Wykład wygłoszony przez brata Edmunda Baczewskiego, 5 kwietnia 2026 r. 

Ewangelia Łukasza przekazuje świadectwo uczniów:
„Pan rzeczywiście zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi” (Łukasza 24:34, UBG).

Zapowiedziana droga Mesjasza

Jezus wielokrotnie zapowiadał swoją śmierć i zmartwychwstanie:
„Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany… i zabiją go, lecz trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mateusza 20:17-19, UBG).

Gdy apostoł Piotr próbował sprzeciwić się tej wizji, mówiąc:
„Panie, niech cię to nigdy nie spotka”, Jezus odpowiedział stanowczo:
„Idź za mną, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem” (Mateusza 16:22-23, UBG).

Pokazuje to wyraźnie, że cierpienie i śmierć Mesjasza były niezbędnym elementem Bożego planu.

Proroctwa o cierpiącym Słudze

Już prorok Izajasz zapowiadał:
„Wzgardzony był i odrzucony przez ludzi… On był zraniony za nasze występki… jak baranek na rzeź prowadzony” (Izajasza 53:3-7, UBG).

Te słowa wypełniły się w osobie Jezusa Chrystusa.

Zmartwychwstanie a wskrzeszenie

Warto odróżnić pojęcie zmartwychwstania (gr. anastasis) od wskrzeszenia (egersis).

W Ewangelii Jana czytamy o wskrzeszeniu Łazarza (Jana 11). Było to przywrócenie do życia ziemskiego – jednak Łazarz nadal pozostawał pod wyrokiem śmierci.

Zmartwychwstanie Jezusa ma zupełnie inny charakter. Apostoł Piotr pisze:
„Chrystus… będąc umartwiony w ciele, został ożywiony duchem” (1 Piotra 3:18, UBG).

Jezus nie powstał już jako człowiek podlegający śmierci, lecz jako istota duchowa, wywyższona przez Boga:
„Dlatego też Bóg wielce go wywyższył” (Filipian 2:9, UBG).

Pusty grób i świadkowie

Grób Jezusa został starannie zabezpieczony (Mateusza 27), a mimo to:
„Anioł Pana zstąpił z nieba… odwalił kamień… strażnicy zadrżeli i stali się jak martwi” (Mateusza 28:2-4, UBG).

Nawet strażnicy – wbrew swojej woli – stali się świadkami niezwykłego działania Bożej mocy.

Niewiara i świadectwo

Saduceusze odrzucali naukę o zmartwychwstaniu (Mateusza 22:25-32), jednak Jezus jasno wykazał ich błąd, wskazując na moc Boga i prawdę Pism.

Apostoł Paweł podsumowuje:
„Chrystus umarł za nasze grzechy… został pogrzebany i trzeciego dnia zmartwychwstał według Pism” (1 Koryntian 15:4, UBG).

Ukazania zmartwychwstałego Jezusa

Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się uczniom wielokrotnie. Wyróżnia się dwanaście takich ukazań:

1. Marii Magdalenie
2. Innym kobietom
3. Piotrowi
4. Dwóm uczniom w drodze do Emaus
5. Uczniom bez Tomasza
6. Uczniom z Tomaszem
7. Siedmiu uczniom nad Jeziorem Galilejskim
8. Jedenastu uczniom na górze w Galilei
9. Ponad pięciuset braciom naraz
10. Jakubowi
11. Apostołom przy wniebowstąpieniu
12. Pawłowi (późniejsze objawienie)

Znaczenie dla wierzących

Zmartwychwstanie Jezusa jest gwarancją życia wiecznego dla wszystkich wierzących. Jak czytamy:
„A to jest obietnica, którą on nam dał – życie wieczne” (1 Jana 2:25, UBG).

Jezus Chrystus jest dziś:
Królem wieków, nieśmiertelnym i niewidzialnym – zwycięzcą śmierci.

Podsumowanie

Zmartwychwstanie nie jest jedynie wydarzeniem historycznym. To żywa nadzieja dla każdego człowieka.

Bóg, który wskrzesił Jezusa, ma moc dać nowe życie również nam.

Wykład wygłoszony przez brata Krzysztofa Korobajło na konwencji Stowarzyszenia Badaczy Pisma Świętego w Bydgoszczy, 5 lipca 2025 r.

W Ew. Łukasza 18:25 czytamy: „Doprawdy, łatwiej wielbłądowi przejść przez ucho igły niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego.”

Podobne słowa są powtórzone w Ewangelii Mateusza 19:24 i Ewangelii Marka 10:25.

W Biblii „ucho igielne” nie oznacza dosłownej igły i jej ucha, ale jest metaforą, która oznacza trudność lub niemożność wejścia bogatego człowieka do Królestwa Bożego. Często interpretuje się to jako bardzo wąską bramę w murach Jerozolimy, przez którą wielbłąd mógł przejść tylko po zdjęciu z niego ciężarów i po wejściu na kolanach. Jezus używał tego obrazu, aby zilustrować, jak trudno jest bogatym oddzielić się od dóbr materialnych i wejść do Królestwa Bożego.

Wyjaśnienie metafory:

Wielbłąd: Symbolizuje osobę , obciążoną dobrami materialnymi.

Ucho igielne: Metafora bardzo wąskiej bramy, lub otworu igły, która symbolizuje trudność wejścia do Królestwa Bożego dla tych, którzy są zbyt przywiązani do posiadania dóbr i statusu materialnego.

Tutaj pojawia się dylemat: Jezus nie twierdzi, że zasobni posiadacze dóbr doczesnych nie mogą zostać zbawieni — ale, że jest to bardzo trudne, bo wymaga od nich pozbycia się przywiązania do dóbr materialnych.

Interpretacje:

Brama w Jerozolimie:

Najczęściej mówimy o małej wąskiej i ciasnej bramie w murach Jerozolimy, ale ta interpretacja jest mniej popularna.
Najczęściej „ucho igielne” jest rozumiane jako symbol i przenośnia, mająca na celu zwrócenie uwagi na trudność wejścia bogatych do Królestwa Bożego.

Igła — literalna igła – a w zasadzie jej otwór na nitkę:

Czasem literalnie rozumiany jako niemożliwość przeciśnięcia się człowieka przez maleńki otwór igły, a już zupełnie nie realny fakt, że człowiek zasobny i obrośnięty różnymi dobrami materialnymi i wynikającym z tego rozpasaniem i wygodą życia – jak objuczony wielbłąd – nie ma możliwości się przecisnąć.

Lina lub gruby sznur (kabel):

Jeszcze inna interpretacja jest taka, że w języku greckim na wielbłąda mówi się kamelos – podobnego słowa kamilos, używa się do określenia liny okrętowej i w potocznej grece nie było prawie żadnej, uchwytnej dla ucha, różnicy między kamelos, a kamilos. Według tej interpretacji Jezus mówił, że bogatemu człowiekowi jest tak samo trudno wejść do Królestwa Niebieskiego, jak trudno byłoby igłę nawet grubą, nawlec kablem lub liną okrętową. Dodatkowym argumentem jest również to, że uczniowie w większości byli rybakami, więc taki obraz przenośni, bardzo dobrze rozumieli.

Absurd sytuacyjny tego zagadnienia:

W różnych kontekstach, „ucho igielne” może być rozumiane jako wręcz niemożliwe do przejścia dla człowieka, a zwłaszcza „bogatego” człowieka.

W każdym razie, „ucho igielne” w Biblii służy jako mocne ostrzeżenie przed przywiązaniem do statusu materialnego i podkreśla konieczność cielesnego ubóstwa, zaś interpretacje tego wyrażenia wahają się od dosłownego rozumienia małej bramy, po metaforyczne i symboliczne znaczenia, wskazujące na przeszkody i konieczność pomocy Bożej na drodze do zbawienia, aby wejść do Królestwa Bożego.

Jednak te wszystkie interpretacje na siłę próbują wepchnąć bogacza do Królestwa Bożego. Wydaje się jakby zostały wymyślone przez takich właśnie ludzi dla których jest niemożliwe by pan Jezus miał na myśli to, co powiedział, że właściwie niemożliwe jest by bogaty był zbawiony

W Ew. Łukasza 18:18-24 czytamy: „Pewien dostojnik zadał Mu pytanie: Dobry nauczycielu, co mam czynić, aby odziedziczyć życie wieczne? Jezus odpowiedział: Dlaczego nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko jeden — Bóg. Znasz przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie poświadczaj nieprawdy, szanuj swego ojca i matkę. Dostojnik na to: Tego wszystkiego przestrzegałem od młodości. Gdy Jezus to usłyszał, powiedział: Jeszcze jednego ci brak. Sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie, potem zaś przyjdź i naśladuj Mnie. Na te słowa dostojnik zasmucił się głęboko, był bowiem wyjątkowo bogaty. Gdy Jezus zobaczył jego wielki smutek, stwierdził: Jakże trudno tym, którzy mają majątki, wejść do Królestwa Bożego.”

Ten Przykład jasno wskazuje, co Pan miał na myśli nawiązując do ucha igielnego – to dobrobyt i przywiązanie do wartości materialnych w naszym życiu, jest główną przeszkodą w rozwoju duchowym i kształtowaniu charakteru wiernego naśladowcy Chrystusa. Oczywiście bycie bogatym, nie wyklucza tej możliwości, ale stanowi dużą przeszkodę i jest źródłem wielu problemów etycznych w naszym życiu. Świat nas otaczający, jest bardzo ekspansywny, a życie zgodne z zasadami Prawdy obarczone jest szeregiem ograniczeń, które stoją w sprzeczności z materialistycznym systemem Świata.

Dlaczego dzisiaj ten temat jest tak bardzo ważny?

Świat wokół nas bardzo się zmienił na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Zauważamy coraz większy kryzys moralny i etyczny, nie tylko w świecie, ale w coraz większym stopniu dotykający wierzących, szczególnie młodych ludzi – którzy nie chcą wiecznie się umartwiać i ograniczać. Często my sami jesteśmy źródłem tych rozterek, gdy próbujemy na siłę uszczęśliwiać nasze potomstwo, tworząc im lepsze warunki życia lub rozwoju i to zarówno w edukacji, jak i potem w dorosłym życiu – gdy staramy się zapewnić im lepszy status materialny, lub wspieramy w osiągnięciu lepszej pozycji zawodowej lub materialnej. Ja wiem, że wynika to z naturalnej troski, ale jednocześnie powoduje, że zamiast starać się o stan ducha nasz i naszych bliskich, cały wysiłek skupiamy na pomnażaniu doczesności, zamiast skupić się na sprawach duchowych – które powinny być dla nas najważniejsze.

Jest wiele przykładów, gdy poświęcamy nasz czas na konsumpcjonizm i poprawę dobrobytu, czasem nieświadomie narażając się na mniejsze zaangażowanie w sprawy duchowe, bo zwyczajnie brakuje nam czasu, gdy jesteśmy przeciążeni pracą lub też narażając się na nadmierne zaangażowanie w pracy zawodowej, dążąc do tzw rozwoju i ścieżki kariery zawodowej. To powoduje, że jesteśmy przeciążeni i wypaleni emocjonalnie, a w wyniku podniesienia statusu materialnego, nasze ego zaczyna ulegać szatańskim i światowym podpowiedziom, aby konsumpcja i dogadzanie ciału stały się przewodnim celem naszego życia, a ewentualna przyszłość Duchowa i cel w Królestwo Boże przechodzą na dalszy plan.

Dodatkowo, możemy zauważyć 3 powody, dlaczego dostatek materialny jest zwodniczy i prowadzi na manowce:

1 – dostatek materialny powoduje zwodnicze poczucie bezpieczeństwa i tworzy złudne przekonanie, że w zasadzie wszystko można kupić i nam się należy. Nam już jest tak dobrze, że po co się angażować i ograniczać.

2 – powód dlaczego dobrobyt jest przeszkodą w zbawieniu jest to, że stopień dobrobytu jest proporcjonalny do naszego zaangażowania w zdobywanie dóbr, oraz w światowe sprawy.

3 – z powodu której zasobni ludzie nie mogą być zbawieni, to że są bardzo egoistyczni i myślą przede wszystkim o sobie i swoim majątku.

To właśnie jest wyartykułowane jest w Apokaliptycznym liście do Laodycei w 3 rozdziale w wersetach 14-22. Wiemy że Laodycea była bardzo bogatym miastem i wielu zamożnych ludzi należało do chrześcijańskiego Zboru w Laodycei. I w 60 r. n.e to miasto nawiedziło trzęsienie ziemi tak, że Laodycea została niemal całkowicie zniszczona. Cesarstwo Rzymskie wtedy zaoferowało Laodycei pomoc w postaci środków na odbudowę miasta. Ale Laodycea była tak dumna, że nie chciała od Rzymu żadnych pieniędzy i odbudowała miasto sama. Powiedzieli niczego od was nie potrzebujemy, jesteśmy samowystarczalni. Podobna postawa była w Laodycejskim zborze kiedy Chrystus mówi do nich w jaki sposób oni myślą:

(Ks. Ap. 3:17) Ponieważ mówisz: Bogaty jestem i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, żeś pożałowania godzien nędzarz i biedak, ślepy i goły.
Byli tak bogaci, że uważali iż niczego nie potrzebują od Boga. Byli zadowoleni z siebie, dumni, przekonani że oni są najważniejsi.

Podobnie Pisał Paweł do Tymoteusza

1 do Tymoteusza 6:17-19 „Bogaczom tego świata nakazuj, ażeby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu, który nam ku używaniu wszystkiego obficie udziela, Ażeby dobrze czynili, bogacili się w dobre uczynki, byli hojni i chętnie dzielili się z innymi, Gromadząc sobie skarb jako dobry fundament na przyszłość, aby dostąpić żywota prawdziwego.”

Czego mają się wystrzegać bogaci ludzie? Mają się nie wynosić ponad innych. Nie uważać że są lepsi od innych z powodu stanu posiadania i nie myśleć o drugich w pogardliwy sposób. Mają również nie pokładać nadziei w niepewnym i nietrwałym bogactwie, ale Bogu żywym który tego wszystkiego im i nam udzielił. Jednak bogactwo może powodować i często powoduje, że człowiek odwraca swoje oczy od Boga. Przestaje mu ufać, przestaje na Nim polegać, a zaczyna polegać na majątku. Nie potrzebuje Boga, co On może mu dać czego nie może sobie kupić.

Musimy ciągle zważać na słowa Pana Jezusa mówiące

Łukasza 12:15 …Baczcie, a wystrzegajcie się wszelkiej chciwości, dlatego, że nie od obfitości dóbr zależy czyjeś życie.

Mamy pamiętać, że nasze szczęście, nasze powodzenie, nasze bezpieczeństwo nie zależy od naszych zasobów finansowych. Jeśli posiadamy pieniądze, oszczędności, jeśli Bóg kogoś z nas obdarzy bogactwem mamy być gotowi dać to Panu. Podobnie jak Hiob, gdy stracił wszystko powiedział „Pan dał, Pan wziął niech imię Pańskie będzie błogosławione” (Hiob 1,21). I tu nie chodzi o to, czy Pan zażąda tego co posiadamy, czy nie. Ale czy w naszym sercu jest gotowość zostawienia wszystkiego dla Chrystusa.

Zwróćmy uwagę co ap. Paweł pisał do Tymoteusza

1Tymoteusza 6:6-10 „I rzeczywiście, pobożność jest wielkim zyskiem, jeżeli jest połączona z poprzestawaniem na małym. Albowiem niczego na świat nie przynieśliśmy, dlatego też niczego wynieść nie możemy. Jeżeli zatem mamy wyżywienie i odzież, poprzestawajmy na tym. A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w pokuszenie i w sidła, i w liczne bezsensowne i szkodliwe pożądliwości, które pogrążają ludzi w zgubę i zatracenie. Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy; niektórzy, ulegając jej, zboczyli z drogi wiary i uwikłali się sami w przeróżne cierpienia.”

Jak dużo ludzi wierzących jest niezadowolonych, bo czegoś co chcą mieć nie mogą sobie kupić. Są nieszczęśliwi tylko z tego powodu, że nie są bogaci, że mają w ich przekonaniu za mało. Ooo gdybym był bogaty byłbym szczęśliwym człowiekiem! Czy rzeczywiście? Jest wielu zasobnych ludzi o których wiemy i słyszymy że choć mogą kupić sobie wszystkie rzeczy materialne, to czy są szczęśliwi? Czy czują się bezpieczni, czy mają pewność jutra? Czy wiedzą co się wydarzy? Drodzy, nadzy wyszliśmy z łona naszej matki i nadzy stajemy przed Bogiem (Hiob 1,21).

Następnie Paweł mówi w 8 wierszu bardzo pouczające słowa. Jeśli masz wyżywienie i odzież poprzestań na tym, bądź zadowolony z tego, że masz co zjeść i w co się ubrać. Czyż nie to obiecał nam Bóg, żebyśmy szukali Jego Królestwa, a On zatroszczy się o to, co jest nam potrzebne do życia.

Ale wiele osób chce czegoś więcej niż jest im potrzebne, chcą mieć kolejne rzeczy, którymi chcą zapełniać swoje życie. Nie są zadowoleni z tego co posiadają i jeśli nie są zadowoleni to Słowo Boże mówi, że spada na nich pokuszenie, sidła pożądania, które pogrążają ich w zgubę i zatracenie.

Wtedy rzeczy tego świata przejmują nad nimi kontrolę i myślą tylko o tym ile mają na koncie, jakim samochodem jeżdżą, jaki sprzęt RTV mają w domu, jakie posiadłości mogą sobie kupić i wciąż są niezadowoleni, bo zawsze za mało. Kiedy bogaty będzie szczęśliwy? Wtedy jak będzie miał jeszcze trochę.

I przypomnijmy sobie przypowieść naszego Pana o ziarnie wrzuconym do gleby

Mateusza 13:22 „A posiany między ciernie, to ten, który słucha słowa, ale umiłowanie tego świata i ułuda bogactwa zaduszają słowo i plonu nie wydaje.”

Umiłowanie świata i ułuda bogactwa, pogoń za rzeczami materialnymi, za przyjemnościami, za rozkoszami życia, to jest to, czym zajmują się dzisiaj ludzie. I w ten sposób wpadają w siła diabelskie, nałogi, niemoralność, bezsensowne marnowanie czasu i wiele innych. Są również tacy, którzy w jakimś sensie poznali Prawdę, ale myślą ciągle materialnie i przez to nie mogą wejść na wyższy poziom, bo Jezus nie stał się ich Panem. Gdy ktoś ma więcej, tym bardziej jest przywiązany, tym więcej gromadzi i tym bardziej to kocha. Mat.6:19-21 „ Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie je mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje podkopują i kradną: Ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie podkopują i nie kradną. Albowiem gdzie jest skarb twój – tam będzie i serce twoje”

Warunkiem otrzymania zbawienia, jest świadoma rezygnacja ze wszystkiego, co odwraca naszą uwagę od Boga i rozwój tych cech charakteru, które są określone jako Owoce Ducha.

Owoce Ducha Świętego, wymienione w Liście do Galacjan (5:22-23), to: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie. Są one przejawami działania Ducha Świętego w życiu wierzącego i stanowią przeciwieństwo uczynków ciała.

Miłość: To pragnienie uszczęśliwiania innych, troska o ich dobro, przejawiająca się w konkretnych czynach i postawach

Radość: Szczęście płynące z życia w bliskości z Bogiem, niezależne od okoliczności zewnętrznych

Pokój: Poczucie wewnętrznego spokoju, harmonii i braku lęku, wynikające z zaufania Bogu i poddania się Jego woli

Cierpliwość: Zdolność do znoszenia trudności i przeciwności, wytrwałość w dążeniu do celu, zarówno w relacjach z innymi, jak i w osobistym rozwoju

Uprzejmość: Życzliwość, troskliwość i delikatność w kontaktach z innymi, przejawiająca się w miłych słowach i czynach
Dobroć: Skłonność do czynienia dobra, chęć niesienia pomocy i wsparcia innym

Wierność: Dochowywanie obietnic, odpowiedzialność w relacjach, lojalność wobec Boga i bliźnich

Łagodność: Spokój, opanowanie w trudnych sytuacjach, unikanie gwałtownych reakcji

Opanowanie: Kontrola nad swoimi myślami, słowami i czynami, umiejętność panowania nad sobą

Owoce Ducha Świętego są dowodem na to, że Duch Święty działa w życiu wierzącego i przemienia go od wewnątrz. Są one także znakiem przynależności do Boga i życiem zgodnym z Jego wolą.

Brama (drzwi) – Bóg może uwięzionym otworzyć drzwi (Dz 16,26); również głoszeniu Ewangelii przez apostołów On musi otworzyć bramy (2Kor 2,12). Sam Chrystus stoi „u drzwi” i kołacze (Ap 3,20). Wąskie są drzwi, które prowadzą do życia (Łk 13,23); ten, kto przez nie wchodzi, będzie kiedyś wyczekiwał przed zamkniętymi drzwiami (Łk 13,24-27). Chrystus jest Tym, który otwiera drzwi; On ma „klucz Dawida” (Ap 3,7n). W J 10,9 Jezus nazywa siebie bramą. On jest po prostu bramą, która prowadzi do życia.

Życzę nam drodzy braterstwo, abyśmy nie byli ograniczani naszymi ułomnościami, ani bagażem doświadczeń przy przejściu przez nasze ucho igielne i znaleźli się w naszym upragnionym Królestwie Bożym. Czego wszystkim życzę i sam pragnę.

JAK CZYTASZ? Ewangelia wg Łukasza 10:16 [„Wiersze Brzasku”, nr 5]

Łuk. 10:16

Przeczytać księgę, Biblią zwaną, to jedno,
Czytać i czynić, to trafić w sedno.
Można ją czytać, przyjemność mając na względzie,
Można z nadzieją, że Prawdę zdobędziesz.

Lektura Biblii jest nieraz nauką czytania,
Bez pasji poznawczej, jej treści badania.
W tygodniu raz jeden ją czyta niektóry,
Bo trzeba, lecz w niej nie szuka pomocy z góry.

Czytając Biblię, niektórzy nie dbają,
Jak ją czytają lub gdzie czytać mają.
Inni szukają w Biblii po swojemu,
Jak żyli ludzie tysiące lat temu.

Jedni czytają, aby wzrastać w sławie,
W dyskusjach by zabrzmieć od innych ciekawiej,
Drudzy, widząc sąsiadów zajętych Biblii czytaniem,
Sprawdzić chcą, ile czasu takie zabiera zadanie.

Część ludzi ją czyta, bo cudów łakoma:
Jak lwa Dawid zabił, niedźwiedzia pokonał.
Niektórzy do księgi tej zaglądają,
Gdyż innych książek w swym domu nie mają.

Niektórzy, nie mając powodu żadnego,
Czytają tę Księgę z przypadku czystego
I choć z uwagą czytają niezwykłą,
Zbiór myśli sprzecznych widzą w niej tylko.

Niejeden przez ojca czyta okulary
I widzi rzecz tak, jak widział ojciec stary.
Niektórzy za Scotta, Campbella idą wykładem,
Myśląc, że z nich pomylić nie mógł się żaden.

Niektórzy swych wierzeń podstawy szukają.
Ci mało pojmują, choć dużo czytają.
I każdy wers przez nich użyty jest śmiało,
Gdy w zgodzie zostaje z nauką ich całą.

Jedni czytają, by miłość poznać Bożą,
Inni odmienny obraz Boga tworzą.
Wielu czytając, tak mi się zdaje,
Miast z Biblii czerpać, jej nauki daje.

_________
– Wiersze Brzasku w wersji tekstowej
– Więcej nagrań z serii Wiersze Brzasku

3 listopada 2024 roku:

W oparciu o opracowanie brata Daniela Kalety pt. „Osiem przekleństw”

Mam nadzieję, że przy Bożej pomocy uda nam się przeanalizować wspólnie te myśli. Mam na myśli kazanie Pana Jezusa przeciwko nauczonym w Piśmie i faryzeuszom i których nazywa obłudnikami, a zapisane jest w 23 rozdziale Ewangelii Mateusza.

W tej wypowiedzi Jezusa osiem razy powtarza się słowo „biada”. Po hebrajsku brzmi ono bardzo wymownie „OJ”.

Pan Jezus przemawiał prawdopodobnie po hebrajsku. Apostołowie przekazali nam te słowa po grecku. W tym języku słowo „biada” brzmi bardzo podobnie „uai”.

I jest to właściwie transkrypcja tego słowa hebrajskiego. Wymyślili je i wprowadzili do greki tłumacze Septuaginty.

A oznacza ono po prostu okrzyk bólu lub gniewu. Jest to wymowne westchnienie niezadowolenia lub ubolewania nad czyimś stanem, który z pewnością doprowadzi do przykrych skutków.

Przytoczymy i krótko skomentujemy te wersety 23 rozdziału Ewangelii Mateusza, które zaczynają się od słowa „biada”, co z pewnością wzmaga treść wypowiedzi Pana Jezusa

1. Mat. 23:13 „Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi; albowiem tam sami nie wchodzicie, ani tym, którzy by wnijść chcieli, wchodzić nie dopuszczacie.”

Jakże tragiczny jest stan człowieka, który nie dość, że sam nie korzysta z pewnych wspaniałych przywilejów, to jeszcze utrudnia i zniechęca do tego innych.

Przyczyną takiego postępowania jest przeważnie pycha, skłonność do takiego komplikowania Bożej Prawdy, by przedstawić ją jako całkowicie niedostępną dla ludzi prostych, a siebie wystawić wysoko ponad innych jako tłumaczy tej prawdy.

Pycha często blokuje działania w dobrym kierunku i nie pozwala dostrzec tego kierunku. Czasem mówimy o kimś, że jest zaślepiony pychą i wyniosłością.

Dwie podstawowe szkody są przez nią wyrządzane, mianowicie w samym sobie wyniosłość serca i drugie różnego rodzaju szkody u innych, np. błędne spojrzenie na Boga lub słaby rozwój lub brak rozwoju chrześcijańskiego, czy też zobojętnienie Izraela wobec Boga, a szczególnie Jego praw.

2. Mat. 23:14 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż pożeracie domy wdów, a to pod pokrywką długich modlitw, dlatego cięższy sąd odniesiecie.

Wdowy, to osoby pogrążone w smutku, w stanie niepewności ( Izrael jego kultura ), których naturalną religijność bardzo łatwo jest wykorzystać. Są ludzie, którzy bez skrupułów będę korzystać z hojności i gościnności wdów.

Z łatwością wykorzystają oni słabość i strach każdego innego smutnego człowieka, który szuka pocieszenia. Przykładów nie trzeba tutaj podawać, media często o tym mówią.

3. Mat. 23:15 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! że obchodzicie morze i ziemię, abyście uczynili jednego nowego Żyda; a gdy się stanie, czynicie go synem zatracenia, dwakroć więcej niżeliście sami.

Nadgorliwość w pozyskiwaniu nowych członków dla swojej sekty czy swojego wyznania niektórzy ośmielają się nazywać głoszeniem Prawdy Bożej.

Trzeba głosić Ewangelię, ale uważać przy tym pilnie, by naszym celem nie stało się pozyskiwanie nowych badaczy, członków wspólnoty czy nowych świadków. Celem głoszenia Prawdy winno być świadczenie o wielkości i miłości Boga i pomoc w przybliżaniu się do niego.

4. Mat. 23:16 Biada wam, wodzowie ślepi! którzy powiadacie: kto by przysiągł na kościół, nic nie jest: ale kto by przysiągł na złoto kościelne, winien jest.

Jakże łatwo jest naginać Boże przykazania do swoich potrzeb. Jeśli jesteśmy poborcami złota z przysięgi, to będziemy domagać się przysięgania na złoto. Sami jednak będziemy przysięgać na świątynię, bo przecież świątyni nie trzeba odkupić w razie krzywoprzysięstwa.

5. Mat. 23:23 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż dawacie dziesięcinę z miętki i z anyżu i z kminu, a opuszczacie poważniejsze rzeczy w zakonie, sąd i miłosierdzie i wiarę; te rzeczy mieliście czynić, a onych nie opuszczać.

Dbałość o drobiazgowe realizowanie różnych zewnętrznych przepisów bardzo często stanowi zasłonę pozorów dla braku prawdziwej pobożności. Małżeństwa, które publicznie i nadmiernie często opowiadają, jak to bardzo się kochają, w rzeczywistości miewają poważne problemy.

6. Mat. 23:25 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż oczyszczacie kubek z wierzchu i misę, a wewnątrz pełne są drapiestwa i zbytku.

Człowiek winien najpierw zadbać o czystość wewnętrzną, a z niej naturalnie wyniknie czystość zewnętrzna.

Ci, którzy zaczynają moralne oczyszczenie od spraw powierzchownych, takich jak ubiór czy sposób wysławiania się, na ogół nie osiągają stanu prawdziwej, Bożej czystości, czystości zapoczątkowanej od wewnątrz nas.

7. Mat. 23:27 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! żeście podobni grobom pobielanym, które się zdadzą z wierzchu być cudne, ale wewnątrz pełne są kości umarłych i wszelakiej nieczystości.

Lepszy jest człowiek zły, po którym od razu widać, że ma złe zamiary, niż taki, który z pozoru jest całkiem przyzwoity, ale w rzeczywistości zamierza nas skrzywdzić. Gdy wiemy, że mamy do czynienia z przestępcą, umiemy się na to jakoś przygotować. Obłuda obok pychy jest największą obrzydliwością.

8. Mat. 23:29,31 Biada wam, nauczeni w Piśmie i Faryzeuszowie obłudni! iż budujecie groby proroków, i zdobicie nagrobki sprawiedliwych, (…) A tak świadczycie sami przeciwko sobie, że jesteście synowie tych, którzy proroki pozabijali.

Bardzo często nieumiejętne rozliczanie się z historią prowadzi do powtarzania ciągle tych samych błędów.

Ktoś powie, dlaczego mam przepraszać Boga i ludzi za grzechy poprzednich pokoleń, przecież ja nic podobnego nie zrobiłem.

Takie historyczne przeprosiny zmuszają jednak do refleksji, która często zabezpiecza przed popełnieniem złych czynów, które wystąpiły już w przeszłości.

Pobieżnie tylko przejrzeliśmy treść ośmiu biad z kazania Pana Jezusa. W tym miejscu, ktoś jednak mógłby słusznie zapytać, dlaczego nie zatytułowaliśmy naszego rozważania „osiem biad”, tylko „osiem przekleństw”?

W szóstym rozdziale Ewangelii Łukasza, w wersetach od 24do 26 (Łuk. 6:24-26) cztery razy pojawia się słowo „uai” – „biada”, jako przeciwieństwo do słowa „błogosławieni”:

Błogosławieni ubodzy, ale biada bogaczom, błogosławieni głodni, ale biada sytym, błogosławieni smutni, ale biada wesołym, błogosławieni znienawidzeni, ale biada popularnym.

We fragmencie tym po słowie „biada” następuje opis stanu przeciwnego do stanu błogosławionego. Zadajemy więc sobie pytanie, czy osiem biad z 23 rozdziału Ewangelii Mateusza również opisuje jakieś stany przeciwne do błogosławionych, a jeśli tak, to gdzie znaleźlibyśmy przeciwieństwa tych biad, czyli opis cech serca i umysłu, które zapewniałyby człowiekowi szczęście i Bożą aprobatę i błogosławieństwo.

Po co jednak w ogóle szukamy takiego przeciwieństwa? Czy nie wystarczyłoby nam po prostu rozważyć opisy biad, by unikać postępowania, które zganił Jezus?

Są moim zdaniem przynajmniej trzy dobre powody, dla których warto poszukać pozytywnego bieguna dla tych negatywnych stanów serca.

Po pierwsze i najważniejsze – mamy taką podstawę w relacji Ewangelisty Łukasza, który wiąże biady z błogosławieństwami.

Drugi powód ma znaczenie psychologiczne. ( zestawienie przeciwieństw ) Dlaczego?

Ponieważ: Rozważanie tylko negatywnych form postępowania prowadzi często do nadmiernego krytycyzmu, a tak ukształtowana krytyka nie wykazuje skłonności do formułowania konstruktywnych wniosków. Wiemy, co jest złe, ale nie umiemy wskazać dobrej drogi postępowania.

Po trzecie: Znacznie łatwiej jest nam zrozumieć zagadnienia, gdy znamy ich przeciwieństwa. W geometrii dwa punkty wyznaczają prostą.

Naukowcy stwierdzili, że przy czytaniu i rozumieniu tekstu bardzo istotną rolę odgrywa pierwsza i ostatnia litera wyrazu.

Litery środkowe mogą być pomieszane, a mimo to jesteśmy w stanie bez trudu odtworzyć znaczenie tekstu.

Z kontaktów z innymi chrześcijanami wiemy, jak trudno jest im zrozumieć Boże zamierzenia.

Znają oni bowiem początek planu Bożego – stworzenie człowieka, ale nie znają końca – wspaniałego Królestwa Bożego na ziemi. Dlatego niestety często błąkają się po bezdrożach ludzkich filozofii.

Gdzie więc możemy szukać pozytywnego bieguna do ośmiu biad, czyli ośmiu „przekleństw. Przeciwieństwem „ośmiu przekleństw” byłoby „osiem błogosławieństw”.

Myślę, że wszyscy znamy słowa Jezusa, w których opisuje on osiem stanów błogosławionych. Zapisane są one również w Ewangelii Mateusza, w słynnym „kazaniu na górze”, które stanowi jakby konstytucję Jego Królestwa.

Przypomnijmy sobie te osiem błogosławieństw i porównajmy je z ośmioma biadami. Przekonajmy się, czy takie zestawienie wniesie coś do zrozumienia kazania Pana Jezusa skierowanego przeciwko nauczonym w Piśmie i obłudnym faryzeuszom.

Mat. 5:3-10

Błogosławieni

ubodzy w duchu
2. którzy się smęcą
3. cisi
4. którzy łakną i pragną sprawiedliwości
5. miłosierni
6. czystego serca
7. pokój czyniący
8. którzy cierpią prześladowanie

Mat. 23:13-32

Biada wam, którzy

zamykacie królestwo niebieskie
2. pożeracie domy wdów
3. obchodzicie morze i ziemię, abyście uczynili jednego nowego
4. powiadacie: kto by przysiągł na kościół, nic nie jest
5. dajecie dziesięcinę z miętki i z anyżu i z kminku ( a opuszczali większe rzeczy, które mieli czynić )
6. oczyszczacie kubek z wierzchu i misę
7. podobni jesteście grobom pobielanym
8. budujecie groby proroków

Nawet przy pobieżnym przeglądaniu obydwu list łatwo można zauważyć przeciwieństwa. Ubodzy duchem, czyli pokorni, przeciwstawieni są tym, którzy w swej pysze pogardzają innymi, oceniając ich jako niegodnych wejścia do królestwa Bożego. Smutni to przeciwieństwo takich, którzy żerują na smutku dla bezwstydnego zysku.

Cisi stoją naprzeciwko tych, którzy szumnie po całym świecie obwieszczają wyższość własnej ideologii.

Łaknący sprawiedliwości przeciwstawieni są tym, którzy tę sprawiedliwość łatwo umieją naginać do swoich własnych potrzeb.

Miłosierni to przeciwieństwo do tych, którzy chętniej oddadzą dziesięcinę z ziela zebranego przy drodze niż pomogą biedakowi ze swej obfitości. Czyści w sercu stają naprzeciwko tych, którzy oczyszczają tylko z wierzchu swe naczynia.

Czyniciele pokoju to przeciwieństwo tych, którzy mówią „pokój, choć nie ma pokoju” (Ezech. 13:10), podobnych do dziurawej ściany tynkowanej samym wapnem. Prześladowani stoją naprzeciwko prześladowców.

Przyjrzyjmy się w tym świetle błogosławieństwom z kazania na górze, by dostrzec w nich stan przeciwny do tego, który zganił Pan Jezus oceniając stan moralny nauczonych w Piśmie i faryzeuszy.

1. Mat. 5:3 Błogosławieni ubodzy w duchu; albowiem ich jest królestwo niebieskie.

Ubóstwo, zarówno duchowe jak i materialne, stanowi przeciwieństwo do pychy bogactwa, która zamyka królestwo niebieskie dla innych i dla samego siebie, zasłania Boga oraz wielkość Jego królestwa.

Człowiek ubogi duchem chętnie dostrzeże w każdym bliźnim dobre skłonności i jego przydatność do Królestwa.

2. Mat. 5:4 Błogosławieni, którzy się smucą; albowiem pocieszeni będą.

Smutek jest stanem błogosławionym. A to ciekawe, a jednak skłania nas on do refleksji, zbliża do Boga, rozpala tęsknotę za Jego królestwem. Każdemu z nas przydarzają się chwile smutku.

Wykorzystujmy je dla duchowego rozwoju. Nie wykorzystujmy jednak smutku innych dla swoich egoistycznych celów.

Nie powiedzmy nigdy smutnemu człowiekowi, że to, co go spotkała, to kara za jego grzechy. Pocieszajmy smutnych.

3. Mat. 5:5 Błogosławieni cisi; albowiem oni odziedziczą ziemię.

Przy głoszeniu Ewangelii, przy opowiadaniu o wielkości Boga zachowajmy cichość i pokorę. Pozwalajmy raczej mówić Pismu Świętemu.

A on przemawia przede wszystkim wtedy, gdy my milczymy. W biblijnych dyskusjach nie starajmy się za wszelką cenę udowodnić, że racja leży po naszej stronie.

Prawda to skomplikowana roślina, która czasami szybko strzela w górę, innym zaś razem potrzebuje lat, by zapuścić korzenie w sercu człowieka.

4. Mat. 5:6 Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości; albowiem oni nasyceni będą.

Szukajmy sprawiedliwości. My pragniemy jej przede wszystkim w swoim postępowaniu.

Nie próbujmy przy tym oszukiwać Boga. To się nie uda. Bóg widzi prawdziwą sprawiedliwość serca, szczere pragnienie sprawiedliwości. Bóg wszystko widzi i wszystko zna.

Dla Niego nie liczą się prawne „kruczki”, tak popularne w świecie. Bądźmy szczerzy sami z sobą przy ocenianiu, czy na pewno mierzymy samych siebie surową miarą, a dla innych stosujemy „miarę potrzęsioną” (Łuk. 6:38).

5. Mat. 5:7 Błogosławieni miłosierni: albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Miłosierdzie zarówno przy ocenianiu postępowania grzeszników, jak i w materialnym wymiarze, jest czymś, co trzeba nie tylko czynić, ale nade wszystko miłować: „Pan chce po tobie; tylko abyś czynił sąd, a miłował miłosierdzie”. Mich. 6:8.

Nie wolno miłosierdzia zastępować drobiazgowymi ofiarami czynionymi rzekomo dla Boga. Takie praktyki zasłaniają prawdziwe oblicze miłosierdzia.

6. Mat. 5:8 Błogosławieni czystego serca; albowiem oni Boga oglądają.

Czystość serca, a nie naczynia, ubrania, mieszkania, czy języka, winna być naszym nadrzędnym priorytetem. Gdy będziemy mieli czyste serce, to i nasza mowa będzie piękna i czysta, czyste będą nasze ubrania i mieszkania. Budowanie świętości zaczynajmy zawsze od serca, od naszych uczuć i myśli.

7. Mat. 5:9 Błogosławieni pokój czyniący; albowiem oni synami Bożymi nazwani będą.

Pokój to rzeczywiste przyjazne nastawienie do bliźniego. Nie zastąpią go „pakty o nieagresji” i inne prawne podpórki. Prawdziwy pokój opiera się na zadośćuczynieniu i pojednaniu. Wszystko inne jest tylko bieleniem dziurawej ściany, która i tak się rozsypie (Ezech. 13:10), malowaniem grobu pełnego nieczystości. Starajmy się o prawdziwe pojednanie z tymi, z którymi jesteśmy poróżnieni.

8. Mat. 5:10-11 Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości; albowiem ich jest królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć będą, i prześladować was, i mówić wszystko złe przeciwko wam, kłamiąc dla mnie.

Dajmy się raczej sami wyśmiać i prześladować, niżbyśmy się kiedykolwiek w życiu mieli stać uczestnikami tych, którzy prześladują i wyśmiewają.

Gdy cierpimy dla sprawiedliwości, gdy bywamy wyśmiewani z powodu naszych przekonań – radujmy się.

To wielki przywilej cierpieć tak, jak cierpieli prorocy i nasz Pan. Jeżeli jesteśmy Pańscy to mamy zapewnienie, że kto by się dzieci Bożych dotykał to tak jakby dotykał się źrenicy oka Pańskiego. Nie martwmy się, Bóg umie upomnieć się o swoją krzywdę.

I na koniec powróćmy jeszcze na chwilę do kazania Pana Jezusa przeciwko nauczonym w Piśmie i faryzeuszom obłudnym.

Biadania Jezusa ograniczają się do jednego tylko kierunku ideologicznego w obrębie religijności ówczesnego Izraela, reprezentowanego przez nauczonych w Piśmie i obłudnych faryzeuszy.

Zauważamy jednak przy tym, że Jezus nie potępia wszystkich nauczonych w Piśmie i faryzeuszy, ale tylko tych obłudnych, tych którzy postępują niezgodnie ze swą własną nauką.

Z całą pewnością wśród nauczonych w Piśmie i faryzeuszy wielu było takich, którzy nie zasługiwali na potępienie Jezusa. Jezus ganił przede wszystkim obłudę i to, co było przeciwieństwem prostoty, skromności i pokory ideałów Królestwa Bożego.

Niekiedy słyszy się, że Pan Jezus buduje tutaj obraz przeciwieństwa między chrześcijaństwem a judaizmem. Owszem było to kazanie przeciwko duchowym elitom Izraela, ale grzechy przez nich popełniane nie znikły wraz ze zburzeniem świątyni i ich rozproszeniem.

Chrześcijanie wiele nauczyli się od Żydów, niestety również od obłudnych faryzeuszy i nauczonych w Piśmie.

„A te wszystkie rzeczy przydały się im za wzór, a napisane są dla napomnienia naszego, na których koniec świata przyszedł. A tak kto mniema, że stoi, niechże patrzy, aby nie upadł.” (1 Kor. 10:11-12)

Pan Jezus podkreśla w swym kazaniu kontrast między szczerością i obłudą, cichością i wyniosłością, pychą i pokorą, zjawiskami, które dotyczą również i nas.

Tak kształtuje się w nauczaniu wielkiego Mistrza z Nazaretu przeciwieństwo światła i cienia, bez żadnych odcieni szarości.

Zadajmy na koniec pytanie: Zadecydujmy sami, po której stronie tego konturu światłocienia wolelibyśmy się znaleźć?

„Ani włos z głowy waszej nie zginie”

OSOBLIWOŚCI czujnej Boskiej troski o Jego lud, są często przedstawione w sposób, który udziela największego pocieszenia i zapewnienia dla bojaźliwej duszy. Werset w nagłówku tego artykułu jest dobrym przykładem: „Ani włos z głowy waszej nie zginie.” Tę samą obietnicę uczynił Apostoł Paweł załodze statku, który miał właśnie osiąść na mieliźnie (Dzieje 27:34). Anioł Boży przekazał tę obietnicę Pawłowi, gdy był w drodze do Rzymu pod uzbrojoną eskortą. Służba aniołów jest opiekuńczą troską wobec ludu Bożego, i z tej okazji niebiański posłaniec zapewnił Pawła, że życie wszystkich na pokładzie zostanie zachowane, chociaż statek na pewno się rozbije.

To niemożliwe, aby obydwa teksty miały literalne znaczenie. W całym Piśmie Świętym dostrzegamy używanie poetyckiego wyolbrzymienia lub literackiej swobody czyli hiperboli. To nie znaczy, że te stwierdzenia nie są prawdziwe. Raczej, one odzwierciedlają język używany w tamtym czasie, słowa zamierzone, by przemówić do uczuć i emocji publiczności – serc czytelników i słuchaczy.

Ile włosów?

To szczególne wyrażenie, drobiazgowo identyfikujące włosy na głowie, w tak wielu słowach udziela obietnicy „nie doznasz żadnej istotnej szkody.” Gdybyśmy nałożyli tutaj matematyczne znaczenie, zacieśnilibyśmy granice naszej własnej łatwowierności. To mogłoby nas skłonić do wniosku, że chrześcijanie nie mogą wyłysieć lub że łysi nie mogą być chrześcijanami! Nacisk w tej obietnicy jest, że „ty” – pojedyncza osoba, o której mowa – będziesz wyswobodzony od następstw, które w przeciwnym razie byłyby dla ciebie szkodliwe lub śmiertelne.

Ogólnie przyjętą zasadą interpretacji jest, że wersety biblijne powinny być rozumiane dosłownie, jeśli one nie sprzeciwiają się innym wersetom, rozpatrywanym według tych samych kryteriów lub jeśli wynikająca z nich interpretacja nie tworzy absurdu. Oto kilka przykładów:

• Kiedy psalmista Dawid nawołuje rzeki do „klaskania rękoma”, myślący umysł uznaje, że jest to symboliczne – poetyckie wyrażenie (Psalm 98:8).
• W swoim proroctwie odnoszącym się do zniszczenia Jeruzalem Jezus mówi, że „nie zostanie tu kamień na kamieniu” (Mateusza 24:2), jednak historia pokazuje, że tak nie było – istnienie Ściany Płaczu i Góry Świątynnej obecnie, jest jasnym tego dowodem.
• „Nie spotka cię nic złego, ani jaka plaga przybliży się do namiotu twego” (Psalm 91:10). To mogłoby być literalnie prawdziwe, lecz takie zastosowanie jest niezgodne z doświadczeniem chrześcijanina, który jest zobowiązany cierpieć zło, z wdzięcznością znosić karania (2 do Tymoteusza 2:3; Hebrajczyków 12:3-8). Nikt z ludu Bożego nie ma łatwej drogi, wolnej od osobistego czy fizycznego cierpienia.

Jezus jako potencjalny Zbawiciel miał zagwarantowaną Boską opatrznościową opiekę, która doprowadziła Go do początku Jego służby. „Aniołom swoim przykazał o tobie, aby cię strzegli. A że cię na rękach nosić będą, byś snąć nie obraził o kamień nogi twojej” (Łukasza 4:10,11).

Przeciwnik, który cytował ten tekst Jezusowi na pustyni, z pewnością byłby bardzo zadowolony, gdyby zdołał zniszczyć Syna Bożego. Diabelska próba odebrania Mu życia już jako małemu dziecku, w masakrze urządzonej przez Heroda, była inną oznaką zgubnego celu szatana. Lecz nie dozwolono, by cokolwiek mogło pokrzyżować Boski cel związany ze służbą Jego Syna i Sam Jezus stwierdził, że w razie potrzeby Ojciec zapewniłby Mu „więcej niż dwanaście legionów aniołów” dla Jego ochrony (Mateusza 26:53, KJV). Umiłowany Syn, z którego Ojciec był bardziej zadowolony niż ze wszystkich innych, był zapewniony o Boskiej miłości i trosce.

Do jakiego stopnia Pan nas chroni?

Niewątpliwie są przypadki, w których nasze życie zostało zachowane – być może w nieznany dla nas sposób. Mogliśmy zostać wyprowadzeni z potencjalnie śmiertelnej choroby, a może Pan wyzwolił nas od naszych własnych skłonności zmierzających do samozniszczenia – alkoholizmu, hazardu lub narkomanii. Nawet po nawróceniu lud Boży wpada w grzech. Każdy z nas upada. Być może nasza gorliwość ostygła lub ulegliśmy ciału czy światu i zostaliśmy przez nich opanowani. W takich okolicznościach nasze modlitwy o odpuszczenie i uleczenie zjednują miłosierną Pańską pomoc. Jego miłość jest większa niż miłość matki. „On pierwszy nas umiłował”, mówi Apostoł Jan (1 Jana 4:19). Chociaż teoria „raz w łasce, zawsze w łasce” nie znajduje poparcia w Biblii, jest prawdą, że gdy raz staliśmy się własnością Pana, On nie pozwoli nam tak łatwo się oddalić.

Znana pieśń ułożona na podstawie chrześcijańskiego doświadczenia, pięknie wyraża tę myśl:

    O, miłości, co nie pozwolisz mi odejść
W Tobie znużoną duszę złożę.
Mego życia resztę oddam Ci,
By w głębi Twego spoczęła oceanu
Niech bogatsza, pełniejsza będzie.

    O, światłości, co życia drogę oświecasz,
Mą tlącą się pochodnię daję Ci;
Moje serce promień niech zachowa Twój,
By w świetle słońca Twego rozbłysnął,
Niech jaśniejszy, czystszy będzie.

    O, radości, co pozwalasz przetrwać ból,
Serca przed Tobą nie zamknę.
Promienia tęczy ponad deszczu chmurą szukam,
Czując, że obietnica się wypełni,
Iż poranek będzie bez łez.

    O, krzyżu, co głowę mą podnosisz,
Ujść przed tobą nie odważę się.
W proch porzucam wszystkie życia blaski
I z ziemi co czerwienią kwitnie
Życie zyskam co bez końca będzie
– G. Matheson

Przypadek Piotra jest jednym z licznych biblijnych przykładów uleczenia ze zgubnego grzechu. Po zaparciu się Pana, Piotra ogarnęła rozpacz, która przytłoczyłaby go aż na śmierć, gdyby Jezus nie wybaczył mu. Możemy sobie jedynie wyobrazić, jakie cierpienia znosił Piotr przez godziny i dni następujące po ukrzyżowaniu naszego Pana. Dręczony przez wewnętrzny smutek, pustkę i patrzący w przyszłość pełną udręki sumienia, on szukał pewnego rodzaju pocieszenia i życiowej stabilizacji w łowieniu ryb.

I właśnie wówczas, gdy był w ten sposób zajęty, ponownie spotkał swego Zbawiciela. Być może nigdy nie dowiemy się w pełni, co wydarzyło się wtedy pomiędzy Jezusem i Piotrem. To, co zostało zapisane jest dla nas wystarczające, abyśmy wiedzieli, że Zbawiciel nie porzucił swego porywczego ucznia. O, jakże to pocieszające dla nas! Ileż razy rozczarowaliśmy naszego Pana (i samych siebie) przez nasze zaniedbania w oddawaniu Jemu czci. A mimo to, jak błoga jest myśl: mamy odpuszczenie!

Boska Opatrzność

Jak Pan powiedział Piotrowi, że modlił się o niego, tak również i my jesteśmy wspierani i prowadzeni w naszej chrześcijańskiej wędrówce. A kiedy poddajemy się woli Bożej, On posyła swoich, że tak powiemy, strażników, aby strzegli naszego dobra. „Zatacza obóz Anioł Pański około tych, którzy się go boją, i wyrywa ich” (Psalm 34:8).

Jakże wzrasta nasza chrześcijańska ufność, gdy uświadamiamy sobie, że chociaż ziemskie moce mogą się nam sprzeciwiać a nasze własne winy i słabości trapią nas, to większy jest Ten, który jest za nami niż wszyscy, którzy się nam sprzeciwiają. Aby obrać właściwy tor w życiu oraz przyjmować przychodzące próby i trudności we właściwym duchu, niezbędna jest nasza bezgraniczna ufność w opiekuńczą troskę naszego Niebiańskiego Ojca i że On nigdy nie dozwoli, aby ktoś wyrwał nas z Jego ręki, wbrew naszej woli.

On używa różnego rodzaju opatrznościowych sytuacji, aby tego dokonać i nie musimy martwić się w nocy, nie mogąc zasnąć, że padniemy ofiarą jakiegoś strasznego wypadku. To nie nasze krótkie życie jest zagrożone. Tutaj wchodzi w grę nasze wieczne dobro i drogi, jakimi Bóg prowadzi nas do tej upragnionej przystani, możemy bezpiecznie pozostawić w Jego rękach.

Nasze poświęcone serce, umysł i wola jest pod władzą Pana Niebios. Możemy doznawać strat z powodu naszych upadków. Pan może nam zaproponować pomoc w niesieniu brzemion, które w naszym odczuciu są za ciężkie. Lecz obietnica jest pewna: jeśli będziemy wierni, zostaniemy zachowani dla Jego chwały, bez względu na to jaką ziemską stratę możemy ponieść.

______
Źródło: „Sztandar Biblijny”, lipiec 2003, s. 81-82.

* Dla tych, którzy dopiero się zastanawiają, są na początku swojej drogi do Jezusa: tak, jak wtedy, tak i dzisiaj jest dobry moment, żeby zaprosić Jezusa do swojego serca i swojego życia tak, jak zrobił to Zacheusz.

* Może jednak słuchają tego wykładu też tacy, którzy już kiedyś zaprosili Jezusa do swojego domu, ale przez swoje zachowanie spowodowali, że wyszedł? Nie chcieli sprzątać, w życiu pojawiły się inne rzeczy… Może zrobić taką deklarację, że bierzemy się za sprzątanie i zapraszamy Go ponownie.

* Kolejna nauka z tej historii jest taka, by zawsze mieć takiego ducha gotowości jak Zacheusz. Bez względu na to, co by się w naszym życiu nie działo.

Pewien mędrzec powiedział kiedyś tak: przeczytałem w końcu całą Biblię i znalazłem mnóstwo błędów… wszystkie we mnie.

Wykład przedstawił Wojciech Opałkowski ze zboru w Poznaniu (21.11.2021 r.)

„Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: «Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów»”

DLA NAS JAKO CHRZEŚCIJAN modlitwa do naszego Niebiańskiego Ojca jest rzeczą tak naturalną, jak szczebiot dzieci dla ich ziemskich rodziców. I cóż może być bardziej zachwycającego dla matki lub ojca niż dziecko, które ufa im bez zastrzeżeń, całkowicie, wiedząc że miłujące i życzliwe ucho jest zawsze otwarte?

Ale nie musimy być wielomównymi w naszych modlitwach. Bóg nie żąda od nas długich modlitw ani krasomówstwa. Jak to określił poeta: „Modlitwa jest szczerym pragnieniem duszy, wyrażonym lub niewyrażonym”. Bóg niewątpliwie wie, bez naszego proszenia, jakich rzeczy potrzebujemy, tak jak matka często wie najpierw, co jest niewypowiedzianym pragnieniem jej dziecka.

W najserdeczniejszych i najbardziej trwałych ludzkich przyjaźniach słowa niekoniecznie są czynnikiem wiążącym, który pociąga i utrzymuje dwie jednostki razem. Można spędzić wiele godzin na dobrej rozmowie i wymianie głębokich myśli, ale czas spędzony z kimś w milczeniu, może tak samo podnosić na duchu. To jest spotkanie umysłów, mających pokrewnego ducha, a to nie jest zależne od sztuki mówienia. I tak samo jest w naszej przyjaźni z Bogiem. On jest w niej zawsze z nami.

Wciąż jeszcze nasze świadome, zdecydowane przystąpienie do Boga w modlitwie niewątpliwie sprawia Jemu przyjemność. Uczniowie Jezusa, obserwując Jego ścisłą zażyłość z Ojcem podczas modlitwy, zapragnęli pouczenia, dzięki któremu również mogliby uzyskać głębsze pokrewieństwo ze swoim Bogiem. Modlitwa, którą podał Jezus, w całej jej prostocie, służyła wielu chrześcijanom, dla których ich własne niepewne słowa wydawały się niewystarczające, i przyniosła im niezmierną ulgę.

Stałość w modlitwie

Jak wiele przyjaźni przemija i obumiera z powodu braku stałości! Nienapisany list, zapomniana obietnica, zaniedbanie odwiedzin, to wszystko oznacza koniec przyjaźni i ludzie są ubożsi o tę stratę. Jakże nasz Ojciec Niebiański musi być zasmucony, kiedy Jego przyjaciele nie pozostają w kontakcie! Chociaż Jego łaski nigdy nie gasną i On nieprzerwanie zaspokaja nasze potrzeby, bez względu na to czy prosimy o nie, czy też nie, czyż nie byłoby słuszne, aby On nie błogosławił nas tak obficie, jeżeli nie będziemy podgrzewać i ożywiać naszej przyjaźni?

Życie duchowe ma swoje wzloty i upadki, a Pan wie, że musimy wykonywać codzienne powinności życiowe i wypełniać nasze obowiązki rodzinne, zawodowe, społeczne oraz wobec tych wszystkich, z którymi mamy do czynienia. W naszym nowoczesnym otoczeniu niełatwo uniknąć napięć umysłowych i emocjonalnych, które przygniatają wszystkich wokół nas i burzą nasz spokój, lecz świadomość stałej i łaskawej obecności Pana jest cudownym wsparciem.

Rozpoczęcie dnia z Bogiem może dokonywać cudów

Kiedy przychodzimy do Boga nie potrzebujemy się obawiać, że On jest zbyt zajęty sprawami większej wagi. Przystępowanie do Niego jest dowodem naszej potrzeby i naszego zaufania, a proszenie każdego poranka, aby pokierował naszym dniem, zapewnia Boskie zwierzchnictwo we wszystkich naszych sprawach. On słyszy nas!

Nie musimy przedstawiać w detalach każdego problemu, jakiego się spodziewamy, lub pouczać Pana, w jaki sposób sprawy mają przebiegać. Niepokój tak pasuje do chrześcijanina, jak nieufność w matczyną miłość pasuje do dziecka, a zmartwienie nie może znaleźć miejsca w takim sercu, które polega na Bogu. Jedynie wówczas, kiedy pozwolimy, aby trudności życiowe oddzieliły nas od Niego, stracimy pokój Boży, który pomaga nam ufać nawet wtedy, gdy nie możemy dostrzec śladów kierownictwa.

Trwanie w modlitwie

Chrześcijański pastor, zapytany w klasie przez młodych uczniów czy modli się przez cały dzień wyjaśnił, że zawsze jest „w kontakcie” z Bogiem, ale nie zawsze rozmawia z Nim. Oni to zrozumieli. To jest postawa serca, które się liczy. W przełomowym momencie myśli rzeczywiście lecą do Boga po pomoc, a ta pomoc jest obecna, kiedy wypełniamy nasze codzienne obowiązki, podana starannie naszym umysłom w celu wykonania wyznaczonych zadań. W ten sposób odkrywamy, że On odpowiada na nasze modlitwy, niewyrażone słowami, na te życzenia i uczucia tkwiące w naszych sercach.

Przy zakończeniu dnia

Wieczorna modlitwa jest dla większości chrześcijan czasem najważniejszego spotkania z naszym Twórcą. Wydaje się niemożliwe utrzymanie ścisłego związku z Nim, budowanie charakteru na podobieństwo Chrystusa i umacnianie struktury wiary, bez modlitwy; a nawet więcej – bez regularnej modlitwy. Ale jakże często, przy końcu pracowitego dnia zapominamy przybliżyć się i okazać Jemu naszą miłość i wdzięczność! Nawet gdy ktoś klęczy, to myśli błądzą i wkradają się troski tego dnia i następnego. On zna nasze słabości – ale jest na nie lekarstwo.

Przedstawianie naszego wysławiania, naszych podziękowań i naszych próśb słyszalnym głosem, rozmawianie przyciszonym głosem z naszym miłującym Ojcem – zawsze prostymi słowami – skupia cudownie umysł i serce i przynosi takie błogosławieństwo, że nigdy dobrowolnie nie zrezygnujemy z tego największego przywileju. „Panie, naucz nas modlić się.”

__________
Źródło: Sztandar Biblijny, kwiecień 2003

Drodzy Bracia, drogie Siostry! Wielu z Was dobrze zna postać Charlesa Spurgeona, był to znany kaznodzieja XIX wieku, może niektórzy z Was znają też jego książkę „Klejnoty obietnic Bożych”. Nie będziemy mówili o nim wiele, ale chciałbym poruszyć historię jego nawrócenia.

Był to dociekliwy chłopak, który pochodził z rodziny, w której było wielu pastorów, ale nie umiał nawiązać relacji z Bogiem, której bardzo szukał. Kiedy miał niewiele ponad 15 lat, zaczął odwiedzać wiele kościołów, ale nie mógł znaleźć, czego szukał. Pastorzy objaśniali mu różne doktryny, podawali mu wzorce pobożnego życia, porównywali poglądy, ale on jako grzesznik, który szukał oczyszczenia nadal czuł się fatalnie.

Był 6 stycznia 1850 roku. Wielka śnieżyca w miejscowości Colchester w Anglii. Młody Spurgeon chciał pójść do pewnego kościoła, ale nie mógł iść dalej. Skręcił więc w boczną uliczkę i wszedł do małej kaplicy Pierwotnych Metodystów. W tym zborze było może kilkanaście osób. Pastor nie przyszedł, bo pewnie też go zasypało, więc musiał go ktoś zastąpić. Wiele lat później Spurgeon wspomina:

„pewien bardzo chudo wyglądający mężczyzna, szewc albo krawiec przyszedł do pulpitu by głosić. Był on zmuszony mówić na temat jednego tekstu z Pisma, z prostego powodu – miał on bardzo mało do powiedzenia. Tekst brzmiał: „Spójrzcie na mnie wszystkie krańce ziemi, abyście były zbawione.” [Izaj. 45:22]

On nawet nie wymawiał poprawnie słów, ale to nie miało znaczenia. Był tam, jak myślałem cień nadziei w tym tekście. Kaznodzieja zaczął mówić: jest to bardzo prosty tekst. Mówił on: Spójrz! Patrzenie się nie powoduje bólu. Nie jest to podniesienie stopy albo palca; jest to po prostu ‘patrzenie się’. A zatem, człowiek nie potrzebuje iść do koledżu, żeby nauczyć się patrzeć. Możesz być największym głupcem, a mimo to możesz patrzeć. Człowiek nie musi zarabiać tysiąca na rok, ale może patrzeć.

Każdy może patrzeć, nawet dziecko może patrzeć. Ale dalej nasz tekst mówi: Spójrzcie na Mnie. Wielu z was patrzy na siebie, ale to nie o takim patrzeniu tu mowa. Nigdy nie znajdziecie żadnego pocieszenia w sobie. Niektórzy patrzą na Boga Ojca. Nie, na Niego patrzcie później. Jezus Chrystus mówi: ‘Patrzcie na Mnie’. Niektórzy z was mówią: ‘Musimy czekać na działanie Ducha Świętego’. Teraz nie ma to dla ciebie żadnego znaczenia. Patrz na Chrystusa. Nasz tekst mówi: ‘Patrzcie na mnie’.

Następnie ten dobry człowiek podążał za swoim tekstem w taki sposób: „Patrzcie na mnie, pocę się i wielkie krople krwi. Patrzcie na mnie, wiszę na krzyżu. Patrzcie na mnie, jestem umarły i pogrzebany; i powstaję. Patrzcie na mnie, wstępuję do nieba. Patrzcie na mnie, siedzę po prawej stronie Ojca. O, biedny grzeszniku, patrz na Mnie! Patrz na Mnie!”.”

Spurgeon wspomina dalej: „Kiedy mówił może dziesięć minut był u kresu swojej wytrzymałości. Wtedy spojrzał na mnie stojącego pod balkonem i przy tak małej liczbie osób, wiedział, że jestem tu jedyny nowy. Patrzył się na mnie, jakby znał całe moje serce i powiedział: „Młody człowieku, wyglądasz bardzo żałośnie”. Cóż, to była prawda, ale nie byłem przyzwyczajony do słuchania takich uwag co do mojego osobistego wyglądu z pulpitu. Ale to było dobre uderzenie, trafiło do mnie. Mówił dalej: „I zawsze będziesz żałosny – żałosny w życiu i żałosny w śmierci – jeśli nie usłuchasz się mojego tekstu, ale jeśli się go teraz usłuchasz, w tym momencie, to będziesz zbawiony.”

Potem podniósł swoje ręce i zakrzyczał w taki sposób, w jak mogą to zrobić tylko Pierwotni Metodyści: „Młody człowieku, patrz na Jezusa Chrystusa. Patrz! Patrz! Patrz! Nie masz nic innego do zrobienia, a tylko patrzeć i żyć”. Od razu ujrzałem drogę zbawienia. Nie wiem co jeszcze powiedział. Była tylko ta jedna myśl. Tak jak kiedy wąż miedziany został wyniesiony, ludzie spojrzeli się na niego i zostali uzdrowieni, tak samo też stało się ze mną. Oczekiwałem na czynienie 50 rzeczy, ale kiedy usłyszałem to słowo: „Patrz!”, o tak, patrzyłem aż mogłem prawie wypatrzeć swoje oczy.

Nigdy nie zapomnę tego szczęśliwego dnia, w którym odnalazłem Zbawiciela i nauczyłem się trzymać Jego drogich stóp. Ja, nieświadome dziecko, o którym nikt nie słyszał, usłyszałem Słowo Boże i ten cenny werset zaprowadził mnie do krzyża Chrystusa. Moja radość była nie do opisania. Mogłem skakać, mogłem tańczyć, myślałem, że wyskoczę z siedzenia, na którym siedziałem. Poczułem, że moja dusza jest wyzwolona, że mam odpuszczenie, że jestem przyjęty w Jezusie Chrystusie, że moje stopy stanęły na skale, że mogę tańczyć przez całą drogę do domu. Zrozumiałem to, co John Bunyan miał na myśli, gdy oświadczył, że chciał opowiadać wronom na roli wszystko o swoim nawróceniu.” — Dużo byśmy mogli mówić o Spurgeonie, ale to nie będzie tematem naszego wykładu, więc odsyłam chętnych do „Sztandaru Biblijnego” nr 227. Podaję tę historię, bo chcę mówić o naszym Panu, chcę byśmy razem patrzyli dziś na Niego, a temat to słowa naszego Pana: „Pociągnę wszystkich do siebie”. Jednak sam werset, z którego te słowa pochodzą, rozważymy szerzej dopiero w drugiej części naszego spotkania.

Na razie wróćmy jeszcze na chwilę do śnieżycy, która miała miejsce 6 stycznia 1850 roku. Myślę, że mamy dosyć zimy i chłodu w tym roku. Śnieg też często przeszkadza – w komunikacji drogowej, jest zimno, trzeba mieć dobry buty. Ale jest coś, co jest szczególnie piękne w śniegu i co ja osobiście bardzo kocham w śniegu. Świeży śnieg po nocy przypomina mi o jednym z najpiękniejszych miejsc Słowa Bożego. Jest to Księga Izajasza 1:18 – „I choćby były grzechy wasze jako szkarłat [tak bardzo czerwone jak krew], ponad śnieg wybieleją.”

Wyobraźmy to sobie. Na chodniku albo w parku leży pełno śmieci, są jakieś odpadki, jakieś rupiecie z budowy. Przez całą noc pada śnieg i o poranku wszystko jest pięknie białe. Nie widać już tych śmieci. Czy te śmieci zniknęły, czy już ich nie ma? Nadal tam są, ale teraz przykrywa je śnieg. Tego samego może dla nas dokonać krew Pana Jezusa w naszych relacjach z Bogiem. My ciągle popełniamy błędy i grzechy, ale Bóg nie patrzy na nie, bo przykrywa nas krew Odkupiciela. Wyglądamy na czystych. Oczywiście to jest początek drogi, nie możemy pozwalać sobie na grzechy, gdy wiemy, że jest to coś złego i za takie grzechy przyjdzie nam przyjąć pewne karanie. Jednak dopóki pokutujemy i staramy się ukryć pod sprawiedliwością Pana Jezusa, to mamy pokój z Bogiem. Tego nikt z ludzi nie może nam zabrać.

„Będąc tedy usprawiedliwieni z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” [Rzym. 5:1] Kiedyś inni też będą mieli pokój z Bogiem, jeszcze do tego wrócimy. Na razie skupmy się na naszym usprawiedliwieniu – na naszej sprawiedliwości. Ta sprawiedliwość jest nasza, ponieważ dał nam ją Pan Jezus. Kiedy stoimy w tej wierze to jesteśmy „bielsi niż śnieg”, czyści, ale tylko jeśli trwamy w Jezusie i ufamy w moc jego krwi.

Drodzy Bracia i Siostry, jeśli ktoś z Was czuje się brudny i niegodny, jeśli ktoś z Was upada i pokutuje. Spójrzcie z wiarą na Jezusa. On umarł za moje i za Wasze grzechy. Jesteśmy grzesznikami, ale On umarł za nas. Sprawiedliwy za niesprawiedliwych. Dzieje Apostolskie 13:39 – „Od wszystkiego […] każdy wierzący usprawiedliwiony bywa”. „I to nie jest z was, dar to Boży jest.” [Ef. 2:8]

Chciałbym zwrócić uwagę, ile to kosztowało naszego Pana. My nic nie mamy. Niebiański Ojciec z miłości do nas dał nam Syna. Wcześniej Prawo dane Żydom i system ofiar pokazał na konieczność pokuty i pojednania z Bogiem, pokazał też, że będzie potrzebne rzeczywiste odkupienie ludzkości przez doskonałego człowieka. Ale takiego nie było, więc to miejsce zajął nasz Pan. Nasz Pan porzucił spokój nieba i stał się człowiekiem. To był początek, jako sprawiedliwy miał prawo do życia tu na ziemi, miał prawo do korzystania ze wszystkiego co miał Adam zanim zgrzeszył. Jednak Jezus oddał samego siebie i to co miał za Adama i za nas.

W natchnieniu zawołał to Jan Chrzciciel. „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.” Jan Chrzciciel mógł podać dowolny urząd Jezusa, ale zwrócił uwagę na to, że tak jak Baranek musiał być zabity, by uratować Izraelitów od śmierci, tak Jezus dokona ofiary z samego siebie. Jezus tej ofiary dokonał świadomie, dla naszego zbawienia i dla zbawienia całego świata, umarł nawet za tych, którzy go prześladowali i którzy prowadzili go na Golgotę, na krzyż.

To wielka myśl, która wyciska łzy, która budzi wdzięczność. Kochamy naszego Pana, a Marcin Luter dodaje do tego: „Szanuj to, co Chrystus zrobił dla ciebie, bo przez to uczysz się, co jesteś winny innym.” – nie gardźmy ofiarą i służbą. Ale nie szukajmy wielkich rzeczy. To nie rodzaj naszej służby się liczy, bo ten wybiera dla nas Bóg, ale serce z jakim pełnimy to, co do nas należy. Patrzmy na serce Jezusa.

Chciałbym, żebyśmy rozważyli niektóre wersety z Ew. wg Jana, rozdziały 10 do 12. Kiedy sobie powtórzyłem lekturę tych rozdziałów, stwierdziłem, że bardzo tutaj widać jak pod każdym względem rośnie napięcie. Rośnie napięcie uczniów, bo nie do końca rozumieją albo bardziej nie mogą przyjąć do wiadomości, co będzie dalej. Rośnie napięcie Żydów, którzy chcą wyraźnych znaków, że Jezus jest Mesjaszem, ale z drugiej strony kolejne znaki odrzucają. Rośnie napięcie faryzeuszy i kapłanów, którzy czują, że ich władza jest zagrożona i to z powodu dziwnego nauczyciela z Nazaretu, który dokonuje cudów. Wreszcie, rośnie napięcie u naszego Pana, który wie o wszystkim, co Go czeka.

Może czasami nie patrzymy tak na naszego Pana. Czasami zdaje się nam, że może nie przeżywał tego wszystkiego tak mocno. Jednak Pan Jezus sam stwierdza u Łukasza 12:50 – „Chrztem mam być ochrzczony i jakże jestem udręczony, aż się to dopełni.”. Wiemy, że mówił o chrzcie swojej ofiarniczej śmierci, wraz z cierpieniami. „Jakże jestem udręczony.” Jak bardzo jestem udręczony.

Przy ostatniej lekturze ewangelii to zrobiło na mnie szczegolne wrażenie.
Nasz Pan aż trzy razy wyraźnie mówi uczniom, że czeka go męka, śmierć i zmartwychwstanie. Czytajmy według Ewangelii Mateusza:
Mat. 16:21-24 – „Od tej pory zaczął Jezus Chrystus tłumaczyć uczniom swoim, że musi pójść do Jerozolimy, wiele wycierpieć od starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, że musi być zabity i trzeciego dnia wzbudzony z martwych. A Piotr, wziąwszy go na stronę, począł go upominać, mówiąc: Miej litość nad sobą, Panie! Nie przyjdzie to na ciebie. A On, obróciwszy się, rzekł Piotrowi: Idź precz ode mnie, szatanie! Jesteś mi zgorszeniem, bo nie myślisz o tym, co Boskie, lecz o tym, co ludzkie.”

Pan Jezus nie mówi tu, że Piotr jest diabłem, albo że jest opętany. On tylko widzi, że Piotr w tej chwili prowadzi go w kierunku pokusy i w kierunku rezygnacji z ofiary. Podobnie zrobił szatan przy kuszeniu, gdy proponował Jezusowi królestwo bez cierpienia, tylko za cenę jednego pokłonu.

Drugi raz. Mateusza 17:22-23 – „A gdy przebywali w Galilei, rzekł im Jezus: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. I zabiją go, ale On trzeciego dnia będzie wskrzeszony z martwych. I zasmucili się bardzo.” Porownajmy to z opisem Ewangelisty Łukasza. Łuk. 9:43-45 – „I zdumiewali się wszyscy nad wielkością Boga [po pewnym uzdrowieniu]. Lecz gdy wszyscy dziwili się temu wszystkiemu, co czynił Jezus, On rzekł do uczniów swoich: „Nakłońcie uszu swoich do tych słów: Syn człowieczy będzie wydany w ręce ludzkie. Lecz oni nie zrozumieli tego słowa i było ono zakryte przed nimi, tak że nie pojęli go, a bali się go pytać o znaczenie tego słowa.”

I trzeci raz. Mateusza 20:17-19 – „A Jezus, mając zamiar pójść do Jerozolimy, wziął dwunastu na osobność i w drodze rzekł do nich: Oto idziemy do Jerozolimy, a Syn Człowieczy będzie wydany arcykapłanom oraz uczonym w Piśmie i skażą go na śmierć. I wydadzą go poganom na pośmiewisko i na ubiczowanie i na ukrzyżowanie, a dnia trzeciego zostanie wzbudzony z martwych.”
I znowu Łukasz dodaje. Łuk. 18:34 – „Lecz oni nic z tego nie zrozumieli i było to słowo zakryte przed nimi, i nie wiedzieli, co mówiono.”

W 10 rozdziale Ewangelii wg Jana nasz Pan podaje przypowieść o owczarni i dobrym pasterzu. Pan Jezus bardzo jasno daje do zrozumienia, do czego doprowadzi go służba dla owiec. Werset 11 – „Ja jestem dobry pasterz. Dobry pasterz życie swoje kładzie za owce.” Pan Jezus chciał, by uczniowie wiedzieli, że to on sam „kładzie” czyli dobrowolnie oddaje swoje życie za swoje owce.

Jezus tego nie ukrywał, to było w proroctwach. Izaj. 53:10 – „On położy swoją duszę na ofiarę za grzech”. Sprawiedliwość domagała się ofiary za grzech i zgodnie z Bożą wolą Jezus zdecydował się zostać taką ofiarą za grzech. Mat. 20:28 – „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć i oddał życie swoje na okup za wielu.” Tylko że większość proroctw o Mesjaszu mówiła o przyszłej chwale, więc proroctwa o cierpieniach i śmierci uczniowie odsuwali na bok. Dlatego nasz Pan zaczął o tym wiele mówić w ostatnich miesiącach życia:

Jana 10:15-21 – „Jak Ojciec mnie zna i Ja znam Ojca, i życie swoje kładę za owce. Mam i inne owce, które nie są z tej owczarni, również i te muszę przyprowadzić, i głosu mojego słuchać będą, i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. Dlatego Ojciec miłuje mnie, iż Ja kładę życie swoje, aby je znowu wziąć. Nikt mi go nie odbiera, ale Ja kładę je z własnej woli. Mam moc dać je i mam moc znowu je odzyskać; taki rozkaz wziąłem od Ojca mego. Tedy znowu powstał rozłam między Żydami z powodu tych słów. I wielu z nich mówiło: Demona ma i szaleje. Dlaczego go słuchacie? Inni mówili: To nie są słowa opętanego przez demona. Czyż demon może otwierać ślepym oczy?”

Słuchacze byli podzieleni, ale skupmy się na słowach Jezusa. Nasz Pan dowodzi, że choć położy swoje życie za owce, to jednak później to życie odzyska. „Inne owce”, do tego tematu wrócimy w części drugiej. „Mam moc dać życie moje i mam moc znowu je odzyskać” – Jezus otrzymał zgodę, żeby dać swoje życie na okup za wszystkich, dostał też od Ojca obietnicę, że jeśli będzie wierny to przyjmie to życie z powrotem w zmartwychwstaniu, że wróci do nieba, tam, gdzie był, zanim stał się człowiekiem. „Nikt mi ŻYCIA nie odbiera” – Annasz, Kajfasz, Piłat i Herod mieli tylko taką władzę nad Jezusem, na jaką on sam się zgodził, uznając, że jest to z dozwolenia Boga. To Jezus zdecydował, że nie użyje ani pomocy aniołów ani żadnej swojej cudownej mocy i że odda życie za nas.

Werset 22 mówi – „Obchodzono wtedy w Jerozolimie uroczystość poświęcenia świątyni. Była zima.” – to ostatnia zima naszego Pana jako człowieka. Jezus zostaje odrzucony w Jerozolimie, nie będziemy tych wersetów czytać, ale Żydzi próbują go ukamienować, nazywają naszego Pana bluźniercą, próbują go pojmać. Tak naprawdę to mógł być koniec, ale to jeszcze nie był ten czas.

Nasz Pan wiedział, że jego godzina nie nadeszła, ale jest bardzo blisko. Wersety 39-40 – „Wtedy znowu starali się go pojmać, lecz On uszedł ich ręki. I znowu odszedł za Jordan, na miejsce, gdzie dawniej chrzcił Jan i tam pozostał.” Werset 42 – „I wielu tam w niego uwierzyło.”

Znowu prosty, grzeszny lud, którzy wierzy w Jezusa. Ci, którzy myśleli, że widzą, stali się ślepi na Mesjasza, a oczy ślepych się otwierały. Jezus naucza za Jordanem i uzdrawia, a tymczasem w Betanii, blisko Jerozolimy, zachorował przyjaciel Jezusa – Łazarz. Marta i Maria, siostry Łazarza, posyłają do naszego Pana, by wrócił i uzdrowił ich brata. Jana 11:5-6 to zaskakujące wersety: „A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. A gdy usłyszał, że choruje, został jeszcze dwa dni na miejscu, gdzie przebywał.”

Ten piąty werset jest jakby po to, żebyśmy wiedzieli, że podstawą działań Boga i Jezusa w stosunku do nas jest ich wielka miłość. Ta rodzina służyła Panu, byli kochani przez Jezusa. My może czasem nie zasługujemy tak na Bożą miłość, ale nas także kocha Jezus. Jezus to dobry pasterz, który kocha swoje owce.

Marta i Maria to wiedziały i miały nadzieję, że Pan od razu wyruszy, przecież to przyjaciel. A tymczasem: „gdy usłyszał, że [Łazarz] choruje, został jeszcze dwa dni”. To „gdy” zadziwia. Został, bo usłyszał, że Łazarz choruje. W dodatku zrobił to nie dlatego, że ich nie kochał, ale właśnie dlatego, że ich kochał. Myślę, że człowiek tego nie potrafi. Tylko Boska miłość w Chrystusie mogła uznać, że anioł cierpienia i śmierci musi dokończyć swojego dzieła.
Kto z nas wie, ile zawdzięczamy cierpieniom i smutkom w swoim życiu?
A kto z nas sam wybrałby sobie takie smutki, które nas spotkały?

Gdybyśmy niczego nie doświadczyli, to gdzie by była nasza wypróbowana wiara, nasza wytrwałość, pobożność i miłość? W końcu jednak nasz Pan mówi uczniom, że teraz pójdą do Betanii. To znowu szok, tym razem dla apostołów. Przecież to parę kilometrów od Jerozolimy, werset 8 – „Rzekli do niego uczniowie: Mistrzu! Dopiero co chcieli cię Żydzi ukamieniować i znowu chcesz tam iść?” Uczniowie nie wiedzą na początku o czym mówi Jezus. Powiedział, że Łazarz śpi; no to pośpi trochę i będzie zdrowy. Ale Łazarz umarł i o tym właśnie mówi Jezus. Dobrze, ale skoro umarł, to po co tam iść? Jezus mówi uczniom, że cieszy się, że nie było go w Betanii z ich powodu, bo teraz UWIERZĄ. Ciekawe słowa. Werset 16 i apostoł Tomasz: „Tedy rzekł Tomasz, zwany Bliźniakiem, do współuczniów: Pójdźmy i my, abyśmy razem z nim pomarli.”

Bracia i Siostry, tak czasem mówimy: „niewierny Tomasz”. A z drugiej strony bardzo wierny uczeń i przyjaciel. Tomasz miał racjonalny umysł. Nie lubił szybko wierzyć w cuda, chciał być ostrożny. Ale jeśli Jezus idzie na śmierć, to mówi do reszty: „pójdźmy i my, abyśmy razem z nim pomarli”. Szukajmy dobrych stron apostołów i naszych braci i sióstr. Czasami ich pragnienia są lepsze niż nam się wydaje. Czasami to ich stary człowiek walczy i przeszkadza, ale serca są czyste.

Jezus idzie do Betanii. Tam wielki smutek i żal Marty i Marii, w końcu sam Jezus zapłakał. Marta dała piękne świadectwo, że wierzy w sen śmierci i w to, że jej brat wstanie w dzień ostateczny. Pan Jezus ma jednak inny plan. Werset 39 – „Rzekł Jezus: Usuńcie ten kamień”. Kamień do grobu Łazarza. Minęły już trzy dni. Marta przez chwilę protestuje, werset 40 – „Rzekł jej Jezus: Czy ci nie powiedziałem, że jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą?”

To znowu lekcja dla nas: „Czy ci nie powiedziałem, że jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą”. Nie rozumiemy czasami, nie wiemy czemu stało się tak, a nie inaczej w naszym życiu. Jednak nie traćmy nadziei. Nie zawsze musimy rozumieć. Siostry Łazarza też nie rozumiały. One nie rozumiały, czemu Pan Jezus nie przyszedł, czemu ich brat umarł, ale Jezus nie oczekiwał, że będą rozumiały, tylko że nadal będą wierzyły. Dla nas też nadejdzie dzień, gdy ujrzymy Bożą chwałę we wszystkim, czego teraz nie rozumiemy. Jest JEDEN warunek: „Jeśli uwierzysz, oglądać będziesz chwałę Bożą.” Miejmy w sercu te słowa, zwłaszcza, gdy jest nam źle. Pamiętajmy, że czasami jest tak, że „Bóg już przygotował drogę. On tylko przygotowuje nas.” Czasami muszą przyjść trudne dni i skomplikowane wydarzenia… Następne słowa:

”Łazarzu, wyjdź”. Jaki piękny dowód na to, co Jezus w innych miejscach zapowiadał. Jana 5:28 – „Nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłysza głos Syna Człowieczego i wyjdą(…)”. Skoro Łazarz wyszedł to jaki problem dla Pana, aby obudził pozostałych? Niektórzy wierzą, inni donoszą to faryzeuszom. Jana 11:47-53 – „Tedy arcykapłani i faryzeusze zwołali Radę Najwyższą i mówili: Cóż uczynimy? Człowiek ten dokonuje wielu cudów. Jeśli go tak zostawimy, wszyscy uwierzą w niego; wtedy przyjdą Rzymianie i zabiorą naszą świątynię i nasz naród. A jeden z nich, Kaifasz, który tego roku był arcykapłanem, rzekł do nich: Wy nic nie wiecie, i nie myślicie, że lepiej jest dla nas, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął. [Apostoł Jan komentuje:] A tego nie mówił sam od siebie, ale jako arcykapłan w owym roku prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród. A nie tylko za naród, lecz także aby zebrać w jedno rozproszone dzieci Boże. Od tego też dnia naradzali się aby go zabić.”

Jaka to dziwna sprawa. Kajfasz naprawdę powiedział proroctwo. „Lepiej jest, by jeden człowiek umarł za lud, niż żeby wszystek ten lud zginął.” On myślał całkiem inaczej, Kajfasz i cała rada dbali o siebie i swoje wpływy, a nie o lud, ale w tym momencie powiedział prawdę. Taki był Boski plan, by jeden umarł za wszystkich, za cały naród Adama. Kajfasz w swoich słowach wypełnia typ z historii Józefa. 1 Mojż. 50:20 – „Wy wprawdźcie knuliście zło przeciwko mnie, ale Bóg obrócił to w dobro, chcąc uczynić to, co się dzis dzieje: zachować przy życiu liczny lud.”
Liczny lud albo wielu, za których umarł Jezus to wszyscy ludzie, nie ma wyjątku. Hebrajczyków 2:9 – „Widzimy raczej tego, który na krótko uczyniony został mniejszym od aniołów, Jezusa, ukoronowanego chwałą i dostojeństwem za cierpienia śmierci, aby z łaski Bożej zakosztował śmierci za każdego.”

Tylko doskonały Jezus mógł umrzeć jako ofiara za grzech świata. Wiemy jednak, że ta śmierć musiała być szczególna, po to, by wykupić Żydów spod potępienia Zakonu. Galatów 3:13 – „Chrystus wykupił nas od przekleństwa zakonu, stawszy się za nas przekleństwem, gdyż napisano: Przeklęty każdy, który zawisł na drzewie”. Nasz Pan także to wiedział, już wcześniej wiedział jaką śmiercią umrze. Jak wielki ciężar na ramionach naszego Pana. I jak bardzo powinniśmy cenić naszego Pana za to, że świadomie oddał życie za grzeszników, a w tym za każdego z nas.

Drodzy Bracia i Siostry! Przed przerwą mówiliśmy, że po wskrzeszeniu Łazarza Sanhedryn na czele z Kajfaszem podjął decyzję, aby zabić Jezusa. Przyszła mi taka myśl dla nas. Jak często oceniamy w naszym życiu różne działania i postawy innych. I oby w nas nie było ducha tej Rady. Myślę, że bardzo powinniśmy prosić Boga o ducha miłości, mocy i zdrowego rozsądku, bo bez ducha – nawet mając literę prawdy – możemy wiele spraw mylnie oceniać i źle wyrokować.

Nasz Pan znów musiał działać poza Jerozolimą i jej okolicą. Ale na tydzień przed Paschą wrócił do Betanii. Jana 12:3 – „Tam więc przygotowali mu wieczerzę, a Marta posługiwała, Łazarz zaś był jednym z tych, którzy z nim siedzieli przy stole; a Maria wzięła funt czystej, bardzo drogiej maści nardowej, namaściła nogi Jezusa i otarła je swoimi włosami, a dom napełnił się wonią maści.” Maria namaściła nogi Jezusa, kiedy jeszcze żył. Tydzień później byłoby już za późno. Jeśli mamy taki „słoik” miłości i sympatii to nie czekajmy z otwarciem aż do śmierci przyjaciół i bliskich. Kwiaty na grobie już nie ucieszą zmarłego brata ani zmarłej siostry.

Drodzy Bracia i Siostry, czy macie takie wyrzuty sumienia, że czegoś nie zrobiliście, a teraz już nigdy tego nie będziecie mogli zrobić? Jeśli nie to cieszcie się. Ja mam takie rzeczy w swoim życiu. To bolesne uczucie. Trzeba to oddać Panu, ale chciałbym też teraz widzieć to, co mogę zrobić, jak mogę usłużyć, jak podać dłoń, jak okazać dobre uczucia. Chciałbym to robić, chciałbym mieć na to siły. Nie zawsze się udaje. Jeśli jednak wiecie, że jest coś dobrego do zrobienia, to zróbcie to. Nie patrzcie wokół, tak jak Maria nie patrzyła na innych, tylko zrobiła to, co uznała za najlepsze. Judasz rozpoczął szemranie, inni uczniowie to podjęli, ale Jezus mówi: „Ona to chowała na dzień mojego pogrzebu.”

Znowu ten pogrzeb i myśli o śmierci. Judasz jest wściekły, Piotr zastanawia się, czemu Pan Jezus ma takie „czarne” – jego zdaniem – myśli. Tylko Pan Jezus w tym momencie jest w pełni świadomy tego, co będzie dalej. Maria z Betanii tylko to wtedy przeczuwała, ale jej miłość na zawsze będzie sławiona. Miejmy w pamięci te kosztowne perfumy, ten zapach. Pamiętajmy słowa naszego Pana; „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych moich braci, mnie uczyniliście.”

Królewski wjazd Jezusa do Jerozolimy, ostra dyskusja z faryzeuszami, przybycie zhellenizowanych Żydów z Grecji. Ewangelia wg Jana, rozdział 12 i kolejne bardzo wyraźne słowa naszego Pana o swojej śmierci i celu tej śmierci – Jana 12:23-24 –
„A Jezus odpowiedział im: Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę powiadam wam, jeśli ziarnko pszeniczne, które wpadło do ziemi, nie obumrze, pojedynczym ziarnem zostaje; lecz jeśli obumrze, obfity owoc wydaje.”

Gdyby Jezus nie ofiarował swojego życia, to nie mógłby dać tego życia za wiernych i za świat. Byłby tylko on sam, z prawem do życia, ale bez swoich owiec. Jaka to straszna wizja dla nas. Nie byłoby żadnej nadziei, gdyby Jezus zrezygnował z ofiary.

Znów można wrócić do pytania czy to było lekkie dla naszego Pana? Oto jego słowa: Jana 12:27 – „Teraz dusza moja jest zatrwożona i cóż powiem? Ojcze wybaw mnie teraz od tej godziny? Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę.” – Jezus miał cierpienia i obawy, był człowiekiem, a przecież to On sam nosił na barkach losy całego świata.  On to wszystko wiedział, On już wiedział o krzyżu. Ciało chce wołać: „Ojcze wybaw mnie od tej godziny”, ale nowe stworzenie mówi w mocy: „Przecież dlatego przyszedłem na tę godzinę [z powodu tej godziny śmierci, dla odkupienia ludzkości, nasz Pan stał się człowiekiem.]”

Jana 12:31 – „Teraz odbywa się sąd na tym światem; teraz władca tego świata będzie wyrzucony” – Odbywa się ‘krisis’, wielka próba, kryzysowy moment całego świata. Wszystko zależy od naszego Pana i tego, czy będzie wierny Ojcu aż do śmierci krzyżowej. Jak w grze w szachy. Jeden ruch, który decyduje o całej partii. Gra toczy się dalej, ale Arcymistrz już wie, że partia jest wygrana. Oddanie życia na krzyżu to był ten najważniejszy ruch w partii Pana Jezusa z szatanem. Mijają dwa tysiące lat i dla kogoś, kto się nie zna, gra jest wyrównana, a może nawet szatan wygrywa. Ale Jezus zwyciężył i zbliża się czas, kiedy każdy się o tym dowie.

Jana 12:32 – nasz werset podstawowy – nasz Pan mówi: „A gdy ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę.” – Czy nasz Pan mówi tutaj o swoim wniebowstąpieniu i o tym, że pociągnie ludzi do nieba? Następny werset mówi coś innego: – „A to powiedział, by zaznaczyć, jaką śmiercią umrze.” „Wywyższony ponad ziemię”, to słowo z naszego tekstu ‘wywyższony’, to greckie ‘hupsoo’, to samo, które użyte jest w Ewangelii wg Jana 3:14 – „I jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy, aby każdy kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.”

Mojżesz nie wywyższył węża do nieba, ale umieścił go na drzewie. 4 Mojż. 21:9 – „I zrobił Mojżesz miedzianego węża, i osadził go na drzewcu. A jeśli wąż ukąsił człowieka, a ten spojrzał na miedzianego węża, pozostawał przy życiu.” — Przez patrzenie na węża miedzianego, Izraelici pokąsani przez węże byli uleczeni. W antytypie ludzie pokąsani przez grzech mogą zyskać uleczenie i życie przez wiarę w okup Jezusa. To jest dokładnie to patrzenie, do którego namawiał kaznodzieja metodystów, gdy Charles Spurgeon trafił na jego kazanie. „Patrzcie na Jezusa”.

Jana 12:34 – „Ale lud mu odpowiedział: Słyszeliśmy z zakonu, że Chrystus trwa na wieki; jakże więc możesz mówić, że Syn Człowieczy musi być wywyższony? Kimże jest ów Syn Człowieczy?”
Żydzi dobrze zrozumieli, że nasz Pan mówi o ukrzyżowaniu. Pytają go, jak to możliwe, że Mesjasz ma umrzeć, skoro Mesjasz miał żyć na wieki. Pytania Żydów są rozsądne. Jak czytamy u Daniela 7:13-14 – „I widziałem w widzeniach nocnych: Oto na obłokach niebieskich przyszedł ktoś, podobny do Syna Człowieczego; doszedł do Sędziwego i stawiono go przed nim. I dano mu władzę i chwałę, i królestwo, aby mu służyły wszystkie ludy, narody i języki, Jego władza – władzą wieczną, niezmienną, jego królestwo – niezniszczalne.”

Wszystko to oczywiście prawda. Żydzi zapomnieli tylko za jaką cenę Syn Człowieczy miał nabyć to prawo do wiecznego królowania. Zapomnieli o fragmentach takich jak Psalm 22, gdzie bardzo wyraźnie opisane są cierpienia i śmierć Mesjasza. Izaj. 53:12 – „Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców został zaliczony. On to poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.” Werset 5: „On zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni.” Nasz Pan właśnie o tym mówi w naszym głównym wersecie. Śmierć Mesjasza to jedyna droga, żeby ludzkość mogła wrócić do pokoju z Bogiem.

„A gdy ja będę wywyższony ponad ziemię (to znaczy: gdy zostanę przybity do krzyża jako Wasz odkupiciel), wszystkich do siebie pociągnę. (tzn. dzięki temu wpłynę pozytywnie na wszystkich ludzi, przyciągnę ich do siebie)”. Nasz Pan zapowiada tutaj swoją śmierć i jej rodzaj, ale też swoje zmartwychwstanie i przyszłe dzieło. „Gdy będę wywyższony”, Jeśli zostanę ukrzyżowany i umrę jako Odkupiciel, to dzięki temu, później, gdy potem wstąpię do nieba, a później powrócę z nieba, by panować 1000 lat to wtedy wszystkich do siebie pociągnę.

Minęło prawie 2000 lat od wypowiedzenia tych słów. Wielu ludzi umarło przed Jezusem, wielu ludzi umarło po Nim bez usłyszenia choćby jednego słowa na Jego temat. Nie zostali pociągnięci. Wielu ludzi żyje w chrześcijańskich krajach, ale nie ma pojęcia, że jest coś takiego jak żywa wiara w Chrystusa i że Chrystus jest żywy. To dlatego nasza wiara idzie dalej, do zapowiadanych w Biblii „czasów odnowienia wszechrzeczy”, do tysiącletniego królowania Pana Jezusa i świętych. Boska mądrość przygotowała 4000 lat oczekiwania na Mesjasza, od upadku Adama w grzech. Ale dlaczego minęło kolejne 2000 lat, a nadal nie ma tego powszechnego „pociągnięcia ludzkości” do Jezusa?

Oczywiście ta siła pociągania działała i działa. Przez cały Wiek Ewangelii to Bóg przyciąga do Chrystusa. Jana 6:44 – „Nikt nie może przyjść do mnie [mówi Jezus], jeśli go nie pociągnie Ojciec, który mnie posłał, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.” Wskrzeszę albo podniosę. Ci, którzy uniżali się razem z Panem w pokorze, znosili wiele cierpień i czynili wiele poświęcenia, ci właśnie w ostatecznym lub w ostatnim czyli siódmym tysiącletnim dniu, zostaną wysoko podniesieni, by razem z Jezusem oświecać pozostałych, by razem z nim sądzić świat. (Myślę, że zdajemy sobie sprawę, że te kadry Królestwa są znacznie szersze niż tylko Oblubienica Chrystusa, jego „maluczkie stadko”. Nie wchodzimy jednak głębiej w ten temat.)

2 Kor. 5:14 – „Albowiem miłość Chrystusa przynagla nas.” Bóg nikogo nie zmusza do przyjęcia Chrystusa w WE. Pokuta, wiara i poświęcanie się chrześcijan jest dobrowolne. Tym, którzy szukają Boga, Bóg objawia najpierw ich własny upadek w grzech i potępienie. Ale potem Bóg daje im znać, że przygotował dla nich uzdrowienie przez wiarę w Chrystusa. Ta wiara rodzi wdzięczność za to, że Chrystus za nas umarł, gdy byliśmy w grzechu. Miłość Boga i miłość Chrystusa do nas sprawia, że my też chcemy coś oddać, a Bóg wysyła do nas w Biblii wiadomość, że jedyna ofiara, która mu się podoba to nasze serce i życie oddane dla Niego. „Synu, daj mi serce Twoje”. „Proszę was bracia, stawiajcie ciała wasze ofiarą żywą, świetą, przyjemną Bogu, jako rozumną służbę waszą.”

Miłość Boga i Chrystusa i wynikające z  tego ofiarowanie naszego Pana, jego podniesienie na krzyżu i śmierć to ta główna podstawa, która ciągnie nas do Jezusa w tym życiu i która pociągnie do Niego ludzi w Wieku Tysiąclecia. 1 Tym. 2:4 – „Bóg chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy.” Greckie słowo oddane tutaj jako „chce” to „thelo”. To słowo jest mocniejsze od innych grekich słów, które można tłumaczyć jako „chce”, np. „bulomai” i „epitimeo”. To słowo znaczy, że Bóg tak postanowił, że taki jest Jego plan. Znaczy to, że jest to Boska determinacja, że Bóg tego bardzo chce i dokona.

Nadejdzie czas, gdy prawda stanie się powszechna na ziemi, a poświęcenie się Bogu nie będzie już kosztowało tyle, ile kosztuje teraz. Słowo Boże to potwierdza, wersety o WE mówią o tym, by „kupować prawdę” (za cenę bolesnych doświadczeń); W Wieku Tys. chętni mają „brać wodę żywota za darmo” (prawda Słowa Bożego ma być dostępna dla każdego bez potrzeby tak wielkich starań). Ludzie nadal będą poświęcać się Bogu czyli oddawać mu wszystko, co mają, ale będą to robili, bo będzie to ich prowadziło do uleczenia, do błogosławieństw i wreszcie do życia wiecznego. To też jest pięknie pokazane w typie Józefa, który wspomnieliśmy. Chodzi o moment, kiedy Józef był postanowiony nad całym Egiptem w czasie chudych lat. 1 Mojż. 47:21 – „Co do ludności zaś, [Józef] oddał ją całą w poddaństwo, od jednego krańca Egiptu do drugiego.” Ludzie sami się tak naprawdę oddawali, by zachować życie. To samo stanie się w antytypie…

Pismo Święte porównuje ludzi zmierzających do zbawienia do podróżnych. Wiemy, że w Wieku Ewangelii miała to być pielgrzymka „wąską ścieżką”. Jak w „Wędrówce pielgrzyma” Johna Bunyana jest to podróż bardzo niebezpieczna i pełna zagrożeń.

Pod rządami Pana Jezusa zostanie jednak otwarta „droga bita”, na której nie będzie już kamieni, o które dzisiaj potykają się ludzie, nie będzie na niej drapieżnych bestii, inaczej mówiąc nie będzie różnych gwałtownych pokus, które nas atakują w tym życiu i nie będą tam mogli działać kusiciele i zwodziciele. Jest to bardzo znany fragment, ale przeczytajmy Izaj. 35:8, w tłum. Br. Johnsona z tomu 17 – „I będzie tam droga bita, zwana drogą świętości. Nie będzie nią chodził nieczysty; będzie ona tylko dla tych: pielgrzymów, którzy choćby byli głupi, nie zbłądzą na niej.”

Nasz Pan nie tylko odkupił rodzaj ludzki, ale też go wyzwoli (por. urząd Sędziego w Biblii). To jest cel odkupienia, aby dać każdego szansę uzyskania zbawienia. Nasz Pan odkupił wszystkich ludzi, łącznie z tymi, którzy już dawno nie żyli, gdy to zrobił. Zanim pociągnie wszystkich do siebie, wskrzesi ich najpierw z grobu.
Podczas królowania Chrystusa ludzkość będzie pociągana, ale nie będzie zmuszana do Niego. Tak jak teraz Bóg pociąga ludzi przez swoje Słowo, przez Ducha i przez Opatrzności, tak samo będzie w Królestwie.

Bóg nigdy nie naruszył i nie naruszy wolnej woli człowieka. Jak pięknie pokazał to brat Barton w jednym z kazań: Bóg chce mieć wiernych synów i córki, a nie roboty. Gdyby Bóg chciał stworzyć roboty to stworzyłby je o wiele lepsze niż najnowsze roboty, które człowiek potrafi stworzyć; ale Bóg chciał moralnie wolne istoty, które pragną Go chwalić w duchu i prawdzie, które chcą mu służyć dobrowolnie, z miłości do Niego i do Jego dobrych praw.
Przyciąganie przez Pana wszystkich ludzi do siebie w Królestwie będzie polegało na pokazaniu im Prawdy i korzyści płynących z przestrzegania prawdy i sprawiedliwości. Nasz Pan będzie także pokazywał wielkie zło i straszne skutki grzechu (to ostatnie dzieje się zresztą już teraz i w tym życiu, myślę, że jesteśmy o tym przekonani).

Jak zapowiadał święty Paweł, nadchodzi dzień, kiedy każdy człowiek będzie chwalił Boga i Jezusa. Filipian 2:9-11 – „Dlatego też Bóg wielce go wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię. Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią. I aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca.”
Oczywiście, każde kolano pod ziemią to język symboliczny. Mowa tu o zmarłych ludziach. Wcześniej muszą zostać obudzeni z umarłych i dowiedzieć się, kto ich zbudził, a wtedy na pewno oddadzą chwałę Jezusowi jako zbawcy i królowi.

To nie znaczy jednak, że wszyscy będą pociągnięci do życia wiecznego. Znaczy to tyle, że każdy dostanie taką propozycję (na pewnych zasadach). I znaczy to, że przynajmniej na jakiś czas każdy człowiek podda się Jezusowi i odda mu chwałę w czasie tysiąclecia. Dla niektórych ten czas może być krótki.
Będą to czasy wielkiego odrodzenia na ziemi. Psalm 72:6 mówi, że nasz Pan i prawda razem z nim – „Zstąpi jak deszcz na skoszoną trawę, jak krople deszczu nawadniające ziemię.”
Wg Dziejów Ap. 3:20-22 „nadejdą od obecności Pana czasy ochłody; I pośle tego, który był wam głoszony, Jezusa Chrystusa; Którego niebo musi zatrzymać aż do czasu odnowienia wszystkich rzeczy, jak Bóg od wieków przepowiadał przez usta wszystkich swoich świętych proroków. [brat Johnson pisze w E15, s. 673, że ta ochłoda lub odświeżenie to „dosłownie: ponowne odrodzenie i wzrost trawy, skoszonej i spalonej słońcem, po obfitych deszczach, jakie miały na nią spaść, tj. restytucja wszystkiego, co zostało utracone przez upadek Adama – każdego zarysu Boskiego obrazu i podobieństwa”]  [czytamy dalej:] Mojżesz bowiem powiedział do ojców: Proroka jak ja wzbudzi wam Pan, wasz Bóg, spośród waszych braci. Jego będziecie słuchać we wszystkim, co wam powie. A każdy, kto nie posłucha tego Proroka, zostanie usunięty z ludu.” (a więc ludzie, którzy nie będą posłuszni Jezusowi będą odcięci od życia, „usunięci z ludu.” – każdy sam zdecyduje o sobie, nikt nie będzie mógł zrzucić winy na przodków lub złe warunki).

Dziś możemy tylko wyobrazić sobie naszą radość, kiedy wszyscy spotkamy naszych ukochanych przywróconych do życia. Kiedy jak zapowiada Ps. 85:11 – „Miłość i wierność spotkają się; sprawiedliwość i miłość ucałują się.” Nowy prorok i król Jezus Chrystus (Głowa i Ciało) przyniesie ludziom naukę, szczęście, uleczenie, a także sąd. Ci, którzy przejdą sąd pomyślnie to te „inne, drugie owce Jezusa”, to też „owce” z przypowieści o owcach i kozłach. Pan Jezus nie pociągnie tych owiec do nieba, ale dołączą one do jednej owczarni – do jednej rodziny zbawionych istot, czy to ziemskich czy niebiańskich.

Pytanie, na które na pewno chcielibyśmy poznać odpowiedź brzmi: Kiedy to się nareszcie stanie? Mam dla Was kilka myśli do rozważań. Zdaniem brata Russella (można to znaleźć w R-1695B) Pan Jezus daje pewne proroctwo na ten temat u Łukasza 13:32 – „Idźcie i powiedźcie temu lisowi [ma tu na myśli Heroda], oto wyganiam diabły i uzdrawiam dziś i jutro, a trzeciego dnia dokończenie wezmę”, a także u Jana 2:19,21 – „Rozwalcie ten kościół, a we trzech dniach wystawię go… (On mówił o kościele swojego ciała)”.

Zdaniem brata Russella te trzy dni, o których mowa w tych wersetach, były to dni tysiącletnie, zgodnie z biblijną zasadą, że dzień u Boga jest jak tysiac lat i zgodnie z zapowiedzią tysiącletniego dnia sądu, tysięcletniego królowania Jezusa itd… Patrząc od stworzenia Adama, tysiącletni dzień, w którym Pan Jezus żył i umarł jako człowiek był dniem piątym, a teraz żyjemy na początku dnia siódmego.

Coś podobnego czytamy u Ozeasza 6:1-2 –„Chodźcie zawróćmy do Pana! On nas rozszarpał, On nas też uleczy, zranił i opatrzy nasze rany! Po dwóch dniach wskrzesi nas do życia, trzeciego dnia podniesie nas i będziemy żyli przed jego obliczem. Starajmy się więc poznać, usilnie poznać Pana; a że go znajdziemy, pewne jest jak zorza poranna i przyjdzie do nas jak deszcz, jak późny deszcz, który zrasza ziemię!”

Dotyczy to głównie narodu izraelskiego. „On nas rozszarpał”, „on nas zranił”, „on nas też uleczy” i „opatrzy nasze rany”. Dzień to 1000 lat – 2 Piotra 3:8 – „u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat”. Zatem te 2 dni to 2000 lat. O co tutaj chodzi? Żydzi jako naród stracili łaskę u Boga, wtedy, gdy zabili naszego Pana. Rok 33 n.e. Miało to miejsce w 5 tysiącletnim dniu od stworzenia Adama. Popadli wtedy w niełaskę u Boga, która trwała do 1878 r. i w tym roku łaska zaczęła powoli wracać, a ten rok to licząc tysiącletnie dni od stworzenia Adama jest już siódmy dzień, a jednocześnie trzeci dzień od momentu, gdy Żydzi utracili łaskę. Po upływie 2000 lat, w trzecim tysiącleciu, lub siódmym od upadku Adama. „Trzeciego dnia podniesie nas” – początek Wieku Tysiąclecia i tutaj jest nadzieja dla tego narodu. Czy to nadzieja tylko dla cielesnego Izraela? Nie, ponieważ losy Izraela to także losy świata. Żydzi i poganie to dzieci Adama i Ewy. Wszyscy upadliśmy w Adamie. Żydzi i poganie – wszyscy mamy tego samego odkupiciela w Jezusie Chrystusie. Nawet jeśli nie wszyscy w tym życiu to wiedzą i przyjmują. To co dotyczy Izraela, dotyczy także reszty ludzkości. Rzymian 11:15 – „Jeśli bowiem odrzucenie ich jest pojednaniem świata, to czym będzie przyjęcie ich, jeśli nie powstaniem do życia z martwych.” Odrzucenie Izraela – rzecz przykra, negatywna, stało się błogosławieństwem dla reszty świata, dla pogan, którzy mogli wejść do ludu Bożego Wieku Ewangelii, dla nas. To czym będzie ich przyjęcie, czym będzie ich powrót do łaski? Apostoł Paweł pisze, że będzie to powstanie do życia z martwych. Powrót Żydów do łaski Bożej, na początku 3-go tysiącletniego dnia [lub 7-go], to będzie też powstanie do życia z martwych dla całej reszty ludzkości.

Podobny nieco fragment, tym razem 2 Mojż. 19:10-11 – „I rzekł Pan do Mojżesza: Idź do ludu i nakaż im, by przygotowali się na święto dziś i jutro i wyprali swoje szaty. By byli gotowi na trzeci dzień, gdyż trzeciego dnia zstąpi Pan na oczach całego ludu na górę Synaj.”

Według brata Johnsona, TE 11, te dwa dni przygotowania to WE, dwa tysiące lat od pięćdziesiątnicy aż do naszych czasów. Bóg żądał od Jezusa aby ten wymagał od ludu Bożego oczyszczenia się w postępowaniu z wszelkiej nieczystości ciała i ducha. Góra Synaj to typ na królestwo Boże. Obecnie żyjemy w czasie, gdy Pan zstępuje na górę Synaj, gdy Jezus obejmuje swoje Królestwo. Żyjemy pośród licznych znaków czasu w religii i w świecie. [E11, rozdz.6; E17, rozdz.11]

Wszystko to jest bardzo ciekawe i może to Wy macie ciekawe przemyślenia, którymi możecie się ze mną podzielić na ten temat. To wszystko jest ważne, ale jest jedna ważniejsza sprawa, do której chciałbym na końcu wrócić.

Ta najważniejsza sprawa to Patrzenie na Jezusa, i to Tego ukrzyżowanego. Cały Boski plan i cała nasza nadzieja opiera się na podstawie jednej nauki Biblii, która brzmi: Jezus Chrystus – okup za wszystkich. Przypomnę na koniec 1 List do Tymoteusza 2:4, ale poszerzę go o wersety 5 i 6 – „[Bóg] chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy. Bo jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek, Chrystus Jezus, który wydał siebie samego na okup za wszystkich…”

W wersecie 4 mamy tu bardzo wyraźną zapowiedź wskrzeszenia umarłych, restytucji i dnia sądu. W końcu sąd to najpierw pouczenie – podanie pewnych prawd, zgodnie z którymi potem można być próbowanym, karanym i otrzymać ostatecznie wyrok.

Wersety 5 i 6 mówią na jakiej podstawie to się dokona. Pan Jezus „wydał siebie samego na okup za wszystkich”; nasz Pan dosłownie wziął nasze karanie na siebie. On położył się do grobu za każdego i za każdą z nas. On umarł za wszystkich, więc wszyscy teraz lub w przyszłości skorzystają z jego ofiary. On podniesie i oświeci każdego człowieka. On da życie wieczne każdemu kto Mu zaufa i będzie Mu z serca posłuszny teraz albo podczas Jego panowania.

Myślę, że ta wielka prawda jest tym, co nas tutaj połączyło. Nie byłoby naszego zboru ani naszej jedności, gdyby nie okup i łaska Boża, dzięki której zostaliśmy pociągnięci do tej Ewangelii już w tym życiu. Pozwólmy, aby ta pociągająca miłość i moc Boga i Chrystusa w pełni wpłynęła na nasze życie. Niech to wszystko będzie na chwałę Bogu i na nasze wzmocnienie. Życzę Wam Bracia i Siostry błogosławionych przygotowań do Pamiątki.

obraz: joshtinpowers / flickr

Co dokładnie powiedział Jezus do dobrego łotra, który zwrócił się do niego z prośbą na krzyżu („wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa”)? Czy Chrystus obiecał mu, że jeszcze tego samego dnia znajdą się razem w raju lub w niebie?

Sądzimy, że nie.

W Ewangelii wg Łukasza 23:43 występuje ciekawy grecki zwrot, który oddać można na dwa sposoby. Obie te formy są poprawne gramatycznie, a w starożytnej grece Biblii nie występowały przecinki (nie istniała w tym czasie interpunkcja w naszej współczesnej formie). Żeby więc ustalić, które brzmienie jest lepsze, należałoby porównać ten werset z innymi fragmentami Biblii.

Wersja 1: „Zaprawdę powiadam tobie, dziś będziesz ze mną w raju.”

Wersja 2: „Zaprawdę powiadam tobie dziś, będziesz ze mną w raju.”

Naszym zdaniem wersja 2 jest poprawna. Było to uroczyste zapewnienie i tego typu zapewnienia były właśnie w taki sposób podkreślane w Biblii:

Powtórzonego Prawa 30:18 – „To oznajmiam wam dzisiaj, że zginiecie”

Dzieje Apostolskie 20:26 – „Dlatego oświadczam wam dzisiaj: Nie jestem winien niczyjej krwi”

Występuje tu hebrajskim idiom, który znaczył, że jest to coś bardzo ważnego, że zostało to potwierdzone.

Istnieje wiele powodów, by nie wierzyć, że złoczyńca tego dnia znalazł się w raju, a jeśli się tam nie znalazł, to Jezus powiedziałby nieprawdę, mówiąc, że dziś będą razem w raju. A w nieprawdę z ust Jezusa nie wierzy chyba żaden chrześcijanin i żaden rozsądny student Biblii.

Wiemy przecież Pisma Świętego – 

Po pierwsze, że Jezus nie znalazł się w raju po swojej śmierci, lecz był w szeolu, w grobie.
Po drugie, że Biblia nazywa rajem (1) ogród Eden, (2) niebo i (3) odnowioną Ziemię, gdy już stanie się rajem (pod panowaniem Chrystusa). Złoczyńca nie mógł tego dnia pójść do nieba, gdzie Jezus dopiero później miał pójść, a pozostałe raje były w tym czasie niedostępne.
I wreszcie po trzecie, że dusza czyli istota tego złoczyńcy umarła. Znalazł się w niebycie, a jedyna nadzieja na wyjście z tego stanu to z-MARTWYCH-wstanie w czasie powrotu Jezusa na ziemię, po to, by królował i podnosił ludzkość do utraconej doskonałości raju.

Nie rozwijamy tego wątku, gdy został on szeroko omówiony w artykule i nagraniu pt. „Złoczyńca w raju”:

LINK DO ARTYKUŁU

Niniejszy artykuł to wybrane fragmenty z książki Magdaleny Ponichter pt. „Moi bliscy z Galilei”.

„Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według twego słowa.” (Łk 1, 26-38)

W ten sposób podpisała carte blanche – zgodę na całą przyszłość, od Betlejem, przez egipskie wygnanie i lata w Nazarecie, przez krzyż (…) Cokolwiek się zdarzy – jestem służebnicą Twoją. Jestem na Twoje rozkazy. Dysponuj mną, jak swoją własnością. Należę do Ciebie – cała Twoja. My także mamy swoje zwiastowania. My także jesteśmy Bogu potrzebni. (…) Ale człowiek naszego wieku mówi chętniej: Nie będę służył. Jest panem ziemi i śni mu się panowanie nad innymi planetami, choć – co prawda – trudniej zapanować nad sobą, kierować własnym rozwojem i sercem.

Sięga po władzę nad klimatem, potrafi czasem zmusić deszcze, burze i chmury, aby mu służyły. Ale nie ma władzy nad zmienną pogodą własnych nastrojów, jest bezradny wobec niżu, depresji i szalejącej burzy zmysłów. Chce zmienić kierunek rzeki i wykorzystać siłę wiatru. Lecz sam nie ma siły iść pod prąd. Jak trzcina chwiejąca na wietrze, poddaje się bezwolnie opiniom, presjom, obietnicom.

Wożą go coraz szybsze samochody, wyręczają go w pracy mózgi elektronowe. Ale kochać, cierpieć, tęsknić musi sam i – nie potrafi.

Żeby zaoszczędzić czas i energię ma ekspresy, komiksy, błyskawiczną zupę w proszku i szybkoobrotowe wiertarki. Ma też mnóstwo rozrywek, które obiecują relaks. Ale – rzecz dziwna – jest coraz bardziej zmęczony i nie wie, co się dzieje z tym zaoszczędzonym czasem. Buduje więc kina i stadiony, ale też – kliniki psychiatryczne i oddziały odwykowe, a te wciąż nie mogą pomieścić ludzi zmęczonych życiem.

Potrafi przedłużyć życie swemu pokoleniu. Może odroczyć śmierć, umie przeszczepiać serce i nerki, obmyśla sposób obrony przed inwazją raka. Lecz jednocześnie bez mrugnięcia oka tępi zdrowe i kwitnące życie nienarodzonych. Gdyby zaś chciał – może w ciągu paru sekund znieść z powierzchni ziemi wszelkie życie. Ma sposób. Jest niewolnikiem rzeczy, nad którymi kazano mu panować. Olbrzym zniewolony przez krasnoludki.

Nie został stworzony na niewolnika. Otrzymał wolność i cały świat w dzierżawę. Ma czynić sobie ziemię poddaną, a wszystko, co na ziemi, ma służyć człowiekowi. Do kogo zaś należy on sam, człowiek, jedyne na ziemi stworzenie ukształtowane na obraz i podobieństwo Boga? Tęsknotą człowieka jest należeć do kogoś. Mieć zdrowe i mocne korzenie, które gwarantują bezpieczeństwo i radosne poczucie przynależności. Być potrzebnym. Ofiarować się komuś. Bez tego nie ma miłości. Bez miłości zaś nie ma życia. Wszystko traci koloryt, światło i sens. Nie ma dla kogo żyć i pracować. Do kogo więc należeć? Komu służyć? Komu ofiarować siebie? Komu powiedzieć – Cały Twój? I kto może przyjąć ten dar – człowieka – jego myśli, ciało, duszę, ból i radość, początek i koniec, jego życie i śmierć i wieczność.

– Cała Twoja jestem – mówi dziewczyna do swego chłopca. Ale on nie pragnie jej całej. Jej myśli go nie obchodzą. Z jej duszą nie wiedziałby co począć.

– Cały twój jestem – mówi chłopiec do swej dziewczyny. Ale niewiele może jej ofiarować z tej całości – część swego serca roztrwonił w rozlicznych przygodach, reszta już dawno wymknęła się spod jego władzy, już sam nie należy do siebie. Czyż można ofiarować komuś to, czego się nie posiada?

Cały twój – mówi człowiek do pieniądza. – Pochłaniasz mnie całkowicie. Poświęcam ci wszystkie siły, myśli i tęsknoty.

Cały swój – mówi egoista zamykając szczelnie drzwi do swego domu. – Mam wyłączne prawo do swego życia i szczęścia. Tylko do mnie należy mój czas, zdrowie i los.

Cały twój – mówi też człowiek swemu nałogowi, kaprysom, ambicjom i przyjemności. (…)

Człowiek nie należy do rzeczy, bo te mają być jego posłusznymi sługami.

Ani do ziemi, bo ta ma być jemu poddana.

Ani do działania, bo ono jest tylko drogą do podporządkowania ziemi.

Ani do siebie, bowiem jeden Bóg jest tym, od którego wyszliśmy i do którego powrócimy.

Należy więc do Boga. I najpiękniejsze, co może zrobić, to ze swojej <<wolnej stopy>>, z wolnego wyboru powiedzieć: Oto ja sługa Twój, Boże. I sługa sług Twoich, do których mnie poślesz. Ty, który klękałeś przed ludźmi w Wieczerniku, aby im nogi umywać.
Nie będę służył rzeczom, lecz Tobie.
Nie będę się chwiał – jak trzcina – za byle powiewem, bo o Twoje słowo opieram moje słowa, na Twojej mądrości buduję moją wiedzę, z Twojej obecności czerpię wiarę, radość i odwagę.

Należę do Ciebie, nie w części, ale w całości. Nie oddaję Ci tego, co mi zbywa, lecz wszystko. Nie należę do Ciebie tylko w niedzielę, lub tylko w czasie większych świąt, ale zawsze. Nie chcę dawać świeczki Tobie, a komuś innemu ogarek.

Wszystko należy do Ciebie, Cały Twój.

Szczęśliwi ci wszyscy, co potrafią jak Maria powierzyć się Bogu – błogosławione są wówczas owoce ich życia. Mogą się wówczas bezpiecznie oddać drugiemu człowiekowi, działaniu, ideom, może ich pochłaniać nauka, praca, rozmowa z dzieckiem, śpiew i wspaniały zjazd na nartach z ośnieżonego stoku góry – bowiem wszystkie ich słowa, myśli i uczynki są różne z Ducha poczęte, jeśli potrafią powiedzieć Cały Twój i – dotrzymać.”