Dzieje Apostolskie 3:20-21

Aby przyszły czasy ochłody od oblicza Pańskiego, a posłałby onego, który wam opowiedziany jest, Jezusa Chrystusa. Którego niebiosa mają zatrzymać, aż do czasu naprawienia wszystkich rzeczy, co przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków.

„I będzie wilk gościem jagnięcia, a lampart będzie leżał obok koźlęcia, cielę i lwiątko razem paść się będą, a mały chłopiec je poprowadzi” – Proroctwo Izajasza 11:6

Według wielu różnych przekładów Biblii słowo „naprawienie” (w ang. wersji KJV „restitution”, czyli restytucja) znaczy przywrócenie do pierwotnego stanu.

Niektórzy uważają, iż znaczy to jedynie oddanie czegoś, co zostało nieprawnie zabrane (3 Mojż. 6:2-5; Ezech. 33:14-16), lecz Biblia wskazuje, że słowo to obejmuje swym znaczeniem coś więcej: najlepszy sposób przywrócenia do pierwotnego stanu i największe błogosławieństwa, jakie wkrótce spłyną na wszystkich ludzi.

Biblia oświadcza, iż „Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię” (1 Mojż. 1:1), ale nic nie mówi o czasie, jaki upłynął od tamtej chwili, aż do początku sześciu wielkich dni stworzenia, w których Bóg stopniowo przygotowywał Ziemię do życia ludzkiego. Bóg stworzył rośliny i zwierzęta, a następnie uczynił „sad w Eden, na wschód słońca” (1 Mojż 2:8) z doskonałym środowiskiem ekologicznym, gdzie umieścił Adama, „pierwszego człowieka” (nie po to, by stał się on istotą duchową, aniołem, ale by na zawsze pozostał człowiekiem), stworzonego z „prochu ziemi”, „mało mniejszego od Aniołów” (Ps. 8:5-9).

Adamowi dana była władza nad ziemią i zwierzętami (wszystkie więc były oswojone), którym nadał nazwy; a następnie Bóg stworzył Ewę, aby była jego żoną i towarzyszką. Oni i ich potomkowie mogli otrzymać na wieczność doskonałe życie na doskonałej ziemi, gdyby byli posłuszni Bogu, lecz z powodu nieposłuszeństwa zostali skazani na śmierć, przerwanie życia (1 Mojż. 2:17), zostali wypędzeni z ogrodu Eden, aby więcej nie spożywali podtrzymujących życie owoców i nie żyli wiecznie na ziemi (1 Mojż. 3:22-24).

Przez dziedziczność Adamowy wyrok śmierci przeszedł także na wszystkich jego potomków, w wyniku którego nikt z rodzaju ludzkiego nie ma prawa do doskonałego życia na doskonałej ziemi, lecz jedynie niedoskonały, zanikający byt (Rzym. 5:12-19).

Pismo Święte należy czytać uważnie. Boską karą za grzech była śmierć, a nie wieczne męki. To szatan przez węża powiedział Ewie: „żadnym sposobem śmiercią nie pomrzecie”. Kłamstwo to rozpowszechniło się we wszystkich systemach religijnych świata.

Bóg dał wyraz Swojej wielkiej miłości do wszystkich ludzi (włączając Ciebie i mnie) wtedy, gdy planując uwolnienie wszystkich spod wyroku śmierci, dostarczył za nich okup (równoważną cenę).

Jednorodzony Syn Boży, potężny Logos, z własnej woli „stał się ciałem”, jako „człowiek Chrystus Jezus… mniejszym stał się od Aniołów… w celu ucierpienia śmierci… aby z łaski Bożej za wszystkich śmierci skosztował” ? za Adama i jego cały upadły rodzaj. To właśnie Jezus „dał samego siebie na okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie” (Mat. 18:11, Jan 3:14-18, 1 Tym. 2:3-6, Żyd. 2:9-14).

Dzięki dobrowolnemu okupowi Jezusa wszyscy, żywi i umarli, mają zapewnioną jedyną sposobność uzyskania we właściwym czasie życia wiecznego. Kościół, wybrany w czasie wieku Ewangelii, otrzymuje życie wieczne w niebie (2 Kor. 5:1-4; Żyd. 10:34), a wszyscy ci, którzy nie mieli tej sposobności ? a będą potem żałowali za grzechy, uwierzą w Jezusa jako Zbawiciela i poddadzą się w Tysiącleciu („czasach ochłody”) Boskiej woli ? będą mieli okazję uzyskać restytucję (przywrócenie do pierwotnego stanu) do doskonałego, wiecznego życia na udoskonalonej ziemi, takiego samego, jakie mógł mieć Adam (Ps. 37:9-11, Mat. 6:10).

W czasie restytucji zwierzęta będą oswojone, a ziemia uczyniona doskonałą (Izaj. 11:6, 35:1-2) i napełniona Boską chwałą (Izaj. 40:5, Abak. 2:14). Wszyscy posłuszni z rodzaju ludzkiego będą przywróceni do takiej doskonałości, jaką miał Adam. Źli będą unicestwieni, ale pokorni i chętni będą żyć będą wiecznie na odnowionej ziemi w pomyślności, pokoju, szczęściu, braterstwie i miłości (Psalm 72, Izaj. 65:17-25, Izaj 65:17-25, Mat. 6:10, Dz. Ap. 15:14-18, Obj. 21:1-5).

List do Rzymian 5:18-19

A zatem, jak przestępstwo jednego [Adama] sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający [śmierć], tak czyn sprawiedliwy jednego [Jezusa] sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy [cały rodzaj ludzki] stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi.

Czas naprawienia, o którym mówili wszyscy święci prorocy, tysiącletnie panowanie Chrystusa (Obj. 5:9-10, 20:4-6), trwa od Jego drugiego adwentu (Dz. Ap. 3:21), kiedy to wraz ze Swym Kościołem niszczy obecne złe warunki światowe, ustanawia Swoje sprawiedliwe rządy na ziemi, błogosławiąc wiecznie wszystkich posłusznych ludzi (Izaj. 2:2-4, 11:1-9, 25:6-10, 35:1-10, Dan. 2:31-45, 7:13-27).

Znaki czasów, takie jak: wielkie zło, nieszczęścia, fałszywi prorocy i nauczyciele, kryzysy, przygotowania wojenne, konflikty i terroryzm, powrót Izraela, zwiększona wiedza, podróże itd. (Łuk. 12:2, 21:25-32, Dan. 12:4,10) dowodzą, iż żyjemy przy końcu tego wieku i że Chrystus wkrótce rozpocznie restytucję.

Każdy może cieszyć się ze wspaniałych widoków otwartych dla wszystkich żyjących na ziemi i głosić innym tę dobrą nowinę o mającym niebawem nadejść Królestwie Bożym na ziemi (Łuk. 2:10-14).

Pieśni Brzasku Tysiąclecia, nr 102
wyk. Chór Sela

Więcej: Muzyka chrześcijańska

Czekam wiernie Dnia Pańskiego

1. CZEKAM wiernie dnia Pańskiego,
Czekam na ten wielki dzień,
Gdy głos chóru anielskiego
Zabrzmi wśród radosnych pień.
Czekam, kiedy słońce wstanie,
Niosąc światu jasny blask,
Kiedy przyjdzie zmartwychwstanie,
A z nim mnogość Pańskich łask.

 

2. Czekam na godzinę cudu,
Gdy Pan zajmie wzniosły Tron,
Gdy w pośrodku Swego ludu
Będzie nam panować On.
Czekam na spełnienie planu,
Jaki Bóg nakreślił Sam.
Cała ma nadzieja w Panu,
Że koronę wnet da nam.

 

3. Na Królestwo Boże czekam,
Które się przybliża już,
i do Pana się uciekam
Wśród okrutnych życia burz.
Ale wiem, że świat ten stary
Wnet zakończy swoje dni,
A oczyma mojej wiary
Widzę, jak Król w blasku lśni.