Witam wszystkich serdecznie! Przedstawiłem tę prezentację na spotkaniu biblijnym w Kiczycach. Na nagraniu słabo jednak widać prezentację, więc postanowiłem, że nagram ją po raz drugi. 1 List Jana 4:8 należy do najlepiej znanych fragmentów Pisma Św. „Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością”.

Czy jednak naprawdę Bóg jest tak dobrze znany w swojej miłości? Jak się okazuje nie jest to aż takie oczywiste.

Na Uniwersytecie Baylora w Teksasie w 2006 r. przeprowadzono badania na temat postrzegania Boga w USA.
31% badanych oceniło Boga jako autorytarnego despotę
24% jako odległego i niezainteresowanego życiem ludzi
23% jako kochającego i dobrego (czyli tak jak widział Go Jezus i apostołowie)
16% jako krytycznego i niezadowolonego,
a 5% badanych określiło się jako ateiści
co ciekawe, 70% badanych określiło się jako chrześcijanie…………
Wychodzi na to, że nawet jako chrześcijanie wyznajemy przynajmniej czterech różnych bogów. I główne pytanie dotyczy bardziej tego w co ja osobiście wierzę.

Psychiatra i psychofarmakolog Timothy Jennings, od którego zaczerpnąłem to badanie i kilka myśli, do których jeszcze przejdziemy, powiedział niedawno ciekawe słowa na konferencji adwentystów w Bydgoszczy. Powiedział: „Mamy władzę nad tym, w co wierzymy, ale to, w co wierzymy, ma też władzę nad nami”. Mamy wpływ na nasz obraz Boga (np. przez lepsze zrozumienie Biblii), ale nasz obraz Boga, w którego wierzymy i którego czcimy, w poważny sposób wpływa na to, jacy się stajemy i jakie staje się nasze myślenie.

W psychologii takie stwierdzenie nazywa się „modelowaniem”. Modelowanie znaczy, że stajemy się podobni do rzeczy i do osób, które podziwiamy. W Biblii czytamy o tym np. w 2 Liście do Koryntian 3:18 – „Lecz my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana, jakby w zwierciadle, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana”. Ten werset mówi oczywiście o patrzeniu w znaczeniu rozmyślania. Kiedy rozmyślamy o Bogu i Jezusie, to myśląc o ich świętych charakterach i działaniach, zaczynamy się do nich upodabniać. Oczywiście, jak w lustrze, i jak pod wpływem światła, widzimy też to, co ciemne i brzydkie w naszych umysłach i sercach. Ale właśnie takie szczere spojrzenie na Pana i na siebie, pozwala nam iść w dobrym kierunku.

Mat. 5:48 – „Bądźcie więc doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.” Wynika z tego, że to jak dobrze znamy doskonałego Boga ma znaczenie na kształtowanie naszych osobistych charakterów.
Jeśli np.. w naszym rozumieniu Bóg jest despotą i tyranem, to ma to wpływ na nas. Możemy np. zacząć Go w tym naśladować i tak traktować swoją rodzinę, kontrahentów, sąsiadów albo zbór. Jeśli mamy inny temperament, może zaczniemy żyć w ciągłym strachu, że ten „straszny Bóg” tylko czyha na jakiś nasz błąd, i że pewnie inni też nas osądzają i źle postrzegają. „Mamy władzę nad tym w co wierzymy, ale to, w co wierzymy, ma też władzę nad nami.”

Co ciekawe, wiara w Boga, który jest Bogiem miłości, wpływa nie tylko na nasz charakter, ale także na funkcjonowanie mózgu i całego organizmu. Badania dr Andrew Newberga z Uniwersytetu Pensylwanii pokazały, że osoby starsze, które przez 12 minut dziennie przez 30 dni rozmyślały o Bogu miłości, doświadczyły pozytywnych zmian w mózgu. Zwiększyła się aktywność w tzw. przedniej korze zakrętu obręczy — części mózgu odpowiedzialnej za uwagę, podejmowanie decyzji, emocje, współczucie i kontrolę impulsów. Kiedy ta część mózgu działa słabiej, łatwiej o depresję czy stany lękowe. Ale podobnie jak mięsień — można ją „ćwiczyć”, np. przez sposób myślenia i przeżywania naszej wiary.

Badania wykazały też spadek ciśnienia i tętna, co świadczy o lepszej pracy ciała migdałowatego — naszego „alarmu” w mózgu. Ciało migdałowate jest potrzebne, mówi o zagrożeniu. Jednak gdy jest ono ZBYT aktywne, żyjemy w napięciu i stresie. Wiara w Boga miłości przez wpływ na inne części mózgu pomaga ten alarm wyłączać i przynosi wewnętrzny spokój.

W tym badaniu ludzie mieli więc rozmyślać 12 minut dziennie przez 30 dni o Bogu miłości. Przed i po tej próbie zbadano ich mózgi i okazało się, że po badaniu przednia kora zakrętu obręczy — ta część odpowiedzialna za emocje i współczucie — była wyraźnie większa. Spadło też ciśnienie krwi, bo gdy aktywuje się obszar mózgu związany z miłością, maleje poziom lęku. To dokładnie potwierdza słowa z 1 Listu Jana 4:18: „W miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk”. Badani mieli także niższy puls i lepsze wyniki w testach pamięci — nawet o 30%. Oznacza to, że gdy w naszym mózgu wzmacnia się obszar odpowiedzialny za miłość i regulację emocji, uspokaja on ciało migdałowate i poprawia ogólne funkcjonowanie całego organizmu.

To nie wszystko. Przeprowadzono też to samo badanie na drugiej i trzeciej grupie osób, również w wieku 65+. W drugiej grupie uczestnicy mieli rozmyślać o Bogu surowym i karzącym. A trzecia grupa myślała o Bogu obojętnym, który nie interesuje się ich życiem. W tych dwóch grupach nie zauważono żadnych pozytywnych zmian w mózgu. Tylko rozmyślanie o Bogu miłości przynosiło dobre efekty.

My oczywiście nie szukamy tylko psychicznej ulgi, ale prawdy o Bogu: chcemy wiedzieć, czy Bóg rzeczywiście jest tak dobry, jak pisał ap. Jan.

Teraz w naszym wykładzie powiemy krótko o teorii Bożej miłości, przyjrzymy się działaniom Boga jako dowodom Jego miłości — i to będzie główny temat, i zobaczymy jeszcze, do czego może nas zachęcić głębsze poznanie Boga w Jego miłości. To będzie oczywiście tylko skrót. Po więcej zachęcam sięgnąć do książki brata Johnsona pt. „Bóg”, strony 110–127. I teraz mogę powiedzieć, że to lektura mająca dobry wpływ nawet na nasze zdrowie psycho-fizyczne.

Boską miłość możemy dostrzec na cztery sposoby. Po pierwsze — w Biblii. Po drugie — w Księdze Natury, czyli w przyrodzie i jej prawach. Po trzecie — w Historii, tu bym dodał, że także tej najnowszej, opowiedzianej w świadectwach, którymi podzielimy się wieczorem. I po czwarte — w naszym własnym życiu i doświadczeniach. Żeby jednak naprawdę zobaczyć Boga, musimy zdjąć „okulary uprzedzeń” i tradycji, które czasem zniekształcają Jego obraz. Teraz skupimy się głównie na Biblii, a trochę też na przyrodzie i historii.

W naszym wersecie z 1 Jana 4:8 mowa jest o miłości nazwanej po grecku agape — określamy ją jako bezinteresowna i ofiarnicza. To nie jest miłość, która „należy się” drugim od Boga. Ona nie wynika z obowiązku. To miłość oparta na tym, że Bogu podoba się to, co dobre i piękne. Bogu podobają się dobre zasady i pragnie napełniać nimi świat. Biblia pokazuje, że agape kieruje się w stronę dobra innych. 1 Kor. 13:5 mówi: „miłość nie szuka swego”. Jest to zdanie negatywne. Miłość nie szuka swoich rzeczy, swojego dobra, na pierwszym miejscu. A więc czego szuka miłość? Miłość szuka dobra innych, aktywnie troszczy się o innych i chętnie im pomaga. To miłość, która chętnie daje coś dobrego od siebie.

Miłość agape to nie zawsze bycie wylewnym albo romantycznym. To nie jest emocja, która się pojawia i znika. Taka miłość to zasada działania, zasada życia, która opiera się na kilku fundamentach:

1) umiłowanie i ocena dla dobrych zasad – Jeremiasz 9:24 pokazuje, że Bóg czyni miłosierdzie, bo TO MU SIĘ PODOBA.

2) umiłowanie i ocena dla tych, którzy żyją w harmonii z dobrymi zasadami — Psalm 146:8: „Pan miłuje sprawiedliwych”.

3) współczucie dla sprawiedliwych i litość dla niesprawiedliwych —Bóg chce przybliżyć wszystkich do dobra, ale szanuje też ich wolną wolę.

4) gotowość do ofiary, żeby szerzyć dobre zasady na świecie.

Weźmy przykład dobrej mamy lub dobrego taty. Taki rodzic chce rozwijać w dziecku dobre zasady, aby mogło prowadzić szczęśliwe życie. Czasem miłość rodzica wyraża się to czułością i troską, np. gdy dziecko jest chore albo nie może zasnąć. Innym razem ta SAMA miłość wyraża się w strofowaniu i w nauce, aby dziecko lepiej postępowało. Miłość może chronić przed trudną sytuacją, która mogłaby zaszkodzić dziecku, ale może i powinna też dawać dziecku coraz większą odpowiedzialność i samodzielność.

Dobra wola w miłości jest jak stacja dokująca w technologii. Takie centrum lub taka stacja miłości to zawsze dobra wola, a różne zalety są do niej dodawane lub odejmowane w zależności od potrzeby (jak w tym przykładzie z rodzicami). Tak jak stacja dokująca łączy sprzęty, tak dobra wola spaja różne zalety w miłości i pozwala na ich wspólne działanie.

Pierwszy przykład Bożej miłości to STWORZENIE. Bóg stworzył świat, bo lubi robić dobrze rzeczy – sprawia Mu to radość. Nikt i nic nie wymagało od Boga aby wszystko stworzył. On tego pragnął. Kiedy mamy okazje, gdy udaje się nam oderwać od zwykłych spraw, rozmyślajmy o gwiazdach – miliardach światów, które mają głęboki cel, albo o Ziemi – stworzonej na przyszły dom dla ludzi wolnych od grzechu. Łączmy w umyśle te wszystkie prawdy, które już znamy. Gdy poznajemy Jego dzieła, poznajemy lepiej Boga.

Wielkim wyrazem miłości jest stworzenie człowieka na obraz i podobieństwo Boga. W czym jesteśmy tak podobni do Boga? Nie jesteśmy przecież nieśmiertelni i wszechmocni. Potrafimy jednak KOCHAĆ i możemy rozwijać tę zdolność. Zobaczmy też, ile dobra otrzymaliśmy: kwiaty i owoce, światło i ciepło, powietrze i wodę, ziemię i niebo, rośliny i zwierzęta — życie i zdrowie. A pierwszy człowiek miał jeszcze doskonałość istoty i społeczność z Bogiem.

Opatrzność Boża działa dziś głównie dla ludzi wierzących, a w przyszłości — w czasach odnowienia, które zaprowadzi Jezus — obejmie ona cały świat. A jednak, już teraz Bóg posyła deszcz i słońce dla wszystkich, niezależnie od zasług i daje wszystkim wszystko potrzebne do życia.

W przyrodzie też widać prawo miłości. Przypomnijmy te słowa 1 Kor. 13:5 – „miłość nie szuka swego”. I popatrzmy na cykl hydrologiczny:

Źródło ilustracji: Kenneth Rawson, „Powrót do hebrajskiego dziedzictwa”

Słońce ogrzewa oceany, // oceany oddają wodę do chmur, // chmury podlewają ziemię, powstają rzeki, strumienie i wody wracają do morza. To cykl podawania dalej, cykl zaplanowany przez Boga. Jeśli oddzielimy jakiś zbiornik wodny, to życie w nim słabnie, pojawia się stagnacja. Podobny przykład to obieg powietrza (CO2 i O2), a nawet współpraca między roślinami i zwierzętami, jak te wiewiórki, które nie tylko zjadają orzechy, ale też roznoszą je i zagrzebują, sadząc w ten sposób nowe drzewa.

Niektóre działania Boga bardziej pokazują Jego sprawiedliwość i moc niż miłość, ale nawet w nich działa miłość agape. To trudniejsze przejawy Boskiej miłości. 

1. WYPRÓBOWANIE CZŁOWIEKA — tylko tak krystalizuje się charakter, by człowiek mógł żyć wiecznie w zgodzie z Boskimi zasadami. Jak szlachetne metale są oczyszczane ogniem, tak moralnie wolna istota przechodzi różne próby i doświadczenia anim osiągnie ostateczny kształt. Eden był to tylko początek tego procesu, taka 1 lekcja.
2. WYROK ŚMIERCI — nawet tu działa miłość, bo śmierć jest o wiele lepsza niż wieczne życie w cierpieniu i grzechu. Miłość nie pozwala na wieczne cierpienie. Dziękujmy Bogu, że uwolnił nas od takiego myślenia o Jego planie dla grzeszników, że pozwolił nam zobaczyć w Biblii coś więcej o Boskiej dobroci.
3. DOZWOLENIE ZŁA — doświadczenie zła uczy nienawiści do grzechu, doświadczenie zła pokazuje jakie są jego straszne skutki. Historia pokazuje też jakie korzyści daje unikanie grzechu.

Takie doświadczenie jest ludziom potrzebne. Dlaczego? Jest potrzebne, bo ludzkość czeka jeszcze kolejna próba. Kiedy Jezus i jego wierni obejmą swoją władzę, chętni i posłuszni ludzie będą mogli w pełni uwolnić się od skutków zła i wejść do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Jak mówi List do Rzymian 8:20-21: ‘Stworzenie jest poddane marności, ale w NADZIEI przyszłego uwolnienia.’

Zobaczmy kolejne dowody Bożej miłości:
1. Bóg kontaktował się z tymi, którzy Go szukali i pragnęli sprawiedliwości (przyjmował ich pomimo, że pochodzili z grzesznej i skazanej na śmierć rodziny Adama!) — patriarchowie, a także kobiety jak Rebeka, której Bóg odpowiadał osobiście na jej pytania. Później całą rodzina Jakuba. Przez Mojżesza Bóg zawarł z nią przymierze, ucząc o grzechu i doskonałości. Prawo miało pokazać, że człowiek nie może sam się zbawić i że potrzebuje Zbawienia i Zbawiciela od Boga.

2. Bóg przebaczał Izraelowi, gdy ten tylko pokutował! Ile miłosierdzia i cierpliwości widać w Jego działaniach…
3. Bóg pobudzał działania sprzyjające pokucie (on wyprzedzał pokutę!) — wysyłał proroków, objawienia, próby, nagrody i kary.

Cytowany już dr Timothy Jennings pisał: – „Kiedy kogoś kochamy, jesteśmy gotowi zaryzykować to, że czyniąc coś, co jest w najlepszym interesie ukochanej osoby, nie zostaniemy zrozumiani. W historii Starego Testamentu Bóg raz po raz znajdował się w tego rodzaju sytuacji. Wielokrotnie musiał podnosić głos, aby przyciągnąć uwagę swoich niesfornych dzieci, ponieważ je kochał i nie chciał dopuścić do ich samozniszczenia.”

Największym dowodem Bożej miłości jest przysłanie na świat swego Jednorodzonego Syna, Jezusa Chrystusa. Apostoł Jan pisze: „A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas” (Jan 1:14) i dalej „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Bo Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby potępił świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony.” (J 3:16-17).

Bóg uczynił Syna człowiekiem i pozwolił na Jego bolesną śmierć — i to za wrogów, a nie za przyjaciół. Apostoł Paweł przypomina: „Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami” (Rzym 5:6-10).

Jak pisze brat Johnson w książce „Bóg”: „Jakże cudowną jest myśl, że Boska miłość zdobyła się na taką ofiarę! (…) Boska miłość odczuwała poniżenie, hańbę i ból śmierci Syna bardziej niż On sam, tak jak Abraham odczuwał większy smutek z ofiarowania Izaaka niż Izaak. A jednak Boska miłość zwyciężyła. Dokonała najwyższej ofiary wszechczasów, aby grzech, błąd i śmierć zostały zniszczone, a na wieki zapanowały sprawiedliwość, prawda i życie”. Niech będzie chwała Bogu i chwała Jezusowi za to, że tak chętnie podjął się tej misji.

Dla kogo uczynił to Bóg? Komu okazał swoją miłość?

Nie chodzi tylko o garstkę naśladowców Jezusa, nie chodzi o jedną grupę religijną. Chodzi o wszystkich ludzi, bo wszystkich odkupił Jezus:

– „On jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata” (1 Jana 2:2).
– „Chrystus Jezus (…) wydał samego siebie na okup za wszystkich” (1 Tym. 2:6).; – „Aby przez łaskę Bożą zakosztował śmierci za każdego” (Hebr. 2:9). Tak jak w Adamie wszyscy umierają tak w Jezusie wszyscy zostali odkupieni.

Ktoś określił to tak, że „Golgota jest zmianą kształtu wszechświata”. Oczywiście, z punktu widzenia Boga nic się nie zmieniło, bo On dalej realizował swój plan, który od początku był pełny miłości.

Jednak do tej pory mówiliśmy tylko o garstce ludzi, o patriarchach, o Izraelu, a teraz przez Jezusa Bóg dokonał odkupienia całej ludzkości upadłej i umarłej w Adamie i ewangelia o tym miała być przekazana wszystkim narodom ziemi. To, co było daleką obietnicą, że potomek Abrahama pobłogosławi wszystkie narody ziemi, teraz zaczęło wykonywać się na wielką skalę. A pełnia tego będzie miała miejsce w Królestwie Jezusa, gdy skłoni się przed nim każde kolano i każdy język będzie wyznawał, że Jezus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

Po wypełnieniu Boskiego planu na Golgocie Bóg okazał Jezusowi wielką miłość: wywyższył Go do Boskiej natury i powierzył wielkie zadania – będzie królem ludzkości w tysiącleciu. Będzie najwyższym kapłanem, który będzie pośredniczył między Bogiem a ludźmi i nie tylko to. Otrzyma On wiele innych nagród i zadań od Boga. Tak, Jezus był doskonały jako Logos w niebie i jako człowiek, ale wywyższenie do Boskiej natury wymagało dodatkowej próby i cierpienia. Miłość wyraziła się więc w dziwny sposób dla ludzi (przez krzyż i cierpienia), ale w cudowny sposób, gdy widzimy cel Boskich działań.

Bóg nie ograniczył miłości tylko do swojego Syna. Okazał miłość także tym, którzy uwierzyli w Jezusa, a szczególnie tym, którzy poświęcili życie Bogu i przyjęli Jezusa jako swojego Wodza i Pana. To oni jako pierwsi zdobywają swoje dziedzictwo w Ziemi Obiecanej. Robią to przez naśladowanie Jezusa i doświadczanie podobnych prób i cierpień – choć znacznie mniejszych niż On. Apostoł Paweł napisał, że cierpienia przyjmowane w dobrym duchu, kształtują szlachetne charaktery i zapewniają przyszłą nagrodę. Są chwilowe i lekkie ale tylko wtedy, gdy ktoś rozumie, że na drugiej szali tej wagi jest wieczność i doskonałość.

W Wieku Ewangelii wybrani mieli także pewne zadanie wobec świata. O tych zadaniach mówił nasz Pan, np. w Ew. wg Jana 16:8. Mieli oni:

1 – karcić grzechy popełniane przez świat,

2 – pouczać świat o sprawiedliwości,

3 – i dawać świadectwo o nadchodzącym Królestwie (o sądzie świata).

Święci i wierni naśladowcy Jezusa mieli to robić nie tylko słowami, ale głównie przykładem swojego życia. Przykład jest lepszy niż wykład. My nie mamy nawracać świata ani zmuszać drugich by żyli tak, jak my. Wierni byli jak światło i jak sól ziemi. Ich życie ograniczało grzech, szerzyło sprawiedliwość i przygotowywało świat na Tysiąclecie. Wymagało to ofiary i cierpienia, a w dużym stopniu dotyczy to także ludzi poświęconych Bogu dzisiaj.

Boska miłość a nasze wady: Mamy wiele wad, Bogu sprawiają one ból, ale Bóg nas nie odrzuca. Jego miłość nas poucza, a czasami karze, po to by nas naprawić. Są chwile, gdy nie czujemy uśmiechu Boskiej łaski, ale Jego miłość widzi nawet malutki krok pokuty. Przypowieść o synu marnotrawnym pokazuje, że to Bóg wyczekuje grzesznika, że Bóg wypatruje nas i że biegnie do nas, gdy do Niego wracamy. Także Psalm 103 przypomina, że „Jak wysoko są niebiosa nad ziemią, tak wielkie jest Jego miłosierdzie… jak ojciec ma litość nad dziećmi, tak Pan ma litość nad tymi, którzy się go boją. On bowiem wie, z czego jesteśmy ulepieni; pamięta, że jesteśmy prochem.” Niech nasza odpowiedź to będzie uznanie grzechów i przykrego, niskiego stanu, w którym jesteśmy. Odwróćmy się od grzechów i zaufajmy krwi Chrystusa. Uwierzmy, że z pomocą kochającego Boga możemy odnowić się do życia w prawdzie i sprawiedliwości. Bóg nie jest daleko.

Boska miłość w ucisku i w czasie restytucji. Łatwiej przyjąć RESTYTUCJĘ, bo ucisk pokazuje głównie moc i sprawiedliwość Boga. Miłość jest jednak w tym, jaki jest cel tego czasu Boskiego gniewu. Prorok Sofoniasz wyjaśnia to w swoim proroctwie. W wersecie 8 rozdziału 3. mówi on: „Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej gorliwości – mówi PAN”. Ale werset 9 dodaje: „Wówczas bowiem przywrócę narodom czystą mowę, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie”.

Wygląda na to, że Boski gniew ma przygotować ludzkość do przyjęcia Królestwa Mesjasza (ziemia jest tu symbolem porządku społecznego, inne wersety Biblii mówią, że fizyczna Ziemia trwa na wieczność). Gdy ogień ucisku minie, Chrystus i Kościół będą rządzić nad ludźmi przez resztę tysiąclecia, a inne klasy wiernych staną się ich pomocnikami (np. wierni Starego Testamentu i dziś rozwijający się lud Boży). Dojdzie do wskrzeszenia umarłych. Jak widzieliśmy z poprzednich slajdów, zarówno Jezus, jak i wierni są do tego Królestwa świetnie przygotowani – przez osobiste próby i cierpienia. I to pod ICH prowadzeniem, grzech i jego skutki będą stopniowo usuwane. Sprawiedliwość i prawda będą ustanawiane na Ziemi.

O tym dowodzie Boskije miłości mówi wiele rozdziałów Pisma Św. Na przykład 35 rozdział Izajasza, a także fragmentów rozdziałów 2, 9, 11 i końcowych rozdziałów od 60 do końca tej księgi. O tym czasie mówią też trzy ostatnie rozdziały Ks. Objawienia. Wiele książek zawiera rozwinięcie tych myśli, jak choćby „Boski plan wieków” br. Russella i „Tysiąclecie” br. Johnsona.

Chciałem jeszcze mówić o Boskiej miłości w próbach i wyrokach małego okresu, a także o przyszłych wiekach. Bardzo to jednak skrócę. Od Edenu, przez zwycięstwo Jezusa na Golgocie, aż do odnowionego raju i ostatecznej próby — wszystko prowadzi do utrwalenia prawdy i sprawiedliwości na ziemi, tak by grzech już nigdy nie zapanował! To bardzo ważne, by ta ostateczna próba nadała wieczny kształt każdej osobie. Tak jak mówiliśmy o potrzebie tej pierwszej próby w ogrodzie Eden.

Opowiadanie Ewangelii o Bożej miłości to jakby widzieć piękny krajobraz i powiedzieć do kogoś na szlaku: „POPATRZ jak pięknie!”. Jednak dostrzeganie Boskiej miłości zależy od każdego i od każdej z nas osobiście. Jeśli zobaczymy przebłysk Bożej miłości, podzielmy się nim, bo może ktoś na taki obraz czeka. Nie róbmy jednak niczego na siłę.

Jaki jest pożytek z poznania Ojca miłosierdzia i Boga wszelkiej pociechy? Apostoł Paweł napisał, że Bóg pociesza nas w każdym utrapieniu, byśmy sami mogli pocieszać. Boża miłość sprawia, że nie żyjemy w lęku, ale z miłości pragniemy oddawać Bogu cześć i stawać się podobni do Niego. To  rozważanie zachęca do pracy nad swoją miłością i do służenia z miłości drugim. Kiedy dajemy coś drugim nie patrząc na siebie, doznamy wielu błogosławieństw, których nie poznamy, gdy będziemy żyć tylko dla siebie.

Takie nastawienie daje wymierne korzyści (choć nie dlatego należy to robić – jeśli chcemy być najbardziej podobni do Boga): Badania pokazują np., że młodzież angażująca się w wolontariat ma lepsze wyniki w szkole i większe umiejętności życiowe. A dorośli? procentowo mniej chorób, mniejszą demencję i większą samodzielność w późniejszych latach życia. Wiemy, że choroby fizyczne i psychiczne nie będą nas omijać i wiemy też, że wszyscy jesteśmy skażeni i obarczeni wyrokiem, ale chcę po prostu pokazać, z jak różnych punktów widzenia MIŁOŚĆ może być korzystna. Wolontariat nie wymaga fundacji – to miłość wobec braci, sióstr, rodziny czy sąsiadów. Zawsze jest wiele okazji do czynienia dobra, zwłaszcza tych mało widocznych i podejmowanych przez niewiele osób. Pora się rozejrzeć. Wynotowałem piękne zdanie z czasopisma „Teraźniejsza Prawda” nr 468, s. 2 – Czynienie czegoś dla kogoś bez myśli o nagrodzie jest naprawdę działaniem podobnym do Boskiego.

Przyp. 21:21 – „Kto podąża za sprawiedliwością i miłosierdziem, znajduje życie, sprawiedliwość i chwałę.” i jeszcze komentarz do tych słów: „Kto rozwija Boski charakter, osiągnie życie, ducha prawdy i chwałę od Boga”. A tego Wam wszystkim życzę i pragnę też dla siebie. Dziękuję za uwagę!

obraz: joshtinpowers / flickr

Co dokładnie powiedział Jezus do dobrego łotra, który zwrócił się do niego z prośbą na krzyżu („wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”)? Czy Chrystus obiecał mu, że jeszcze tego samego dnia znajdą się razem w raju lub w niebie?

Sądzimy, że nie.

W Ewangelii wg Łukasza 23:43 występuje ciekawy grecki zwrot, który oddać można na dwa sposoby. Obie te formy są poprawne gramatycznie, a w starożytnej grece Biblii nie występowały przecinki (nie istniała w tym czasie interpunkcja w naszej współczesnej formie). Żeby więc ustalić, które brzmienie jest lepsze, należałoby porównać ten werset z innymi fragmentami Biblii.

Wersja 1: „Zaprawdę powiadam tobie, dziś będziesz ze mną w raju.”

Wersja 2: „Zaprawdę powiadam tobie dziś, będziesz ze mną w raju.”

Naszym zdaniem wersja 2 jest poprawna. Było to uroczyste zapewnienie i tego typu zapewnienia były właśnie w taki sposób podkreślane w Biblii:

Powtórzonego Prawa 30:18 – „To oznajmiam wam dzisiaj, że zginiecie”

Dzieje Apostolskie 20:26 – „Dlatego oświadczam wam dzisiaj: Nie jestem winien niczyjej krwi”

Występuje tu hebrajskim idiom, który znaczył, że jest to coś bardzo ważnego, że zostało to potwierdzone.

Istnieje wiele powodów, by nie wierzyć, że złoczyńca tego dnia znalazł się w raju, a jeśli się tam nie znalazł, to Jezus powiedziałby nieprawdę, mówiąc, że dziś będą razem w raju. A w nieprawdę z ust Jezusa nie wierzy chyba żaden chrześcijanin i żaden rozsądny student Biblii.

Wiemy przecież Pisma Świętego – 

Po pierwsze, że Jezus nie znalazł się w raju po swojej śmierci, lecz był w szeolu, w grobie.
Po drugie, że Biblia nazywa rajem (1) ogród Eden, (2) niebo i (3) odnowioną Ziemię, gdy już stanie się rajem (pod panowaniem Chrystusa). Złoczyńca nie mógł tego dnia pójść do nieba, gdzie Jezus dopiero później miał pójść, a pozostałe raje były w tym czasie niedostępne.
I wreszcie po trzecie, że dusza czyli istota tego złoczyńcy umarła. Znalazł się w niebycie, a jedyna nadzieja na wyjście z tego stanu to z-MARTWYCH-wstanie w czasie powrotu Jezusa na ziemię, po to, by królował i podnosił ludzkość do utraconej doskonałości raju.

Nie rozwijamy tego wątku, gdy został on szeroko omówiony w artykule i nagraniu pt. „Złoczyńca w raju”:

LINK DO ARTYKUŁU

I była taka noc
Pośród anielskich pień.
Diabelska pękła moc
Zaczął się jasny dzień.

Miłości wielkiej ton
Ukazał ludziom Bóg.
Litośnie podał dłoń.
Niech drży przeklęty wróg.

I przyszedł Boży Syn
Gdy nadszedł słuszny czas
Ażeby z naszych win
I grzechów obmył nas.

Kalwarię zasnuł mrok
A pośród mroku krzyż.
Na krzyżu Boży Syn,
Więc patrz na niego wzwyż.

I jego ścieżką dąż.
Jak On – ze złem tocz bój,
I Jemu dziękuj wciąż.
On Zbawicielem twym.

22.12.06

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Gdy wśród drogi wyboistej
Się potykam
To w modlitwie szczerej, czystej
Cię spotykam.

Kiedy wspinam się na góry
Ty pomagasz
I niczego prócz wierności
Nie wymagasz.

Choć mizerne me zdolności
I me siły,
Ty nauczasz mnie Miłości,
Panie miły.

Tyś przykładem. Tyś przez życie
Przeszedł wiernie,
Choć to życie dało Tobie
Same ciernie.

Miłość wwiodła na Golgotę
I krzyż Ciebie.
Bóg Cię wzbudził dnia trzeciego
Byś był w niebie.

09.05

– Czesława-Regina
Kliknij tutaj, by przeczytać więcej wierszy Autorki

Zbiór poezji „Wiersze religijne”
– powrót do spisu treści –

Zaiste on niemoce nasze wziął na się, a boleści nasze własne nosił; a myśmy mniemali, że jest zraniony, ubity od Boga i utrapiony.
– Izajasza 53:4

„I odszedłszy nieco dalej, upadł na ziemię i modlił się…” (Marka 14:35)

Jezus przepowiedział swe ukrzyżowanie mówiąc, że „jako Mojżesz węża na puszczy wywyższył, tak musi być wywyższony Syn człowieczy” – musi być ukrzyżowany. Miedziany wąż został zatem użyty jako typ Jezusa. Był On rzeczywiście święty, niewinny, nieskalany, lecz zajął miejsce grzesznika – był traktowany jak grzesznik. Najsurowszą karą pod zakonem było ukrzyżowanie: „Przeklęty każdy, który wisi na drzewie”. Tak więc, jak podaje Apostoł, Jezus stał się przekleństwem za nas (Galatów 3:13). Zajął miejsce grzesznika, choć sam nie znał grzechu. „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism” (1 Koryntian 15:3).

Nie można oczywiście znaleźć powodu, by kwestionować zapisane w Nowym Testamencie fakty związane z ukrzyżowaniem Jezusa. Panuje jednak powszechne zamieszanie co do przewidzianych w nim przez Boga korzyści i celu. Chrześcijanie świadomi są tego, że śmierć Jezusa jest ich zbawieniem – jednak wielu nie rozumie dokładnie w jaki sposób. Prorok Izajasz podaje nam Boskie wyjaśnienie.

Zobacz też:
Zmartwychwstanie Jezusa – prawda czy mit?

Bolesna droga Jezusa!

Zbawiciel w dużym stopniu był osłabiony swą trzyipółletnią służbą, w czasie której bez ograniczeń udzielał swych sił żywotnych ludziom przez leczenie ich chorób. Poza tym od chwili wysłania uczniów w celu przygotowania Paschy pozostawał bez snu pod stałym napięciem. Okres ten obejmował ciężkie doświadczenia związane z Paschą i ustanowieniem Pamiątkowej Wieczerzy, drogę do Getsemane, spędzone tam godziny bólu i słabości, następujące po nich doświadczenia, sądzenie przez najwyższych kapłanów przed Sanhendrynem, sąd przed Herodem i Piłatem, biczowanie itp. – wszystko to stanowiło dla Niego ciągłe napięcie.

Skazany na ukrzyżowanie przez tych, dla których poświęcił swój niebiański dom i chwałę, musiał jeszcze nieść swój własny krzyż (Jana 19:17). Prawdopodobnie czynił to tak długo, dopóki Jego słabość nie zmusiła Go do zatrzymania się pod jego ciężarem, ponieważ trzy z opisów Ewangelii podają, że jeden z przygodnych widzów został zmuszony do przyjścia Mu z pomocą (tekst oryginału nie podaje wyraźnie czy niósł on cały krzyż, czy idąc za Jezusem niósł tylko jego część).

Watch the Lamb – historia Szymona Cyrenejczyka (z polskimi napisami):

Gdzie byli Piotr, Jan, Jakub, Tomasz i inni Apostołowie, że samorzutnie nie zgłosili się do pomocy? Być może powstrzymywał ich strach. Ale jakie błogosławieństwo stracili! Tradycja podaje, że Cyrenejczyk, który z przymusu niósł krzyż, dzięki doświadczeniom tej chwili stał się przez wyciśnięcie na jego sercu prawdy poselstwa Zbawiciela jednym z naśladowców Nazarejczyka.

„Nie płaczcie nade mną”

Via Dolorosa (Droga cierpienia) – droga, którą prawdopodobnie przemierzył Jezus Chrystus dźwigając krzyż na Golgotę.

Dookoła zgromadzone były płaczące niewiasty i dziwimy się, że żadna nie przyszła z pomocą. Zwracając się do nich, Jezus powiedział: „nie płaczcie nade mną, ale raczej same nad sobą płaczcie i nad dziatkami waszymi”. Niektórzy badacze Biblii przypuszczają, że wypowiedziane przy tej okazji słowa Mistrza w pewnym sensie dotyczą wielkiego ucisku, jaki trzydzieści siedem lat później przyszedł na naród żydowski w postaci zniszczenia Jerozolimy. Zakłada się, że zniszczenie Jerozolimy było typem, który zapowiadał jeszcze większy ucisk, jaki nastąpi w czasie kończącym obecny wiek.

Następnie Jezus zaczął mówić o szukaniu przez nich gór i pagórków dla osłony i ochrony (Łukasza 23:30). Nie powinniśmy sądzić, że ktokolwiek mógłby się modlić, by padały na niego góry, należy raczej przyjąć, że wielu będzie szukało, pragnęło i modliło się o ukrycie ich, o ochronę przed szalejącym uciskiem. Góry reprezentują rządy, a skałami społeczeństw są organizacje społeczne, z których każda dąży do ochrony własnych członków. Żydzi rzeczywiście szukali ochrony rządów i społeczeństw. Te same wyrażenia (o górach i pagórkach) stosują się do końca wieku Ewangelii. W czasie swego drugiego adwentu Chrystus objawi się w niszczącym sądzie, który doprowadzi do końca obecnego porządku rzeczy i przygotuje drogę dla nowego Króla.

Jezus pyta: „Ponieważ się to na zielonym drzewie dzieje, cóż będzie na suchym?” (Łukasza 23:31). Wydaje się porównywać tutaj naród żydowski do drzewa figowego, które na skutek Jego klątwy, czyli wyroku, szybko uschło. Tak więc pięć dni przed ukrzyżowaniem, jadąc na oślicy do Jerozolimy i płacząc nad nią, Jezus powiedział: „Oto wam dom wasz pusty zostanie”. W tak krótkim czasie, gdy drzewo figowe było jeszcze zielone, jego władcy osiągnęli punkt krytyczny i przez ukrzyżowanie Go byli gotowi pogwałcić wszelkie prawa i zapomnieć o sumieniu.

Jeśli zło działało tak szybko w kierunku tak straszliwego pogwałcenia sprawiedliwości, to czego należało spodziewać się później – co rzeczywiście się stało – gdy to żydowskie drzewo figowe już zupełnie uschło i straciło cały swój sok (żywotność)? Skoro władcy Izraela mogli usankcjonować taką niesprawiedliwość i bezprawie, podczas gdy Izrael wciąż jeszcze znajdował się w łasce i żywotności, z rąk władców pogańskich należało się spodziewać czegoś jeszcze gorszego. Dla przykładu: gdy Jerozolima została później zniszczona, rzymska armia za jednym razem ukrzyżowała setki jej mieszkańców. Poza tym, po odejściu Jezusa, wobec Apostołów i pierwotnego Kościoła dokonywano okropnych zbrodni.

Jezus okazywał ducha przebaczenia

Słów naszego tekstu, które brzmią: „Ojcze! Odpuść im, boć nie wiedzą, co czynią„, nie znajdziemy w najstarszych greckich manuskryptach. Jednak opierając się na liczbowaniu biblijnym i wyraźnym naśladowaniu tego ducha przez kamienowanego Szczepana (Dzieje Apostolskie 7:60), prawdopodobnie słowa te są prawdziwe.

Istnieją powody, by twierdzić, że drzewo figowe reprezentuje w Biblii naród żydowski.

Jezus musiał wiedzieć, że grzech Żydów sprowadzi karę. W swej przypowieści zapowiedział, że Bóg ukarze ich i spali ich miasto (Mateusza 22:7). W kontekście tym słowa „same nad sobą płaczcie” oznaczały karanie Żydów za ich grzechy i że ten grzech nie będzie im całkowicie przebaczony. Znanym jest fakt, że Żydzi przez ponad osiemnaście stuleci byli odcięci od Boskiej łaski. Zupełnie właściwym jest przypuszczenie, że Jezus znajdował się w całkowitej zgodzie z Ojcem w tym aspekcie Boskiego planu i że On nie przeczył Boskiej woli mówiąc o ostatecznym odpuszczeniu im grzechu.

Św. Paweł także mówi o tym samym powołując się na ucisk, jaki spotkał Żydów po odrzuceniu Jezusa. „Przyszedł na nich gniew aż do końca” (1 Tesaloniczan 2:4-16).

Z drugiej strony możemy być pewni, że Jezus, który oddawał swe życie za Żydów, nie pragnął, by nie otrzymali oni odpowiedniej kary za ich wielki grzech zabicia tego Jedynego, którego Jahwe szczególnie wysłał do nich jako swego przedstawiciela – swego Syna. Sprawiedliwą karą za taki grzech, jeśli był świadomy, byłoby oczywiście całkowite zniszczenie. Ale Apostoł zwrócił uwagę, że krew Jezusa opowiada lepsze rzeczy – nie jedynie sprawiedliwość (Żydów 12:24). Jego krew mówi o odpuszczeniu grzechów nie tylko dla pozostałej części świata, lecz także dla Żydów. Mówi ona o pełnej sposobności pojednania się z Bogiem podczas Królestwa Mesjasza.

Dowiedz się więcej:
Dlaczego modlimy się „Przyjdź Królestwo Twoje”?

Św. Piotr potwierdza myśl, że Żydzi nie byli całkowicie odpowiedzialni za swe postępowanie z powodu (przynajmniej) częściowej ignorancji. Zwracając się później do niektórych z nich powiedział: „wiem, żeście to z nieświadomości uczynili, jako i książęta wasi”, gdyby bowiem wiedzieli, nie ukrzyżowaliby „dawcy żywota” (Dzieje Apostolskie 3:15-17). Prorok Zachariasz pokazuje nam, że w słusznym u Boga czasie zostaną otworzone oczy zrozumienia całego świata. Wszyscy te rzeczy zrozumieją inaczej, a Żydzi są szczególnie wymienieni jako ci, którzy Go przebodli. Wtedy Pan wyleje na nich ducha modlitwy i błagania, i zobaczą Tego, którego przebodli i będą płakać nad Nim (Zachariasza 12:10), zdając sobie sprawę z tego, że torturowali swego najlepszego Przyjaciela – swego Odkupiciela.

Rozdzielili szaty moje

Na zatwardziałość serc rzymskich żołnierzy wskazuje fakt, że gdy Jezus umierał, oni rzucali losy o Jego dzianą, bez szwu, szatę, dzieląc między siebie Jego zewnętrzne odzienie. Mamy Boską obietnicę, że rezultatem Tysiącletniego Królestwa będzie usunięcie kamiennych serc i danie w ich miejsce serc wrażliwych (Ezechiela 11:19). O, jak bardzo cała ludzkość potrzebuje pełnej restytucji (przywrócenia) do obrazu i podobieństwa Boga pierwotnie pokazanych w Adamie, a następnie w człowieku Jezusie!

Postawę świata ilustrują także dwaj przestępcy, straceni w tym samym czasie, umieszczeni po obydwóch stronach Jezusa, który przez napis na krzyżu nazwany został Królem Żydów. Jeden z tych towarzyszy w cierpieniu oskarżał Jezusa o oszustwo żartując z Niego, by zademonstrował swą moc, jeśli ją posiadał, przez zbawienie siebie i swych towarzyszy. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że gdyby Jezus ocalił siebie, nie mógłby stać się Zbawicielem świata!

Drugi ze złoczyńców przyjaźnie odnosił się do Jezusa stwierdzając, że nie uczynił On nic złego i został niesprawiedliwie oskarżony. Zwracając się następnie do Jezusa, wyraził wiarę w Niego prosząc o nagrodę za swe życzliwe słowa. Powiedział: „Panie! wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do królestwa twego”. Biedny złoczyńca wiedział, że Jezus utrzymywał, iż jest Królem; stał blisko, gdy Jezusowi zadano pytanie: „Tyżeś jest król Żydowski?”; słyszał też Jego odpowiedź: „Królestwo moje nie jest z tego świata [wieku]”. Charakter i wygląd Jezusa były tak szlachetne, że złoczyńca uznał, iż On godzien jest być Królem. A jeśli rzeczywiście był tym, za kogo się podawał? A jeśli w życiu pozagrobowym okaże się On Mesjaszem? Przynajmniej powie prawdę i dobre słowo w Jego obronie i poprosi o pamięć, gdyby kiedykolwiek miał On objąć swą królewską władzę.

Wydaje się, że odpowiedź Jezusa była przez nas wszystkich w przeszłości źle rozumiana (Więcej: Złoczyńca w raju). Myśleliśmy, że obiecał On złoczyńcy, iż będzie wraz z nim w Królestwie jeszcze tego samego dnia. Z innych oświadczeń Pisma Świętego dowiedzieliśmy się jednak, że sam Jezus nie był w tym dniu w Królestwie, lecz w nowym grobie Józefa; że ze stanu śmierci, szeolu, hadesu, grobu powstał dopiero trzeciego dnia; że nawet wtedy, po Swym zmartwychwstaniu, powiedział do Marii: „Nie wstąpiłem jeszcze do Ojca mego”. Oczywiste jest zatem, że Jezus przez to nie rozumiał, iż w tym samym dniu wraz z złoczyńcą będzie w raju. (Niektórzy snują domysły, że musieli oni udać się do pewnej „części piekła” zwanej rajem, lecz to sprzeciwia się obrazowi raju, jaki rysują inne wersety biblijne).

Raj niebawem będzie przywrócony

A oto prawdziwe wyjaśnienie. Raj, utracony przez upadek ponad sześć tysięcy lat temu, już niebawem ma być przywrócony przez Mesjasza w Jego wspaniałym Królestwie. To właśnie wtedy złoczyńca chciał, aby On o nim przypomniał sobie – „gdy przyjdziesz do królestwa twego„. Od tego czasu ów człowiek śpi w stanie śmierci, czekając na nastanie Królestwa Mesjasza. Odpowiedź Jezusa była całkowicie z tym zgodna: Amen. Niech tak się stanie. „Zaprawdę powiadam tobie dziś [tego dnia, gdy wygląda na to, że nie mam żadnego przyjaciela, i gdy nic nie wydaje się mniej prawdopodobne niż to, że kiedykolwiek będę miał królestwo; Powiadam ci dziś], będziesz ze mną w raju„.

Królestwo Chrystusa rozleje się na świat jak blask słońca – od wschodu aż po zachód.

Królestwo Jezusa szybko rozpocznie dzieło przekształcania świata w raj. Przy wzbudzaniu miliardów ludzi, którzy zasnęli w śmierci, Mistrz będzie pamiętał także o tym złoczyńcy. Z pewnością wielkie błogosławieństwo będzie jego udziałem w raju, a to z powodu wypowiedzianych na krzyżu słów pociechy, szczególnie dlatego, że słowa te wskazują na czułe i skruszone serce, takie, które jako pierwsze przyjmie błogosławieństwa Królestwa.

Jezus polecił swą matkę opiece ucznia Jana, co oznacza że jej mąż, Józef, już nie żył. Wskazuje to również na troskę Mistrza o dobro drogiej Mu osoby, nawet w godzinie krańcowego cierpienia.

Wołanie umierającego Mistrza: „Boże mój! Boże mój! Czemuś mnie opuścił?” świadczy, że On nie twierdził, iż jest niebiańskim Ojcem, lecz Synem. Ilustruje to nam również jak Mistrz w najdrobniejszym szczególe poniósł karę grzesznika. Kara za grzech nie oznaczała jedynie śmierci, lecz także odcięcie od społeczności z Bogiem. Zajmując miejsce grzesznika, Jezus musiał choć przez chwilę w pełni doświadczyć stanu wyobcowania grzesznika. [Potem najwyraźniej otrzymał jakiś rodzaj ponownego zapewnienia („iż (…) się wypełniło Pismo” – Jana 19:28) i mógł wypowiedzieć następne słowa].

OSTATNIE DWA ZDANIA JEZUSA

Słowa Mistrza: „Wykonało się” (Jana 19:30) przypominają nam Jego oświadczenie z poprzedniego dnia: „Aleć mam być chrztem [na śmierć] ochrzczony; a jakom jest ściśniony [w trudnościach] póki się to nie wykona!” – nie dobiegnie końca (Łukasza 12:50). Teraz wypełniła się ziemska misja naszego Pana. Przyszedł, by umrzeć i wykupić potępiony na śmierć rodzaj Adama. Wraz ze swym ostatnim tchnieniem, kończąc życie chciał powiedzieć, że dopełnił dzieła ofiarowania się za grzechy świata.

Okup za wszystkich – kliknij obrazek, by dowiedzieć się, jak wielkie znaczenie miały śmierć i zmartwychwstanie Jezusa.

„Ojcze! W ręce twoje polecam ducha mojego” (Łukasza 23:46) przypomina nam o tym, że Jezus złożył swe ludzkie życie ufając, iż zmartwychwstanie. Nie stracił On swego prawa do życia, ponieważ wszystko uczynił doskonale, tak jak tego wymagał Bóg (w przeciwieństwie do Adama, który utracił swe prawo do życia). Posiadany przez Jezusa duch życia został przeniesiony z poprzedniego niebiańskiego stanu; Bóg użył zasady życia Logosa, doprowadzając do narodzenia Jezusa jako ludzkiej istoty. Tak więc nadal mógł On mówić o nim jako swym własnym duchu, swym własnym prawie do życia, oddanym jedynie na pewien czas, by zgodnie z Boską obietnicą mógł być Mu ponownie udzielony w zmartwychwstaniu. Jezusa prawo do ludzkiego życia zostanie przekazane rodzajowi ludzkiemu przy jego zmartwychwstaniu.

Tak więc ustęp ten oznacza, że umierając Jezus zdeponował u Ojca swój przywilej życia będąc całkowicie poddanym woli Ojcowskiej w tym, co miało się z nim (przywilejem życia) stać. W wieku Ewangelii Ojcu upodobało się użyć Jezusowego przywileju życia w ludzkiej naturze – co w Jego przypadku oznaczało prawo do życia jako istoty ludzkiej – jako ceny okupu za Kościół, i podobnie użyje go za świat w wieku Tysiąclecia.

Ojciec również z zadowoleniem udzielił Jezusowi, przy Jego zmartwychwstaniu, Chrystusowego przywileju życia, jako Boskiej istocie, co w Jego przypadku oznaczało prawo do życia na poziomie Boskiej natury – dla Jego osobistego użytku, jako wrodzonego przymiotu żywej istoty.

Ostatnia część wersetu z Łukasza 23:46, w tłumaczeniu z języka angielskiego brzmi: „…oddał swego ducha„, co jest niewłaściwym tłumaczeniem. Słowa, które zaznaczyliśmy kursywą zostały przetłumaczone z jednego greckiego wyrazu: nie z rzeczownika pneuma, lecz z czasownika exepneusen, który dosłownie znaczy: wydał tchnienie, oddychając wypuścił z płuc powietrze. Słowo „duch” w języku staroangielskim i staropolskim oznaczał jakąkolwiek duchową istotę, ale obecnie jest używany w znaczeniu duchowej istoty ze świadomością osobowego istnienia, niezależnym od jej ludzkiego ciała, prawdopodobnie opuszczanym w chwili śmierci. Pojęcie to wywołuje urojone obrazy, które pojawiają się w fikcyjnych opowieściach (oraz w licznych rozpowszechnionych ideach religijnych). A jednak prawda jest rozumna i podnosząca na duchu. Umarli są umarłymi, lecz wkrótce będą wzbudzeni. Dzięki niech będą naszemu Odkupicielowi, Panu i Królowi, Panu Jezusowi Chrystusowi.

Dzięki niech będą Bogu za niewymowny dar Jego miłości!

Dzięki Bogu za Jego dar niewypowiedziany. – 2 Koryntian 9:15

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 340
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Zbliżmy się do Chrystusa stołu

1. ZBLIŻMY się do Chrystusa stołu,
Do Pana wznosząc myśli swe,
Wiarą się łączmy z Nim pospołu!
On duszę naszą karmić chce.

 

2. On jest ten wieczny chleb żywota,
Co z nieba do nas zstąpił był.
Z Niego pochodzi mądrość, cnota,
Kto zeń pożywa, będzie żył.

 

3. Chrystus dla grzesznych odkupienia
Poniósł na Krzyżu ciężki skon.
Sam wszystkich wiedzie do zbawienia,
Z Ojcem i mnie pojednał On.

 

4. Jakże ciernista była droga,
Po której szedł Zbawiciel sam,
By doprowadzić nas do Boga
I zjednać łaskę Ojca nam.

 

5. Większej nie doznał świat miłości
Jak w Panu, który życie dał,
By go oczyścić z nieprawości,
By człowiek wieczne szczęście miał.

 

6. O Panie, w Tobie my szukamy
Pomocy dla znękanych dusz,
Bo w Twej Ofierze posiadamy
W tym życiu zdrój pociechy już.

 

7. Przy świętej wzmocnij nas wieczerzy
W cnocie, w mądrości, Panie nasz!
Duch nasz niech Twojej lasce wierzy,
Że nam szczęśliwość wieczną dasz.

Lecz stało się to wszystko, żeby się wypełniły Pisma proroków.

– Ewangelia wg Mateusza 26:56

Zapraszamy wszystkich do poszukania w Piśmie Świętym zacytowanych wersetów oraz ich wypełnień, aby wiara wasza „nie gruntowała się na mądrości ludzkiej, ale na mocy Bożej” (1 Koryntian 2:5). „A Bóg w ten sposób spełnił to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków, że Jego Mesjasz będzie cierpiał” (Dzieje 3:18). „To zaś zostało opisane, abyście uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Boga, oraz abyście wierząc, mieli życie w Jego Imieniu” (Jana 20:31).

O Mesjaszu prorokowano, że:

1. Miał być zdradzony przez przyjaciela: Psalm 41:10; 55:13-15. Zobacz: Mateusza 26:47-50; Jana 13:18.
2. Miał być sprzedany za 30 srebrników: Zachariasza 11:12. Zobacz: Mateusza 26:14,15.
3. Uzyskane pieniądze miały być rzucone garncarzowi: (a) srebrniki, (b) 30 sztuk, (c) porzucone, (d) w domu Pańskim: Zachariasza 11:13. Zobacz: Mateusza 27:3-10.
4. Miał wołać do Boga i być wysłuchanym przez Niego: Psalm 22:25. Zobacz: Łukasza 22:41-44; Żydów 5:7.
5. Jego uczniowie mieli Go opuścić: Zachariasza 13:7. Zobacz: Mateusza 26:31,56; Marka 14:27.
6. Miał zostać oskarżony przez fałszywych świadków: Psalm 27:12; 35:11; 109:2. Zobacz: Mateusza 26:59,60.
7. Miał być bity laską w policzek: Micheasza 5:1. Zobacz: Mateusza 26:67 (lub trzciną czy rózgami); Marka 15:19; Łukasza 22:63,64.
8. Miał być ubiczowany: Izajasza 50:6; 53:5. Zob. Mateusza 27:26; Jana 19:1.
9. Mieli pluć na Niego: Izajasza 50:6. Zobacz: Mateusza 26:67; 27:30; Marka 15:19.
10. Jego oblicze miało być zeszpecone: Izajasza 52:14. Zobacz: Mateusza 26:67; 27:29,30; Marka 15:17-19; Łukasza 22:64.
11. Miał milczeć przed swoimi oskarżycielami: Izajasza 53:7. Zobacz: Mateusza 27:12-14; Marka 15:3-5; 1 Piotra 2:23.
12. Miał być wzgardzony i odrzucony przez lud: Psalm 22:7; Izajasza 53:3. Zobacz: Marka 9:12; 15:17-20.
13. Miał być zraniony i posiniaczony: Izajasza 53:5. Zobacz: Mateusza 27:26,29,30; Marka 15:15,17,19.
14. Jego ręce i stopy miały być przebite: Psalm 22:17. Zobacz: Łukasza 23:33; Jana 20:25-27.
15. Miał być policzony z przestępcami (złodziejami): Izajasza 53:12. Zobacz: Mateusza 27:38; Marka 15:27,28; Łukasza 22:37; Jana 19:18.
16. Miał się modlić za swoich prześladowców: Izajasza 53:12; Psalm 109:4. Zobacz: Łukasza 23:34.
17. Lud miał pogardliwie potrząsać głowami na Jego widok: Psalm 22:8; 109:25. Zobacz: Mateusza 27:39.
18. Lud miał się z Niego naigrawać: Psalm 22:9. Zobacz: Mateusza 27:41-44; Łukasza 23:35-37.
19. Lud miał na Jego widok się dziwić: Psalm 22:18; Izajasza 52:14. Zobacz: Łukasza 23:35.
20. Jego szaty miały być rozdzielone, a o suknię miały być rzucone losy: Psalm 22:19. Zobacz: Mateusza 27:35; Marka 15:24; Łukasza 23:34; Jana 19:23,24.
21. W południe ciemność miała okryć ziemię: Amosa 8:9. Zobacz: Mateusza 27:45; Marka 15:33; Łukasza 23:44.
22. Miał zawołać: „Boże mój! Boże mój! czemuś mnie opuścił?”: Psalm 22:2. Zobacz: Mateusza 27:46; Marka 15:34.
23. Miał mieć pragnienie: Psalm 22:16; 69:4,22. Zobacz: Jana 19:28.
24. Mieli Jemu podać do picia ocet i żółć: Psalm 69:22. Zobacz: Mateusza 27:34,48; Marka 15:23,36; Łukasza 23:36; Jana 19:29.
25. Miał „wylać na śmierć” swoje ludzkie życie: Izajasza 53:12. Zobacz: Jana 10:17,18.
26. Jego ludzkie życie miało stać się ofiarą za grzech: Izajasza 53:10-12. Zobacz: Mateusza 26:27,28; Jana 6:51; 10:11,15,16; 1 Koryntian 15:3; Żydów 2:9; 7:27; 9:26-28.
27. Miał powierzyć swojego ducha w Boże ręce ? swoje prawo do życia jako człowiek: Psalm 31:6. Zobacz: Łukasza 23:46.
28. Miał być zabity, „nie za własne grzechy”, w środku 70. symbolicznego tygodnia, mianowicie w okresie Paschy, jako antytypiczny, będący bez skazy, Baranek Paschalny: Daniela 9:26,27; Wyjścia 12:5; Izajasza 53:7,9. Zobacz: Jana 1:29; 1 Koryntian 5:7; 2 Koryntian 5:21; Żydów 4:15; 7:26; 9:14; 1 Piotra 1:18,19; 2:22.
29. Jego przyjaciele mieli stać z dala od Niego: Psalm 38:12; 88:9,19. Zobacz: Mateusza 27:55,56; Marka 15:40,41; Łukasza 23:49.
30. Jego kości (chociaż oddzielone i możliwe do policzenia z powodu dotkliwych cierpień krzyżowania ? Psalm 22:15,18) nie miały być złamane: Psalm 34:21; Wyjścia 12:46. Zobacz: Jana 19:31-36.
31. Miał być przebity: Zachariasza 12:10. Zobacz: Jana 19:34-37; Objawienie 1:7.
32. Miał doznać porażenia serca, które pod żarem gorączki stopiłoby się jak wosk pod wpływem ognia: Psalm 22:15-16. Zobacz: Jana 19:34.
33. Miał być pochowany w grobowcu bogatego człowieka: Izajasza 53:9. Zobacz: Mateusza 27:57-60; Marka 15:42-46; Łukasza 23:50-53; Jana 19:38-42.
34. Miał dostarczyć to, czego nie mógł dać nikt z upadłego rodu Adamowego, mianowicie, okup, wymaganą równowartość, doskonałe ludzkie życie, aby odkupić, zapłacić za doskonałe ludzkie życie, które Adam oraz wszyscy z jego rodu, znajdujący się w jego biodrach, utracili przez grzech Adama: Psalm 49:8; Powtórzonego Prawa 19:21; Ijoba 33:24; Przypowieści 11:1; Izajasza 53:4-6, 10-12. Zobacz: Mateusza 20:28; Marka 10:45; Jana 6:51; 1 Koryntian 15:3; 1 Tymoteusza 2:6; 1 Piotra 2:24.
35. Jego ofiarnicza śmierć miała być dobrowolna, a On z radością miał czynić wolę Bożą: Psalm 40:7-9. Zobacz: Żydów 10:1-14; 12:2; Jana 4:25,26,34; 6:51; 10:17,18; 14:31; 15:11; 17:4,13.

W świetle Pisma Świętego, rozumu i faktów, tych 35 szczególnych proroctw wypełnionych w ciągu jednego dnia, przedstawionych powyżej, nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że Jezus z Nazaretu jest prawdziwym Mesjaszem. Inne Mesjańskie proroctwa, jak np., odnoszące się do Jego zmartwychwstania dnia trzeciego, wypełniły się w Nim a nie w kimś innym.

Ponieważ 35 powyższych proroctw, dotyczących cierpień oraz śmierci Mesjasza, wypełniło się tak realistycznie w Jezusie podczas Jego pierwszego adwentu, a nie w kimś innym, możemy być pewni, że wypełnienie wielu innych proroctw natchnionych przez Boga, a dotyczących chwalebnego panowania Mesjasza, które wkrótce ma nadejść w celu błogosławienia „wszystkich rodzin ziemi„, jest tak samo pewne. Cóż za wspaniała perspektywa roztacza się w Słowie Bożym, szczególnie dla wierzących Żydów i wierzących pogan! ” ? nadzieję mamy w Bogu żywym, który jest zbawicielem wszystkich ludzi, a najwięcej wiernych” (1 Tymoteusza 4:10).

Źródło: Sztandar Biblijny, 1996, s. 19-20.