Poniżej nieco myśli w temacie z „Codziennej niebiańskiej manny”:

„Jakim sposobem oczyści młodzieniec ścieżkę swoją? Gdy się zachowa według słowa twego” – Psalm 119:9

Jakże odpowiedzialne jest stanowisko tych, którzy budują charakter w sobie i w drugich! Pamiętajmy, że charakter przejawia się w codziennych życiowych nawykach, a każdy czyn, nawet najmniejszy, przyczynia się do powstawania nowego nawyku lub umocnienia jakiegoś już ukształtowanego. Jakże ważne jest więc, by nasze myśli i czyny nie były bezcelowe, ale przemyślane (1 Kor. 10:31), a przede wszystkim, by nasze życie „przemieniło się [ponownie ukształtowało] przez odnowienie umysłu naszego”. Odrzucając zło i wszystkie wpływy skłaniające do zła, otrzymamy od Pana, przez Jego Słowo, „ducha zdrowego rozsądku”, „umysł Chrystusowy”. Z takiego punktu widzenia życie rzeczywiście jest sprawą poważną, tak jak czymś poważnym jest myślenie i działanie. Powinniśmy uważnie czuwać nad swoimi słowami, myślami i czynami i zawsze pamiętać o odpowiedzialności przed Bogiem, tak za nas samych, jak i za innych jako ambasadorów Chrystusa. (R 3674)

Co rozumiemy przez nawyk? Można go zdefiniować jako zwyczaj, skłonność umysłu do myślenia lub kierowania działaniem zgodnie z pewnymi zwykle i wcześniej stosowanymi zasadami. Przyzwyczajenia mają ogromny wpływ w kierunku dobra lub zła. Przysłowie mówi: „Zasiej myśl, a zbierzesz motyw; zasiej motyw, a zbierzesz czyn; zasiej czyn, a zbierzesz skłonność; zasiej skłonność, a zbierzesz przyzwyczajenie; zasiej przyzwyczajenie, a zbierzesz charakter; zasiej charakter, a zbierzesz przeznaczenie”. Przyzwyczajenie rodzi zamiłowanie do wykonywanego czynu. Jeśli pozwolimy nawykowi na swobodne działanie, przejmie on kontrolę nad naszym codziennym zachowaniem – myślami, mową, gestami, tonem głosu, prowadzeniem się, ubiorem, manierami itp.

Równoległe cytaty: 4 Moj. 8:7; Neh. 13:22; Ijob 17:9; Ps. 19:13-15; 24:3-5; 32:5; 51; 119:9; Izaj. 1:16; 52:11; Jer. 22:21; Micheasza 2:1; Rzym. 6:11-23; 1 Kor. 6:9-11,18; 10:14; 2 Kor. 7:1; Gal. 5:1; 6:1,7,8; 2 Tym. 2:22; Jak. 1:8, 12-14; 4:8; 1 Jana 1:9; 5:21; Obj. 3:5; 21:7,8.

Pieśni: 130, 136, 312, 194, 96, 198, 350
Wiersze brzasku: (304) Wczesne ćwiczenie
Lektura uzupełniająca w Strażnicy: R 1186.

Pytania: Czy ostatnio szczerze próbowałem(am) pozbyć się złych nawyków? Co mi w tym pomagało lub przeszkadzało? Jakie były rezultaty?

Źródło grafiki: Modlitwa Słowem Bożym – parafia NSPJ w Bytomiu-Szombierkach

Być może niektórzy mówią: To jest to, czego pragnę od dnia, w którym oddałem Panu swoje ludzkie wszystko, lecz jeszcze tego nie osiągnąłem. Cóż więcej mogę zrobić? Tak, wszystkie w pełni poświęcone dzieci Boże pragną zupełnie poddać swoją wolę woli Bożej, lecz jest różnica pomiędzy pragnieniem czynienia pewnych rzeczy, a rzeczywistym czynieniem ich. Nie ma nic złego w dobrych chęciach; one są naprawdę ważne, lecz jeśli ostatecznie nie prowadzą do działania, nie mają żadnej wartości. Niektórzy ludzie nigdy nie wznoszą się ponad poziom chęci w sprawach swego życia. Oni pragną bardziej zdrowo się odżywiać, zacząć i kontynuować program ćwiczeń fizycznych, każdego dnia pragną poświęcić pewną ilość czasu na studiowanie Biblii, wykonać jakąś służbę lub powiedzieć kilka życzliwych słów lub słów zachęty w imieniu Pana lecz ich dobre chęci nie przekładają się na czyny.

Jakie jest rozwiązanie? Nie rezygnując z pojedynczej dobrej chęci, skierujmy całą siłę woli do wdrożenia jej w czyn. Lecz tu znów potrzebna jest ostrożność, ponieważ silna wola, która zostanie niewłaściwie skierowana, jest wielką mocą mogącą sprowadzić na manowce. Sumienni ludzie są w szczególnym niebezpieczeństwie w tym względzie, ponieważ jeśli ich wola uchwyci się pewnej kwestii, którą zaaprobuje ich sumienie, mogą popełnić poważny błąd. Być może najlepszym tego przykładem jest Saul z Tarsu. Na szczęście miał dobre serce, tak więc kiedy Pan interweniował i skorygował jego myślenie, on stał się wielkim sługą dobra.

Jest tylko jeden bezpieczny sposób postępowania i jest nim świadomość, że wola, w której mamy wypowiadać dobre słowa i czynić dobro, nie jest naszą własną wolą, lecz Pańską wolą, którą przyjęliśmy za własną. Wróćmy pamięcią wstecz do czasu, w którym zostaliśmy uczniami Pana. Czy nie było to przez poddanie naszej własnej woli i czy pierwsze nasze lekcje nie dotyczyły utrzymania naszej woli w martwym stanie? Dostrzegamy, jak nasz wielki Nauczyciel pomógł nam w odniesieniu zwycięstwa nad własną wolą. Z nadzieją dochodzimy do pełnej zgodności ze słowami poety:

„Panie, miłość Twoja zwyciężyła –
Tobie wszystko, sobie nic.”

_______
Źródło: „Sztandar Biblijny”, styczeń-luty 2005, s. 3