Wielu ludzi zdaje sobie sprawę, że Szatan jest obecny wokół nas, choć nie jest widzialny. Czy tak samo Jezus może być pośród nas, ale niewidoczny? Trzeba wierzyć, by to zrozumieć. Jednak nic nie dzieje się przypadkiem. Czy wiedza się pomnaża? Czy wielu ludzi krąży tam i z powrotem? Czy jest to czas coraz większego zepsucia i nieprawości? To tylko niektóre ze znaków czasu, o których pisał prorok Daniel.

W Ewangelii wg św. Jana 14:19 Jezus powiedział: „Jeszcze tylko chwila a świat już mnie więcej nie zobaczy”. A jednak zapowiadał też swój powrót i to taki, który ostatecznie zobaczy każdy. Nie jest to wcale niespójne, gdy rozróżnimy widzenie okiem naturalnym i okiem wiary – okiem zrozumienia. (W tym ostatnim: jak w przypadku pola magnetycznego, które obserwujemy przez oznaki jego działania)

Podobnie, jak można zobaczyć dowody na istnienie czegoś, czego nie można zobaczyć gołym okiem, tak samo solidny uczeń dostrzeże w Piśmie Świętym pewne wskazówki i będzie mógł zobaczyć w otaczającej rzeczywistości znaki obecności Jezusa.

Słowniki i niektóre przekłady Biblii, jak angielski „Emphatic Diaglott”, wskazują, że słowo 'przyjście’ w Nowym Testamencie powinno być tłumaczone z języka greckiego jako 'obecność’.

Robi to wielką różnicę, czy ktoś ma przyjść do Twojego domu, czy już jest obecny po swoim przybyciu. Chrześcijanie głównego nurtu wierzą przeważnie, że Jezus przyjdzie albo wcale nie zastanawiają się nad tą sprawą. Ja wierzę, że On już TU jest – jest obecny po raz drugi na Ziemi.

W tej drugiej obecności plan Jezusa (jako Króla przejmującego władzę) to, w początkowej fazie, obalić Szatana i jego zastępy. Z tego powodu bardziej odpowiednie jest Jego przyjście jako istoty duchowej, w podobnej naturze i postaci do tej, w której włada Ziemią jego przeciwnik i władca-uzurpator, dawny cherubin i wysokiej rangi anioł. Jezus jest jeszcze kimś potężniejszym, jest w Boskiej naturze. Jako człowiek Chrystus nie mógłby tego zrobić, a zresztą człowiekiem stał się na krótki czas, po to, by oddać swoje ludzkie życie na śmierć, aby odkupić człowieka spod przekleństwa.

Można podać wiele biblijnych argumentów, że takiej niewidzialnej obecności Pana możemy się spodziewać i że Jezus Chrystus jest już z nami jako obecny Pan i Król. Jest to bardzo pocieszające i zachęcające jednocześnie.

Istnieją jednak etapy powrotu Jezusa, rozróżnione w biblijnej grece przez słowa:

1. paruzja – παρουσία (parousía) – obecność

2. epifania – ἐπιφάνεια (epipháneia) – objawienie, ukazanie się

lub apokalipsa – ἀποκάλυψις (apokálypsis) – odsłonięcie, zdjęcie zasłony

(to ten sam etap widziany z dwóch punktów widzenia)

3. bazylea – βασιλεία (basileía) – docelowe królowanie już po obaleniu zastałego w czasie paruzji porządku, który ma zostać doszczętnie zniszczony w epifanii lub apokalipsie – w czasie wielkiego ucisku i ostatecznej tzw. bitwie armagedonu

(Te słowa – paruzja, epifania i bazylea – występują w Biblii w swoich szerokich i wąskich znaczeniach)

Pierwsza obecność Mesjasza na ziemi (2000 lat temu) nie była czymś ogólnie znanym. Mało osób o niej wiedziało, a jeszcze mniej uwierzyło prawdziwie w Tego, który przyszedł nas zbawić. Powrót Jezusa miał być podobny; może właśnie w tym, że z początku niejasny i nieuznawany? Powrót Izraela do dawnej ziemi to wielki znak tej obecności Jezusa (proroctwa wiele o tym mówią). Nie jest to na razie Izrael zdrowy i gotowy na przyjęcie swojego Króla, ale według proroctw na obecnym etapie obecności Jezusa Izrael miał być właśnie taki, jaki jest, nieskruszony i oddalony od Boga. Taki miał być zresztą cały świat [„Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?” – Łukasza 18:8].

Wiktor

Więcej w wykładzie „Dzień powrotu Jezusa”:

—

Wykład wygłoszony przez brata Jarosława Ślipka na spotkaniu biblijnym w Bziance (kwiecień 2024 r.): 

Teksty biblijne, w których występuje Michał.

STARY TESTAMENT

Hebr. MijChaEl

• 10 razy: Imiona Żydów wymieniane w genealogiach oraz zwykli uczestnicy wydarzeń historycznych.- 9 razy

4 Mojż. 1 raz, 1 Kron. 7 razy, 2 Kron. 1 raz, Ezdr. 1 raz

• 3 razy: Imię istoty duchowej, co później spróbuję uzasadnić. Wszystkie są w księdze Daniela, który miał częsty i bliski kontakt z aniołem Gabrielem

Dan. 10:13

Lecz książę królestwa Persji sprzeciwiał mi się przez dwadzieścia jeden dni, ale oto Michał, jeden z przedniejszych książąt, przyszedł mi z pomocą; a ja zostałem tam przy królach Persji.

Dan. 10:21

Ale oznajmię ci to, co jest zapisane w piśmie prawdy. I nie ma nikogo, który by mężnie stał przy mnie w tych sprawach, oprócz Michała, waszego księcia.

Dan. 12:1

W tym czasie powstanie Michał, wielki książę, który wstawia się za synami twego ludu. Nastanie czas ucisku, jakiego nie było, odkąd narody zaczęły istnieć aż do tego czasu. W tym czasie twój lud zostanie wybawiony, każdy, kto znajdzie się zapisany w księdze.

NOWY TESTAMENT

Gr. Michael

Juda 9

Lecz archanioł Michał, rozprawiając z diabłem, spierał się o ciało Mojżesza, nie ośmielił się wypowiedzieć przeciwko niemu bluźnierczego oskarżenia, ale powiedział: Niech cię Pan zgromi.

Obj. 12:7

I nastąpiła walka w niebie. Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem. I walczył smok i jego aniołowie;

Pierwszych 10 tekstów ominiemy. Nie będziemy się nimi zajmować, bo nas dzisiaj nie interesują. Jak z pewnością zauważyliście najciekawsze są te 3 z księgi Daniela i 2 z Nowego Testamentu. I na podstawie tych właśnie wersetów spróbuję przedstawić temat biblijnego Michała.

Podzieliłem go, tzn. temat nie Michała, na bloki tematyczne z nadzieją, że łatwiej Wam będzie się orientować w tym co będę mówił.

IMIĘ

Zacznijmy zatem od znaczenia imienia Michał.

Imię to po hebrajsku składa się z trzech części: Mi Kha El, co tłumaczy się jako: „Któż jak Bóg?” „Tak jak Bóg”. Jest to znamienne, bowiem biblijne imiona hebrajskie określają najczęściej również charakterystykę postaci, i na podstawie tego znaczenia wiele można się dowiedzieć o osobach na podstawie ich imienia.

Przynajmniej w przypadku listu Judy, mamy napisane wprost, że chodzi o istotę duchową. Apostoł pisze przecież o tym wprost: archanioł Michał. Również i w pozostałych 4 przypadkach wydaje się, że jest podobnie. Pismo Święte podaje bardzo mało informacji nt świata duchowego, a już imiona istot duchowych pojawiają się wyjątkowo rzadko.

Jest tylko kilka takich przypadków.

1. Oczywiście znamy imię najwyższego Boga, bo sam zechciał je objawić Mojżeszowi: JHWH.

Jahwe lub Jehowa. Dokładna wymowa nie jest dziś znana, choć naukowcy przychylają się bardziej do formy Jahwe.

2. Drugie imię istoty duchowej dotyczy naszego Pana w Jego przedludzkim istnieniu – LOGOS (Słowo).
3. Pojawia się również imię anioła GABRIELA, który był posyłany do Daniela, Zachariasza ojca Jana Chrzciciela, do Marii, aby powiadomić Ją o tym, że zostanie matką Syna Bożego, i najprawdopodobniej do Józefa, że to dziecko nie jest wynikiem cudzołóstwa.
4. Kolejnym jest Michał, któremu poświęcimy dzisiejszy wykład.
5. Piątą istotą jest Lucyfer, który stał się szatanem.
6. I ostatnia z postaci wymieniona jest w Obj. 9:11. Imię jej brzmi po hebrajsku Abaddon, po grecku Apolyon, co po polsku znaczy niszczyciel. Występuje ona w wizji Jana i nie wiem czy ma odniesienie do realnej postaci duchowego świata czy jest fikcyjna, stworzona wyłącznie na potrzeby wizji danej Janowi, bo nie udało mi się niczego znaleźć w naszej literaturze na jej temat.
7. W ramach dopełnienia tego wątku należy również wspomnieć, że apokryficzna księga Tobiasza, którą Kościół Katolicki uznaje za część Biblii, opisuje dokonania niejakiego anioła Rafała (Rafaela). Ale jak wiemy, nie jest to natchniony fragment Słowa Bożego, dlatego nie przyjmujemy tej relacji jako prawdziwej.

Czyli gdyby pominąć imię najwyższego Boga, to pozostają tylko cztery postaci duchowego świata, których imiona podaje Biblia: Logos, Michał, Gabriel i Lucyfer.

Historię upadku, działalności i przyszłość Lucyfera znamy.

O Gabrielu też wiemy proporcjonalnie więcej niż o innych.

O tym, że Logos był naszym Panem zanim stał się człowiekiem nie musze nikogo przekonywać. Pozostaje tajemniczy Michał. Kim On zatem jest?

ARCHANIOŁ

Jak już przed chwilą powiedziałem jest on przez Judę nazwany archaniołem. Spróbujmy zatem zastanowić się teraz kim jest archanioł. Otóż określenie „archanioł” występuje w Biblii tylko dwa razy i znajdujemy je wyłącznie w NT.

Juda 9

Lecz archanioł Michał, rozprawiając z diabłem, spierał się o ciało Mojżesza …

1 Tes. 4:16

Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem archanioła i dźwiękiem trąby Bożej zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi.

W obu tych tekstach słowo archanioł występuje w liczbie pojedynczej, co sugeruje, iż jest tylko jeden archanioł, i nigdzie w Biblii nie znajdujemy żadnej sugestii, żeby mogło być inaczej.

Wskazuje na to też etymologia tego greckiego słowa, które brzmi archaggelos, bowiem przedrostek arch– znaczy „główny” lub „zwierzchni„, co wskazuje, że jest tylko jeden Archanioł – zwierzchnik aniołów.  Potwierdza to też chociażby Leksykon Nowego Testamentu Thayera (Thayer’s Greek-English Lexicon of the New Testament) wyjaśniając, iż „Archanioł” znaczy „naczelnik aniołów”.

Biorąc pod uwagę, że słowo anioł znaczy również posłaniec, wysłannik, to archanioł jest też głównym, najważniejszym posłańcem, przedstawicielem Boga w kontaktach z innymi.

NATURA

Niewiele wiemy o naturze tych istot. Z różnych biblijnych tekstów wynika, że duchy posiadają ciała. Nic jednak nie wiemy o ich kształtach, czy też członkach, z których są złożone. Jedyną rzeczą, jaką wiemy o ich ciałach, jest to, że składają się one z duchowych, niematerialnych substancji, takich jak światło, ogień itp. Ich ciała są chwalebne i bardzo jasne, do tego stopnia, że paraliżują człowieka, który spojrzałby na nie. Paweł tylko przez moment widział chwałę, jaka promieniowała ze zmartwychwstałego ciała Pana i stracił wzrok.

Wiemy, że nie są nieśmiertelne, ponieważ nieśmiertelność jest wyłączną cechą Boskiej natury. Ich śmiertelność jest potwierdzona faktem, że Lucyfer, jeden z nich, umrze. Niemniej jednak duchowe ciała nie ulegają zepsuciu, starzeniu się. Są obdarzone zdolnością niewyobrażalnie szybkiego przemieszczania się. Ich ciała mogą przenikać przez ściany, drzwi itp. Posiadają wielką siłę, co pokazuje chociażby odrzucenie kamienia przy grobie Pana Jezusa. Potrafią się też materializować. Mają indywidualne imiona. Potrafią mówić ludzkim językiem.

RANGI

W piśmie świętym istoty duchowe nazywane są ogólnie aniołami. W księdze Ijoba są również nazwane gwiazdami porannymi, gdzie indziej jeszcze wojskiem lub obozem. Należy również podkreślić, iż w Piśmie Świętym, pisanym przecież pod natchnieniem, aniołowie – zarówno dobrzy jak i źli – są około 200 razy nazwani bogami.

Trochę więcej światła na świat duchowy rzucił w swych pismach Apostoł Paweł, który wymienił:

1. księstwa
2. zwierzchności,
3. moce
4. państwa,
5. trony

Ezechiel podał informację o:

6. cherubinach

a Izajasz o

7. serafinach

Wydaje się to wskazywać na siedem różnic w naturze i randze wśród tych niebiańskich istot.

Jeżeli nawet w tych nazwach nie są objęte różnice w naturze, to z całą pewnością wskazują one na różnice w rangach lub porządku, jaki istnieje między tymi istotami. Prawdopodobnie te różnice są uwidocznione w samym znaczeniu tych wyrażeń, ale nie bardzo wiemy jak te różnice dostrzec. Pewnej sugestii można próbować się dopatrzeć w wypowiedzi Apostoła Pawła z 1Kor. 15: 41, 42. Wprawdzie pisze on o różnicach natur po zmartwychwstaniu, ale odnosi to do ciał duchowych:

Inna jest chwała słońca, a inna chwała księżyca, i inna chwała gwiazd, albowiem gwiazda od gwiazdy różna jest w jasności.

Czyli również świat istot duchowych wydaje się być mocno zróżnicowany.

Ale najwyższym spośród aniołów jest Archanioł. Podkreślmy: jeden archanioł, a nie jeden z wielu.

Był tylko jeden archanioł!

O tym, że zachodzą różnice w rangach pomiędzy istotami duchowymi może również świadczyć opis, który znajdujemy u Daniela.

Dan. 8:16

Usłyszałem też ludzki głos między brzegami Ulaj, który zawołał: Gabrielu, wyjaśnij mu to widzenie.

Gabriel był aniołem, który przekazywał różne poselstwa i wyjaśniał widzenia Danielowi. Skoro znamy go z imienia i wymienia go Biblia to nie mógł być kimś przypadkowym. Z pewnością jest to postać wybitna. Anioł, któremu nasz Bóg i nasz Pan powierzali ważne zadania. Bo misja poprzedzająca karnację naszego Pana, który był i jest przecież oczkiem w głowie naszego Boga, mająca odpowiednio wyjaśnić Marii, że jako dziewica zostanie matką Syna Bożego, i prawdopodobnie przekonać Józefa, że to dziecko nie będzie wynikiem zdrady tylko, że sam Bóg będzie w to zaangażowany, było zadaniem najwyższej wagi. Takiego zadania Bóg nie mógł powierzyć komuś przypadkowemu. Musiał to być ktoś sprawdzony, komu Bóg całkowicie ufał.

I to właśnie tej wybitnej jednostce ktoś  wydaje polecenie.

– Gabrielu, wyjaśnij mu to widzenie.

Był to głos ludzki, głos syna człowieczego, a więc niewątpliwie naszego Pana. Czyli nasz Pan w przedludzkim stanie był zwierzchnikiem Gabriela.

Ale nie możemy zapominać, iż to nasz Pan był głównym posłańcem przekazującym objawienia Starego Testamentu. Był Słowem Boga, był Jego Logosem. Inni aniołowie pomagali Mu w tych czynnościach, jak widzimy to na przykładzie anioła Gabriela, który udzielił Danielowi wielu objawień. Inni aniołowie najwyraźniej pomagali Mu głównie wtedy, gdy bardziej naglące sprawy wymagały Jego uwagi gdzie indziej, co można zauważyć w przypadku zajęcia się przez Niego królem Persji, by umożliwić Gabrielowi skontaktowanie się z Danielem.

To aniołowie towarzyszyli Panu podczas wizyty u Abrahama a dwóch z nich udało się potem do Lota.

To aniołowie zwiastowali radość wielką pasterzom podczas narodzenia Pańskiego itd.

Zakres powierzanych im zadań jest z pewnością bardzo szeroki.

Prawdopodobnie również i każdy z nas ma oddelegowanego anioła, którego zadaniem jest troska o nas. Brat Johnson tak o tym pisze:

TP39’14,15   Usługiwanie aniołów.

Chociaż nie możemy być za pewni w naszym tłumaczeniu niniejszego przedmiotu, to jednak rozumiemy, że każdy z ludu Bożego, w proporcji jak kto jest prawdziwym dzieckiem Bożym, ma ducha usługującego, osobę, anioła, który ma nadzór nad jego sprawami. Ten anioł daje swoje sprawozdanie Panu, czy to miesięcznie, czy tygodniowo czy co godzinę, tego nie wiemy. Jeżeli Bóg widzi, że to jest mądrym, właściwym postępowaniem, to mamy zupełną ufność w Jego Mądrość. Cokolwiek Bóg zarządził, jest zupełnie zadawalającym dla nas w tej sprawie i jesteśmy pewni, że to jest zupełnie właściwe i całkiem zgodne z charakterem Boskim.

…

Pan specjalnie interesuje się duchowym Izraelem. Ci aniołowie więc mają piecze o nas, kierują naszymi sprawami i są narzędziami, czyli przewodami Boskimi, przez które On komunikuje nam swoją wolę, tj. komunikację w znaczeniu opatrzności nad nami, powodując tę opatrzność lub tamtą opatrzność, a nie przez mowę. Nie chcemy dać myśli, że aniołowie szepczą nam w uszy.

…

Naszym wyrozumieniem jest, że święci aniołowie nie czynią nic podobnego. Lud Pański obecnego wieku ma szukać swoich instrukcji w Jego słowie.

MICHAŁ = ARCHANIOŁ

Przejdźmy do kolejnej bardzo ważnej wskazówki. Znajdujemy ją w pismach Apostoła Pawła. Otóż w

1 Tes. 4:16 pisze On tak:

Gdyż sam Pan z okrzykiem, z głosem archanioła i dźwiękiem trąby Bożej zstąpi z nieba, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi.

Paweł, opisując zmartwychwstanie Kościoła po wtórym przyjściu naszego Pana, mówi, iż przyjdzie On z głosem archanielskim. Nie głosem ludzkim, lecz potężnym „głosem archanielskim” (gr. en fone archangelou). A przecież głosem archanielskim może wołać tylko archanioł!

Kiedy był na ziemi, nasz Pan potężnym głosem zawołał przed grobem Łazarza (Jan 11:43):

– Łazarzu! Wyjdź na zewnątrz.

Tym donośnym, nakazującym, ale ludzkim głosem wzbudził go, dzięki Boskiej mocy, z grobu.

I tak podobnie, już nie na ludzkie, ale na duchowe, potężne, archanielskie symboliczne wezwanie mieli powstać najpierw spłodzeni z Ducha Świętego, a potem cały świat. Bo tylko Jezus został upoważniony do wzbudzania umarłych. Jego głos w czasie wtórego przyjścia wstrząsa symbolicznymi niebiosami i ziemią i budzi umarłych. Stąd wydaje się, że ten tekst bardzo wyraźnie potwierdza identyczność Archanioła i Jezusa.

Jak już mówiliśmy archanioł oznacza też główny posłaniec, najważniejszy zwiastun jakiejś nowiny, jakiegoś poselstwa, w tym przypadku poselstwa od najwyższego Boga. Opisane przez Apostoła Pawła wydarzenia dotyczą tego samego czasu, o którym czytamy w

Obj. 11:15-18.

I zatrąbił siódmy anioł, i odezwały się donośne głosy w niebie, mówiące:

– Królestwa świata stały się królestwami naszego Pana i Jego Chrystusa i będzie królować na wieki wieków.

A dwudziestu czterech starców, którzy siedzą przed Bogiem na swoich tronach, upadło na twarze i oddało Bogu pokłon mówiąc:

– Dziękujemy Tobie, Panie, Boże wszechmogący, który jesteś i który byłeś, i który masz przyjść, że wziąłeś potężną moc i objąłeś Królestwo.

I rozgniewały się narody, i nadszedł Twój gniew (czas ucisku) i czas osądzenia umarłych (świat w restytucji), i oddania zapłaty twoim sługom prorokom (SG) i świętym (MS) oraz tym, którzy się boją Twego imienia (WG i MG), małym (MG) i wielkim (WG), i zniszczenia tych, którzy niszczą ziemię (klasa wtórej śmierci z okresu paruzji i epifanii, ci którzy umrą w 100 latach w czasie Restytucji, kozły z Małego Okresu).

Trąba reprezentuje poselstwo, a trąbienie oznacza ogłaszanie poselstwa. Siódma trąba zaczęła trąbić w 1874 roku, a przestanie trąbić wtedy, gdy na koniec tysiąclecia zostanie przywrócona doskonałość człowiekowi i ziemi. Jest to poselstwo uwolnienia od śmierci, od grzechu i rozpaczy. Czas odebrania uzurpatorskiej władzy nad ziemią szatanowi i jego sługom. Wspaniałe dzieło, którego dokonać ma nasz Pan wraz z Kościołem.

DANIEL 12:1

Ale co ciekawe, Daniel stwierdził, że tego dzieła dokona Michał.

Dan. 12:1

W tym czasie powstanie Michał, wielki książę, który wstawia się za synami twego ludu. Nastanie czas ucisku, jakiego nie było, odkąd narody poczęły istnieć aż do tego czasu. W tym czasie twój lud zostanie wybawiony, każdy, kto znajdzie się zapisany w księdze.

To właśnie Jezus przed Swym tysiącletnim panowaniem ujął tysiącletnią władzę i sprowadza na narody czas ucisku. Czyli wnioskujemy stąd, że Chrystus przed staniem się Jezusem, jako duchowa istota był archaniołem Michałem.

DANIEL 10:13

Przejdźmy teraz do kolejnego wątku, który odnajdziemy w księdze Daniela. Jest to fragment z opisu widzenia, które miał Daniel, i które pomógł mu wyjaśnić Gabriel. I tenże Gabriel wyjaśnia Danielowi dlaczego przybył z opóźnieniem.

Dan.10:13

Lecz książę królestwa Persji sprzeciwiał mi się przez 21 dni, ale oto Michał, jeden z przedniejszych książąt, przyszedł mi z pomocą, a ja zostałem tam przy królach Persji.

Otóż Gabriel napotkał przeszkody, z którymi nie mógł sobie poradzić, dlatego z pomocą przybył mu Michał. Ale przeczytaliśmy przed chwilą, że Michał był jednym z przedniejszych książąt. Takie sformułowanie burzy nasze dotychczasowe ustalenia, że Michał był jedynym archaniołem, a więc najważniejszym, z aniołów. Nie mógł więc być jednym z iluś tam przedniejszych, bo to sugerowałoby, że takich jak On było więcej. Spróbujmy to wyjaśnić. Sięgnijmy w tym celu po tekst hebrajski. W tekście hebrajskim mamy tu użyte słowa:

hebr. Echad – jeden, raz, każdy, ktoś, raz na zawsze, jeden za drugim, po jednym, pierwszy

hebr. Ssar – książę, władca, przywódca, hetman, kapitan, przedni, przewodzący, lider, wasal, zarządca, dostojnik, przedni (poddany królowi), generał, dowódca (wojskowy), przełożony, dostojnik;

głowa, nadzorca (innych urzędników);

głowa, książę (o stanowisku religijnym);

starsi (o reprezentantach ludu);

Pan panów (o Bogu);

hebr. Rszon – pierwszy, przedni, przedniejszy itd.

Biorąc pod uwagę znaczenia tych słów, cały ten zwrot: jeden z przedniejszych, można przetłumaczyć również jako pierwszy z przedniejszych książąt, pierwszy (najważniejszy) z przełożonych.

I takie tłumaczenie pasuje do tego, co dotychczas dowiedzieliśmy się na temat biblijnego Michała. Potwierdza bowiem, że był On pierwszym, najważniejszym spośród wszystkich ważnych.

Pierwszym z głównych (duchowych) książąt.

Skoro już jesteśmy przy tym wersecie, to Brat Johnson podaje, iż końcowa część tego zdania też jest źle przetłumaczona. Sugeruje ona bowiem, że to Gabriel został z królami Persji, a nie Michał. A przecież Gabriel stał przed Danielem gdy to mówił. Brat Johnson, przywołując tłumaczenie Ginsberga, podaje, iż końcówka tego wersetu powinna brzmieć:

zostawiłem go (Michała) tam z królem Perskim.

I teraz współgra to z resztą tekstu.

Przypomnę zatem cały ten wiersz we właściwym brzmieniu:

Lecz książę królestwa Persji sprzeciwiał mi się przez 21 dni, ale oto Michał, pierwszy z przedniejszych książąt, przyszedł mi z pomocą, a ja zostawiłem go tam z królem Persji.

DANIEL 10:21

Podobną bardzo pozytywną opinię o Michale znajdziemy w wierszu 21 tego samego rozdziału.

Dan. 10:21

Ale oznajmię ci to, co jest zapisane w piśmie prawdy. I nie ma nikogo, który by mężnie stał przy mnie w tych sprawach, oprócz Michała, waszego księcia.

JUDA 9

A teraz fragment, o którym będę miał najmniej do powiedzenia. O tym wydarzeniu nie jest w Biblii chyba nigdzie indziej nic napisane. W naszej literaturze także nie znalazłem żadnych materiałów na ten temat. Ani pisma żydowskie, ani Talmud również nie tego wątku. Musiała to być zatem albo historia ustnie przekazywana aż do tamtych czasów, albo to wyłącznie wpływ natchnienia. Jestem jednak przekonany, że gdyby ta historia była całkiem obca ówczesnym Żydom, to pewnie próbowali by tę sprawę wyjaśnić.

Juda 9

Lecz archanioł Michał, rozprawiając z diabłem, spierał się o ciało Mojżesza, nie ośmielił się wypowiedzieć przeciwko niemu bluźnierczego oskarżenia, ale powiedział: Niech cię Pan zgromi.

Jedyne co znalazłem to analizy opisanej w tym wersecie postawy Michała.

Pomimo, iż mamy wyrobione bardzo złe zdanie na temat szatana, znamy jego nikczemność, złą wolę, morderczą naturę, to naśladując postawę archanioła Michała nie powinniśmy rzucać na niego oszczerstw. Nie powinniśmy też wchodzić z nim w żadne interakcje wyrażając nasze potępienie względem niego. Pomimo, iż jest on naszym wrogiem, to jednak jest on przede wszystkim wrogiem Boga. A Bóg jest w stanie zająć się nim o wiele lepiej i skuteczniej niż my. Czytamy bowiem u Judy, że nawet nasz Pan jako Michał, chociaż pierwotnie był zwierzchnikiem Lucyfera, zostawił tę sprawę Ojcu: „Niech cię Pan zgromi” (Juda 9).

Powinniśmy taką postawę przyjmować wobec wszystkich, nie tylko wobec szatana.

Nie jesteśmy kompetentni, by osądzać, by ferować wyroki. Nie znamy zakamarków serc. Dlatego powinniśmy cierpliwie czekać, aż we właściwym czasie Pan objawi prawdę w tym zakresie i wyda swój sprawiedliwy wyrok w słusznym czasie.

98’88   Kaleb całkowicie poszedł za Panem

Dlatego kiedykolwiek słyszymy, że ci, którzy zapewniają o nowości życia i dużych osiągnięciach łaski, mówią źle o braciach, musimy pamiętać na słowa Pana, że złorzeczący nie będą mieli udziału w Królestwie Bożym; musimy pamiętać, iż napisane jest o naszym Panu, że „gdy Mu złorzeczono, nie odzłorzeczył” (1 Piotra 2:23); mamy pamiętać, że mówienie źle zostało zaklasyfikowane przez Apostoła do uczynków ciała i diabła, a przykładem dla nas jest postępowanie archanioła Michała stawiane przed nami jako świetlany przykład poprawności, gdyż nie wniósł urągającego oskarżenia przeciwko szatanowi, lecz jedynie powiedział: „Niech cię Pan zgromi” (Juda 9). Mamy także pamiętać o wyraźnej deklaracji Apostoła, że złe mówienie o innych jest częścią nieczystości cielesnej, z której my jako lud Boży musimy się oczyszczać, jeśli chcemy podobać się Jemu przez Jezusa Chrystusa, naszego Pana, i że złorzeczący „królestwa Bożego nie odziedziczą” (1 Kor. 6:10).

OBJAWIENIE 12:7

Przejdźmy teraz do ostatniego, ale chyba zarazem do najbardziej zaskakującego fragmentu.

Obj. 12:7

I nastąpiła walka w niebie. Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem. I walczył smok i jego aniołowie ale nie zwyciężyli i nie było już dla nich miejsca w niebie. I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie.

Wydaje się, ze jest to sztandarowy tekst, który powinien pokazywać, że nasz Pan walczy jako Michał i zwycięża. Tak też powszechnie interpretują ten tekst wszyscy chrześcijanie. Nawet Świadkowie Jehowy.

JW.org

W Biblii nadmieniono, że ‛Michał i jego aniołowie toczyli bitwę ze smokiem i jego aniołami’ (Objawienie 12:7). Jak widać, Michał jest Wodzem armii wiernych aniołów. W takiej roli Księga Objawienia ukazuje też Jezusa (Objawienie 19:14-16). Poza tym o „Panu Jezusie” i „jego potężnych aniołach” wyraźnie wspomniał apostoł Paweł (2 Tesaloniczan 1:7). Tak więc Biblia mówi o Michale i „jego aniołach” oraz o Jezusie i ‛jego aniołach’ (Mateusza 13:41; 16:27; 24:31; 1 Piotra 3:22). Ponieważ z Księgi tej nie wynika, jakoby w niebie istniały dwie armie wiernych aniołów — jedna pod wodzą Michała, a druga pod wodzą Jezusa — nasuwa się logiczny wniosek, że Michał to przebywający w niebie Jezus Chrystus.

A co na to Biblia?

Ten fragment Objawienia opisuje cały wiek Ewangelii i odstępstwo, jakie miało mieć miejsce. Już w czasach Apostołów pojawiały się pierwsze sygnały, iż pośród ludu Bożego rozwija się antychryst, człowiek grzechu, który ostatecznie rozwinie się w papiestwo. Przytoczę za chwilę ten fragment, z krótkimi komentarzami. Ale zanim to zrobię musze podać trzy uwagi.

1. Gdy Apostoł Paweł opisywał odstępstwo, to wyraźnie powiedział, iż ten człowiek grzechu zasiądzie jako Bóg, że będzie podawał się za przedstawiciela Boga.

2 Tes. 2:3-9

Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi. Ten dzień bowiem nie nadejdzie, dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia;

Wtóre przyjście Pana nie nastąpi wcześniej aż wypełnią się wśród ludu Bożego znaki, o których Apostoł uprzedza. Wśród chrześcijaństwa musi przyjść najpierw odstępstwo od zasad Boskich a na czele tego odstępstwa pojawi się symboliczny człowiek grzechu, którego Apostoł Jan nazywa antychrystem. Samo greckie słowo antychryst może oznaczać nie tylko „przeciwko Chrystusowi” ale również „zamiast Chrystusa”, „w miejsce Chrystusa”. To, że chodzi o tą drugą możliwość upewniają następne słowa Apostoła. Pisze On bowiem:

Który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co się nazywa Bogiem lub co jest przedmiotem czci, tak że zasiądzie w świątyni Boga jako Bóg, podając się za Boga.

Rozsiądzie się nie w kościele jako budynku, ale pośród ludu Bożego doprowadzając ich do duchowego upadku. Będzie uzurpował sobie cześć należną wyłącznie Bogu, będzie uważał się za wyższego niż inni i zasiądzie jako władca na tronie, uzurpując sobie pełnię władzy nie tylko nad wiernymi ale również nad władzą świecką.

Czy nie pamiętacie, że jeszcze będąc u was, mówiłem o tym?

A teraz wiecie, co przeszkadza, tak że się objawi w swoim czasie.

Tym co przeszkadzało w rozwinięciu się antychrysta był pogański Rzym.

Tajemnica nieprawości bowiem już działa.

Już za czasów Apostoła te złe tendencje do wywyższania się nad innych, do zastępowania prawdy fałszem, rozwijały się. Wprawdzie Apostołowie mocno je potępiali, ale mieli świadomość, że tego zła nie da się zatrzymać. Że po ich śmierci czysty, niewinny Kościół zostanie zastąpiony fałszywym kościołem, który poprzez duchowy nierząd z władzą świecką będzie sprawował okrutną władzę nad ludźmi, powołując się przy tym na rzekome upoważnienie od Pana.

Tylko że ten, który teraz przeszkadza, cesarstwo rzymskie będzie przeszkadzał, aż zostanie usunięty z drogi. Chrześcijaństwo przestanie być religią prześladowaną, a stanie się religią panującą, co zapoczątkował cesarz Konstantyn na początku IV wieku.

Wówczas pojawi się ów niegodziwiec papiestwo, które będzie sobie rościło prawo do reprezentowania Boga na ziemi, którego Pan zabije duchem swoich ust i zniszczy blaskiem swego przyjścia. Władza papieży będzie trwała aż do czasu wtórego przyjścia naszego Pana.

Niegodziwiec przyjdzie za sprawą szatana, z całą mocą, wśród znaków i fałszywych cudów;

Cała ta machina nieprawości to sprawka szatana. To on miał legitymizować tę papieską władzę poprzez różnego rodzaje cudy i znaki, które miał przekonywać ludzi, głównie przez strach.

Czyli podsumowując: pierwsza sugestia jest taka, że miał nastać czas, w którym to co Boskie miało z inspiracji szatana zostać zastąpione fałszywą imitacją, nie mającą niczego wspólnego z Bogiem. Choć miało się powoływać na Boga, a także zawłaszczać nazwy pochodzące ze Słowa Bożego, to była to tylko marna podróba.

2. Drugą uwagą będzie przypomnienie co oznacza imię Michał, i że nie jest ono przypisane wyłącznie do Pana Jezusa. Michał, jak być może pamiętamy, oznacza tak jak Bóg, któż jak Bóg. I chociaż dotychczas omawiając cztery przypadki występowania imienia Michał, zauważyliśmy, że odnosiło się ono do naszego Pana, to jak chociażby w tych początkowych, nie odczytanych 10 przypadkach nosili je różni ludzie. Nie jest to zatem wyłączny atrybut Pana.

3. Księga Objawienia opisuje wizje, a nie rzeczywistość. O ile w poprzednich przypadkach były to, wydaje się, opisy rzeczywistych wydarzeń, o tyle tutaj tak nie jest.

I tak przygotowani możemy przejść do krótkiej analizy Obj. 12

Obj. 12:

I ukazał się wielki cud na niebie w sferze religijnej, w sferze ducha pojawił się wczesny Kościół chrześcijański przedstawiony przez kobietę: Kobieta ubrana w słońce i księżyc pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd. Zarówno Ewangelia jak i pisma Starego Testamentu oraz nauki 12 Apostołów były jej drogowskazem, jej radością.

A była brzemienna choć z początku była czysta i niewinna to za sprawą inspiracji szatana pojawiło się odstępstwo; ambitni wodzowie zaczęli przywłaszczać sobie władzę i zmieniać czyste boskie zasady i krzyczała w bólach porodowych i w mękach rodzenia ona nie chciała tego dziecka, bo ono zostało poczęte z nieprawości. To odstępstwo bardzo męczyło i przerażało prawdziwie wiernych

I ukazał się inny cud na niebie cesarstwo, które wydawało się niepokonane i wieczne nagle zaczęło tracić siły: Oto wielki rudy smok mający siedem głów i dziesięć rogów, a na jego głowach siedem koron Rzym przekształcał się w 7 różnych form rządów, poczynając od republiki, poprzez cesarstwo, rządy barbarzyńców, aż po papiestwo i współczesne Włochy, które sprawowały władzę nad narodami posługującymi się 10 grupami językowymi.

A jego ogon wlókł trzecią część gwiazd nieba i zrzucił je na ziemię Rzym skorumpował ogromną rzeszę nauczycieli i przywódców chrześcijaństwa, tak, ze porzucili czyste Boskie nauki i zasady na rzecz ziemskich, niesprawiedliwych uregulowań. Weszli we współpracę z symbolicznym smokiem, czyli władzą cywilną i połączoną z nią władzą religijną. I stanął smok przed kobietą, która właśnie miała urodzić, aby gdy tylko urodzi, pożreć jej dziecko. Władza świecka wiedziała, że połączenie z władzą religijną może wzmocnić ich panowanie. Tzw. rząd dusz, szczególnie podsycany strachem, jest bardzo silną motywacją do posłuszeństwa.

I urodziła syna – mężczyznę papiestwo, który będzie rządził wszystkimi narodami laską żelazną. I porwane zostało jej dziecko do Boga i do jego tronu; I rzeczywiście nastał sprzyjający czas, by tę religijna władzę ukształtować i wyposażyć w uprawnienia. Pojawił się kler, który przejmował również świeckie uprawnienia i coraz bardziej rósł w siłę, tak, że po pewnym czasie byli w stanie podporządkować sobie również władze cywilne. Mając takie możliwości sprawowali władzę brutalnie i bez litości. Każdy opór lub odrębne zdanie karane było śmiercią.

A kobieta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. I dlatego bardzo nieliczni wierni Bogu musieli uciekać na symboliczną pustynię. Tą pustynią był stan izolacji od symbolicznego Babilonu, czyli rzymskiego kościoła rządzonego przez papieży. Ale Pan nie pozostawił ich bez prawdy. I ten stan trwał 1260 lat.

I nastąpiła walka w niebie. Niebo w symbolice biblijnej przedstawia sferę religijnej władzy Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem Fałszywy Michał, papiestwo i jego stronnicy, ten który przedstawiał się jako namiestnik Boga, który był jak Bóg, podjęli walkę o prymat z władzą cywilną. W historii nazywa się to między innymi sporem o inwestyturę, czyli o prawo mianowania biskupów, choć tak naprawdę był to spór o to, kto ma rządzić światem chrześcijańskim. I walczył smok i jego aniołowie władza cywilna nie chciał dobrowolnie oddać przywództwa, w dalszym ciągu chcieli sprawować prymat nad papieżami, ale przegrali;

Ale nie zwyciężyli i nie było już dla nich miejsca w niebie czyli utracili wpływ na władzę religijną, czyli na papieży i ich urzędników.

I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie. władza świecka, która była częścią niesprawiedliwego szatańskiego porządku została podporządkowana władzy religijnej.

Widzimy zatem, że w tym przypadku Michał nie przedstawia naszego Pana. Wierzenia innych chrześcijańskich grup i kościołów są przynajmniej w tym zakresie fałszywe.

Jeszcze jedna uwaga.

Pismo Święte często daje dawne nazwy osobom, chociaż już więcej nie są tymi, czym byli. Tak właśnie jest w tym przypadku. Jezus jest w naszym podstawowym tekście z Dan. 12:1 nazwany Michałem, pomimo, iż wykonuje tam czynności po 2, 000 latach, od czasu gdy już przestał być Michałem.

Podobnie jak szatan jest nazwany Lucyferem (Izaj. 14:12 – 14) przeszło 3, 000 lat po przestaniu być Lucyferem.

Podsumowanie

Imię Michał pojawia się w Piśmie Świętym 15 razy, z czego w 10 przypadkach odnosi się do konkretnych  Żydów wymienionych z imienia, 4 razy odnosi się do istoty duchowej i 1 raz dotyczy wizji.

W 4 przypadkach, czyli 3 razy w proroctwie Daniela i 1 raz w liście Judy dotyczy naszego Pana, a w Objawieniu dotyczy papiestwa.

Nasz Pan jako Michał, był archaniołem, najwyższą duchową istotą, której podporządkowane były inne duchowe istoty, oczywiście za wyjątkiem samego Boga.

Archanioł był tylko jeden.

Naszemu Panu, jako wywyższonemu Synowi Ojca należy się część i chwała. Taka cześć nie należy się natomiast aniołom. Jednak chrześcijaństwo poszło inną drogą.

Synody w Laodycei (361 r.) i w Rzymie (492 r. i 745 r.) zezwoliły, by otoczyć kultem Michała, Gabriela i Rafała.

Kościół katolicki ma nawet specjalne modlitwy do nich, a szczególnie do Michała.

Nawet przed wielu laty, gdy byłem jeszcze dzieckiem, mieszkaliśmy z Rodzicami na terenie parafii w Św. Michała. Tam byłem jako dziecko ochrzczony, tam byłem u tzw. pierwszej komunii i tam przez pewien czas śpiewałem w chórze kościelnym.

Ale to było dawno. Dzisiaj jestem szczęśliwym człowiekiem, bowiem Pan dał mi wgląd w Prawdę na swój temat i Jego wspaniałego planu, który konsekwentnie realizuje wraz z naszym Panem Jezusem.

Jestem przekonany, że wszyscy ich za to wielbimy i okazujemy należną wdzięczność.

Mam nadzieję, że nasze dzisiejsze rozważanie dołożyły choć mały kamyczek do naszej struktury wiary budowanej na pełnym zaufaniu do naszego Boga i Jego Słowa.

Niech Bóg nas wszystkich błogosławi!

Fot. strona „Ścieżki we mgle” na Facebooku

Jak mamy rozumieć Księgę Objawienia (Apokalipsy) 1:7, która mówi, że wszelkie oko ujrzy Go w Jego drugim przyjściu?

W Objawieniu 1:7 czytamy: „Oto idzie z obłokami [utrapieniami w wielkim ucisku, por. Mateusza 24:21], i ujrzy Go wszelkie oko, i ci, którzy Go przebili.” Jeśli „obłoki” z tego wersetu będziemy traktować literalnie, to on nie będzie miał sensu… a gdy wyrażenie „wszelkie oko” zinterpretujemy jako stosujące się do fizycznego wzroku, to będzie ono sprzeczne z 1 Listem do Tymoteusza 6:16 i Ewangelią Jana 14:19:

„Jeszcze trochę, a świat już Mnie nie zobaczy. Wy jednak będziecie Mnie widzieć” (Jana 14:19)

„On mieszka w światłości niedostępnej, którego żaden z ludzi nie widział ani zobaczyć nie może” (1 do Tymoteusza 6:16)

Rozumie się samo przez się, że cześć dla Słowa Bożego powinna powstrzymać nas przed interpretowaniem Pisma Świętego w sposób sprzeczny z innymi wyraźnymi oświadczeniami Biblii.

Jak możemy interpretować ten oraz inne podobne wersety i zachować zgodność Biblii? Odpowiadamy, że 1 do Tymoteusza 6:16 i Jana 14:19 oczywiście są literalne i odnoszą się do literalnego wzroku, natomiast oczy z Objawienia 1:7 muszą być symboliczne i odnoszą się do naszego duchowego wzroku – naszych oczu zrozumienia. Dlatego ten werset najwidoczniej znaczy, że naszemu Panu w Jego drugiej obecności towarzyszą obłoki ucisku i że oczy zrozumienia wszystkich ludzi, włączając nawet Żydów, ostatecznie zostaną otwarte na właściwe poznanie Go. To w tym znaczeniu widzenia Apostoł Paweł mówi: „Jezusa widzimy” (Hebrajczyków 2:9). Oczywiście, Apostoł nie miał na myśli, że on i ci, którzy z nim byli, widzieli Jezusa fizycznym wzrokiem, ponieważ On był wówczas w niebie, lecz raczej jego i naszymi oczami zrozumienia, umysłowym wzrokiem.

Taka interpretacja jest uzasadniona nie tylko przez jej sensowność i zgodność z zastosowaniem jej w innych wersetach biblijnych, lecz także przez symboliczny charakter Księgi Objawienia. Nasz Pan udzielił Objawienia Janowi w znakach lub symbolach. Dlatego jest właściwe, by obłoki, oko i widzenie z Objawienia 1:7 traktować symbolicznie. Wzmianka uczyniona w tym wersecie wobec Żydów, którzy Go przebili, jako widzących Go, rozstrzyga sprawę; ponieważ Jezus powiedział im we środę przed Swym ukrzyżowaniem, dwa dni wcześniej, zanim Żydzi ostatni raz widzieli Go fizycznym wzrokiem, że więcej nie będą Go widzieć, aż w Jego drugim adwencie, kiedy przywitają Go okrzykiem: „Błogosławiony, który idzie w imieniu Pańskim” (Mateusza 23:39). Ten werset dowodzi, że nie ma tu mowy o fizycznym wzroku, ponieważ Żydzi ujrzeli Pana na krzyżu fizycznymi oczami dwa dni potem, gdy wypowiedział te słowa.

Zatem chodzi tutaj o duchowy wzrok i werset ten wskazuje, że ci, którzy przebili Pana, ujrzą Go podczas Jego drugiej obecności, nie fizycznym wzrokiem, lecz umysłowymi oczami zrozumienia.

Więcej na ten temat:

(A także w wersji tekstowej tego wykładu.)

Ponadto wiemy o tym, ponieważ Jezus dwa dni wcześniej, w dniu Swego triumfalnego wjazdu do Jerozolimy oraz cztery dni przed Swoją śmiercią, ogłosił umysłowe zaślepienie, które przyszło na Żydów z powodu ich grzechów (Łukasza 19:42,44); a Apostoł Paweł zapewnia nas, że taka ich ślepota musi trwać, dopóki nie zostanie zebrana zupełna liczba wybranych z pogan (List do Rzymian 11:7-10, 25-33). Wtedy, w czasie drugiej obecności Pana ich zaślepienie będzie stopniowo usuwane i oni ujrzą (dojdą do zrozumienia) Jezusa jako swego Mesjasza i Wyzwoliciela. Fragment z Ewangelii wgMateusza 26:64 jest bardzo podobny do Objawienia 1:7 pod względem znaczenia i metody interpretacji. Wersety przedstawione powyżej są zgodne z wyraźnymi stwierdzeniami z 1 do Tytemousza 6:16 oraz Jana 14:19 i dlatego razem dowodzą, że powrót naszego Pana jest niewidzialny dla fizycznego wzroku ludzi, chociaż ostatecznie będzie dostrzeżony przez ich duchowe postrzeganie, oczami zrozumienia.

_____
Źródło: „Sztandar Biblijny” nr 225, s. 79

kevron2001 / Getty Images

Rozumiemy, że Kościół miał zmartwychwstać w Boskich, duchowych ciałach, spokojnie, w sposób nie zwracający uwagi i niewidzialny przez istoty ludzkie, które nie są w stanie widzieć istot duchowych (Jana 1:18; 1 Jana 4:12). Lecz jeśli chodzi o ogół świata, w jaki sposób nastąpi ich wzbudzenie w ziemskim Królestwie? Oni będą wzbudzeni jako istoty ludzkie i będą widoczni dla wszystkich. Czy ich zmartwychwstanie nie spowoduje wielkiego zamieszania i w rzeczywistości obawy? Czy pojawienie się milionów ludzkich istot potrzebujących żywności, ubrań i schronienia, nie spowoduje wielkiego głodu i braku dla wszystkich i nie przerwie wszystkich spraw na świecie? Odpowiadamy: „Nie!” Chociaż Słowo naszego Ojca nie daje nam jasnej i bezpośredniej informacji na ten temat, jednak my, którzy doszliśmy do pewnej wiedzy co do Jego mądrości i mocy oraz Jego uporządkowanych metod realizacji Swych wielkich zamierzeń, możemy bezpiecznie ufać Bogu we wszystkim.

Czas ucisku rozpoczął się z wybuchem I Wojny Światowej (Dan. 12:1; Mat. 24:21); on wyznaczył czas zamknięcia wszelkich sposobności stania się członkami wybranego Kościoła, ponieważ pełna liczba Oblubienicy została zżęta i nie było już miejsca dla nikogo więcej (Obj. 7:3). Wówczas drzwi zostały zamknięte (Mat. 25:10). Od tamtego czasu – od początku XX wieku – społeczeństwo coraz bardziej pogrąża się w stan chaosu. Duchowa ciemność wyszła na światło dzienne z samolubstwem, powodującym ogólne niezadowolenie. To doprowadziło do odrzucenia Świętego Słowa i powszechnego niezadowolenia na całym świecie. Światło Boskiej Prawdy wstrząsnęło podstawami sekciarstwa, które tak długo błędnie przedstawiało Boskie Słowo, czego naturalnym rezultatem było objawienie niewłaściwego postępowania wielu chrześcijańskich przywódców. Kiedy sekciarstwo zaczęło upadać, ono podważyło wiarę w Biblię. Wynikiem tego stanu była próba zjednoczenia się sprzymierzonych protestantów oraz wysiłki nawiązania stosunków z katolikami, by panować nad chrześcijańskim światem według ich zasad moralności i formalizmu. Oni mieli swój dzień, lecz w końcu wyzwolone z łańcuchów przesądów masy, zbuntowały się przeciw dominacji klas oraz duchowieństwa i obaliły ich. Potem następowały różne próby ustanowienia światowego pokoju, pomyślności i powszechnego dobra według różnych teorii – nacjonalizmu, socjalizmu, nihilizmu, komunizmu i ostatecznie anarchizmu. Każda okazywała się niepraktyczna – żadna z nich nie zdołała poprawić warunków na świecie. Razem wzięte, okazywały się gorsze, niż najbardziej zdegradowane z despotycznych, ziemskich rządów, ponieważ były one oparte na samolubstwie, choć rzekomo miały być zbudowane na sprawiedliwości i miłości; przywódcy samolubnie i w pysze wywyższali siebie samych, kierując agresywne słowa pod adresem innych, którzy czynili to samo w poprzednim układzie społecznym.

Świat staje się zniechęcony swymi własnymi bezowocnymi wysiłkami w ustanowieniu i zachowaniu pokoju i powodzenia w sprawowaniu władzy. Przybliża się czas, w którym Boskie Królestwo rozpocznie przebudowę społeczeństwa na zasadach sprawiedliwości i miłości. Duchowe Królestwo Chrystusa i Kościoła bez ostentacji działa w kierunku zniszczenia złego imperium szatana. Potem będą wzbudzeni Starożytni Godni jako doskonali ludzie, ponieważ w minionych wiekach przeszli swą próbę zadowalająco w Boskiej ocenie (Żyd. 11:39). „Ci wszyscy”, to jedynie nieliczni – Abraham, Izaak, Jakub i Mojżesz, których pojawienie się wśród ponownie zgromadzonych Żydów w Palestynie nie będzie zupełnym zaskoczeniem, ponieważ wielu oczekuje na łaskę Boga dla Izraela. Ich pojawienie się, nie mniej niż ich wybitne zdolności i mądrość, będą stanowić wielki kontrast w stosunku do niedoskonałych ludzi wokół nich i od razu zapewnią im poważanie i posłuszeństwo Żydów w Izraelu. Ci, którzy mają wiarę w Pismo Święte i wierzą w zmartwychwstanie, będą w stanie rozpoznać w tych przywódcach przedstawicieli Boskiego rządu. W krótkim czasie cały świat uzna ich jako władców Palestyny.

Po niedługim czasie, bez wątpienia pojawią się wieści o dobrobycie w Palestynie pod panowaniem tych nowych gubernatorów. Uwaga świata zostanie skierowana na ich prawa oraz metody przynoszące wspaniałe rezultaty, tak długo i tak bezowocnie poszukiwane przez wieki. Wreszcie, świat w ogólności, przez usilne prośby będzie zabiegał o ten sam rząd i prawa, mówiąc językiem proroka: „Pójdźcie, wstąpmy na górę [Królestwo] Pańską, to jest do domu Boga Jakubowego, a będzie nas nauczał dróg swoich i będziemy chodzili ścieżkami jego” (Mich. 4:2). Tym sposobem Godni, jako ziemscy reprezentanci niebiańskiego Królestwa Boga, obejmą panowanie w ziemskiej części Królestwa i wtedy rozpocznie się dzieło Restytucji – kształtowanie „nowej ziemi”, nowego społecznego porządku pod „nowym niebem” [niebiańskim, duchowym Królestwem, uwielbionym Kościołem]; „nowej ziemi [ziemskiego Królestwa dla ludzkości w Wieku Tysiąclecia], … w której sprawiedliwość mieszka” (Izaj. 66:22; 2 Piotra 3:13).

Obecnie posuńmy się o sto lub dalej lat w głąb Wieku Tysiąclecia i popatrzmy. Wówczas błogosławieństwa pokoju i mądrego rządu zostaną wprowadzone przez Godnych. Święci starożytności i Młodociani ze współczesnych czasów, doskonali władcy, w sercach których nie ma miejsca na samolubstwo, będą dokonywać zdumiewających rzeczy w przekształcaniu ludzkiego społeczeństwa (Joela 2:28); ludzie uradują się będąc częścią nowego światowego porządku, który wówczas będzie działać; nie będzie bogatych próżniaków i bezrobotnych ubogich, sprawcy kłopotów i niezadowolenia zostaną ograniczeni; większość ludzi zmieni cel swych dążeń, oni będą postępować „drogą świętą” w kierunku ludzkiej doskonałości (Izaj. 35:8,9).

Miłość, Mądrość, Sprawiedliwość i Moc będą panować w ziemskiej części Królestwa Bożego. Edukacja i nauka stanie się powszechna w nowym porządku rzeczy. Wówczas okaże się mądrość, wspomagając rozwój charakteru, jako rządząca zasada w sercu i umyśle każdego. Przez wprowadzenie korzystnych zmian klimatycznych, mądrość tych doskonałych władców spowoduje wielki wzrost ziemskich plonów, jak również poprawę jakości żywności. Nastąpi wspaniała modernizacja maszyn, a jej wyniki będą korzystne dla każdego. Technologia wykraczająca poza najśmielsze marzenia człowieka będzie pojawiać się jako codzienne wydarzenie. Ludzkość będzie wówczas przechodzić Restytucję, będąc przygotowywana do pracy związanej z przyszłymi populacjami, które zamieszkają na innych planetach naszego układu słonecznego, dzięki twórczym wysiłkom Jezusa i Kościoła w „wiekach przyszłych.” Zdrowie będzie ulegało stopniowej poprawie, w miarę jak ludzie będą posłuszni prawom Królestwa. Nikt nie umrze, z wyjątkiem rozmyślnie upartych, którzy będą się sprzeciwiać wszystkim dobroczynnym zarządzeniom zapewnionym dla ich dobra wówczas i w wiecznej przyszłości. Ci, którzy wtedy umrą, nie będą mieć żadnej nadziei na przyszłą próbę – ponieważ wszyscy wówczas żyjący będą na drugiej próbie, zapewnionej dla wszystkich przez okupową ofiarę naszego Pana, a upadek będzie dla nich oznaczał wtórą śmierć – „wieczne zatracenie od oblicza Pańskiego i od chwały mocy Jego” (2 Tes. 1:9; Żyd. 10:26).

Wiedza o Bogu będzie w Królestwie powszechna; znajomość Pana napełni całą ziemię i nikt nie powie swemu bliźniemu: „poznajcie Pana; bo Mnie oni wszyscy poznają, od najmniejszego z nich aż do największego z nich, mówi PAN” (Jer. 31:34). Ludzie poznają Pana, ponieważ błogosławieństwa Restytucji, z których będą korzystać, są wynikiem okupowej ofiary naszego Pana, która była „okupem za wszystkich – o czym ma być świadczone we właściwym czasie”. Pismo Święte uczy, że cały świat musi być obudzony ze śmierci i doprowadzony do znajomości Prawdy oraz sposobności osiągnięcia pełnej restytucji – do utraconej doskonałości – o czym wielu ludzi będzie mówić, kiedy i jak to się stanie. Te rozmowy będą tematem każdego dnia. Kiedy ludzie będą oczekiwać na to wielkie wzbudzenie z grobów, prawdopodobnie będzie powszechnie wiadomo, iż jest to cud od Boga (Jana 11:40-44).

Można bez trudu wnioskować, że ludzie którzy w tym życiu czynili wiele dobra, którzy do pewnego stopnia przejawiali i rozwijali cierpliwość i dobroczynność, powstaną najpierw. Dopiero gdy natura i wynalazki obficie zapewnią potrzeby i wygody życia, dopiero gdy serca ludzi znacznie rozwiną się w uprzejmości i współczuciu, wówczas będą przypomniane i wzbudzone podlejsze charaktery świata. Można się spodziewać, że wśród nich znajdą się tacy jak Neron, Dioklecjan, Herod, Torquemada, Hitler i tysiące mniej znanych, którzy zostali zapamiętani jako okrutni i diabelscy. Oni wstaną „na pohańbienie i na wzgardę wieczną”, jak wyraża to prorok (Dan. 12:2). Wówczas ludzkie społeczeństwo będzie o wiele bliżej ludzkiej doskonałości niż teraz, a mając większe zdolności, będzie w stanie czytać umysły, same myśli tych nędznych, zdemoralizowanych ludzi. Złe skłonności ich życia w samolubnym zadowoleniu, będą wtedy zauważone. Ci, którzy stronili od czystości, szlachetności, dobra, będą nienawidzić samych siebie.

Lecz chociaż oni będą lekceważyć wszystkich, to wszyscy rozpoznają, że korzyść z wielkiej okupowej ofiary Chrystusa należy nawet do nich, ponieważ Jezus Chrystus, przez łaskę Bożą, skosztował śmierci za każdego człowieka. Jednak mimo pogardy dla ich nędznych charakterów, wszyscy będą gotowi i spragnieni, by udzielić im pomocy w uzyskaniu wiedzy o Bogu i Chrystusie oraz ukierunkowaniu ich wiary i nadziei. Ci, którzy wcześniej weszli na „świętą drogę”, będą się radować z każdego przejawu ich postępu w kierunku Boga i sprawiedliwości oraz restytucji i życia wiecznego. Zatem każdy z nich, kto przez pełne poświęcenie odda się całkowicie Panu, odpowiednio do tego otrzyma wsparcie ze strony wiernych. Lecz tych, którzy po dostrzeżeniu pełnego kontrastu pomiędzy sprawiedliwością i grzechem wybiorą drogi zła, dosięgnie gniew Boży i pogarda ze strony wszystkich, którzy miłują sprawiedliwość, oni „pomstę odniosą, wieczne zatracenie” – wtórą śmierć (2 Tes. 1:9; Obj. 2:11).

Tak więc nastąpi „wyjście” „wszystkich, którzy są w grobach.” I jest napisane, że ci, „którzy usłyszą [skierują wówczas uwagę lub będą posłuszni głosowi Syna Człowieczego] żyć będą” (Jana 5:25). Ich wzbudzenie nie będzie życiem w pełnym tego słowa znaczeniu – nie będzie doskonałością. Gdy „wyjdą”, ich stan będzie przypominał obecny stan ludzkości – stan umierania, dopóki nie uczynią reformy w kierunku sprawiedliwości. Gdy uczynią postęp, ich sytuacja właściwie będzie nazwana stanem żywym; ponieważ zasługa wielkiej ofiary naszego Pana będzie wtedy w pełni działać wobec wszystkich i ponieważ powszechne skłonności ich otaczające będą wówczas kierowane na osiągnięcie życia, zamiast obecnych, prowadzących do śmierci. Wtedy wszyscy, którzy w tych sprzyjających okolicznościach nie będą się sprzeciwiać, lecz będą słuchać i okazywać posłuszeństwo Panu, coraz bardziej będą się przybliżać do pierwotnego stanu człowieka, „bardzo dobrego”, do ziemskiego obrazu swego duchowego Stwórcy i ostatecznie zostaną uznani za godnych wiecznego życia.

____________
Źródło: „Sztandar Biblijny” nr 225, s. 71-73.

„(18) Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga; uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem; (19) W którym poszedł i głosił też duchom będącym w więzieniu; (20) Niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego raz oczekiwała Boża cierpliwość, kiedy budowano arkę, w której niewiele, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.” (UBG)

Archiwalne nagranie wykładu, marzec 2019:

Trzy powody takiego tematu:
1) We wtorek wieczorem obchodziliśmy Pamiątkę śmierci naszego Pana. Patrząc dalej na przeżycia naszego Pana, w środę mieliśmy rocznicę cierpień i śmierci naszego Pana. Cały czwartek byłby to czas, gdy nasz Pan był w grobie (w 33 roku n.e. był to sabat, 15 nisan) i w piątek – dzień zmartwychwstania. Zastanowimy się więc nad tym, co się działo w tych dniach
2) Temat jest bardzo tajemniczy i nie rozumiany ogólnie w chrześcijaństwie
3) Mieliśmy ostatnio wykład publiczny w Bydgoszczy – Czym jest piekło według Biblii.
Tak jak zbór w Woli Krzysztoporskiej też wstawiamy nagrania z wykładów na youtube’a.
I pojawiło się pod tym nagraniem ciekawe pytanie – cytuję –

Skoro nie ma życia po śmierci, ani świadomości, to jak wytłumaczyć 1 Piotra 3:18-20?
Skąd apostoł Piotr miał taką naukę, co Jezus ROBIŁ w czasie między swoją śmiercią i zmartwychwstaniem? Skoro głosił to i ktoś musiał słuchać i reagować, prawda?

Odpowiedzieliśmy krótko na to pytanie, ale pomyślałem, że będzie to dobry temat do rozwinięcia w formie wykładu. Są różne poglądy na to, co się działo z Jezusem w czasie między śmiercią a zmartwychwstaniem:
– niektórzy myślą, że od razu poszedł z dobrym łotrem do raju (znana dyskusja o przecinek)
– inni myśli, że był w jakiejś części piekła lub czyśćca i że może zabrał stamtąd niektóre dusze
– są i tacy którzy jeszcze inaczej rozumieją „więzienie duchów”, do którego miałby pójść nasz Pan i głosić, a nawet tacy, którzy uważają, że jako istota w Boskiej naturze był w wielu miejscach na raz – i w piekle, i w raju.

O niczym takim Biblia jednak nie mówi. Zacznijmy od pewnych podstaw:

1. Śmierć Jezusa nie była fikcją i nie była opuszczeniem duszy przez ciało. Bardzo wyraźnie opisuje to Ks. Izajasza 53:10-12. Mamy tu proroczą zapowiedź ofiarniczej śmierci Mesjasza:

„Lecz spodobało się PANU zetrzeć go i zgnębić. A po złożeniu swojej duszy na ofiarę za grzech, ujrzy swoje potomstwo, przedłuży swoje dni i to, co się podoba PANU, przez jego rękę szczęśliwie się spełni. (11) Z udręki swojej duszy ujrzy owoc i nasyci się. Mój sprawiedliwy sługa swoim poznaniem usprawiedliwi wielu, bo sam poniesie ich nieprawości. (12) Dlatego dam mu dział wśród wielkich, aby dzielił się zdobyczami z mocarzami, ponieważ wylał swoją duszę na śmierć. Został zaliczony do przestępców, sam poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.” (UBG)

Jezus rzeczywiście dał swoją duszę jako ofiarę okupu. Duszę czyli swoje życie i swoją istotę. Tak jak czytamy w 1 Mojżeszowej 2:7 o tym, że człowiek stał się duszą. To właśnie Jezus umarł, a nie tylko Jego ciało i jest to bardzo ważna myśl. Możemy przeczytać jeszcze Mateusza 20:28:

„Jako i Syn człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służył, i aby dał duszę swą na okup za wielu.” (BG)

2. Śmierć istoty oznacza ustanie życia. Wydaje się, że to sprawa oczywista, ale nie jest taka dla wielu i z tego powodu wielu chrześcijan pyta: co robił Jezus po śmierci? W Biblii taki problem nie istnieje, bo śmierć jest przeciwieństwem życia. W znanym fragmencie z Kaznodziei Salomona 9:10 napisano, że „nie ma żadnej czynności ani rozumienia, ani poznania, ani mądrości w Szeolu, do którego idziesz. [czyli w grobie lub piekle zależnie od przyjętych tłumaczeń]” W 1 Samuela 2:6 mamy wyraźne zestawienie i kontrast:

„To Pan daje śmierć i życie, wtrąca do Szeolu i zeń wyprowadza.” (BT)

Śmierć to przeciwieństwo życia. W Szeolu czyli stanie, w którym są umarli, nie ma tego, co jest cechą życia – świadomości, odczuwania, działania i mówienia. Prorok Daniel i Pan Jezus porównują ten stan do „snu”. Gdy Łazarz umarł, Jezus poszedł i „obudził go ze snu”. Pisarz Dziejów Apostolskich notuje, że „Szczepan zasnął”. Nasz Pan mówi sam o sobie w Objawieniu 1:18-20 i są to bardzo ciekawe słowa:

„Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Hadesu” — był krótki czas, kiedy Jezus był prawdziwie umarły. Nie robił wtedy nic, z nikim nie rozmawiał i nie dokonywał żadnych dzieł. Tak samo jest z wszystkimi ludźmi, kiedy umierają.

3. W czasie od śmierci na krzyżu do zmartwychwstania Jezus był więc w biblijnym piekle. Tylko że to piekło, a konkretnie: szeol czyli stan śmierci, nie ma nic wspólnego z piekłem wiecznym mąk, którego nauczano w pogańskich religiach i skąd wizje te przeniosły się do chrześcijaństwa. W Dziejach 2:27,31 apostoł Piotr stosuje do naszego Pana słowa z Ps. 16:10.

„Nie zostawisz bowiem mojej duszy w piekle i nie dasz swojemu Świętemu doznać zniszczenia. [i werset 31:] Przepowiadał to i mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że jego dusza nie pozostanie w piekle, a jego ciało nie dozna zniszczenia. Tego to Jezusa wzbudził Bóg”

Trzeciego dnia Jezus został wzbudzony przez Ojca ze snu śmierci. Zgadza się to zupełnie z typami biblijnymi. Tak jak baranek zabity został 14 nisan, tak Jezus został zabity 14 nisan. I tak jak Żydzi 16 nisan przynosili w ofierze pierwszy snop swego żniwa, tak Jezus został wzbudzony z umarłych jako pierwszy z tych, którzy zasnęli. 1 Koryntian 15:20 –

„Ale teraz Chrystus jest wzbudzony z martwych i stał się pierwociną tych, którzy zasnęli;”

Jesteśmy teraz gotowi, by zastanowić się nad naszym głównym fragmentem.

1 P 3:18 „Gdyż i Chrystus raz za grzechy cierpiał, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby nas przyprowadzić do Boga;”

Jezus nie umarł za swoje własne grzechy. On zapłacił na krzyżu za grzech Adama, a w nim za grzech całego świata. Poniósł na krzyż nasze grzechy, żebyśmy mogli zbliżyć się do Boga.

uśmiercony w ciele, lecz ożywiony Duchem; –

Zostało tutaj podkreślone, że Jezus umarł jako człowiek, że jego ludzkie życie zostało raz na zawsze ofiarowane. Nasz Pan mówił o tym za życia w ciele. W Jana 6:51 czytamy: „Chlebem, który ja dam, jest moje ciało za życie świata.”

Trzeciego dnia Jezus został jednak „ożywiony Duchem”. Powstał do życia jako istota duchowa, w Boskiej naturze. Czytamy w Biblii, że „Bóg jest duchem” czyli istotą duchową. I w takim właśnie stanie Jezus został przywrócony do życia, jako istota duchowa.

1. 19 – ”W którym poszedł i głosił też duchom będącym w więzieniu;”

O co chodzi z duchami, które są w więzieniu? Przede wszystkim nie ma tutaj w ogóle
mowy o ludziach – „żywych” lub tym bardziej „zmarłych”. Wspomnieliśmy już wyżej,
że słowo „duch” występuje w Biblii między innymi w znaczeniu istot duchowych.
Czytamy np. w Hebrajczyków 1:7 – „[Bóg] czyni swoich aniołów duchami”
A w Efezjan 2:2, powiedziane jest o szatanie, także istocie duchowej:

„W których niegdyś chodziliście według modły tego świata, naśladując władcę, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach opornych.”

Spójrzmy na werset (20) 1 Piotra, rozdział 3, który mówi więcej o uwięzionych duchach z poprzedniego wersetu  – Niegdyś nieposłusznym, gdy za dni Noego raz oczekiwała Boża cierpliwość, kiedy budowano arkę, w której niewiele, to jest osiem dusz, zostało uratowanych przez wodę.

Wygląda na to, że apostoł Piotr odnosi nas do konkretnych wydarzeń, które miały miejsce przed potopem. Apostoł Juda w swoim liście, wersety 6 i 7 także wspomina o upadku pewnych aniołów w grzech. Według  Judy 6,7 Bóg –

„Także aniołów, którzy nie zachowali swego pierwotnego stanu, lecz opuścili własne mieszkanie, zatrzymał w wiecznych pętach w ciemnościach na sąd wielkiego dnia. Tak samo Sodoma i Gomora oraz okoliczne miasta, które w podobny sposób jak i one oddały się nierządowi i podążały za cudzym ciałem(…)”

Wynika z tego, że za dni Noego jacyś aniołowie nie zachowali swego pierwotnego stanu, opuścili swoje mieszkanie (niebiański stan) i za to zostali ukarani uwięzieniem na sąd wielkiego dnia. Czy czytamy o czymś takim w Księdze Rodzaju? Myślę, że tak.
W 1 Mojżeszowej 6:1-4 zapisano: „A kiedy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi, rodziły im się córki. Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne, brali je sobie za żony, wszystkie, jakie im się tylko podobały. Wtedy Bóg rzekł: «Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną: niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat». 4 A w owych czasach byli na ziemi giganci; a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach.”

Zwrot „synowie Boga” w Biblii wiele razy odnosi się do aniołów. Znajdujemy to choćby w Księdze Ijoba 2:1, gdzie synowie Boży przychodzą przed oblicze Boże. W Ijoba 38:7 mowa jest o tym, że „synowie Boży”, aniołowie, cieszyli się na widok stwarzanego świata.

Dla niektórych jest to trochę dziwna myśl o tym, że aniołowie wchodzi w związki z kobietami. Według Biblii w niebie nikt nie zawiera małżeństw ani nie utrzymuje kontaktów seksualnych. Z drugiej jednak strony mamy aniołowie przybierali czasami ludzkie ciała, a nawet jedli i pili z ludźmi. Na przykład aniołowie, którzy odwiedzili Abrahama i Lota (Rodzaju 18:1-8, Rodzaju 19:1-3). Skoro oni mogli to czynić, to wydaje się, że inni w takiej ziemskiej, podobnej do ludzkiej postaci, mogli żenić się i współżyć z kobietami.

Mamy napisane, że dzieci, które rodziły się z tych związków były gigantami lub nefilimami, sławnymi mocarzami. Jeśli przyjrzymy się różnym mitologiom to w każdej z nich znajdziemy opisy takich mocarzy i pół-bogów. Według Biblii upadli aniołowie „skazili” ziemię, a to co można nazwać ich „planem ratunkowym” dla rasy ludzkiej pogłębiło tylko skalę zła do tego stopnia, że Bóg zniszczył w potopie cały ówczesny porządek i ocalił tylko Noego z rodziną.

Jak dowiadujemy się z Listu Judy upadli aniołowie lub demony zostali zachowani w „więzieniu” na „sąd wielkiego dnia”. Tym więzieniem wcale nie jest „czyściec”, o którym w Biblii nie ma ani słowa. Nie jest nim też „piekło” średniowiecza. Jak czytaliśmy już o szatanie tak samo inni „upadli aniołowie” są demonami lub „mocami na powietrzu”. Apostoł Paweł pisze o tym w Liście do Efezjan 6:12, gdzie stwierdza:

„bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich.” (BW)

Rzeczywiście, upadłe „duchy” zostały ograniczone. Po potopie utraciły swoje możliwości materializacji i posiadania ziemskich potomków. Są „ducha zwodzącymi”, wpływają na umysły ludzi. Jezus wypędzał demony z wielu osób. Posługują się więc opętaniem jako jedną z form działania. Nie wchodzimy w tej chwili w sfery, które nie są dla nas dobrze znane. Nie będziemy też zbytnio rozszerzać tematu sądu dnia wielkiego. Wiemy, że w sądzie tym jako sędziowie uczestniczyć mają członkowie Kościoła (1 Kor. 6:3). Wiemy, że demony wierzyły w Boga, ale drżały na myśl o tym sądzie. Wierzymy, że ten sąd aniołów jest częścią „sądu żywych” w Epifanii (2 Tym. 4:1). Wiele wskazuje na to, że obecnie ciągle trwa. List do Efezjan 1:10 daje nadzieję, że część upadłych aniołów może pokutować i wrócić do społeczności z Bogiem. Efez. 1:10 – „aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi”

Na czym polegało głoszenie Jezusa upadłym aniołom?

Nic w Biblii nie wskazuje, że po zmartwychwstaniu nasz Pan wygłaszał kazania upadłym aniołom, że były dla nich organizowane jakieś specjalne spotkania. Wydaje się, że Jezus głosił przede wszystkim przez swój przykład cierpienia, ofiarniczej śmierci i zmartwychwstania. Byłoby to zgodne z zasadą, że „czyny mówią głośniej niż słowa”.

Boski plan zbawienia był przez wieki stopniowo odkrywaną tajemnicą. Zarówno ludzie, jak i aniołowie – tak dobrzy, jak upadli – nie byli pewni co do dalszego rozwoju Boskiego planu. Czytamy o tym w 1 Piotra 1:10-12 –

„Nad tym zbawieniem wszczęli poszukiwania i badania prorocy – ci, którzy przepowiadali przeznaczoną dla was łaskę. Badali oni, kiedy i na jaką chwilę wskazywał Duch Chrystusa, który w nich był i przepowiadał cierpienia [przeznaczone] dla Chrystusa i mające potem nastąpić uwielbienie. Im też zostało objawione, że nie im samym, ale raczej wam miały służyć sprawy obwieszczone wam przez tych, którzy wam głosi Ewangelię mocą zesłanego z nieba Ducha Świętego. Wejrzeć w te sprawy pragną aniołowie.”

Apostołowie pisali, że stali się „widowiskiem dla ludzi i aniołów” (1 Kor. 4:9) i w podobny sposób Jezus stał się widowiskiem dla upadłych aniołów. On pokazał im przez to, co się z nim stało, że posłuszeństwo Bogu jest najlepszą drogą, że śmierć można pokonać i że istnieje nadzieja dla grzeszników. Nie wiadomo jaki wpływ na poszczególne istoty miało to „głoszenie”. Może niektórzy stali się jeszcze bardziej źli. Może inni zaczęli skruchę i pragnienie by zbliżyć się do Boga? Niektóre rzeczy pozostaną dla nas tajemnicą, dopóki Bóg nam ich nie objawi.

To, co najważniejsze, to fakt, że kazanie nie musiało odbywać się słowami. Pamiętamy słowa Boga, który powiedział do Kaina, „Krew brata twego głośno woła ku mnie z ziemi!”. W przenośny sposób „niebiosa opowiadają chwałę Boga”, „dzień dla dnia głosi opowieść, a noc nocy przekazuje wiadomość.” (Psalm 19) W wypadku naszego Pana, Jego ofiarna śmierć i Jego zmartwychwstanie mocą Bożą trzeciego dnia, były wielką lekcją i kazaniem dla tych, którzy nie mieli do tej pory żadnego światła co do zbawienia.

Na pewno można powiedzieć znacznie więcej. W „Kazaniach Brata Russella”, s. 192 znajduje się wykład pt. Kazanie duchom w więzieniu, który porusza wiele szczegółów, które dziś zostały pominięte. Myślę, że mamy piękną ewangelię dla świata, którą możemy głosić. Chrześcijanie wokół nas często nie mają żadnej pewności. Czytają Biblię, ale wciąż mają w myślach pogląd o wiecznych mękach i boją się co będzie dalej, zwłaszcza z tymi, którzy dziś nie uwierzyli lub nie byli dość wierni by znaleźć się w niebie.

Jak dobrze, że możemy im ogłosić, że wieczne męki nie istnieją i Bóg nigdy nie miał takiej myśli. Mamy prawdziwą dobrą nowinę o tym, że Bóg jest miłością. O tym, że Bóg tak umiłował świat, że Jezus stał się światłością dla każdego człowieka i skosztował śmierci za każdego. Wszyscy ci, którzy nie usłyszeli ewangelii w tym życiu, będą mieli taką okazję, po obudzeniu umarłych. Pod rządami Jezusa Chrystusa, w Królestwie Bożym na ziemi.

Kilka lat temu pewien brat w prawdzie opowiedział naszemu byłemu pastorowi o swym własnym doświadczeniu z nimi. Choć to dziwne, ale był w prawdzie, utrzymując kontakty z duchami. Wyjaśniał im Boski plan wieków i powiedział, co się stanie z upadłymi aniołami. Przez kilka dni przejawiali zainteresowanie i często przychodzili go słuchać. Po jakimś czasie zaczęli spierać się z sobą, a w końcu wzajemnie obrzucać wyzwiskami. Brat ten tak rozwinął zdolność duchowego słuchu, że ich słyszał. Z uczuciem odrazy chciał się ich pozbyć. Nie tylko, że nie chcieli odejść, ale doprowadzili go do stanu, którego nie mógł znieść.

W końcu, w obliczu beznadziejności sytuacji napisał, pytając jakiej metody użyć, by się ich pozbyć. Poradzono mu, by udał się do Pana w modlitwie, wyznał że źle postąpił i prosi Pana o przebaczenie, i wtedy w imieniu Pana rozkazał im odejść. Później doniósł, że zastosował się do tej rady i po żmudnej pracy ostatecznie pozbył się tych niechcianych gości.

Teraz, w czasie wielkiego ucisku, możemy spodziewać się, że moce zła wzmogą swe wysiłki, by zwieść i usidlić tylu, ilu się da, szczególnie z ludu Bożego. Stwierdzamy, że tak właśnie jest. Nadal pracują stosując metodę sugestii, rozrywki i wrażeń, a potem prowadzą do obsesji i opętania. Przemawiają przez grzech, błąd, samolubstwo i światowość lub przez nakłanianie ludu Bożego do niewłaściwego stosowania i używania dobrych cech, takich jak miłość, pokora, skromność, gorliwość, posłuszeństwo, wiedza itp. oraz zanieczyszczania tych zalet pychą, zazdrością, ostentacją, bezbożną ambicją, sekciarstwem, zadowalaniem samego siebie itp. Lud Boży stale potrzebuje szczególnego Ślubu, w którym obiecujemy Bogu czuwać w celu odrzucenia wszystkiego, co jest związane ze spirytyzmem i okultyzmem. Nie pozwólmy naszemu przeciwnikowi i jego zastępom zniewolić nas. Dajmy mu odpór, mocni w wierze (1 Piotra 5:8,9).

(Więcej na ten temat w broszurze Spirytyzm jest demonizmem).

Źródło: Sztandar Biblijny, nr 63, s. 38

Pastor pewnego kościoła podaje demaskującą historię, która bardzo wyraźnie ilustruje żałosny stan, do jakiego współczesne „mówienie językami” doprowadziło dwóch wyznawców. Dotyczy ona doświadczeń dwóch młodych kobiet, które przez około dwa lata były członkami zielonoświątkowego (językowego) kościoła w Waszyngtonie, a obecnie podlegają jego duszpasterstwu. Podziwiał on ich uczciwość, szczerość i gorące pragnienie służenia Bogu w sposób zadowalający Go, lecz dostrzegał w nich „ducha, który wydawał się być innym od Ducha Świętego”. Mówi, że „sprawiały one wrażenie, jak gdyby doznawały zmiennych uczuć, raz na szczycie, po chwili znów w dolinie, pełne wątpliwości i obaw co do prawdziwości swych przeżyć i napełnienia Duchem Świętym”.

Po długotrwałej współpracy z nimi w rozmowach i modlitwie pastor i jego żona doszli do wniosku, że są one opętane przez demony. Pastor podaje, iż w końcu dziewczyny zrozumiały, że Ruch Językowy jest złem oraz „że wpływ, któremu usiłowały się poddać, by mówić językami, wcale nie był wpływem Ducha Świętego, lecz mocą diabła, bojąc się jednak bluźnić przeciwko Duchowi Świętemu, ostatecznie nie złożyły w tej sprawie żadnego konkretnego oświadczenia”.

Pastor dodaje: „Pragniemy w tym miejscu oświadczyć, iż właśnie to jest powodem, dla którego wielu z tych, którzy dostają się do Ruchu Językowego i poznaje, że nie jest on niczym dobrym, obawia mu się przeciwstawić, i po prostu go opuszcza. Dziewczyny te próbowały stanowczo mu się przeciwstawić, ale za każdym razem wyglądało tak, jakby rozpętało się nad nimi całe piekło [prawdopodobnie ma na myśli złe duchy]. Z jednej z nich, podczas gdy nikogo innego nie było w pokoju, ściągano w czasie snu kołdrę, a wkrótce potem zaczęły się jej pokazywać jakieś kształty poruszające się po pokoju. Takich przeżyć doznawała oczywiście po tym, gdy próbowała zdemaskować Ruch Językowy, usiłując zdecydowanie mu się przeciwstawić”.

Dręczone wieloma okropnymi przeżyciami dziewczyny myślały, że oszaleją. Demony stopniowo opanowywały i uzurpowały sobie całkowitą kontrolę ich życia. Obydwie czuły w sobie uporczywie prześladującą je moc skłaniającą do odebrania sobie życia. Dobrze się trzymały, ale zdawały sobie sprawę, że dłużej nie wytrzymają obecnego stanu.

Podaje on dalej, że razem ze swoją żoną wzięli jedną z dziewczyn do siebie i próbowali jej pomóc przez post i modlitwę. Pewnego dnia, gdy dziewczyna pozostawała pod taka mocą, położyli na niej ręce i w modlitwie, w imieniu Jezusa rozkazali złemu duchowi wyjść, na co głos ze środka zawołał: „Nie wyjdę”. Na pytanie „Kim jesteś, że śmiesz sprzeciwiać się imieniu Jezusa, mówiąc: nie wyjdę”? głos wykrzyknął: „Jestem Lucyferem, a wy nie macie mocy mnie wyrzucić”.

Ciężka była walka, ale ci, którzy całkowicie ufają Jezusowi i mocy Jego imienia, postępując w zgodzie z Jego wolą nigdy nie doznają klęski (1 Jana 5:4, 5; 1Kor. 15:57). Pod wpływem mocy szczerej modlitwy i dużej dozy wiary, w zgodzie z obietnicą Boga (Jak. 4:7; 1Piotra 5:8, 9; Jan 14:12 – 14; 16:23, 24), wyrzuconych zostało wielu demonów. Gdy w pewnej chwili powiedzieli: „Nie wyjdziemy”, w imieniu Jezusa rozkazano im przyznać się kim są. Odpowiedzieli: „Jesteśmy legionem”. Gdy wyszedł ostatni z nich, młoda kobieta wstała jakby ze snu i zaczęła chwalić Boga za uwolnienie.

Pastor i jego żona udali się następnie do domu drugiej młodej kobiety. Gdy weszli do mieszkania, przez jednego z demonów zamieszkujących w dziewczynie został wydany przerażający krzyk, a ona sama została jakby na oślep rzucona na tapczan. Po szczerej modlitwie z wiarą demonom ponownie w imieniu Jezusa rozkazano opuścić dziewczynę*. Znowu odmówiły. Na pytanie: „Kim jesteście”?” podali różne odpowiedzi. Jeden wykrzyknął: „Jestem Antychrystem”.

Sąsiad, zaalarmowany nieziemskimi krzykami, wezwał policję. Zobaczywszy stan dziewczyny, inspektor zagroził, że zabierze ją do domu wariatów. Gdy zapytał ją: „Kim jesteś”, głos odpowiedział: „Jestem diabłem”. Inspektor cofnął się. Z sąsiedniego pokoju zadzwonił następnie do swego dowództwa, mówiąc: „Jest tu coś, czego nie rozumiem; natychmiast przyjeżdżajcie”.

Zanim dokończono przygotowania do jej zabrania, została ona całkowicie uwolniona i policjanci stwierdzili, że jest normalna, „przy dobrem baczeniu” (Łuk. 8:35) „już bez diabelskiego wyrazu twarzy”. Jak stwierdzono, obydwie młode kobiety, w ten sposób uwolnione spod mocy przeciwnika, przyznają, że „wiedziały, co się dzieje, lecz nie miały siły o tym mówić lub coś robić”.

———–

* W innym z poprzednim świadectw proponowana jest inna metoda zachowania się w tego rodzaju sytuacjach. Zapraszamy do lektury doświadczenia pewnego kolportera.

_______
Zobacz inne świadectwa.

– Jakub mocuje się z aniołem –
drzeworyt Gustave’a Dore’a

Słowo anioł, w hebrajskim i greckim, oznacza wysłannika. Aniołem Bożym może być więc ktokolwiek lub cokolwiek wysłanego przez Boga z wiadomością. Pismo Święte mówi też o aniołach jako istotach duchowych. Mogą to być święci aniołowie, którzy wiernie wypełniają wolę Bożą od tysięcy lat, ale mogą to być również aniołowie, którzy wypadli z łaski Bożej. W przeciwieństwie do czasów dawnych, Boscy święci aniołowie nie objawiają się dzisiaj nikomu. Jeśli ktoś twierdzi, że słyszy głosy lub że widzi aniołów, jest to powód do niepokoju.

Żyjemy w czasach końca, a List Judy, werset 6, stwierdza, że jest to czas osądzenia upadłych aniołów. To dlatego obserwujemy na ziemi wielki rozwój okultyzmu i spirytyzmu. Chrześcijanie szczególnie powinni się mieć na baczności, żeby uchronić się przed tym podstępnymi wrogami, ponieważ jesteśmy specjalnymi celami szatana i upadłych aniołów – demonów. „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu!” (1 Piotra 5:8-9). Moc, która pozwala być silnym i przeciwstawić się tym złym wpływom, to Słowo Boże. „Wiara tedy jest ze słuchania, a słuchanie przez słowo Boże.” (Rzymian 10:17) Chrześcijanin powinien dowiedzieć się, jak i dlaczego demony tak bardzo zaangażowały się w losy ludzkości; dowiedzieć się czym jest spirytyzm i jak można ochronić siebie i swoich bliskich przed wpływami zła.

POLECANE MATERIAŁY:

Spirityzm jest demonizmem
BROSZURKA

Natury: ludzka i duchowa – odrębne i różne
„BOSKI PLAN WIEKÓW”*, WYKŁAD X

NAGRANIE WYKŁADU:
(prezentacja z wykładu w lepszej jakości dostępna jest tutaj: „Co mówi Biblia o próbach kontaktu z umarłymi?”)

* Książkę pt. „Boski plan wieków” można zamówić bezpłatnie na stronie www.boskiplan.pl

Ilustracja biblijna Gustave’a Doré’a

Wielu chrześcijan odrzuciło myśl, że szatan jest osobą. Zamiast tego wierzą oni, że jest on tylko personifikacją istniejącej w człowieku zasady zła.

Tak pogląd zrodził się jako alternatywa dla przedstawiania szatana w komiczny sposób, np. z rogami i ogonem. Niektórzy sądzą, że taki obraz opiera się na Biblii i odrzucają Pismo Święte w dalszym badaniu tego tematu. Jednak co Biblia tak naprawdę mówi nam o szatanie?

Księga Zachariasza 3:1-2 – „Potem [Pan] ukazał mi arcykapłana Jozuego, który stał przed aniołem Pańskim, a po jego prawicy stał szatan, oskarżając go. <Anioł> Pański tak przemówił do szatana: Niech Pan cię zgromi, szatanie, niech cię zgromi Pan, który wybrał Jeruzalem. Czyż nie jest on niby głownia wyciągnięta z pożogi?”

Anioł Pański, walczący z szatanem i wzywający Boga, aby go zgromił, gdy szatan przeciwstawiał się arcykapłanowi, daje wyraźne wrażenie, że szatan jest osobą.

***

Ewangelia wg św. Mateusza 12:24-26 – „Lecz faryzeusze, słysząc to, mówili: On tylko mocą Belzebuba, władcy złych duchów, wyrzuca złe duchy. Jezus, znając ich myśli, rzekł do nich: Każde królestwo od wewnątrz skłócone pustoszeje. I nie ostoi się żadne miasto ani dom, wewnętrznie skłócone. Jeśli szatan wyrzuca szatana, to sam z sobą jest skłócony, jakże się więc ostoi jego królestwo?”

Poprzez stwierdzenie, że szatan może zmienić swoje metody działania, by utrzymać swoje panowanie, Jezus przekonująco popiera tutaj pogląd, że szatan to raczej myśląca istota niż tylko zasada.

***

Ewangelia wg św. Jana 8:44 – „Wy macie diabła za ojca i chcecie spełniać pożądania waszego ojca. Od początku był on zabójcą i nie wytrwał w prawdzie, bo prawdy w nim nie ma. Kiedy mówi kłamstwo, od siebie mówi, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa.”

Jezus wskazuje tutaj, że szatan był kiedyś w prawdzie, ale nie wytrwał w niej i narzucił później swoje kłamstwa ludziom, przez co faktycznie ich zabił, bo to on wprowadził grzech na świat. Gdyby szatan był tylko zasadą zła, to jak mógł on kiedykolwiek być w prawdzie?

***

2 List do Koryntian 2:10-11 – „…przebaczyłem ze względu na was w obliczu Chrystusa, aby nas szatan nie podszedł; jego zamysły bowiem są nam dobrze znane.”

Zamysły oznaczają myślenie i planowanie, a zatem osobowość. Zła zasada nie może myśleć, planować i szykować różnych zamysłów wobec swoich przeciwników.

***

2 List do Koryntian 11:13-14 – „Ci fałszywi apostołowie – to podstępni działacze, udający apostołów Chrystusa. I nic dziwnego. Sam bowiem szatan podaje się za anioła światłości.”

Szatan zwodniczo przedstawia samego siebie jako anioła światłości (przedstawiciela dobra i dobrych zasad), a to sugeruje, że ma on poczucie moralności, że jest inteligentny i obmyśla różne strategie działania. Ponownie implikuje to jego osobowość.

***

1 Piotra 5:8-9 – „Bądźcie trzeźwi! Czuwajcie! Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży, szukając, kogo pożreć. Mocni w wierze przeciwstawcie się jemu. Wiecie, że te same cierpienia znoszą wasi bracia na świecie.”

Szatan jest tu przyrównany do ryczącego lwa. Poszukuje on chrześcijan, którzy mogli się stać jego zdobyczą. Apostoł Piotr radzi użycie wszelkich środków, by się jemu nie poddać. Z pewnością są to kolejne dowody, by wierzyć, że szatan jest osobą.

***

List Judy 1:9 – „Gdy archanioł Michał toczył z szatanem zacięty bój o ciało Mojżesza, nie śmiał wydać potępiającego wyroku, lecz powiedział: Niech cię Pan zgromi!”

Paul S.L. Johnson opisał szatana i jego królestwo (oraz jego upadek) w 3. i 4. rozdziale książki „Tysiąclecie”. Zachęcamy do lektury – wystarczy kliknąć na obrazku powyżej.

Walka Michała z szatanem o ciało Mojżesza (być może dlatego, że szatan mógłby użyć go jako przedmiotu kultu w Izraelu) dowodzi, że szatan jest realną osobą, a nie tylko abstrakcyjną zasadą zła.

***

Istnieje wiele innych fragmentów Pisma Świętego, które bardzo wyraźnie opisują szatana jako osobę. Jest on m.in. nazywany w Biblii „władcą, który rządzi w powietrzu” (Efezjan 2:2) i „starodawnym wężem”, który ma zostać związany na czas panowania Jezusa Chrystusa, a ostatecznie zniszczony (Objawienie 20:2).

Na istnienie osobowego szatana wskazuje także doświadczenie wierzących i rozum.

Doświadczenie mówi, że lud Boży był zawsze prześladowany przez diabła, a zawiłość tych prześladowań wskazuje, że muszą one pochodzić od inteligentnej osoby, a nie są tylko wynikiem działania zasady zła.

Rozum wskazuje, że każdy skutek musi mieć swoją przyczynę. Jeżeli istnieje grzech to musiał on być zapoczątkowany przez pierwszą osobę, która zapoczątkowała grzech w jakimś celu; ta przyczyna to nie zła zasada, ale inteligentna istota, a Biblia pokazuje, że tą istotą jest szatan.

Gdy łzy do oczu się cisną,
Patrzę po miejscu znajomym
Czy rychło anielskie zawisną
Skrzydła nad moim domem.

Gdym jest wśród znoju i boju,
Sił mi do walki nie starcza,
Przyślij mi Panie posłańca
Niech wzmocni, doda pokoju.

Gdy łzy z mych oczu się toczą
Podnoszę głowę do góry.
„Widzę” jak anioł z pomocą
Śpieszy przez ciemność i chmury.

Przede mną Księga otwarta,
W niej Pańskie znajduję słowa;
„Ufaj”. W tych słowach zawarta
Nadzieja i blask anioła.

17.12.07.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –