***

Biblijna astronomia

Niedawno niektórzy z naszych czytelników przysłali nam mały traktat pt „Biblijna astronomia” z prośbą, byśmy pomogli im zrozumieć, czy teorie, jakie próbuje on propagować, są częścią ewangelii, jak najwyraźniej wierzą jego autor i osoby go rozpowszechniające. Ponieważ szczególna misją STRAŻNICY SYJONU jest „budowanie ciała Chrystusa oraz doskonalenie świętych do dzieła służby” oraz ponieważ pytanie „Co składa się na Ewangelię?” jest bardzo ważne, z przyjemnością zbadamy go tutaj z biblijnego punktu widzenia, i tylko z tego punktu widzenia, a to z dwóch powodów: 1) tylko z biblijnego punktu widzenia możemy określić, czy proponowane teorie są częścią ewangelii; oraz 2) ponieważ redaktor Strażnicy nie jest astronomem a jeśli temat miałby być omawiany z naukowego punktu widzenia, powinniśmy mieć najbardziej dokładne informacje od najbardziej zaawansowanych astronomów naszych czasów, a także ze wszelkich innych wiarygodnych źródeł.

Astronomia jest tajemniczą nauką, która frapowała niektóre z najzdolniejszych umysłów wszystkich wieków. Ci, którzy zajmowali się nią w jakimś celu, zwykle poświęcali jej najlepsze siły swojego życia. Jej rozwój był bardzo stopniowy, przez wiele skrupulatnych studiów i badań oraz przez wiele stuleci, i miał swoich apostołów prawie w każdym narodzie. Chociaż spora część zainteresowania dotyczy odkryć i dedukcji tamtych wczesnych dni, poczyniono stosunkowo niewielkie postępy, aż w końcu całkiem niedawno wynalazek i liczne ulepszenia teleskopu sprawiły, że gwiaździste niebo stało się bliższe dla obserwacji, a postęp w naukach matematycznych umożliwił wiele obliczeń astronomicznych, których wcześniej nie można było wykonać. To, wraz z nagromadzonymi odkryciami, dedukcjami i sugestiami z całej przeszłości, bez wątpienia znacznie posunęło naprzód tę naukę i postawiło ją na podstawie, która nie tylko poleca jej nauki ludzkiemu rozumowi, ale także oddaje cześć wielkiemu Stwórcy wszystkich rzeczy, którego wspaniałe dzieło we wszechświecie materialnym jest postrzegane jako dorównujące Jego wielkiemu „planowi wieków”, objawionemu w Piśmie Świętym. Na obu wydaje się być odciśnięta pieczęć boskości. Nie powinno też dziwić, że gdy Bóg objawiał swemu ludowi cuda swojej łaski, torował również drogę, poprzez badania naukowe i nowoczesne wynalazki, dla bardziej poprawnego wyobrażenia o swoim nie mniej cudownym stworzeniu.

Chociaż prawdą jest, że poważne błędy w odniesieniu do spraw duchowych cechowały prawdopodobnie postępowe kroki wielkich duchownych i ich naśladowców, nie powinniśmy zakładać, że to samo jest prawdopodobnie prawdą w nauce, sztuce i mechanice. Wręcz przeciwnie, prawda jest dokładnie odwrotna, i to z oczywistych powodów. Ponieważ rzeczy duchowe są duchowo rozsądzane i nie mogą być otrzymane przez cielesnego człowieka, a także ponieważ „sercem (jak również głową) wierzy się ku sprawiedliwości”, wysiłki zmierzające do zbadania rzeczy duchowych naturalnym umysłem i nieobrzezanym sercem są tak owocne jedynie w błędach i absurdach. Ale nie tak poznaje się wielkie prawdy natury. Natura oddaje swoje tajemnice umysłowi naturalnego człowieka, który docieka ich ze szczerością i prostotą, przez pilne i wytrwałe badania. Dlatego należy oczekiwać postępu w nauce i odkryciach oraz rozwoju sztuki jako wyniku pilnych i rzetelnych badań ze strony człowieka naturalnego, który ma zdolności intelektualne i sprzyjające warunki do takiego zajęcia. Zaprzeczanie takiemu postępowi na świecie jest jedynie zaprzeczaniem dowodom naszych zmysłów. Kto nie zauważył prawdziwego, praktycznego i korzystnego postępu we wszystkich dziedzinach ludzkich osiągnięć w prawie, medycynie, architekturze, mechanice itd. Miejmy na uwadze, że cały ten postęp jest częścią Boskiego planu w tym dniu przygotowania do ustanowienia Jego Królestwa.

Traktat, który mamy przed sobą, przedstawia szereg fragmentów Pisma Świętego na poparcie teorii, która uważa, że Ziemia zajmuje najważniejsze miejsce w materialnym stworzeniu, a Słońce, Księżyc i gwiazdy to jedynie podrzędne dodatki, których jedynym celem stworzenia było służenie Ziemi, która jest uznawana za płaszczyznę unoszącą się na wodzie, która z kolei musi być podparta czymś namacalnym, a to z kolei przez coś innego, i tak w nieskończoność.

Zasadniczo teoria ta jest bardzo stara, poprzedzająca wszystkie współczesne odkrycia i wynalazki. Jednak nie pretenduje ona do miana „astronomii biblijnej”, ponieważ nie powstała od Mojżesza ani od Żydów, ale była głoszona przez egipskiego astronoma Ptolemeusza, który okres świetności miał w Aleksandrii około roku 130 p.n.e., którego system już dawno ustąpił jednak miejsca systemowi obecnie powszechnie akceptowanemu przez wszystkich uczonych, znanemu jako system Kopernika, ponieważ ta rewolucja była głównie dzięki wysiłkom Kopernika.

Teoria, której autor tego traktatu nadał dostojną nazwę astronomii biblijnej, jest bardziej ogólnie znana jako „teoria płaskiej ziemi”. Zechcemy obecnie wykazać, że wersety przytaczane w celu udowodnienia, że Ziemia jest płaszczyzną kołową, a nie kulą, nie dowodzą tego. Gdy to uczynimy, temat wciąż będzie otwarty do dyskusji z naukowego punktu widzenia, w zakresie obecnego rozwoju naukowego, dla tych, którzy mają czas i talent, aby go temu poświęcić; jak się okaże, będzie to jednak całkowicie oddzielone od „ewangelii królestwa”, do której głoszenia powołani są wszyscy święci i której poświęcili cały swój czas i energię. Obserwowanie przez nas tych poświęconych, którzy pozwolili, aby tematy inne niż „ta ewangelia” zajęły ich czas i uwagę, prowadzi nas do tego, by poradzić im, by byli bardzo zazdrośni w umiejętnym gospodarowaniu czasem i talentem dla służby ewangelii, teraz pozostawiając wszystkie inne tematy, jakkolwiek interesujące, innym, a dla siebie na przyszłe życie, kiedy cała wiedza będzie nam dostępna. Niezmiennie jesteśmy świadkami tego, że ci, którzy z jakiegokolwiek możliwego do uniknięcia powodu odwracają się od służby prawdziwej i jedynej ewangelii, szybko schodzą z drogi lub napotykają znaczne utrudnienia na drodze ku „nagrodzie naszego wysokiego powołania”. Decyzja Apostoła Pawła w tej sprawie jest godna przyjęcia przez wszystkich świętych; mianowicie: „Postanowiłem nie znać [mówić ani dyskutować] między wami niczego oprócz Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor. 2:2). Można by naprawdę zadać wiele pytań, nawet przez bardzo nieobeznanych w ogólnym temacie, na które nie moglibyśmy odpowiedzieć, nie będąc astronomami, ale niech żadne przynęty ciekawości nie odwiodą nas z wąskiej drogi. Poświęcamy te przyjemności zdobywania wiedzy naukowej dla wielkich celów, do których dążymy jako nowe stworzenia w Chrystusie. Z czasem naszym wspaniałym przywilejem będzie poznanie wszystkiego i cieszenie się w pełni oglądaniem chwały Pana, kiedy staniemy się podobni do Niego, ujrzymy Go takim, jakim jest, i poznamy, tak jak sami jesteśmy znani.

Ci, którzy myślą, że Biblia naucza, że ziemia jest płaska, z wyjątkiem jej gór i dolin (płaszczyzna kołowa), nie twierdzą, że jakiekolwiek wersety Pisma Świętego opisują w ten sposób kształt ziemi. Wyciągają jednak wniosek, że taki jest jej kształt z ośmiu grup wersetów, które wskażemy i zbadamy. Na ich podstawie wnioskują, (1) że niebo, firmament jest stałe, twarde, a nie eteryczne, i że jest zbiornikiem wodnym; (2) że firmament, niebo, jest twardym sklepieniem, podtrzymującym tron Boga i tak naprawdę całe niebo; (3) że terminy „góra”, „dół”, „wschód” i „zachód słońca”, często używane w Biblii, dowodzą, że ziemia jest centrum wszechświata; (4) że opis z Księgi Rodzaju uczy, że słońce i gwiazdy zostały stworzone jedynie dla ozdoby i wygody ziemi; (5) że biblijne wyrażenie „wody pod ziemią” i podobne wyrażenia uczą, że ziemia opiera się na morzu; (6) że wyrażenie „słupy ziemi” wskazuje na trwały / solidny / lity fundament; (7) że zapis, że pewnego razu słońce i księżyc się zatrzymały, dowodzi, że ziemia nie jest kulą; oraz (8) że ziemia jest tak ugruntowana, że jest nieruchoma. (9) Zbadamy tekst, który oni w charakterystyczny sposób pomijają.

Zbadajmy teraz wersety podawane jako dowód.

(1) NIEBO JEST STAŁE i JEST ZBIORNIKIEM WODNYM

Wersety, które mówią o firmamencie nad ziemią, [zwolennicy tej teorii] rozumieją jako oznaczające coś stałego, lub twardego – nie eterycznego – w następujący sposób:

“I uczynił Bóg firmament, i oddzielił wody … od wód, które są nad firmamentem (1 Moj. 1:7).

„Otworzyły się okna [na marginesie ‘bramy potopu’] nieba” (1 Moj. 7:11), tak że wody znad firmamentu wylały się w czasie potopu.

Odpowiedź: Pojęcie twardości przychodzi do angielskiego tłumaczenia z łaciny, a nie z oryginału hebrajskiego. Hebrajskie słowo, z którego tłumaczony jest „firmament”, to raqui (rakia), które nie zawiera myśli o twardości. Prawdziwym jego znaczeniem jest przestrzeń (patrz: Analityczna konkordancja Younga).

Powietrze, substancja gazowa, złożona głównie z tlenu i azotu, otacza ziemię na odległość około pięćdziesięciu mil (80 km) od jej powierzchni. Powyższe teksty mówią nam, że Bóg oddzielił mgliste opary od wód na ziemi, tworząc w ten sposób przestrzeń („firmament”), czyli niebo w powietrzu (patrz „ptactwo niebios”, które „lata pośrodku nieba”, wielokrotnie wspominane w Piśmie Świętym). Słowo przestrzeń („firmament”), „niebiosa” ma również czasami szersze zastosowanie i obejmuje nieskończoność przestrzeni. Zasugerowano, najwyraźniej z dobrymi dowodami, że przed potopem objętość wody nad firmamentem, niebiosami w powietrzu była znacznie większa niż obecnie, a wody pod firmamentem były odpowiednio mniejsze: że w tym czasie ziemia prawdopodobnie miała pierścień wody, podobny do kilku pierścieni Saturna. Teoria głosi, że opadnięcie wód tego „pierścienia” spowodowało potop, a zwiększony ciężar wód na oceanie spowodował wypiętrzenie dodatkowych pasm górskich, zwłaszcza w Ameryce.

(2) NIEBO TWARDYM SKLEPIENIEM

Twierdzi się, że niektóre teksty sugerują płaskość ziemi, odnosząc się do nieba jako sklepienia i zasłony, oraz że mieszkanie Boga, „komnaty”, w których On „siedzi”, znajduje się tuż za kurtyną nieba, usianą gwiazdami i ozdobioną naszym słońcem. Na dowód podaje się następujące teksty:

„On zbudował w niebie swoje komnaty i ustanowił na ziemi swoje sklepienie” (Amosa 9:6 – Revised Version).

„Czy rozpościerałeś z nim niebiosa, które są mocne jak odlane lustro?” (Ijoba 37:18 – RV).

„Który stworzył niebiosa i je rozpostarł” (Iz. 42:5 – RV).

„To ten, który zasiada na okręgu ziemi … który rozpostarł niebiosa jak zasłonę i rozciągnął je jak namiot mieszkalny” (Iz. 40:22).

Następnie zadaje się pytanie: „Czy te wersety nie opisują firmamentu nie jako nieograniczonej przestrzeni, lecz jako twardą, stałą konstrukcję opartą na fundamentach? – wyniosłą kopułę, sklepienie cudownej sztuki, rozciągniętą nad okrągłą płaszczyzną ziemi i otaczającą ją „jak namiot mieszkalny?”.

Uważamy, że nie. Język jest bardzo symboliczny i poetycki, który obfituje u proroków, a także w poezji Ijoba i Psalmów. Jest to podobne do tego, co znaleźć można w dzisiejszej poezji, w której takie wyrażenia, jak sklepienie nieba, błękitna kopuła nieba, baldachim nieba itp., występują często i nigdy nie są źle rozumiane. Każdy znawca hebrajskiego może zaświadczyć, że każdy z tych tekstów został napisany w formie poetyckiej – tak jak prawie wszystko, co prorocy napisali o Bogu i jego potężnych dziełach. Ci, którzy nie są znawcami hebrajskiego, mogą – jeśli mają wątpliwości – potwierdzić nasze twierdzenie, że te fragmenty są poetyckie, zaglądając do tłumaczenia Biblii Younga.

Na dowód, że taki język jest powszechnie używany przez współczesnych poetów, którzy najwyraźniej nie kwestionują świadectw współczesnej astronomii, podajemy następujące cytaty, zaznaczając odpowiednie słowa kursywą:

„Ta nieruchoma scena, hebanowe sklepienie nieba,
Wysadzane gwiazdami niewymownie jasnymi,
Przez którą toczy się bezchmurna wspaniałość księżyca,
Wygląda jak baldachim, który rozpostarła miłość
Aby otulić jej śpiący świat” – Shelley

„Tajemnicza noc! kiedy pierwszy człowiek ledwie znał
Ciebie ze służenia, niewidocznego, i słyszał twoje imię,
Czy nie drżał z powodu tej cudownej Oprawy
Tego wspaniałego baldachimu Światła i Błękitu?”
Jednak „pod kurtyną”…” itp. — J. Blanco White

„Nie walczysz, Słońce, ani nie płaczesz
Pośród twych ulic z chmur.” — Faber

„Ten majestatyczny dach, z progami ze złotego ognia” – Szekspir

„I były osłonięte baldachimem błękitnego nieba” – Byron

„Chmury na chmurach, pędzone masami,
Zasłona wokół sklepienia nieba” – T. L. Peacock

(3) GÓRA, DÓŁ, WSCHÓD SŁOŃCA, ZACHÓD SŁOŃCA

Twierdzi się, że terminy „pod słońcem”, „pod niebem”, „góra”, „dół”, „wschód słońca” i „zachód słońca”, często używane w Biblii, są dowodem na to, że ziemia jest centrum wszechświata, wokół którego krążą niebo, słońce, księżyc i gwiazdy.

Odpowiadamy, że jest to bezpodstawne twierdzenie. Wszyscy przyznają, że słońce wydaje się wschodzić na wschodzie i zachodzić na zachodzie; wszyscy zgodnie, nawet astronomowie i twórcy almanachów, mówią o tym, używając takich wyrażeń.

Należy jednak zauważyć, że te powszechnie używane określenia nie popierają teorii o „płaskiej ziemi”. Ci, którzy twierdzą, że Ziemia jest płaszczyzną kołową i którzy wysuwają te teksty, nie wierzą, że Słońce, Księżyc i gwiazdy wznoszą się i opadają; twierdzą, że krążą one nad ziemią po okręgu, po prostu znikając na pewien czas z pola widzenia, ponieważ Ziemia, jak mówią, jest tak duża, a Słońce, Księżyc itd. – tak małe. Użycie takiego argumentu i cytowanie takich wersetów bezpośrednio zaprzecza więc ich teorii.

Podobnie wyrażenie „cztery krańce ziemi” jest czasami używane jako dowód, że ziemia nie jest kulą. Pytamy jednak, czy to wyrażenie dowodzi, że ziemia jest płaszczyzną kołową? Okrąg tak samo nie ma krańców / rogów jak kula. Faktem jest, że to wyrażenie Pisma Świętego jest w ścisłej harmonii z naszym współczesnym zwyczajem mówienia o czterech „punktach” – Północy, Południu, Wschodzie i Zachodzie. Żaden rozsądny człowiek nie szukałby w tych kierunkach „punktu” ani „krańca / rogu”, tak samo jak nie szukałby dosłownych „biegunów” północnego i południowego. Język jest pojazdem do przenoszenia myśli; nie można wyrzucać myśli, a brać pod uwagę tylko pusty pojazd.

(4) SŁOŃCE I GWIAZDY DLA WYGODY I OZDOBY ZIEMI

Twierdzi się, że stwierdzenie z 1 Moj. 1:16-18 dowodzi, że Słońce, Księżyc i gwiazdy zostały stworzone jedynie dla wygody Ziemi, a wszelkie pominięcie wzmianek o innych światach dowodzi, że jest to jedyny świat, a Śłońce, gwiazdy itp. są jedynie jego użytecznymi i ozdobnymi dodatkami. „I stworzył Bóg dwa wielkie światła: większe światło, aby rządziło dniem i mniejsze światło, aby rządziło nocą; także gwiazdy. I umieścił je Bóg na sklepieniu nieba, aby dawały światło na ziemi i rządziły dniem i nocą oraz oddzielały światłość od ciemności”.

„Temu, który stworzył wielkie światła, słońce, by rządziło dniem,… księżyc i gwiazdy, by rządziły nocą” –Ps. 136:7-9.

„W nich [niebiosach] postawił przybytek słońcu, które jest jak oblubieniec wychodzący ze swojej komnaty; raduje się jak mocarz biegnący swoją drogą. Jego wyjście jest od krańca nieba, a jego wędrówka aż po jego krańce” – Ps. 19:4-6, R.V.

Odpowiedź: Całkowicie zgadzamy się z treścią tych wersetów. Słońce jest pięknie i poetycko opisane przez Dawida, ale nie mówi on nic o tym, że ziemia jest „płaska”, ani o tym, że okrąg otacza płaszczyznę, a nie kulę. Tak naprawdę, nie udziela on lekcji astronomii, ale daje przebłysk poezji. Nie można tłumaczyć niezrozumienia poezji Psalmów, tak jak nie można tłumaczyć niezrozumienia następującej poezji:

„Ty, który patrzysz zawsze szczerze i czule
Na obracający się blask słońca” – Shelley

„Swe dwa niebieskie okna lekko podnosi,
Jak jasne słońce, kiedy w swoim świeżym szyku,
Radośnie wita poranek, a cała ziemia odczuwa ulgę” – Szekspir

Jeśli chodzi o opis z Księgi Rodzaju, prawdą jest, że słońce i gwiazdy zostały stworzone, by dawać ziemi światło, i taki był zamiar. Nic nie wskazuje jednak na to, że nie mogą one oświetlać innych planet lub że w ten sposób całkowicie wypełniły cele swojego stworzenia. Prawdą jest również, że słońce rządzi dniem, a księżyc nocą, i że są one tak ustawione, by wyznaczać czasy i pory roku. Nie ma jednak żadnej sugestii, że jest to limit ich użyteczności. Wspomniane jest tylko to, co szczególnie odnosi się do człowieka i ziemi, jego domu. Bóg nie próbował uczyć astronomii: wierzymy, że pozostawił takie rzeczy ludzkości do zbadania. Wszystkie dziedziny nauki, sztuki, odkryć i wynalazków są otwarte dla przyjemnych i pożytecznych eksploracji człowieka i wynagradzają cierpliwe i wytrwałe używanie jego władz, tak jak zamierzył to Bóg. Wierzymy, że taka jest Boska metoda postępowania: stopniowo objawia On człowiekowi bogactwa swojej łaski. Tak samo jest ze sprawami duchowymi, jak nasz Pan oznajmił swoim uczniom, mówiąc: „Mam wam wiele do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie”. Wysokości i głębokości, długości i szerokości Boskiego stworzenia i planu są objawiane we właściwym czasie i w najlepszy sposób.

(5) WODY POD ZIEMIĄ

Twierdzi się również, że ziemia opiera się na morzu, a nie morze na ziemi, pomimo faktu, że sondowanie głębinowe bardzo ogólnie było w stanie dotknąć litej ziemi liniami pomiarowymi. Twierdzi się, że nauczają tego następujące wersety:

„Ten, który rozciągnął [rozpostarł] ziemię nad wodami” – Ps. 136:6.

„Niebo w górze… ziemia w dole,… wody pod ziemią” – 5 Moj. 5:8.

Te fragmenty odnoszą się jedynie do suchego lądu, wyższego od poziomu morza, powyżej poziomu morza. Poprzedni fragment w wersji Douay jest oddany równie poprawnie: „ustanowił ziemię nad wodami”. Aby zrozumieć ten fragment, zajrzyjmy do 1 Moj. 1:9,10 i dowiedzmy się, jak Bóg rozciągnął suchy ląd i ustanowił go suchym lądem – gromadząc wody w morzach, przez wstrząsy ziemi, wyrzucającej pasma górskie i obniżające inne części w celu gromadzenia wód, mórz.

To samo wyjaśnienie pasuje do drugiego fragmentu. Wody nie są powyżej, ale poniżej poziomu „suchego lądu”, zwanego ziemią. (1 Moj. 1:10). A jeśli potrzebne są dalsze dowody, przeczytanie powiązań tego fragmentu usunie wszelkie resztki wątpliwości co do tego, o jakie wody chodzi. Nie czyń sobie żadnego rytego obrazu niczego, co jest na niebie wysoko, ani nisko na ziemi, ani na morzu, które jest jeszcze niżej. Izraelowi nakazano, by nie robił obrazów Boga ani aniołów, istot niebiańskich, ani ludzi czy zwierząt, ziemskich stworzeń w następnej kolejności, ani ryb czy potworów morskich, jeszcze niższych. Czy ktoś może przypuszczać, że zabraniając w ten sposób tworzenia obrazów i czczenia ich, Pan zignorował wody widzialne, które stanowią dwie trzecie powierzchni ziemi, i odniósł się do wód pod suchym lądem, które (jeśli w ogóle tam są) nie mogą stanowić więcej niż połowę ilości wód znajdujących się ponad nią, a o żywych stworzeniach w nich ludzie nie mogą niczego wiedzieć? Z pewnością każdy może zobaczyć, że chodzi o wody pod poziomem ziemi, poniżej niej. „Bóg nazwał suchy ląd ziemią” – 1 Moj. 1:10.

(6) SŁUPY ZIEMI

„Słupy ziemi są Pańskie i świat na nich położył” – 1 Sam. 2:8.

„Która wstrząsa ziemią z miejsca swego, a jej słupy / filary drżą” – Ijoba 9:6.

Pierwszy z tych tekstów dowodowych pochodzi z modlitwy Anny podczas ofiarowania Samuela na służbę Pana (w. 1-10). Jest to wiersz, psalm, który wydaje się być natchniony i proroczy. Porównaj jego język i uczucia z poetyckim proroctwem modlitewnym Marii, matki naszego Pana (Łuk. 1:46-55).

Fragment z Ijoba jest również poetycki i proroczo odnosi się do potrząsania w nadchodzącym czasie ucisku. To, że Ijob odnosi się do postrząsania „słupami / filarami” obecnej struktury społecznej, a Anna do ustanowienia świętych jako „słupów / filarów” nowego porządku rzeczy, zwanego „nowymi niebiosami i nową ziemią”, stanie się jasne dla wszystkich, którzy przeczytają ich konteksty, po zwróceniu uwagi na znaczenie słowa „słup / filar” w Piśmie Świętym – Gal. 2:9; 1 Tym. 3:15; Obj. 3:12.

(7) SŁOŃCE I KSIĘŻYC ZATRZYMAŁY SIĘ

Na dowód, że ziemia nie jest kulą, cytuje się relację z Jozuego 10:12-14, a także z Abakuka 3:11: „Słońce i księżyc zatrzymały się w swoich mieszkaniach”.

Odpowiedź: W naszym numerze z 15 marca 1892 r., po naszym powrocie z miejsca bitwy i cudu Jozuego, przedstawiliśmy sugestię dotyczącą tego, że światło dzienne zostało niezwykle i cudownie przedłużone przez promienie słońca, załamywane na ziemi przez specjalny układ chmur właśnie w tym celu, tak że jego światło, uzupełnione światłem księżyca, podobnie przedłużonym, praktycznie zamieniało tę noc w dzień. W żadnym innym wypadku nie możemy znaleźć zastosowania dla księżyca. Z pewnością, gdyby słońce świeciło tak jak w południe, światło księżyca byłoby bezużyteczne i nie byłoby przywoływane. Ale nawet gdyby ziemia została spowolniona w swym dziennym ruchu, tak by rzeczywiście wydłużyć ten dzień, byłoby równie właściwe powiedzieć, jak o każdym innym zachodzie słońca, że słońce „nie śpieszyło się z zachodzeniem”.

Co do fragmentu z Abakuka, jest on zupełnie odmienny: jest to element jego proroczego wiersza, który jest pełen symboli i figur retorycznych. Bez wątpienia odnosi się on do przyszłości, kiedy „słońce i księżyc zostaną zawstydzone”, kiedy „słońce się zaćmi, a księżyc nie da swego blasku” itd. Nie można czytać tego rozdziału od trzeciego wersetu i tego nie zauważyć. Dosłowne tłumaczenie Younga oddaje wersety 10-12 następująco:

„Widziałem cię – obolałe są góry [królestwa],
Przeszedł potop wód [Iz. 28:15,17],
Głębia wydała swój głos [Łuk. 21:25],
Wysoko podniosła swe ręce.
Słońce — księżyc — zatrzymało się namiotem,
Przy świetle twoje strzały idą dalej,
Przy świetle blask twojej włóczni.
W gniewie depczesz ziemię,
W gniewie młócisz narody.
Wyruszyłeś dla zbawienia swego ludu”.

Jeśli bitwa Jozuego itp., w ogóle ma cokolwiek wspólnego z przedstawionymi tutaj sprawami, to z pewnością tylko jako typ.

(8) ZIEMIA UGRUNTOWANA I NIERUCHOMA

Twierdzi się, że Biblia wspomina o fundamentach ziemi i słupach / filarach ziemi w taki sposób, że wyklucza to pogląd, że ziemia jest kulą zawieszoną w przestrzeni oraz w taki sposób, aby udowodnić, że jest ona nieruchomą konstrukcją opartą na mocnych słupach / filarach. Wydaje się, że zapominają przy tym o swoim innym twierdzeniu, że jest ona oparta na morzach i że wznosi się i opada wraz z przypływami. Z architektonicznego punktu widzenia słupy / filary z pewnością byłyby kiepskim rozwiązaniem, jeśli chodzi o oparcie na wodzie. Czy „płaska ziemia” nie spoczywałaby stabilniej na wodach bez słupów? Poza tym, na czym miałyby opierać się filary? I co podtrzymywałoby wody? Poza tym gdyby ziemia pływała w morzach i podnosiła się i opadała w „czasie przypływu”, jak zgadzałoby się to z tekstem, który tak swobodnie cytują: „Ziemia jest tak utwierdzona, że nie może się poruszyć”?

Przyjrzyjmy się uważnie wersetom przedstawionym w celu udowodnienia tego ostatniego twierdzenia: że ziemia jest tak mocno osadzona na słupach / filarach, że nie może toczyć się po przestrzeni jako kula.

(a) „Gdzie byłeś, kiedy kładłem fundamenty ziemi? Na czym są przymocowane jej fundamenty? [na marginesie: „podstawy”]” — Ijoba 38:4,6.

(b) „Od dawna założyłeś fundamenty ziemi” – Ps. 102:25.

(c) „Który założył fundamenty ziemi, aby nie była usunięta na wieki” – Ps. 104:5.

(d) „Świat jest także utwierdzony, że nie można go poruszyć” – Ps. 93:1.

(e) „Osadził ją na morzach, i utwierdził na powodziach” – Ps. 24:2.

Odpowiedź: Inteligentnym i myślącym wystarczy jedynie przypomnieć, że są nie tylko kamienne fundamenty, że zasady oraz rzeczy też mogą mieć fundamenty, jak na przykład: „Sprawiedliwość jest fundamentem tronu [rządu] Boga”. Niektórzy ludzie kładą fundamenty pod szkoły i kolegia za pomocą darów pieniężnych, bez względu na to, gdzie znajdują się budynki szkolne, i mogą bardziej prawdziwie kłaść fundamenty niż ludzie, którzy obracają kamieniami i narzędziami przy fundamentach budynków.

Naszą interpretację wersetu (a) można znaleźć w Tomie 3 [„Przyjdź Królestwo Twoje!”], strona 312. Wierzymy, że odnosi się to do Wielkiej Piramidy, której wymiary, „linie”, przejścia i ogólny układ sprawiły, że stała się ona znana na całym świecie jako znak, symbol, w strukturze której Bóg umieścił naukowe lekcje astronomii i geometrii, odnosząc ją także do Jego wielkiego planu zbawienia. W czym – zdaniem naszych przyjaciół z „płaskiej ziemi” – zostały zakotwiczone kamienne podstawy ich płaskiej ziemi, aby utworzyć trwały fundament? – w morzach, zgodnie z ostatnim cytowanym wersetem (e)?

Następne cztery wersety, jak wykażemy, w ogóle nie odnoszą się do literalnej ziemi, ale do ziemi symbolicznej – społeczeństwa.

Jak już wykazaliśmy*, nie tylko lwy, niedźwiedzie, drzewa itp. są używane jako symbole, ale także ziemia jest symbolem porządku społecznego – społeczeństwa: jego góry reprezentują jego królestwa, jego niebiosa reprezentują jego najwyższe, religijne władze, jego rzeki reprezentują jego oczyszczające prawdy, które pochodzą z jego niebios, a jego morza reprezentują niespokojne, niepohamowane, niezadowolone i anarchistyczne klasy. Ilustrację tych symboli można znaleźć w Psalmie 46.

*Zob. Tom 1 [“Boski plan wieków”], s. 316.

W odniesieniu do tej symbolicznej ziemi, społeczeństwa, Słowo Pana pokazuje nam, że w jej obecnej formie ma ona być „rozpuszczona”, „stopiona”, „poruszona”, „wstrząśnięta”, „wywrócona do góry nogami”, „usunięta jak chatka”, ma „zataczać się jak pijak” itp. (Ps. 75:3-10; Iz. 24:1-4,17-20; 2 Piotra 3:10-12). Nie literalna ziemia fizyczna, lecz ziemia symboliczna – społeczeństwo w jego obecnej zorganizowanej formie – „zatoczy się”, „stopi” i „rozpuści”. Pismo Święte wyraźnie pokazuje, że są to figury retoryczne, opisujące zbliżający się straszny ucisk społeczny – „czas ucisku, jakiego nie było, odkąd istnieją narody” (Dan. 12:1); że ogień jest symboliczny, „ogień Boskiej zazdrości”, gniewu, i że po pochłonięciu „ziemi” (społeczeństwa) przez ten ogień ziemia z ludźmi na niej nadal tu będzie, a wtedy Bóg „przywróci ludziom czysty język, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli mu jednomyślnie” – Sof. 3:8,9.

Będzie to jednak na symbolicznej „nowej ziemi”, chociaż na tej samej literalnej ziemi. „Nowa ziemia” będzie nową organizacją społeczeństwa, z jej „nowymi niebiosami”, nowym systemem religijnym – Kościołem, czyli rządem sprawiedliwości, o który modlimy się: „Przyjdź królestwo twoje, bądź wola twoja na ziemi, tak jak w niebie”. W tym Królestwie nie będzie już morza – nie będzie już niespokojnej, sprzeciwiającej się prawu, anarchistycznej klasy, ponieważ poprzednie rzeczy, zło obecnego porządku społecznego, ustąpią miejsca doskonałości sprawiedliwego rządu, od dawna obiecanego w Słowie Bożym.

To właśnie o tej nowej ziemi, czyli zrekonstruowanym porządku społecznym Psalmista w powyższych wersetach (c, d, e) oświadcza, że nigdy nie zostanie poruszony; natomiast (b) pokazuje, że obecny porządek był dobrze ugruntowany przez Pana, chociaż przez upadek stał się „teraźniejszym złym światem” (Gal. 1:4), więc musi ustąpić miejsca „światu, który ma nadejść, w którym mieszka sprawiedliwość” (Żyd. 6:5; 2 Piotra 3:5-7,13); że nadejdzie czas, kiedy musi on zostać zmieniony i zastąpiony nowymi warunkami Królestwa Chrystusowego: nowymi niebiosami i nową ziemią. Przeczytajcie konteksty i zobaczcie, że tak jest. „Ty, Panie, na początku położyłeś fundamenty ziemi, a niebiosa są dziełem rąk twoich; one przeminą, a ty pozostajesz; wszystko zestarzeje się jak odzienie, i podwiniesz je jak odzienie, a zostaną zmienione” (Żyd. 1:10-12.) Przechodząc do 2 Piotra 3:10,11,13, zauważmy, że symboliczne niebiosa, jak również symboliczna ziemia mają przeminąć – ustąpić miejsca nowemu porządkowi społecznemu i religijnemu. Następnie zajrzyjcie do Żyd. 12:26,27 i zwróćcie uwagę na tę samą naukę o rozpuszczeniu obecnego porządku, a w w. 28 przeczytajcie o niewzruszonym Królestwie, które musi być ustanowione przed ustanowieniem nowych niebios i ziemi, o których prorok Dawid mówi, że „nie mogą być poruszone”. Następnie pójdźcie do Iz. 34:2-5 i Obj. 6:14-17 i zobaczcie symboliczne przedstawienie sposobu, w jaki zostanie dokonana zmiana dyspensacji – z „teraźniejszego złego świata”, rządzonego przez „księcia tego świata”, do „świata, który ma nadejść, w którym mieszka sprawiedliwość”. Następnie przeczytajcie w Obj. 20:1-5 [raczej chodzi o Obj. 21:1-5 – dopisek ws] o błogosławieństwach tego nowego „świata”, porządku rzeczy, kiedy już on nastanie.

Po dotychczasowym przestudiowaniu tego tematu z łatwością dostrzeżecie znaczenie powyższego cytatu (e), w którym Pan oświadcza, że nowa ziemia zostanie założona na morzach i utwierdzona na potopach, tj. nowa ziemia zostanie ustanowiona tam, gdzie teraz jest morze: nie będzie już klasy kiedyś pokazanej w morzu: „Nie będzie już morza”.

Dokładne zbadanie Psalmów, w których znajdują się wersety dowodowe (b, c, d, e), daje przekonujący dowód, zgodnie z podanym tutaj wyjaśnieniem, że proroctwa te opisują tysiącletnie Królestwo Mesjasza.

POMINIĘCIE WAŻNEGO PRZEKAZU

Zwolennicy idei płaskiej ziemi wydają się nie dostrzegać jedynego tekstu Pisma Świętego, który naprawdę ma związek z tym tematem. Znajduje się on w tej księdze Biblii, która zawiera więcej odniesień do gwiazd niż jakakolwiek inna, wymieniając Oriona i Plejady pod ich obecnymi nazwami i odnosząc się do ich „wpływów” – Księgę Ijoba. Werset, do którego się odwołujemy, jest krótki, ale pełen znaczenia – Ijoba 26:7:

„On… zawiesił ziemię na niczym”. Revised Version

„Zawieszając ziemię na [na marginesie, nad] niczym”. Tłumaczenie Leesera

„Zawiesił ziemię na niczym”. Wersja Douay (rzymskokatolicka)

„On… zawiesił ziemię na niczym”. Tłumaczenie Younga

„Zawieszając ziemię na niczym”.

Harmonia tych tłumaczeń jest dobrym dowodem poprawności tego wyrażenia, ale jeśli ktoś jest wciąż ciekawy, niech zajrzy do Konkordancji analitycznej Younga, do różnych słów – „nic”, „ziemia” i „zawiesił”. Odkryje na przykład, że to samo hebrajskie słowo przetłumaczone tutaj jako „zawiesił” wg definicji prof. Younga znaczy „odłożyć / powiesić słuchawkę”. Przekona się również, że to samo słowo jest użyte trzynaście razy w odniesieniu do wieszania ludzi na szubienicy.

Jeśli chodzi więc o Pisma Święte, ten jeden niepodważalny i nie dający się w inny sposób zinterpretować werset zaprzecza teorii „płaskiej ziemi”, natomiast wersety, które miały ten pogląd popierać, wcale go nie popierają.

„WIELKIE I CUDOWNE SĄ DZIEŁA TWOJE, PANIE BOŻE WSZECHMOGĄCY”.

Chociaż objawienia Boskiej mądrości i łaski dotyczące inteligentnego stworzenia Boga budzą nasz najgłębszy szacunek, niemniej jego potężne dzieła w fizycznym stworzeniu powinny napawać nas czcią i podziwem. Bez wątpienia udane dążenie do poznania wszystkich Bożych dzieł i dróg będzie częścią radosnego zajęcia ludzi, gdy będą czynić postępy ku doskonałości i uświadomią sobie swój przywilej życia wiecznego oraz wszystkie korzyści płynące z wolnego czasu, ułatwień i sposobności, jakie przyniesie przyszłość. Chociaż wierzymy, że takie przyjemności nie są obecnie przywilejem poświęconych dzieci Bożych, których wszystkie talenty są zaangażowane w wielkie dzieło żniwa, z przyjemnością zauważamy wielką radość, jaką uczeni i zdolni naukowcy znajdują w badaniu cudownych tajemnic natury, zwłaszcza w dziedzinie astronomii, oraz w obserwowaniu jej wzniosłego i uszlachetniającego wpływu na nich. Poświęcają temu tematowi najbardziej żmudną pracę, głębokie myśli, staranne badanie i oddają mu swoje życie.

Cieszymy się, że byli i wciąż są tacy ludzie, a w rezultatach ich pracy dostrzegamy miarę ich entuzjazmu i natchnienia, a także chcielibyśmy, aby mogli uchwycić przynajmniej część naszej, zebranej z „planu wieków” objawionego przez tego samego wielkiego Autora.

Historia astronomii sięga czasów bardzo starożytnych. Osiągnęła ona pewien stopień zaawansowania wśród Chaldejczyków i Egipcjan, a później wśród Greków i Rzymian. Jednak Tales, jeden z siedmiu mędrców greckich, który żył 600 lat przed Chrystusem, był pierwszym wielkim nauczycielem tej nauki. Pitagoras, inny grecki astronom, nauczał jej wkrótce potem. Równie słusznie cenionymi nauczycielami byli Hipparch z Egiptu, około trzy wieki przed erą chrześcijańską, i Ptolemeusz, tej samej narodowości, około sto siedemdziesiąt lat później.

Przed wynalezieniem teleskopu i postępem nauk matematycznych oraz przed innymi korzyściami czasów nowożytnych cały temat był bardzo niejasny. Wysuwano i badano różne teorie, aby wyjaśnić, jeśli możliwe, ruchy planet i różne zjawiska na niebie. Na podstawie bardzo ograniczonej wiedzy i obserwacji przez wiele stuleci wierzono, że nasza mała ziemia jest głównym elementem całego Boskiego wszechświata, centrum ważności i zainteresowania, któremu służyły słońce, księżyc i gwiazdy jako jedyny cel ich istnienia. Ale prace Galileusza, Kopernika, Keplera i Sir Izaaka Newtona w XVI i XVIII wieku ery chrześcijańskiej stworzyły teleskop, odkryły prawa grawitacji oraz siły dośrodkowe i odśrodkowe oraz wskazały porządek w przyrodzie, który nauka i obserwacje teleskopowe dowiodły w sposób zadowalający dla wszystkich uczonych naukowców. Są one w pełni zgodne z naszymi najwyższymi wyobrażeniami o nieskończonej mocy i mądrości naszego Boga, pięknie harmonizują z Jego potężnymi dziełami łaski w planie wieków i pokazują nam, że nasza ziemia, chociaż stosunkowo nieznaczna część wielkiego imperium Bożego, jest otoczona przez Niego cudowną opieką.

Mając skromniejsze pojęcie o Ziemi i ludzkości, uzyskujemy odpowiednio poszerzone idee o Bogu i jego potężnych dziełach. Wierzymy, że te odkrycia i naukowe dedukcje są zgodne z ogólnym celem Boga, aby różnymi drogami doprowadzić człowieka do lepszego poznania samego siebie przez jego dzieła i drogi. To, że ludzie, których nazwiska wymieniliśmy, nie byli powierzchownymi entuzjastami, ale uważnymi, szczerymi i pilnymi badaczami przyrody, wynika z pracochłonnych metod, za pomocą których doszli do swoich wniosków i starali się je udowodnić.

W świetle badań naukowych Słońce okazuje się być centrum wielkiego systemu światów krążących wokół niego po określonych i niezmiennych orbitach z niezmienną precyzją w czasie, niektóre pojedynczo, inne w towarzystwie okrążających je satelitów, a jeszcze inne z osobliwymi pierścieniami, których budowa nie jest jeszcze wyraźnie rozpoznana, ale zakłada się, że jest płynna. W tym układzie światów nasza Ziemia jest jedną z mniejszych planet.

Stwierdzono również, że nasz układ planet krąży wokół jakiegoś innego wielkiego centrum, a daleko poza najdalszymi granicami naszego układu, przy pomocy teleskopu, widać inne słońca i układy, przypuszczalnie wszystkie krążące razem z naszym wokół jakiegoś wspólnego centrum: grupy Plejad. Wysunięto rozsądną sugestię, że tym centrum mogą być niebiosa niebios, najwyższe niebiosa, tron Boga.

Bóg ustanowił prawa tak rządzące ruchami wszystkich ciał niebieskich, że nie dochodzi między nimi do żadnego konfliktu czy rozbieżności. Każdy świat ma swoją wyznaczoną drogę i swój regulowany czas, a najdokładniejsze obliczenia astronomów stwierdzają, że są one zawsze zgodne z czasem i porządkiem. Jakże wspaniały jest nasz Bóg! Zaiste z tego punktu widzenia „Niebiosa głoszą chwałę Boga, a firmament dzieło rąk Jego. Dzień dniowi głosi mowę, a noc nocy objawia wiedzę. Nie ma mowy, nie ma słów, nie słychać ich głosu, ale ich melodia rozchodzi się po całej ziemi i aż po krańce świata ich słowa” (Ps. 19:1-4, Leeser). Wspaniały spektakl niebios, dzień i noc, powinien wzbudzać naszą chwałę i uwielbienie oraz napawać nasze serca świętą i pełną oddania czcią. Niech ta bezgłośna działalność, doskonałe posłuszeństwo Boskiemu prawu i błogosławiony blask niebiańskich zastępów odcisną na nas swe zbawienne lekcje: gorliwej działalności bez zamieszania i ostentacji; doskonałego posłuszeństwa woli Tego, który wszystko czyni dobrze, który jest zbyt mądry, by błądzić, i zbyt dobry, by być nieżyczliwym; lekcję pozwolenia, by chwała Pana, która nas oświeciła, z kolei świeciła z nas na każdego patrzącego. Zaprawdę, dla tych, którzy zostali doprowadzeni do bliskiej społeczności z Panem przez znajomość Jego planu wieków, wszystkie Jego dzieła powinny być widziane z głębszym poczuciem oceny – od najmniejszego organizmu widzianego przez mikroskop, do światów ujawnionych przez teleskop.

Nasze serca wykrzykują wraz z psalmistą: „Panie, Panie nasz, jakże wspaniałe jest imię Twoje na całej ziemi! któryś wywyższył chwałę swoją nad niebiosa”, bo choć wielkie i chwalebne są cuda stworzenia, głoszą one jedynie najwyższą wspaniałość i wielkość ich Stwórcy. Czy podziwiamy wigor intelektualny, szlachetność koncepcji i umiejętności wykonania, wszechstronność i drobiazgowość? Widzimy to tam! Uznając, że nawet my sami jesteśmy Jego dziełem – „strasznie i cudownie stworzonym”, nie pozbawieni Jego uwagi i ojcowskiej troski, odczuwamy pokorę, dostrzegając majestat naszego Ojca i w naszych sercach powtarzamy za psalmistą: „Kiedy patrzę na twoje niebiosa, na dzieło twoich palców, na księżyc i gwiazdy, które przeznaczyłeś, czymże jest człowiek, że o nim pamiętasz, i syn człowieczy, że go nawiedzasz? Uczyniłeś go mało niższym od aniołów i ukoronowałeś go chwałą i czcią. Uczyniłeś go, aby panował nad [ziemskimi] dziełami twoich rąk (Ps. 8). Zaprawdę wielki był zaszczyt nadany człowiekowi i chwała jego panowania (utracona w Adamie, odkupiona w Chrystusie) nad ziemią, którą Bóg stworzył „nie na próżno”, ale na mieszkanie dla ludzi. I chociaż, jak mówi nam Ijob, „zawiesił ziemię na niczym”, umieścił ją w przepaści kosmosu poddaną stałym prawom, które ustanowiła jego mądrość, radujemy się wiedząc, że „Pan przygotował swój tron [moc, panowanie, kontrolę] w niebiosach, a Jego królestwo panuje nad wszystkim” (Ps.103:19). Z pewnością żadne zamieszanie czy wypadek nie może nastąpić w najdalszym fragmencie jego rozległego imperium, wszechświecie. Tak, Panie, radujemy się wiedząc, że —

“Całe stworzenie jest pod twoją kontrolą,
Ale święci są pod twą szczególną opieką”

„MIEJCIE DO SIEBIE GORĄCĄ MIŁOŚĆ”

Kończąc powyższy temat, pragniemy podkreślić dla wszystkich kilka myśli, co do których wszyscy z ludu Bożego, którzy posiadają Jego ducha i są prowadzeni przez Jego Słowo, mogą, jak wierzymy, w pełni się zgodzić.

(1) Chrześcijańska jedność nie opiera się na harmonijnych poglądach astronomicznych. Każdy ma prawo do używania własnego intelektu na temat astronomii lub jakiegokolwiek innego przedmiotu nie będącego częścią Boskiego objawienia; wierzymy, że jasno wykazaliśmy, iż astronomia nie jest częścią Boskiego objawienia.

2) Jeśli poza Biblią brat lub siostra dojdą do wniosku, który inny brat lub siostra uważa za całkowicie nielogiczny i nierozsądny, żaden z nich nie powinien myśleć ani mówić o drugim jako o głupcu, lecz każdy powinien pamiętać, że cała obecna wiedza jest mniej lub bardziej niekompletna i że wszystkie nasze zdolności rozumowania są obecnie niedoskonałe. Teraz poznajemy po części, ale gdy nadejdzie to, co doskonałe, poznamy tak, jak jesteśmy poznani. „Miejcie żarliwą miłość między sobą”. Umożliwi to każdemu życzliwe traktowanie tego, co może wydawać mu się bardzo absurdalnym poglądem na mało istotne tematy, tak by, wiedząc, że ktoś inny ma takie poglądy, mogli uniknąć, o ile to możliwe, ranienia uczuć nawet najmniejszych z „maluczkich” Pana – Mat. 5:22; Jak. 5:9.

(3) Zawsze pamiętajcie, że astronomia i inne podobne tematy, które nie łączą się z Boskim planem i nie są nauczane w Jego Słowie, nie należą do tych, o które powinniśmy walczyć. Apostoł oświadcza, że powinniśmy „walczyć gorliwie o wiarę raz świętym podaną”, ale astronomia nie jest częścią tej wiary. Nie jest to również temat, którego zbadanie lub udowodnienie powinniśmy uważać za nasz obowiązek: mamy badać Pismo Święte w kwestiach odnoszących się do życia wiecznego i udowadniać wszystkie sugestie dotyczące tego życia przez badanie i porównywanie wersetów. Dlatego astronomia nie należy do przedmiotów, co do których każdy człowiek powinien być w pełni przekonany we własnym umyśle. Wręcz przeciwnie, człowiek może być świętym i zwycięzcą i wierzyć, że ziemia jest płaska, kwadratowa, okrągła lub w jakimkolwiek innym kształcie. Może też tym bardziej biec pomyślnie w drodze do chwały, przyznając, że nie jest co do tego przekonany, a jest tak zdecydowany naśladować przykład Chrystusa – karmiąc owce i baranki chlebem życia wiecznego – że nie ma czasu potrzebnego do studiowania, udowadniania i nauczania jakiejkolwiek innej ewangelii. Postanowienie Apostoła jest godne naśladowania. Mówi on: „Postanowiłem nie znać [nauczać] niczego między wami oprócz Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego”.

———-

DOBRZE KORZYSTAJ Z CZASU

Korzystaj z czasu, by świętym się stać. Często rozmawiaj z Panem.
Karm się Jego Słowem i ciesz się z Nim mieszkaniem.
Przyjaźnij się z dziećmi Bożymi, bierz zawsze w opiekę słabego
I nigdy nie zapominaj błogosławieństwa Pańskiego.

Korzystaj z czasu, by świętym się stać. Świat pędzi szybko niesłychanie.
Znajdź czas na sekretne przebywanie tylko z Panem
I patrząc na Jezusa próbuj takim jak On się stać,
Aby inni dostrzegli w tobie Jego podobieństwa ślad.

Korzystaj z czasu, by świętym się stać. Pozwól Panu przewodnikiem zostać
I nie wybiegaj przed Niego, cokolwiek mogłoby cię spotkać.
W radości czy smutku zawsze za Panem idź
I patrząc na Jezusa wciąż ufaj Jego Słowu, a będziesz mógł żyć.

Korzystaj z czasu, by świętym się stać. Zachowaj spokój duszy,
Gdy każda myśl i każda pobudka pod Pana kontrolą, nic go nie naruszy.
I tak, do źródła miłości przez ducha będąc prowadzony
Wkrótce do służby w górze będziesz przysposobiony. –W. D. LONGSTAFF.

====================

R-1811

W roku 1994 w dzielnicy Los Angeles Northridge miało miejsce trzęsienie ziemi. „Ziemia zatrzęsła się w środku nocy. Była godz. 4 nad razem (…) Obudzeni w środku nocy dostrzegli nieznajomą im ciemność. Nie taką zwykłą, nocną, do której przywykli, ale dużo głębszą. Mrok rozlał się na ulice, bo w większości miasta nie było prądu. Niepokój zwiększyło jeszcze to, co zauważyli za oknami. Na nocnym niebie wisiało coś, czego wielu z nich nie widziało nigdy wcześniej. Coś jak ciągnący się, świecący, miejscami migoczący gazowy obłok. Ludzie w panice zaczęli dzwonić na służby ratunkowe i do Obserwatorium Astronomicznego Griffitha, obawiając się inwazji obcych albo początku apokalipsy. Tyle że przeraził ich widok po prostu Drogi Mlecznej, którą ujrzeli pierwszy raz w życiu. Dotychczas ich miasto nocą było tak bardzo rozświetlone, że nie było nad nim widać gwiazd, planet czy innych obiektów naszej galaktyki.” (Marek Szymaniak, „Oślepia nas świetlny smog. Przyszłość rysuje się w coraz ciemniejszych barwach”)

Od tego czasu sytuacja w temacie zanieczyszczenia światłem nie polepszyła się, ale pogorszyła, także w Polsce. Można ogólnie powiedzieć, że w większości polskich miast nie widać już gwiazd. W całej Polsce nie ma już miejsca, nad którym niebo byłoby w 100 procentach wolne od zanieczyszczenia światłem. Według badań doktora Sylwestra Kołomańskiego, astronoma z Uniwersytetu Wrocławskiego połowa mieszkańców naszego kraju nie ma szans zobaczyć na niebie Drogi Mlecznej czyli naszej galaktyki, a 14 proc. Polaków w nocy ma nad sobą niebo tak jasne, że ich oczy nie wychodzą z dziennego trybu widzenia.

Mówi się o zjawisku tak zwanego „smogu świetlnego”. Jest to zanieczyszczenie środowiska nadmiernym, sztucznym światłem powstającym wskutek działalności człowieka. Światło to może pochodzić od latarni ulicznych, ruchu drogowego, oświetlenia przemysłowego. Może też przenikać z okien biurowców, z banerów reklamowych, z okien sąsiadów i z różnych iluminacji i podświetleń dokonywanych dla podkr. walorów estetycznych i turystycznych. Oczywiście ten smog mamy też w mieszkaniach: świeci telewizor, smartfon, komputer, kolorowe diody i lampki.

Czasopismo naukowe „Kosmos. Problemy nauk biologicznych” cały numer poświęciło tej tematyce. Czy jednak chodzi tylko o to, że słabo widać gwiazdy?

Niestety, nie. Jak podają naukowcy: „Wadliwe, nadmierne oświetlenie przestrzeni może powodować u odbiorcy dezorientację, zaburzać zachowania społeczne i wywoływać stany chorobowe.” Zanieczyszczenie świałem zmienia też zachowanie roślin i zwierząt.

Dobowy cykl światła i ciemności to jeden z czynników, który wpływa na nasze życie na ziemi. A teraz wewnętrzny zegar ludzi, zwierząt i roślin został zaburzony. Zmienia się metabolizm, wzrost i zachowanie. A skutki to np. poważne choroby. Wedłu prof. Damiana Czepity u osób, które do drugiego życia spały w oświetlonych pomieszczeniach, częściej występują wady refrakcji (krótkowzroczność lub nadwzroczność). Istnieją doniesienia o zależnościach między oddziaływaniem światła na człowieka w nocy a zwiększonym ryzykiem raka piersi i raka prostaty. Zaburzenie odpoczynku wpływa jednak przede wszystkim na stres i jego pochodne.

Przeszkadza oświetlenie z zewnątrz, ale też to, co sami wprowadzamy do sypialni jak wspomniane smartfony, tablety, komputery i telewizory. Diody LED-owe… Wszystko to zaburza rytm życia i często prowadzi do bezsenności. Inny problem to lunatykowanie. Pewien profesor wypowiada się, że wśród 27 pacjentów, których przyjął z takim rozpoznaniem w pewnym okresie czasu, aż 24 osoby to ludzie młodzi do 35 roku życia, którzy kończyli swój dzień używaniem komputera lub smartfona od półtórej godziny do kilku godzin przed snem. Samo odstawienie tych urządzeń pomogło połowie chorych.

Inne choroby związane ze smogiem świetlnym to zaburzenia metabolizmu prowadzące do cukrzycy typu 2 i otyłości, a także depresja.

Tyle z punktu widzenia nauki. Możemy spojrzeć teraz przez chwilę z drugiej strony. Jesteśmy dziś bardzo rozwinięci. Mamy komputery. Nie potykamy się na ulicach. Mamy na nich światła. Teraz widzimy w nocy. Kiedy jednak wstawiamy wszędzie światła, stajemy się ślepi, bo nie możemy widzieć gwiazd, a według Biblii gwiazdy miały nas uczyć wielu rzeczy. Jak mówi powiedzenie: „Tylko w ciemności widać gwiazdy.” A właśnie tej ciemności już nie ma.

Czy jest to problem? Myślę, że każdy kto widział niebo pełne gwiazd, naprawdę pełne gwiazd, kto miał taką noc, to przyzna, że żaden pokaz fajerwerków i żadne tańczące fontanny nie potrafią tego przebić (mi tutaj przypomina się ciemna noc na konwencjach w Suścu czy w okolicach Łosińca na Roztoczu). Nie znam pieśni o tym, jak pokaz fajerwerków zachęcił kogoś do refleksji nad Bogiem, ale znam wiele pieśni taki jak ta: „Gdzieś w gwiazdy podnoszę swój wzrok, by dostrzeć Cię tam, nadzieją oddycham Twą, pokarm w słowie mam. Do Ciebie przychodzę co noc, by ból zrzucić swój(…)”; „Ty światło stworzyłeś i noc, by czas mierzyć nam, by oddech po pracy wziąć, nowy złapać wiatr”. To słowa jednej z piosenek Andrzeja Kaliszczyka.

Inna piosenka mówi: „Żeby była taka noc, kiedy myśli mkną do Boga(…)”

Jeszcze inna: „Nocą tu przed Tobą kleczę, znowu płaczę – jestem sam, przez łzy patrzę w niebo ciemne, ukaż, Panie, jakiś znak. Daj wytchnienie w środku nocy, zapal chociaż jedną z gwiazd, wyślij księżyc – niech mi świeci(…)” i dalej „Daj spokojny sen tej nocy, ucisz straszne wrzaski zła, Daj samotnym siłę ducha, niech nie płaczą tak jak ja. Tym, co w drodze, świeć gwiazdami, tym, co leżą, pomóż wstać, konającym daj nadzieję, zabłąkanym ścieżkę wskaż.” (napisał ją Igor Kordas)

Natura przypomina o Bogu. Psalm 19:1-2 – „Niebiosa głoszą chwałę Boga, dzieło rąk Jego nieboskłon obwieszcza. Dzień dniowi głosi opowieść, a noc nocy przekazuje wiadomość.”; w pytaniach Boga do Ijoba, Ij. 38:31-32, czytamy: „Czy możesz związać pęk Plejad albo rozluźnic pasek Oriona? Czy możesz (…) wyprowadzić Niedźwiedzicę z jej młodymi”. W książce „Powrót do hebrajskiego dziedzictwa” (s. 36-38) Kenneth Rawson zauważył jak dokładnie ten fragment odpowiada współczesnej nauce.

Ja jednak chcę zwrócić uwagę na coś jeszcze innego. Nie chcę mówić o gwiazdach i sztucznym świetle w sensie dosłownym, ale w sensie przenośnym i duchowym.

Byłem ostatnio w Galerii Pomorskiej i usłyszałem z głośników reklamę. Reklama zaczynała się pytaniem: „Co można kupić tym, którzy prawdopodobnie już wszystko mają?”. Jak częsty jest to problem, zwłaszcza w okolicach świątecznych, kiedy ludzie chcą się czymś obdarować. Co można dać, jeśli ktoś wszystko ma? Podobnie jest ze światłem. Jak można dać światło komuś, kto jest już przesycony światłem. Podobnie jest z głodem. Jak nakarmić kogoś, kto już jest najedzony? Nasz Pan nie bez powodu powiedział: „błogosławieni głodni i spragnieni”. Dlaczego? Bo nikt inny nie doceni chleba i wody żywota.

Kiedy spojrzymy do Ewang. wg Mateusza 4:16 to znajdziemy tam wyjaśnienie, dlaczego nasz Pan został tak dobrze przyjęty w Galilei, a tak pogardzany był w Jerozolimie. Mateusza 4:16 – „Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci światło wzeszło.”

Ci z Galilei byli jak ludzie z Los Angeles, gdy zgasły wszystkie światła. Była to prawdziwa ciemność. Galilejczycy żyli w duchowej ciemności, byli pod wpływem grzechu, mieli dużo braków, niewiedzy, zabobonów. Nie żyli dobrze. Szymon Piotr na myśl o tym, że spotkał świętego Pana Jezusa, powiedział tylko „odejdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiek grzeszny”. Ale to, co słychać w tych słowach to świadomość swoich braków. Tego stanu ciemności nie dopuszczała do siebie śmietanka towarzyska i ci, którzy mieli znaczenie w sferze religijnej.

Po otworzeniu oczu pewnego niewidomego, gdy ten uznał Jezusa za Mesjasza, Jezus powiedział – Jana 9:39-41 – „Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, aby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą stali się niewidomymi„. Usłyszeli to niektórzy faryzeusze, którzy z Nim byli i rzekli do Niego: „Czyż i my jesteśmy niewidomi?” Jezus powiedział do nich: „Gdybyście byli niewidomi, nie mielibyście grzechu, ale ponieważ mówicie: „Widzimy”, grzech wasz trwa nadal.”

Można powiedzieć, że faryzeusze i uczeni w Piśmie mieli tak wiele światła ziemskiego, światła tradycji, ludzkiej mądrości, że stali się niewidomymi na prawdziwego Zbawiciela, który stał przed nimi. I na swój własny upadły stan. Zostali oślepieni przez nadmiar innych świateł.

Mamy wiele wersetów, które nasuwają myśl o tym, żeby być ostrożnym. Żeby nie przeceniać naszych możliwości jako ludzi, jako znawców czy to sfery duchowej czy sfery mądrości tego świata. By uważać:

Izaj. 5:20-21 – „Biada tym, którzy zło nazywają dobrem, a dobro złem, którzy zamieniają ciemności na światło, a światło na ciemności, którzy przemieniają gorycz na słodycz, a słodycz na gorycz (jako przykład: do dziś jest wielu wierzących, którzy bronią piekła z mękami jakby to było coś sprawiedliwego i atakują biblijną naukę o Królestwo Bożym na ziemi)! (prorok mówi:) Biada tym, którzy się uważają za mądrych i są sprytnymi we własnym mniemaniu!” (Apostoł Paweł komentuje to, że taka mądrość w ich własnych oczach jest głupstwem u Boga – 1 Kor 3:19)

W Księdze Przysłów 13:9 czytamy: „Światłość sprawiedliwych jasna: ale pochodnia bezbożnych zgaśnie.” To nietrwałe światło. A kolejny ważny fragment to Izaj. 50:11 – „Oto wy wszyscy, którzy rozniecacie ogień i przepasujecie się iskrami, chodźcie w światłości waszego ognia i w iskrach, które rozpaliliście. Spotka was to z mojej ręki, że będziecie leżeć w boleści.”

Mamy tu przykład kogoś, kto zamiast chodzić w światłości Pańskiej, roznieca swój własny ogień, inaczej mówiąc: ofiaruje cudzy ogień, różne błędne myśli i fałszywe doktryny i przedstawia to jako światłość. Jest takie angielskie powiedzenie, że: „Kto się bawi ogniem, poparzy sobie palce.” I tak jest w tym proroctwie. Bóg nie zabierze nam źródeł sztucznego światła, mamy wolność, ale możemy się poparzyć.

W nowym roku z wielu powodów powinniśmy więc patrzeć do Słowo Boże i potwierdzać w nim każdą naukę, którą słyszymy. To, że coś wydaje nam się prawdą, nie znaczy jeszcze, że nią jest. Nie tylko z tego powodu, że nie wszystko złoto co się świeci, ale też z tego, że jest ktoś kto chce oślepiać nas sztucznym światłem. 2 do Kor. 11:14 – „A nie dziw[ne to]: bo i szatan sam przemienia się w Anioła światłości.”

Temat nauk biblijnych i nauk świeckich to taki, który od razu przychodzi na myśli, gdy mówimy o świetle i ciemności, a także o różnych rodzajach światła jak światło naturalne, światło stworzone przez człowieka, zanieczyszczenie światłem itd…  Zwróćmy uwagę na przesyt i złe priorytety. Brat Roberts z Anglii wyraził się w pewnym wykładzie, że niektórzy z ludu Bożego bardziej się interesują rewolucją światową niż Boskim planem zbawienia. Jest to już niebezpieczny stan, gdy jakakolwiek sprawa staje się dla nas tak ważna, że poświęca nam więcej uwagi niż prosta Ewangelia.

Jesteśmy w dużej trudności jeśli chodzi o badanie sytuacji na świecie. Trzeba ducha „zdrowego rozsądku” i pokory, żeby się nie pogubić i żeby nie pokładać zaufania w czymkolwiek innym niż tylko w Bogu. W TP nr 416, s. 34 [był to rok 1991], jest ciekawa myśl w sprawozdaniu rocznym:

„Tak dużo się dzieje w otaczającym nas świecie, iż wydaje się, że stałe śledzenie tego zajmuje cały nasz czas. Współczesne międzynarodowe informacje brzmią jak byśmy naprawdę byli w kontakcie ze wszystkimi innymi ludźmi na świecie, a jednak niewiele dowiadujemy się o licznych społeczeństwach, które dotąd w niewielkim stopniu zostały uprzemysłowione. Być może, iż mimo to w przekazywanych nam wiadomościach nie słyszymy o sprawach najwyższej wagi, żyjemy bowiem w takich czasach, kiedy doniesienia sensacyjne (nawet fałszywe) szerzą się niepohamowanie, prawda zaś jest zaledwie słyszana. Trudno jest odróżnić, które wydarzenia możnaby uznać za rzeczywiście ważne.„

Media wytwarzają pewne tematy, za którymi masowy odbiorca ma podążyć. Kiedyś była to domena telewizji, ale dziś także internet jest w rękach stosunkowo nielicznych ludzi, którzy podsuwają nam tematy i jedyną słuszną i właściwą interpretację. Są to światła, które nie pozwalają nam widzieć prawdy, światła, które biją mocno w nasze okna i wdzierają się do naszych mieszkań.

Te światła już tu są. Kiedy w roku 1985 w „Sztandarze Biblijnym” ukazał się artykuł „Lud Boży a środki masowego przekazu” to głównym problemem była w USA telewizja. Autor pisał wtedy:
„TV obfituje w:
-strzelaniny                 -spirytyzm                                          -pozamałżeński seks
-morderstwa              -okultyzm                                           -przedmałżeński seks
-brutalność                 -tajemnicze upiorne historyjki          -homoseksualizm
-sadyzm                      -opowieści sensacyjne                       -alkohol
-gangsteryzm             -kryminały                                          -papierosy, przekleństwa…

System wartości, który napędza TV mówi: cokolwiek wg ciebie jest słuszne, jest słuszne. Rób to.” (w Polskim wydaniu mówi się: „Róbta, co chceta”)

Kiedy korzystamy z internetu nawet nie wiemy kiedy przesiąkamy złym sposobem myślenia. Jedna z lubianych przez szatana broni to nieczystość cielesna. Dzieci, młodzież i dorośli bombardowani są erotyką i pornografią. Czasami jest to tylko zachęta do niemoralności, pokazywanie braku przyzwoitości i braku wstydu jako czegoś fajnego i popularnego.

Kiedy myślimy o zanieczyszczeniu światłem, to co możemy zrobić? No cóż, możemy kupić zasłony lub rolety do okien. Możemy odłączyć kable różnych ładowarek. Możemy wyłączyć telefon. Możemy zgłosić się do właściciela latarni i poprosić o jej wyregulowanie. Musimy ustalić skąd dochodzi to szkodliwe światło i jak je usunąć albo zneutralizować. Możemy wreszcie odwrócić się od światła.

Tak samo jest, kiedy szkodzą nam pewne treści. Jeżeli nie chcemy ich otrzymywać, możemy odłączyć się np. od stron internetowych, gdzie te treści znajdujemy. Możemy zaplanować sobie czas tak, by nie mieć czasu na bezczynność i przyjmowanie tej „papki”, którą przygotowują dla nas dostawcy treści w internecie lub w telewizji.

To tylko jeden przykład, ale prawda jest taka, że różne rzeczy świecą w naszym życiu sztucznym światłem i nie chcą nam pozwolić zobaczyć Boga i kierować się Jego światłem. Jeśli nowy rok ma być dobry to znaczy to sporo pracy. Znaczy to uporządkowanie swojego dnia i swojego tygodnia czy miesiąca. Tak, by mieć czas na modlitwę, pracę i na odpoczynek. By mieć czas na kontakt z Bogiem i z braćmi i siostrami. Przeczytajmy Efez. 5:15-20. Werset 18 mówi, że można się napełniać jednym lub drugim, coś będzie zwyciężać także w przyszłym roku.

Pytanie więc: Jakie są sposoby na radzenie sobie z tym zanieczyszczeniem treściami i rzeczami w życiu, które oddalają nas od Boga? Na pewno jest ich wiele i może powiecie o niektórych w świadectwach, ale wypisałem kilka:
– uczestnictwo w nabożeństwach i w większych spotkaniach (to nasze duchowe oazy)
– odwiedziny i pomoc braciom i siostrom, dobre interesowanie się drugimi
– przypominanie sobie historii i wersetów, które lubimy, budujących historii
– ustawianie sobie ograniczeń i priorytetów, np. najpierw modlitwa i manna, a potem dopiero telefonu czy FB, jeśli uważamy, że warto tam wejść (a jeśli już jestem na FB, to mogę tu dać coś dobrego itd.)
– poszukiwanie i podejmowanie możliwości głoszenia Ewangelii
– więcej spokojnych dni, spacerów, wypadów do parku czy nad jezioro
– aktywność fizyczna, dni wolne od komputera czy smartfonu
– rozmowy z bliskimi o tym, jak się czujemy, jak odbieramy rzeczywistość (co jest dla nas naprawdę ważne)
– powrót do naszego dziedzictwa, czytanie Biblii, studiowanie Biblii z „wykładami Pisma Świętego”, przygotowywanie się do badań
– robienie twórczych rzeczy bez komputera (co kto uważa: śpiewanie, malowanie, pisanie, robienie czegoś, majsterkowanie, ogrodnictwo, gotowanie, szycie itd. itd. – wg uznania)
– nie uciekanie przed ciszą, przed samotnością, przed dłuższą modlitwą…

Jeśli czujemy, że coś daje nam tylko odrobinę rozrywki, a ciągnie nas duchowo w dół, to prawdopodobnie jest to zanieczyszczenie światłem. Jeśli nie mamy siły, by oświetlać swoje życie Słowem Bożym, to może korzystamy ze zbyt wielu sztucznych świateł. Może zbyt wiele godzin dziennie poświęcamy innym sprawom.

Różne fałszywe światła to także nasze troski. O wiele rzeczy się troszczymy, a przecież Pan Jezus wyraźnie nam powiedział, że nie dołożymy nawet jednej chwili do naszego życia przez te troski, nawet jednego łokcia do naszego wzrostu. Przypomina się tutaj Marta z Betanii. Łukasza 10:31 – Pan powiedział do niej: „Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba tylko jednego. Maria wybrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona.”

Jaka to najlepsza (lub: dobra, wyborna) cząstka? Co powinniśmy wybierać i o co się starać? Mat. 6:33 – „Starajcie się najpierw o Królestwo i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane.” (to wszystko to te wszystkie rzeczy, o które troszczy się każdy człowiek, jak jedzenie, picie, ubranie, zdrowie, praca itd.)

W TP nr 251 brat autor radzi nam postawić sobie pytanie: „Czy nasi bliźni, sądząc nas na podstawie naszego codziennego postępowania nie będą przypuszczać, że zużywamy całą naszą energię w celu zdobycia niektórych z tych ziemskich nagród? Kto jest zwiedziony – oni czy my, w odniesieniu do naszego prawdziwego celu? Czy nasze czyny, tak samo jak ich, nie mówią głośniej niż słowa? Co jest naszym prawdziwym skarbem, rzeczą, którą my naprawdę kochamy i której poświęcamy samych siebie?”.

Te różne światła i pozorne skarby w końcu stracą kolor. Wiemy z Ks Daniela 12:3, że „ci, którzy innych nauczają [Słowa Bożego – swoim przykładem i słowami], świecić się będą jako światłość na niebie, a którzy wielu ku sprawiedliwości przywodzą, jako gwiazdy na wieki wieczne.” Widać tutaj, że w Królestwie Bożym nie będzie już dodatkowych świateł, które zaciemniają dzisiaj Bożą naukę.

Bierzmy przykład z takich wierzących jak Józef Prower. Był to zawodowy muzyk, skrzypek, który nawrócił się i poznał Boga w kościele protestanckim. Są o nim różne świadectwa. Np. „pewnego razu jechał pociągiem ze swoimi skrzypcami. W przedziale siedziało trzech mężczyzn, którzy chcieli grać w karty, lecz brakowało im czwartego gracza. Zaproponowali mu, by do nich dołączył. Józef Prower uśmiechnął się uprzejmie i odpowiedział, że nie może grać w karty, bo nie ma swoich rąk. Towarzysze podróży spojrzeli na niego, na jego ręce i zdziwieni zapytali: „Jak to nie ma Pan swoich rąk? A te są czyje?”. „To nie są moje ręce, tylko Jezusa, bo Mu je oddałem, a On nie życzy sobie, abym ich używał do gry w karty.” Rozmówcy zaintrygowani taką odpowiedzią zaproponowali mu: „Wobec tego zagraj Pana jakiegoś oberka, to się zabawimy”. „Mój Pan nie byłby zadowolony z takiego używana rąk i skrzypiec.” „A co On chciałby, żeby Pan zagrał?” Józef Prower wziął więc skrzypce i śpiewając, świadczył o Jezusie. Jego ręce oddane były Panu.”

Nie było to jednak coś takiego pod publiczkę. Ten charakter powstawał w codzienności, która była poświęcona Bogu. Anna Adamczyk jako 15-latka została przyjęta przez braterstwo Prower i zamieszkała z nimi na 3 lata. Oto jak to wspomina:

Codziennie mieliśmy czas na wspólne czytanie Słowa Bożego, śpiewanie pieśni przy akompaniamencie skrzypiec i modlitwę. Wstawaliśmy z Wujkiem o 4.30 i do 6.00 roznosiliśmy mleko. Każdego dnia, łącznie z niedzielą, od wczesnej godziny aż do godzin wieczornych wujek Prower miał zaplanowaną każdą chwilę. Tłumaczył z angielskiego „Wędrówkę Pielgrzyma” i inne książki. Robił korektę „Śpiewnika Pielgrzyma”. Odwiedzaliśmy starsze osoby, które potrzebowały pomocy, rąbał im drzewo na opał, a ja nosiłam je do domu i zapalałam w piecu.

Wujek Prower udzielał lekcji angielskiego, uczył gry na skrzypcach, prowadził próby chóru w zborach w Bielsku i Żywcu, usługiwał Słowem Bożym, grał na skrzypcach, prowadził chóry i uczył śpiewu. Był również prawdziwie miłującym bratem w Chrystusie i przyjacielem dla wielu. Kochał i rozumiał młodzież i dzieci. Pomagał chorym, nawet z zagranicy sprowadzał dla niektórych leki. Sam niewiele miał, ale tym, co miał, dzielił się z innymi, nawet jedzeniem. Jego rodzinę odwiedzało wiele osób i każdemu poświęcał chociaż chwilkę, by porozmawiać, doradzić, a jeżeli miał możliwość – pomóc.

Pomagał swoim braciom Izraelitom (bo z pochodzenia był Izraelitą), chociaż w tym czasie nie było to takie proste. Często mi powtarzał: „Pamiętaj dziecino, że z każdej chwili naszego życia zdamy przed naszym Panem rachunek!”. (…)  To było nie do pojęcia, jak człowiek tak poważnie chory na serce był w stanie wykonać tyle prac i być tak skutecznym w służbie dla Pana. Prower zmarł, gdy miał 59 lat.

Tu nie chodzi o to, by teraz każdy z nas był jak Józef Prower, wstawał wcześnie rano, miał pełny dom, tłumaczył z angielskiego kazania i prowadził chór zboru. Ale starajmy się być jak Pan Jezus na ile tylko w naszym osobistym życiu i naszym osobistym poświęceniu potrafimy, i starajmy się przyjmować do naszego życia cokolwiek jest dobrego, cokolwiek sprawi, że w tym życiu będzie więcej świeżego powietrza i naturalnego światła – w tym sensie dosłownym i duchowym. Nie pozwólmy się zniszczyć przez kolorowe światła tego świata.

Pamiętajmy o słowach brata Johnsona (TP nr 35, s. 62), rok 1928: „żaden prawdziwy chrześcijanin nie powinien ani na chwilę pomyśleć o tym, by przestać badać Słowo Boże”. Przeznaczmy czas na mannę, na czytanie tomów, na pieśni, na modlitwę, badajmy samych siebie, to co robimy, swój czas. Usuwajmy fałszywe światła z naszego życia. Trzymajmy kontakt z wierzącymi, bądźmy aktywni w służbie dla Pana. Planujmy nasz czas i starajmy się zrealizowac dobrego plany. Oby dobry Bóg nam wszystkim błogosławił i dodawał nam swojego ducha świętego. Pamiętajmy, że jeśli będziemy zwyciężać to tylko wtedy gdy Pan Jezus będzie z nami i Jego Siła nam pomoże. Dziękuję!!!

Twoim dziełem księżyc i słońce,
Zimne lody i pustynie gorące.
Ty rozpiąłeś barwną tęczę na niebie.
Ty żeś stworzył cały wszechświat dla Siebie.

Ciebie człowiek swym rozumem nie zmierzy.
Ten szczęśliwy, kto w Twe Słowo uwierzy.
Kto do Ciebie ucieknie – bezpieczny.
Kto zachowa Twe prawo – jest wieczny.

Choćby zemdlał, Ty mu siły przywrócisz.
Choćby umarł, Ty go z grobu ocucisz.
Choćby zbłądził, nie odmówisz opieki.
Kto Ci ufa, ten żył będzie na wieki.

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Dałeś mi serce pełne tęsknot.
Szukałam Cię po ciemku,
A Tyś mnie przeniósł w światło
I postawiłeś moje nogi na skale.
Dziękuję Ci za to, Panie Boże!

Płynę po wzburzonym morzu.
Bałwany szaleją wokoło
A ja nie tonę, boś Ty jest ze mną.
Dziękuję Ci za to, Panie Boże!

Ty ocaliłeś Pawła i tych którzy
Płynęli z nim. (Dz. Ap. 27:24)
Na małej łódce płyną moi ukochani
A ty sprawiasz, że są bezpieczni.
Dziękuję Ci za nich, Panie Boże!

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

– Kto to stworzył? Jak się nazywa? – jak często zadajemy to pytanie, gdy spodoba nam się dzieło sztuki lub nowoczesny wynalazek. Znamy logotypy największych koncernów technologicznych i marki samochodów. Jeśli wszechświat jest wytworem inteligencji, czy nie powinniśmy się spodziewać podpisu twórcy? Jeśli tak, to gdzie i w jaki sposób mógłby on złożyć swój autograf?

„Podpis Boga wokół nas” to tytuł kolejnego spotkania organizowanego przez naszą społeczność. Prezentację multimedialną poprowadzi Janusz Spadziński, mówca znany już z wykładu pt. Co matematyk zobaczył w Biblii.

Zapraszamy na spotkanie w sobotę, 1 września o godzinie 17:00. Jak zwykle w sali przy ul. Zduny 10a w Bydgoszczy (w głębi podwórza).

Słowa i wykonanie: Andrzej Kaliszczyk

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Gdzieś w gwiazdy

gdzieś w gwiazdy podnoszę swój wzrok
by dostrzec Cię tam
nadzieją oddycham Twą
pokarm w słowie mam
do Ciebie przychodzę co noc
by ból zrzucić swój
co piersi zatyka wciąż
i siłę mą niszczy i niszczy mój trud

 

Ty dałeś nam Syna krew
przez niego do Ciebie ślę
modlitwę skruszonych warg
i przyjmij i pomóż i siłę swą daj

 

Ty światło stworzyłeś i noc
by czas mierzyć nam
by oddech po pracy wziąć
nowy złapać wiatr
by żagle powciągać na maszt
by popłynąć w dal
by trochę przybliżyć się
do portu dopłynąć i czekać na dzień

 

ten wiersz niech do Ciebie mknie
w przestworzach niech wielbi Cię
i tylko odpowiedź daj
czy warto żeglować i płynąć pod wiatr
czy lepiej mu poddać się
dryfować z innymi gdzieś
banderę opuścić Twą
sumienie rzucić w kąt

 

do świateł do tysiąca barw
do dobra i chwał
ośmielam podnosić wzrok
by Twoją pomoc wziąć
ach pomóż przed siebie wciąż iść
i patrzeć na krzyż
niech z serca odejdzie cieć
i przywróć nam Panie dzień