4:8,16).

Dlatego pragnie, by miłość górowała nad wszystkimi innymi cechami charakteru Jego wszystkich stworzeń (Łuk.2:8-14: w.14 to nie jak w BW: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój ludziom, w których ma upodobanie, lecz: Chwała na wysokościach Bogu, a na ziemi pokój, ludziom / w ludziach dobra wola, bo dobra wola = miłość, do rozwinięcia w każdym i przez każdego chcącego żyć wiecznie).

Wybrany lud Boga, Izrael wg ciała, nie rozpoznał i odrzucił Jezusa, a następnie sam został odrzucony właśnie z powodu zapomnienia tej Boskiej zasady: wbili się w pychę z powodu wybrania ich przez Boga i z pogardą patrzyli na inne narody, które Bóg tak samo stworzył, jak Izrael, i które tak samo kocha jak Izrael, i za których posłał na śmierć Jezusa tak samo jak za Izrael (por. Jana 3:16 i podanego tam adresata miłości Boga + Rzym.11:7-10 z krótka narodową analizą Izraela przez Pawła).

A zatem, dzisiejszy cielesny Izrael wciąż pozostaje

w zasięgu Boskiej łaski dzięki wierności swych praojców

– Abrahama, Izaaka i Jakuba –

oraz niezmienności Boga i Jego obietnic !

Bóg złożył tym trzem praojcom tego narodu obietnice rozmnożenia ich nasienia oraz użycia go do błogosławienia wszystkich pozostałych narodów, a tym nasieniem są nie tylko klasy duchowego Izraela (gwiazdy i piasek), lecz także cielesny Izrael, który pod kierunkiem duchowego Izraela – sam będąc częścią piasku z obietnicy Boga wobec Abrahama – zostanie użyty do błogosławienia wszystkich rodzin ziemi, i to już niedługo, co widać po znakach czasu na świecie, szczególnie w Izraelu i wokół niego.

Na koniec cały Jer.3!

(Wykład w zborze w Chełmie wygłosił Adam Urban)

Część 2: „Porażka współczesnych wrogów Izraela” – tych, którzy dążą do unicestwienia cielesnego Izraela i zajęcia ziemi, którą Bóg dla niego przeznaczył i do której zgromadził i wciąż zgromadza On synów i córki tego narodu, jako przygotowanie do zaprowadzenia na ziemi Królestwa Bożego – nie tylko dla Żydów, lecz także dla Arabów i każdego innego narodu.

Wykład wygłoszony przez Adama Urbana ze zboru w Chełmie:

I – DLACZEGO PATRZYMY NA IZRAEL?

1. Pan Jezus polecił nam patrzeć na Izrael. Łuk. 21:28-31 – „I powiedział im przypowieść: Patrzcie na drzewo figowe i na inne drzewa. Gdy widzicie, że wypuszczają pączki, sami poznajecie, że już blisko jest lato. Tak i wy, gdy ujrzycie, że to się dzieje, wiedzcie, iż blisko jest królestwo Boże.”

Drzewo figowe jest tu wyróżnione. To drzewo przedstawia Izrael. Nie jest to nasz główny temat, ale możemy podać wiele dowodów, że tak. Jer. 24 porównuje Żydów do owoców drzewa figowego. Pan Jezus szukał owoców na drzewie figowym, co przedstawia Jego starania, by dotrzeć do serc narodu żydowskiego przy swojej pierwszej obecności. Ozeasz 9:10 mówi o ojcach narodu izraelskiego, że byli jak pierwszy owoc figowca na jego początku. (Gdyby ktoś chciał się co do tego przekonać, to mamy o tym więcej w wykładzie pt. Przeklęte drzewo figowe – dlaczego Jezus przeklął drzewo na naszej stronie)

U Mat. 24:32 dodane mamy: „A od figowego drzewa nauczcie się podobieństwa: Gdy jego gałąź stanie się już miękka oraz wypuszcza liście, poznajecie, że blisko jest lato.” Te mięknące gałęzie, wypuszczanie liści, to wszystko to, co miało wskazywać, że naród izraelski powraca do istnienia i że zbliża się Królestwo Boże.

2. Prosta nauka apostołów. Czasami niektórzy mówią, że stosujemy proroctwa, bo tak nam pasują do Izraela, a Nowy Testament milczy na temat powrotu Izraela do ich ziemi obiecanej i do Bożej łaski. Jako drugi powód patrzenia na Izrael podajmy więc prostą naukę apostołów na ten temat. Chyba najlepiej ta nauka wyrażona jest w Liście do Rzymian 11:1-12,15. Będziemy czytać z UBG:

„[1] Pytam więc: Czy Bóg odrzucił swój swój lud? [apostoł mówi o Żydach – co widać z rozdziałów 9-10] Nie daj Boże! Ja bowiem też jestem Izraelitą [z tego też widzimy, że odnosi się do cielesnych, literalnych Żydów], z potomstwa Abrahama z pokolenia Beniamina. [2] Bóg nie odrzucił swego ludu, który przedtem znał [BT: ludu, który wybrał przed wiekami; inaczej mówiąc: chodzi o Żydów]. Czy nie wiecie, co Pismo mówi o Eliaszu? Jak się skarży przed Bogiem na Izraela: [3] Panie, pozabijali twoich proroków i zburzyli twoje ołtarze; tylko ja sam pozostałem i czyhają na moje życie. [4] Ale cóż mu odpowiada Bóg? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem. [5] Tak i w obecnym czasie pozostała resztka według wybrania przez łaskę. [6] A jeśli przez łaskę, to już nie z uczynków, inaczej łaska już nie byłaby łaską. Jeśli zaś z uczynków, to już nie jest łaska, inaczej uczynek już nie byłby uczynkiem.

[7] Cóż więc? Czego Izrael szukał [Żydzi], tego nie osiągnął [czego szukał Izrael? Głównego miejsca w Boskiej łasce i służbie, ale nie znaleźli tego, bo szukali nie przez wiarę, tylko przez uczynki], ale wybrani osiągnęli [składający się z wierzących Żydów i z wierzących pogan], a inni zostali pogrążeni w zatwardziałości [BWP: zostali zaślepieni]

[8] (Jak jest napisane: Bóg dał im ducha twardego snu, oczy, aby nie widzieli i uszy, aby nie słyszeli) aż do dziś [Paweł mówi tutaj o dosłownych Żydach] [9] A Dawid mówi: Niech ich stół stanie się sidłem i pułapką, zgorszeniem i odpłatą. [10] Niech zaćmią się ich oczy, aby nie widzieli, a ich grzbiet zawsze pochylaj.

[11] Pytam więc: Czy się potknęli, aby upaść? [czy na zawsze?; przekład bp Jaczewskiego: „Czy tak już upadli Izraelici, że nigdy nie powstaną?” Czy do tego ma doprowadzić to, że potknęli się o Mesjasza jako „kamień obrażenia” i „opokę otrącenia” – Izaj. 8:14?] Nie daj Boże! [bo jak mówi w.2 – „nie odrzucił Bóg swego ludu, który wcześniej znał/BG: przejrzał”] Ale raczej przez ich upadek zbawienie doszło do pogan [‘oni’ to dosłowni Żydzi, tak jak ‘poganie’ to dosłownie narody inne niż Izrael. Paweł kontrastuje tu Żydów i inne narody, i to że od Korneliusza narody były zapraszane do jednego ‘ciała Chrystusowego’ razem z Żydami], aby w nich wzbudzić zawiść [BT: by ich pobudzić do współzawodnictwa]” [12] A jeśli ich upadek [Żydów] jest bogactwem świata, a ich pomniejszenie bogactwem pogan [bo z pogan przede wszystkim wybrana została Oblubienica Pana]; to o ileż bardziej ich pełnia? [to znaczy ostateczne podniesienia Izraela, Żydów]”

Mamy tu prostym tekstem zapisane, że Izrael nie został na zawsze odrzucony od Bożej łaski, nie upadł na zawsze i że Bóg podniesie Izrael. Potwierdza to werset 15:

[15] Jeśli bowiem odrzucenie ich [Żydów] stało się pojednanie dla świata, czym będzie przyjęcie ich [z powrotem do Boskiej łaski], jeśli nie powstanie z martwych do życia?

A więc tutaj powiedziane jest, że to pełne przyjęcie Żydów przez Boga będzie zapowiedzią zmartwychwstania ludzkości z grobów.

Później w tym rozdziale opisane jest jak w międzyczasie tworzony był Izrael wiary, Izrael duchowy, gdzie w miejsce jednych gałęzi symbolicznego ‘drzewa oliwnego’ [Żydów, którzy nie mieli wiary] wszczepione zostały inne, dzikie gałązki – czyli wierzący ze świata pogańskiego. No i dalej od wersetu 25 opisany jest proces jak cały Izrael będzie wyzwolony i przywrócony do Bożej łaski. „Nie chcę bowiem, bracia, abyście nie znali tej tajemnicy – żebyście sami siebie nie uważali za mądrych – że zaślepienie przyszło na część Izraela, dopóki nie wejdzie pełnia pogan [BT dodaje: do kościoła]. I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak jest napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jakuba.”

Na jakiej podstawie to się stanie? Nie na podstawie wierności dzisiejszych Żydów, ale na podstawie tego, że jak mówi werset 29: Boskie dary i obietnice są nieodwołalne. A te główne obietnice to ich wieczne mieszkanie w ziemi obiecanej , czyli w Palestynie, NP zapisane w ich sercach a także Boskie błogosławieństwo i uczestniczenie Żydów w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi.

Taką naukę potwierdzają też inni apostołowie, np. Jakub. Dzieje 15:13-17 – (po zaniesieniu ewangelii do pogan, od Piotra, który przedstawił ją Korneliuszowi) „A gdy wszyscy umilkli, odezwał się Jakub: Mężowie bracia, posłuchajcie mnie! Szymon [czyli Piotr] przedstawił jak Bóg najpierw zatroszczył się o to, aby wziąć spomiędzy narodów lud dla swojego imienia. A z tym zgadzają się słowa proroków, jak napisano: Potem powrócę i odbuduję przybytek Dawida – ten upadły, odbuduję jego zniszczenia i wzniosę go, aby w ten sposób pozostali ludzie odnaleźli Pana i wszystkie narody, nad którymi zostało wezwane moje imię – mówi Pan.”

Mamy tu w kilku wersetach cały Boski plan: najpierw wybór z pogan „szczególnego ludu Bożego” (garstki, małego stadka, spośród narodów), później powrót Boga do cielesnego Izraela (‘odbudowa przybytku Dawida’) i czas, kiedy niewybrani z narodów, czyli cała ludzkość zaczną szukać Pana.

[3] Wiele proroctw Starego Testamentu to potwierdza. Mamy takie bardzo piękne, jak np. Izaj. 2:2-4. „I stanie się w dniach ostatecznych, że góra ze świątynią Jahwe będzie posadowiona na szczycie gór i wyniesiona ponad pagórki, i będą płynąć do niej wszystkie narody. I wyruszą liczne ludy, mówiąc: Pójdźmy i wstąpmy na górę Jahwe i do domu Boga Jakuba, niech nas naucza swoich dróg, abyśmy chodzili Jego ścieżkami, gdyż z Syjonu wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy. I będzie rozstrzygał między narodami i rozstrzygał dla licznych ludów, i przekują swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Nie podniesie już miecza naród na naród i nie będą się już uczyć wojny.” [wiemy, że powinniśmy spodziewać się Królestwo Bożego jak w niebie, tak i na ziemi i tu pięknie widać ten podział: z Syjonu – czyli od Chrystusa i Kościoła – wyjdzie Prawo, a słowo Jahwe z Jerozolimy czyli z ziemskiej władzy tego Królestwa, a przede wszystkim od wiernych ST, starożytnych godnych, takich Abraham, Izaak czy Jakub, których mamy zobaczyć w Królestwie Bożym na ziemi, jako „książęta po całej ziemi”. Inne ważne proroctwa to Jer. 31:31-34 – zapowiedź NP z Izraelem czy Ezech. 37:21 (przecz.), Ezech. 16.

II – WYPEŁNIONE PROROCTWA

To była taka podstawa dla naszego patrzenia na Izrael. Jednak pod koniec XIX wieku w ruchu badaczy Pisma Świętego rozpoznano dwie rzeczy. Po pierwsze fakt, że pewne proroctwa wskazywały na rok, kiedy miały się zacząć realizować proroctwa dotyczące cielesnego Izraela. I po drugie, zobaczyli rzeczywiste wypełnianie się tych proroctw począwszy od tej daty. Było to wielkie wzmocnienie oczekiwań badaczy Pisma Świętego i wielka zachęta do działania. Badacze Biblii tych czasów zwrócili uwagę na proroctwa mówiące o tzw. dwójnasobie Izraela. Otwórzmy najpierw Księgę Izajasza 40:1,2 –

„Cieszcie, cieszcie lud mój! Mówi Bóg wasz. Mówcie do serca Jeruzalemu: ogłaszajcie mu, że już się dopełnił czas postanowiony jego, że jest odpuszczona nieprawość jego (dosłownie: „zapłacona jest wina jego”), i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje.” ||| Mamy tu hebrajskie słowo „kefel”, tłumaczone jako dwójnasób, które oznacza dosłownie kartkę (lub rzecz) złożoną na pół, w samym środku, równą część z dwóch częsci. Słowo „dwójnasób” znajdziemy też w proroctwie Jeremiasza 16:18, „i oddam im najpierw w dwójnasób…”. Tam użyte jest jednak słowo „miszneh”, oznaczające po prostu drugą część albo powtórzenie. Oba te słowa niosą ideę dwóch dokładnie równych sobie okresów. (Por. Zach. 9:12)

Mamy więc czas łaski i czas niełaski – czas obecności i nieobecności Boga w sprawach Izraela. Czy takie dwa okresy znaleźć można w historii Żydów? Pastor Russell zwrócił uwagę, żę tzw. Wiek Żydowski czyli czas od śmierci Jakuba (kiedy Bóg zaczął liczyć się z 12 pokoleniami Jakuba lub Izraela, jak nazwał go Bóg po całonocnej walce o błogosławieństwo Boże) trwał 1845 lat aż do śmierci krzyżowej Chrystusa, kiedy zaczęło się wypełniać to, co Jezus mówił prorokując kilka dni wcześniej: „Oto dom wasz zostanie pusty.” (To Ew. Łukasza 13:35) W tym czasie łaska zaczęła odchodzić od cielesnego Izraela, choć kończyło się to stopniowo. Nawet po zburzeniu Jerozolimy w roku 70, były jeszcze pewne zrywy, jak powstanie Bar Kochby w roku 132. A jednak proroctwo Pana Jezusa spełniło się.

Gdy więc do 33 r. naszej ery (końca czasu łaski) dodamy kolejne 1845 lat (dwójnasób-drugi takiej samej długości okres), to dotrzemy do 1878 r. i początków powrotu łaski dla cielesnego Izraela. Co w tym czasie się stało? Tak naprawdę działo się bardzo dużo.

Dawid Ben Gurion (pierwszy premier nowożytnego Izraela) w dziesiątą rocznicę proklamacji państwa Izraela powiedział: „Państwo nie powstało w tym wielkim dniu 14 maja 1948 roku. W tym wielkim dniu, kiedy ono powstało, na tej ziemi żyło 650 tysięcy Żydów. Pionierska działalność poprzedziła deklarację niepodległości, począwszy od 1878 roku, kiedy to powstało pierwsze osiedle żydowskie w kraju – Petah Tikva”. Nazwa Petah Tikva znaczy ‚drzwi nadziei’. I jak wynika z tej wypowiedzi otworzyły się one w 1878 r.

Idąc za myślą Dawida Ben Guriona zauważyć można liczne niezwykłe wydarzenia związane z Żydami w roku 1878 ||| 1878 to rok kongresu narodów w Berlinie. Ówczesny premier Anglii, Benjamin Disraeli, Żyd z pochodzenia (i ponoć jedyny Żyd, który kiedykolwiek pełni ten urząd) uzyskał dla Anglii protektorat nad Bliskim Wschodem wraz z Palestyną. Oczywiście Anglia miała inne podejście do Żydów niż wcześniejsi zarządcy tego regionu, złagodzono więc prawa dla Żydów w Palestynie i otwarto drogę dla kolejnych, by mogli się tam osiedlać, kupować tam ziemię, budować, prowadzić działalność itd.

1878 to rok wydania Nowego Testamentu po hebrajsku, w przekładzie prof. Franza Delitzscha. Od tego czasu ewangelie rozpoczęły swoje dzieło wśród Żydów, a Jezus stawał się coraz lepiej znany, a nawet ceniony w Izraelu jako wybitny Żyd i nauczyciel, choć nie jako Mesjasz i Syn Boży. Różnicę w pełni zrozumieją ci, którzy znają podejście Żydów do Jezusa sprzed tej daty i jak zmieniało się ono po niej.

1878 to rok prześladowań Żydów w Rumunii, Niemczech i Rosji, które poprowadziły wielu do rozmyślania nad emigracją do Palestyny (prześladowania miały też miejsce w Polsce, por. „Mendel gdański” M. Konopnickiej) || Dla ówczesnych Żydów były to czasy bardzo trudne. Wielu z nich mówiło jak „kości” w jednej z wizji Ezechiela: „Zginęliśmy, minęły nasze nadzieje.” A jednak właśnie wtedy, na podstawie proroctw Tory, pewni chrześcijanie zaczęli zapowiadać powrót Żydów do Palestyny, utworzenie państwa i odrodzenie się Izraela, które doprowadzi do rozpoczęcia się Królestwa Bożego na ziemi.

Wśród ludzi, którzy jeszcze w XIX wieku rozpoczęli ogłaszać żydowskie nadzieje i obietnice, szczególną postacią był badacz Biblii, chrześcijański przyjaciel Żydów, pastor Charles Taze Russell. W napisanej w roku 1890 książce „Przyjdź Królestwo Twoje” (3 tom) pastor Russell dowodził, ze według Biblii w roku 1878 minął czas niełaski Żydów i od tego czasu zacznie się ich stopniowe gromadzenie w Izraelu, a później zbliżenie do Boga i przyjęcie Mesjasza. W roku 1899 r. napisał on artykuł pt. Wizja suchych kości (R-2505), w którym dowodził, że Ks Ezech, rozdział 37, właśnie zaczyna się wypełniać.

Wydaje się, że Żydzi przez ostatnie sto lat nie pamiętali o postaci br. Russella.
O pastorze przypomniał jednak żydowski historyk David Horowitz. Napisał on książkę pt. „Pastor Charles Taze Russell – wczesny amerykański chrześcijański syjonista” i pisał tam między innymi tak: „Zmarły pastor (Russell) (…) wyprzedził Teodora Herzla w przynaglaniu Żydów z całego świata, aby ponownie ustanowili swoje starożytne państwo w Palestynie (…) przepowiedział powrót narodu żydowskiego do Palestyny wyprzedzając Teodora Herzla. Już w 1889 r. zanim świat żydowski usłyszał o Herzlu i syjonizmie, pastor Russell opublikował książkę: Nadszedł Czas, w której przedstawił proroctwa zaznaczające ważną zmianę dla wybranego ludu Bożego – Izraela.”

Kilka lat temu, obecny premier Izraela, Benjamin Netanjahu, po lekturze tej biografii skomentował: „Dawid Horowitz w sposób otwarty przedstawił wierzenia i osiągnięcia Ch. T. Russella. Uznanie tak ważnej roli pastora Russella jako wczesnego chrześcijańskiego obrońcy syjonizmu jest bardzo spóźnione. Pan Horowitz wykonał godną podziwu usługę przywracając do publicznej wiadomości historię tego wybitnego chrześcijańskiego syjonisty.”

W umieszczonym na naszej stronie artykule z izraelskiego portalu „Haaretz” (22.08.2018 r.) brat Russell przedstawiony zostało jako „pierwszy orędownik syjonizmu”. „Haaretz” to bardzo popularna strona internetowa w Izraelu, elektroniczne wydanie pierwszego dziennika wydawanego w Izraelu (jego pierwsze numery sięgają roku 1918). [Dodałem też przedruk artykułu pastora Russella pt. Wizja suchych kości, o którym wspomina tekst z portalu „Haaretz”]

Tak rzeczywiście było, bo już po śmierci Herzla w roku 1904, gdy Żydzi podupadali w swej nadziei, br Russell znów stał się motorem napędowym syjonizmu. Przemówienie Russella do Żydów w nowojorskim Hipodromie było szeroko komentowane w prasie.

W żydowskiej gazecie wydawanej w Nowym Jorku opublikowano jeszcze przed tym spotkaniem fragmenty życzliwych dla Żydów wypowiedzi Russella oraz dwie ilustracje. Pierwsza pokazywała starszego Żyda kucającego na cmentarzu, przedstawiającego Izrael w jego smutnym i zniszczonym stanie, prawie bez żadnych nadziei. Drugi rysunek ukazywał tego samego Żyda podnoszącego w zaskoczeniu wzrok na pastora Russella pojawiającego się ze zwojem Starego Testamentu w ręku, wskazującego na proroctwa mówiące o powrocie łaski do Izraela w „czasach końca”. Na odwrocie można było zobaczyć Nowe Jeruzalem powstające z popiołów, oświetlone ciepłymi promieniami słońca. Tak widziane było przez część Żydów poselstwo ludu Bożego w tym czasie. Co ważne, Russell nie nawracał i nie cytował Żydom Nowego Testamentu. On tylko przypominał im ich własne obietnice z Tory.

Dla brata Russella wszystko działa się tak szybko i szło w tak szybkim tempie, że spodziewał się on krótko po roku 1914 pełnego powrotu Żydów do Bożej łaski, nawrócenia Żydów do Mesjasza i Królestwa Bożego na ziemi… Tak się nie stało, ale dalej działo się to, co przewidywały proroctwa. U Ezechiela 37:7 zapisano: „i kości jedna po drugiej zbliżały się do siebie.” Takie zjawisko dotyczące Żydów i ich zebrania z całego świata było też zapowiedziane przez innych proroków. Jer. 16:14-16 –

„Dlatego oto nadejdą dni – wyrocznia Jahwe – kiedy nie będą już mówić: „Na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi egipskiej”, lecz raczej „na Jahwe żyjącego, który wyprowadził synów Izraela z ziemi północnej i ze wszystkich ziem, po których ich rozproszył. I sprowadzę ich znów do ziemi, którą dałem ich przodkom. Oto posyłam po wielu rybaków – wyrocznia Jahwe – by ich wyłowili, a następnie poślę wielu myśliwych, by polowali na nich ze wszystkich gór i ze wszystkich pagórków i ze wszystkich rozpadlin skalnych.”

Jeremiasz mówi o powrocie Żydów z krajów, których wcześniej nie znali, a zwłaszcza z krajów północnych. I faktycznie, najwięcej imigrantów przybyło do Ziemi Obiecanej z terenów ówczesnej Rosji (w tym z ziem ukraińskich i polskich). Czyli ze stron na północ od ziemi Izraela. Sprzyjający temu rybacy to głosiciele syjonizmu, pod obrazem myśliwych są natomiast przedstawieni prześladowcy Żydów, a apogeum tych prześladowań to II wojna światowa i dokonana przez Niemcy hitlerowskie zagłada Żydów.

I wojna światowa (Wielka Wojna) wg chronologii biblijnej rozpoczęła się dokładnie w dniu, w którym dobiegły końca czasy pogan opisane przez proroka Daniela. Różne wydarzenia polityczne zmusiły Wielką Brytanię, by wydała w 1917 r. deklarację Balfoura.
Był to dokument gwarantujący Palestynę Izraelowi jako narodową ojczyznę. Od tego czasu powracanie Izraela do jego ziemi następowało bardzo szybko. Działy się prawdziwe cuda, jak wyprowadzenie ze stanu bagien, jałowości i malarii doliny Jezreel (Ezdraelon), uprawa owoców i kwiatów („Pustynia zakwitła…”); budowa miast jedno po drugim; odrodzenie języka hebrajskiego, co można uznać za szczególny cud.

Pomimo tragicznych wydarzeń II wojny światowej i holocaustu, w których śmierć poniosło około 6 mln europejskich Żydów („myśliwi”), odrodzenie Izraela w Palestynie postępowało (świat zachodni czuł moralny obowiązek zadośćuczynienia Żydom) i mimo ogromnych sprzeciwów ze strony świata arabskiego oraz społeczności międzynarodowej, w roku 1948 ostateczne ogłoszono niepodległość państwa Izrael. Spowodowało to atak wielu państw arabskich na Izrael, ale mimo przewidywań Żydzi nie tylko nie zostali zniszczeni, ale wygrali wojnę i zdobyli nowe tereny Potem liczne wojny i traktaty pokojowe. (W 2018 r. szczególnym symbolicznym momentem było uznanie Jerozolimy jako stolicy Izraela przez USA).

III – ZNIECHĘCENIE

A jednak myślę, że pojawia się pewne zniechęcenie. I stąd tytuł: Nie zniechęcajmy się… Z czego ono wynika? Przede wszystkim brakuje nawrócenia Żydów do Jezusa. Dalej: widać pewne niesprawiedliwe działania polityczne Izraela (można je różnie oceniać, ale na pewno nie jest to doskonały rząd). Pojawiają się różne teorie dotyczące Żydów i ich wpływu na świat. Ludzie są coraz bardziej niezadowoleni i rośnie wrogość świata do Żydów. Wśród ruchów badaczy powstało mnóstwo interpretacji proroctw, które nie wypełniły się. Inne grupy, jak organizacja ŚJ, przejęły dla siebie pewne proroctwa i zupełnie zapomniała o nadziejach cielesnego Izraela. A sam Izrael to w dużym stopniu społeczeństwo niewierzące, zlaicyzowane, niebędące wzorem moralności.

Powiem szczerze, że mnie samemu udzielała się pewna niechęć w bacznym obserwowaniu tego, co się dzieje w Izraelu. Napełnia to bardziej smutkiem niż radością. Jedyną zaletą jest to, że chce się modlić i wzdychać, żeby nadeszła restytucja i szczęśliwy czas zarówno dla Żydów, jak i pozostałych mieszkańców Bliskiego Wschodu i całego świata. Co mi jednak pomogło i czym chciałbym się podzielić? Otóż to, że ten obecny czas także został przepowiedziany przez Boga. Nie musimy się więc zniechęcać, bo wszystko następuje w Boskim porządku.

1. Zwróćmy uwagę na proroctwo o dolinie suchych kości, do którego już się nawiązałem. Mamy je w Ks. Ezechiela 37 i jak wynika z wersetu 11 nie chodzi w nim o wskrzeszeniu umarłych, ale o powrót Izraela do ich ziemi i do Bożej łaski. „I rzekł do mnie [Jahwe]: Synu człowieczy, kości te to cały dom Izraela. Oto mówią oni: Wyschły kości nasze, minęła nadzieja nasza, już po nas. Dlatego prorokuj i mówi do nich(…)”

Jakie było to proroctwo do suchych kości? Wersety 5-6 – „Tak mówi Pan JHWH do tych kości: Oto ja wprowadzę do was ducha i ożyjecie. I dam wam ścięgna, i sprawię, że obrośniecie w mięśnie i powlokę was skórą. I dam wam ducha, i ożyjecie – i poznacie, że ja jestem JHWH.” w.12 – „Oto ja otworzę wasze groby i wyprowadzę was z waszych grobów, mój ludu, i wprowadzę was do ziemi Izraela”

Tutaj mamy odpowiedź proroka, werset 7: „Prorokowałem więc, jak mi nakazano i stał się głos, gdy prorokowałem. I oto [szczęk] grzechotania! I spojrzałem, a oto na nich [już] ścięgna i porosły mięśnie, i po wierzchu powlokła je skóra, lecz nie było w nich ducha” – ten prorok to lud Boży, lud Prawdy głoszący do Żydów ich powrót do Bożej łaski.

Nie było ducha. A co my widzimy, jeśli chodzi o Izrael? Widzimy stopniowy rozwój od rozproszonej diaspory do ponownego zgromadzenia Żydów w ich ziemi. Widzimy ich stanie się narodem, państwem, ale nadal nie ma w nich tego ducha, który oznacza ostateczne przyjęcie Mesjasza w czasie ucisku. Lecz to właśnie nie powinno nas dziwić.

2 (powód by się nie zniechęcać). Sytuacja nie powinna nas dziwić, bo prorok Ezechiel i prorok Zachariasz wskazują na to, że narodowe nawrócenie pozostałych z Izraela nastąpi w czasie drugiej, ostatecznej części ich ucisku, zwanej II fazą ucisku Jakuba. Jer. 30:7 – „Biada! Gdyż wielki będzie ten dzień, żaden nie będzie jak on! I czas ucisku to dla Jakuba, lecz będzie z niego wybawiony.” U Zach. 12:10 czytamy: „Lecz na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy wyleję ducha łaski i błagania o łaskę. Wtedy spojrzą na Mnie, na tego, którego przebili, i będą Go opłakiwać, jak przy opłakiwaniu jedynaka, i będą gorzko płakać nad Nim, jak przy gorzkim płaczu nad pierworodnym.” w. 8 mówi: „W tym dniu obroni Jahwe mieszkańca Jerozolimy i będzie najsłabszy wśród nich jak Dawid” itd. (Wrzuciłem na stronę serię 5. wykładów Adama Urban o II fazie ucisku Jakuba)

Trzeci Powód byśmy nie byli zniechęceni: Ks Abakuka 3:17 także przewiduje czas pozornego braku owoców z tego, co się do tej pory dokonało. Abakuk mówi m.in.: „Choćby drzewo figowe nie zakwitło…” | To nie powinno nas zniechęcać, jeśli widzimy niedokończony stan proroctw mówiących o przywróceniu Izraela do Bożej łaski. Bo tak właśnie miało być!

Powinniśmy jakby płynąć pod prąd: dostrzegać niewielkie znaki czasów związane z Izraelem. Jeśli mamy okazję to opowiadać ewangelię o Królestwo Bożym na ziemi i o tym, że zacznie się ono od Jerozolimy, od Izraela. Powinniśmy przygotować się, żeby być gotowym dać odpowiedź, gdy ktoś nas zapyta: „dlaczego wierzycie, że Izrael jest nadal narodem wybranym?”; „Dlaczego wierzycie, że Izrael powraca do Bożej łaski?”; „Jak będzie wyglądało Królestwo Boże na ziemi?”. Jeśli mamy możliwość kontaktu z Żydami, to możemy pocieszyć ich słowami proroctwa. Nie mamy ich nawracać. Nie mamy się mieszać w politykę. Nie mamy stanowić zaplecza dla politycznego syjonizmu. Jednak mamy śmiało opowiadać prawdę Bożych słów, a ta prawda dotyczy także Izraela.

Jeśli więc – podobnie do mnie – zdarza Wam się odczuwać zniechęcenie jeśli chodzi o patrzenie na Izrael, to niech te słowa proroctwa dodadzą nam zachęty. Obecny Izrael jest dopiero w procesie stawania się Izraelem przyszłości, Izraelem nawróconym i sprawiedliwym. My nie musimy, a może nawet nie powinniśmy bronić niektórych poczynań rządu Izraela. Nie powinno to jednak sprawić, by nasze ręce i nasze głowy opadły. Obietnice Boże są pewne jak nigdy wcześniej, a to jak wiele proroctw jest już wypełnionych musi działać zachęcająco. Dziękuję za uwagę! Patrzmy na drzewo figowe i podnośmy głowy z nadzieją na Królestwo Boże.

Druga faza ucisku Jakuba

1 – Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael, część 1

Wykład dotyczy obecnych wydarzeń na świecie, będących wstępem do ataku na Izrael przez Goga i Magoga z księgi Ezechiela. Wprowadzenie tej tematyki zostało podyktowane wydarzeniami na świecie, które w ostatnim czasie bardzo przyśpieszają i zbliżają nas coraz bardziej do ziemskiego Królestwa Jezusa, na które czekają wszyscy ludzie, choć większość z nich czyni to nieświadomie. Przekonanie się, jak wypełniają się biblijne proroctwa, jest pociechą dla ludu Bożego, gdyż pokazuje bliski koniec tego złego świata.

2 – Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael, część 2

„Druga faza ucisku Jakuba. Wydarzenia prowadzące do ataku Goga i Magoga na Izrael”, część 2. W tej części poznamy tajemniczych sojuszników Izraela w postaci Seby i Dedana oraz Tarszisz i jego lwiąt, a także dogonimy proroctwami Starego Testamentu dzisiejsze wydarzenia na świecie, a nawet lekko je wyprzedzimy, gdyż proroctwo biegnie aż do samego końca, podczas gdy historia nie zaszła jeszcze tak daleko, chociaż posuwa się do przodu bardzo szybko.

3 – Atak Goga i Magoga na Izrael

Część 3. serii o „Drugiej fazie ucisku Jakuba”, pt „Atak Goga i Magoga na Izrael”, to opis tego ataku na Izrael, jeszcze nie na podstawie środków masowego przekazu, ale na podstawie proroctw Starego Testamentu. Dowiemy się o początkowych sukcesach atakujących, ale na szczęście także o ich ostatecznej całkowitej klęsce, która radosna tym bardziej, że bezpośrednio po niej rozpocznie się zakładanie Królestwa Bożego na ziemi, począwszy od ziemi i ludu Izraela.

4 – Rozpoznanie Jezusa przez Izrael

Część 4. „Drugiej fazy ucisku Jakuba” nosi tytuł „Rozpoznanie Jezusa przez Izrael”. Fakt ten będzie radosnym momentem nie tylko dla Izraela, lecz i dla całej ludzkości, gdyż rozpoznanie przez Izrael Mesjasza w osobie Jezusa bezpośrednio poprzedza początek zmartwychwstawania wszystkich ludzi z grobów na proces restytucji i podnoszenia się do doskonałości i życia bez końca, w pełni szczęścia i radości, bez chorób i umierania, gdyż właśnie to zaplanował Bóg dla ludzi, i właśnie to niebawem będzie wobec nich realizowane, począwszy od Izraela.

5 – Przyszłość Izraela i całej ludzkości

To jest poprawiona wersja wykładu z 11 września z godz.10.00 (w pierwszej połowie slajdy nie wyświetlały się poprawnie, a teraz zostało to poprawione). Ostatnia część serii na temat „Drugiej fazy ucisku Jakuba” dotyczy przyszłości nie tylko samego Izraela, lecz i całej ludzkości, której wieczne życie w Królestwie Bożym nierozerwalnie wiąże się z rozpoznaniem przez Izrael Jezusa. Będziemy głównie bazować na Zach.14, gdzie dowiemy się, że góra Oliwna podzieli się na dwie części, z których jedna przesunie się na północ, a druga – na południe, w wyniku czego powstanie dolina, do której będzie uciekać cała ludzkość. Dowiemy się także, jak to możliwe, że w miarę upływu dnia będzie coraz jaśniej, a wieczorem – będzie już tylko samo światło, bez mroków i cieni.

PRZED HERZLEM BYŁ PASTOR RUSSELL:
ZANIEDBANY ROZDZIAŁ SYJONIZMU

Kilka lat przed tym, jak Teodor Herzl zaproponował utworzenie państwa żydowskiego, Charles Taze Russell podróżował po całym świecie organizując Walne Spotkania Żydowskie (począwszy od 1879 roku) na których nakłaniał Żydów do znalezienia domu narodowego w Ziemi Izraelskiej (Eretz Israel).

Philippe Bohstrom
22.08.2018 | 17:26

„Obecnie na świecie żyje ponad 10 milionów Żydów, z czego około trzy czwarte przebywa w Rosji, Polsce, państwach bałkańskich i Turcji. Jeśli ten ruch do Palestyny otrzyma taki impuls jakiego komitet Hirscha jest w stanie mu udzielić, osoba obdarzona wyobraźnią może sobie wyobrazić, że ów kraj podwoi lub potroi swą żydowską populację przed końcem naszego stulecia” – Strażnica Syjonu z 1 listopada 1892 roku, str. 329.

Teodor Herzl opublikował swoją broszurę „Państwo Żydowskie” („Der Judenstaat”) w 1896 roku, a dwa lata później zorganizował pierwszy na świecie Kongres Syjonistyczny w Bazylei w Szwajcarii. W rzeczywistości jednak pojęcie państwa żydowskiego w Palestynie w różnych odmianach krążyło już w środowiskach europejskich i amerykańskich chrześcijan. Jednym z jego najgorliwszych zwolenników był chrześcijański kaznodzieja i badacz biblijny nazywający się Charles Taze Russell (1852-1916).

Propozycja jaka była śmiało przedstawiana przez pastora Russella kontrastowała z pozycją wielu chrześcijańskich kościołów owego czasu, wśród których panowało przekonanie, że Boże przymierze z Żydami dawno już się skończyło, i że powinni oni nawrócić się na chrześcijaństwo.

Przewidujący pastor przepowiadał masowy exodus Żydów z Rosji i Europy Wschodniej. Zgodnie z jego przepowiednią, do 1924 roku ponad 3 miliony Żydów wyemigrowało z Rosji i Europy Wschodniej. Sam Russell nie żył wystarczająco długo, aby ujrzeć spełnienie jego przepowiedni, gdyż umarł w 1916 roku.

Spuścizna Russella jako entuzjastycznego, nie uprawiającego prozelityzmu [nie nakłaniającego do zmiany wyznania] syjonisty została doceniona przez nie byle kogo, bo obecnie urzędującego premiera Izraela, Benjamina Netanyahu, który powiedział: „Uznanie istotnej roli Pastora Russella jako pierwszego amerykańskiego chrześcijańskiego orędownika syjonizmu jest znacząco opóźnione”. Nieżyjący już Jeane Kirkpatrick, były ambasador USA przy ONZ nazwał Russella „zapomnianym człowiekiem oraz rozdziałem w historii syjonizmu”.

Kim był ten zapomniany ojciec syjonizmu, i w ogóle – z jakiego powodu miałby promować syjonizm?

POKŁOSIE WOJNY DOMOWEJ
W połowie XIX wieku, kiedy kryte wozy wciąż przetaczały się otwartymi równinami przenosząc osadników do odległych rejonów Ameryki, kiedy ogromne stada bawołów wciąż wędrowały na wolności, 16 lutego 1852 roku w Allegheny w Pensylwanii urodził się Charles Taze Russell. Był drugim synem Józefa L. i Anny Elizy Russell – oboje szkocko-irlandzkiego pochodzenia.

Matka Russella zmarła, gdy miał 9 lat. W wieku 11 lat Charles wszedł w biznesową spółkę ze swoim ojcem, przy czym to sam młodzieniec napisał artykuły umowy, w ramach której działało ich przedsiębiorstwo. W wieku 15 lat wraz z ojcem zarządzali rozkwitającą siecią odzieży męskiej ze sklepami w Pittsburgu, Filadelfii i innych miastach.

Lata młodości Russela zostały przyciemnione wyniszczającą Wojną Domową, która pustoszyła Amerykę w latach 1861 – 1865, po której nastąpiła epoka gwałtownej industrializacji. W 1869 roku ukończono budowę pierwszej transkontynentalnej linii kolejowej. W latach 1870-tych na scenie pojawiły się elektryczne światło i telefon. Elektryczny tramwaj pojawił się w latach 1880-tych, a pod koniec stulecia kilka samochodów krzykliwie ogłaszało swoją obecność.

Na płaszczyźnie intelektualnej teoria ewolucji Karola Darwina, opisana w jego książce z 1859 roku „O powstawaniu gatunków”, po raz pierwszy poważnie zakwestionowała rzymskokatolicką wersję historii, nieoczekiwanie ubocznie wzmacniając inne kościoły i wyznania.

WRACAJĄC DO PODSTAW
W tych warunkach przełomowego rozwoju i postępu intelektualnego Russell założył Stowarzyszenie Badaczy Biblijnych, które dążyło do powrotu do podstaw poprzez studiowanie samej Biblii.

Wkrótce w Allegheny w Pensylwanii uformowała się grupa w celu regularnego badania Biblii, a w 1879 roku Charles Taze Russell został wybrany jej pastorem. Ruch ten założył Strażnicę Syjońską, obecnie najbardziej rozpowszechnione czasopismo na świecie – według Business Insider, jego średni nakład wynosi 70 milionów egzemplarzy miesięcznie w 334 językach (dla porównania National Geographic ma nakład nieco ponad 6 mln i jest publikowany w 25 językach).

Kilka lat później, w 1881 roku, Russell zostaje wybrany pierwszym prezesem Towarzystwa Strażnica. Jego celem było rozpowszechnianie jego nauk w formie broszur.

Russell był płodnym pisarzem, a wśród jego głównych osiągnięć jest sześciotomowa seria usystematyzowanej teologii nazywana „Wykładami Pisma Świętego”. Do 1909 roku seria ta była jedną z najbardziej rozpowszechnionych na świecie prac, przewyższoną jedynie przez Biblię i chiński kalendarz.

Jego koronnym dokonaniem w tym czasie była „Fotodrama Stworzenia” – przełomowa innowacja, która po raz pierwszy w historii połączyła dźwięk i kolor w ruchomy film. Film ten , obejrzany przez ponad osiem milionów ludzi odniósł astronomiczny sukces w kategoriach ówczesnej epoki.

W 1909 roku Russell przeniósł siedzibę Towarzystwa Strażnica pod adres 124 Columbia Heights w Brooklin Heights. Pozostawała tam aż do 2016 roku, kiedy to Jared Kushner, zięć prezydenta USA Donalda Trumpa, kupił ową nieruchomość.

PIERWSZY ORĘDOWNIK SYJONIZMU

18 sierpnia 1891 roku, będąc w Jeruzalem Russel pisał do filantropów barona: Maurice’a de Hirscha i barona Edmonda de Rothschilda, określając ich – jak on to ujął – jako „dwóch wiodących Hebrajczyków świata”. Przedstawił im nie mniej ni więcej jak praktyczny plan dla syjonizmu.

Obejmował on zakup wszystkich państwowych gruntów w Palestynie (tj. gruntów nie należących do właścicieli prywatnych) od zubożałego Imperium Osmańskiego. Po latach Herzl przedstawił podobne propozycje. (Kopia tego listu została opublikowana w „Strażnicy Syjonu i Zwiastunie Chrystusowej Obecności” z grudnia 1891 roku, str. 170-171),

„Jak możecie to sprawdzić w moich książkach, odnaleźliśmy świadectwo proroków, że wasz naród będzie bardzo błogosławionym i powróci do Boskiej łaski pomiędzy czasem obecnym a 1915 rokiem” pisał Russell. Prześladowania, których doznają Żydzi w Rosji są „raczej znakiem Bożej łaski niż niełaski” – sugerował pastor – i będą coraz bardziej narastać, ponieważ celem Pana było wyprowadzenie Żydów „ze wszystkich ziem do których ich rozproszył”.

A dokąd? Russell wyjaśniał, że do Palestyny, jak to wyraźnie wskazywał prorok (Jeremiasza rozdział 32 wersety 37-44; rozdział 33 wersety 6-22). Pastor wyjaśniał dalej, że nie posiadając ani piędzi owej ziemi, nie miał w tym żadnego spekulatywnego interesu, a jednak proponował: „Moją sugestią jest, by bogaci Hebrajczycy kupowali od Turcji, po uczciwej cenie, wszystkie jej posiadłości na tych ziemiach, tj. wszystkie posiadłości rządowe (ziemie nie będące w posiadaniu osób prywatnych), pod warunkiem, że Syria i Palestyna zostaną ustanowione Wolnym Państwem…”

W swoim liście Russell w delikatny sposób drwił z idei alternatywnej „Żydowskiej ojczyzny”, jakie były wówczas zachwalane w stosunku do miejsc innych niż Izrael, i to mimo że baron de Hirsch był wówczas zaangażowany w przesiedlanie Żydów do innych miejsc: „Proszę jednak pamiętać Szanowny Panie, że Pismo Święte przepowiada powrót do Palestyny, a nie dalszą wędrówkę po krańcach ziemi – czy to do Ameryki czy gdziekolwiek indziej. I dlatego, moim skromnym zdaniem, Izrael nie znajdzie odpocznienia dla swoich nóg dopóki nie znajdzie ziemi obiecanej. Stąd modlę się, abyście nie marnowali waszych wysiłków na wspieranie emigracji gdzieś indziej, ale koncentrowali się na tym kierunku któremu Bóg zapewnia sukces…”

Nie wiemy czy on kiedykolwiek odpowiedział Russellowi, a tym bardziej czy wywarł na niego jakikolwiek wpływ. Niemniej miesiąc po liście Russella do baronów, to jest 11 września 1891 roku, baron Hirsch założył Stowarzyszenie Żydowskie Kolonizacji, w celu wykupowania ziemi, głównie w Ameryce Północnej i Południowej, ale także w Palestynie, gdzie mogły zostać założone kolonie rolnicze, i zostać przesiedleni Żydzi prześladowani w Rosji.

W międzyczasie, przesłanie pastora nie pozostało niezauważone w szerszych społecznościach żydowskich Stanów Zjednoczonych i Europy.

GAZETA RUSSELA W JIDISZ

W 1910 roku Pastor Russell otrzymał list od komitetu przywódców żydowskich:
„Szanowny Panie! Pańskie szczere zainteresowanie losami ludu żydowskiego w ciągu minionych lat nie uszło naszej uwadze. Potępianie przez Pana okrucieństw dokonywanych przeciwko naszemu narodowi w imię Chrześcijaństwa, dodatkowo zwiększyło nasze przekonanie, że jest Pan naszym szczerym przyjacielem,” – pisali członkowie komitetu. „Pański wykład odnośnie „Nadziei dla Jeruzalem i Żydów” uderzył w czułe struny serc wielu przedstawicieli naszego narodu. Mimo to, przez pewien czas wątpiliśmy, czy jakikolwiek chrześcijański duchowny naprawdę mógłby być w stanie interesować się Żydami jako Żydami, a nie tylko w nadziei ich nawrócenia na chrześcijaństwo (…) Łatwo może Pan zrozumieć jak zaskoczeni jesteśmy spotykając chrześcijańskiego duchownego przyznającego, że istnieją wciąż jeszcze nie wypełnione proroctwa biblijne, które przynależą do Żydów, a nie do chrześcijan (…).To wszystko, Pastorze Russell, skłoniło nas do stworzenia Komitetu Walnego Zgromadzenia Żydów, który niniejszym listem zaprasza Pana do wygłoszenia publicznego wykładu” – podsumowali.

Pastor wyraził zgodę i 9 października 1910 roku wygłosił wykład zatytułowany „Syjonizm w proroctwie” przed publicznością liczącą około 4000 Żydów w Hipodromie – w owym czasie największym i najznakomitszym nowojorskim audytorium.

Jak donosił tego dnia dziennik „The New York American”: “Niezwykły to spektakl – 4000 Żydów entuzjastycznie oklaskujących pogańskiego kaznodzieję po wysłuchaniu kazania, które skierował do nich w sprawie ich własnej religii (…) gdzie Pastor Russell, słynny przełożony Brooklyn Tabernacle przeprowadził najbardziej niezwykłą usługę. Nie zajęło wiele czasu, aby zostały zniszczone wszystkie uprzedzenia i wszelkie możliwe wątpliwości dotyczące zupełnej szczerości i przyjaźni Pastora Russella. Wzmianka imienia wielkiego lidera [Herzla] który – jak oznajmił mówca – został pobudzony przez Boga do podjęcia się tej sprawy, wywołała wybuch aplauzu.”

Russell przeprowadził podobne walne spotkania w Chicago, Filadelfii, Saint Louis, Kansas City oraz w Cincinnati. W Anglii zwrócił się do 4 600 Żydów w londyńskiej Royal Albert Hall, po czym pojawił się w Glasgow i Manchesterze, a następnie wygłaszał przemówienia w innych europejskich miastach z dużymi społecznościami Żydów, w tym w Wiedniu, Berlinie, Krakowie i Budapeszcie.

Nie łudźmy się jednak: jego przemówienia były różnie przyjmowane. Po tym, jak Russell opuścił jedno spotkanie, trzy żydowskie grupy roznieciły taką awanturę, że wezwano 46 policjantów aby ich rozpędzić. Żydowski rabin w Nowym Jorku, który stanowczo sprzeciwił się Russelowi, wpłynął na swoich współpracowników w Austro-Węgrzech aby przeciwdziałali zaplanowanym spotkaniom skierowanym do Żydów.

Niemniej jednak, „Rocznik” Herzla dostarcza statystyk odnośnie wydrukowanych kazań na temat Judaizmu i Syjonizmu, które ukazały się w 107 000 egzemplarzy anglożydowskich gazet i tygodników oraz w 650 000 egzemplarzy prasy w języku jidysz. Russell nawet wydał własną gazetę w języku jidysz „Die Shtimme” czyli „Głos”.

ODRĘBNE PRZYMIERZA

Dlaczego pobożny chrześcijański pastor był tak bardzo zainteresowany propagowaniem idei narodowej ojczyzny dla Żydów?

26 maja 1911 roku Jacob De Hass, redaktor bostońskiego „Jewish Advocate” i osobisty powiernik Herzla, opublikował pewien artykuł w „Jewish Advocate” wychwalający Russella jako „filosemitę” który nie ma zamiarów nawracania Żydów.

Ale kwestia motywacji Russella niekoniecznie prowadzi do filosemityzmu: odnosi się raczej do proroctw o przywróceniu, jakie zostały dostarczone starożytnemu Izraelowi przez proroków w Biblii (Jeremiasza rozdział 30 werset 18, rozdział 31 wersety 8-10, Amosa rozdział 9 wersety 14 i 15, Rzymian rozdział 22 wersety 25 i 26).

Na przykład Amosa rozdział 9 werset 14 „I uwolnię z niewoli lud mój izraelski – odbudują miasta zburzone i będą w nich mieszkać; zasadzą winnice i pić będą wino; założą ogrody i będą jeść z nich owoce.”

Russell był przekonany, że te wersety zostaną wypełnione, i że Bóg przywróci Żydów do Palestyny. W listopadzie 1892 roku napisał w Strażnicy Syonu: „Obecnie na świecie żyje ponad 10 milionów Żydów, z czego około trzy czwarte przebywa w Rosji, Polsce, państwach bałkańskich i Turcji. Jeśli ten ruch do Palestyny otrzyma taki impuls jakiego komitet Hirscha jest w stanie mu udzielić, osoba obdarzona wyobraźnią może sobie wyobrazić, że ów kraj podwoi lub potroi swą żydowską populację przed końcem naszego stulecia, oraz, że za pięćdziesiąt lat będzie miał większą żydowską populację niż w czasach starożytnych, kiedy ówczesny spis ludności wykazał ich trzy miliony. Jeśli owo przywrócenie zostanie osiągnięte, wszyscy zawołają o Nowe Jeruzalem!”

Wierzył także, że Bóg miał oddzielne przymierze z Żydami a inne z chrześcijanami, co zapisał w Strażnicy z stycznia 1909 roku, na stronie 28: „Im bardziej szczegółowo zastanawiamy się nad Nowym Przymierzem, tym bardziej musimy być przekonaniu o tym fakcie, że ono należy jedynie do Izraela”.

Właśnie na takich uczuciach oparte było popieranie Syjonizmu przez Russella. Choć on sam nie żył na tyle długo by zobaczyć wypełnienie się swych pragnień, jego spuścizna przetrwała.

Zmarł w 1916 roku. W 1925 roku, jego następca Sędzia Joseph F. Rutherford napisał książkę „Pocieszenie dla Żydów”.

Rutherford jest bardziej znany z powodu założenia „Świadków Jehowy”, grupy religijnej która wyłoniła się z Russellowego ruchu Badaczy Biblijnych.

Przed Russellem żadne Anglo-Żydowskie gazety ani prasa jidysz nie zawierały artykułów pisanych przez chrześcijańskiego duchownego. Kiedy zmarł 31 października 1916 roku, w „Roczniku” Herzla zanotowano: „Zgodnie ze świadectwami amerykańskiej prasy żydowskiej z lat 1910-1916, Russell osobiście utrzymywał doskonałe i przyjazne relacje z przywódcami amerykańskich Żydów aż do swoich ostatnich dni.”