W Ewangelii wg Jana 5:30 Pan Jezus powiedział: nie szukam woli mojej, ale woli tego, który mnie posłał. Idąc za Jego przykładem, trzymamy się świąt opisanych w Piśmie Świętym i staramy się podchodzić do nich w biblijny sposób.

Obrzędy pierwotnego Kościoła

• Chrzest
• Pamiątka zmartwychwstania – niedziela (Dzieje 20:7)
• Pamiątka śmierci naszego Pana – Wieczerza Pańska
  

Przejdźmy do podstawowych wersetów zapisanych w Ewangelii wg Łukasza 22:7-14 (BT):

Tak nadszedł dzień Przaśników, w którym należało ofiarować Paschę. Jezus posłał Piotra i Jana z poleceniem: „Idźcie i przygotujcie nam Paschę, byśmy mogli ją spożyć”. Oni Go zapytali: „Gdzie chcesz, abyśmy ją przygotowali?”. Odpowiedział im: „Oto gdy wejdziecie do miasta, spotka się z wami człowiek, niosący dzban wody. Idźcie za nim do domu, do którego wejdzie i powiecie gospodarzowi: Nauczyciel pyta cię: Gdzie jest izba, w której mógłbym spożyć Paschę z moimi uczniami?. On wskaże wam salę dużą, usłaną; tam przygotujecie”. Oni poszli, znaleźli tak, jak im powiedział, i przygotowali Paschę. A gdy nadeszła pora, zajął miejsce u stołu i Apostołowie z Nim.

Jakie święto obchodził nasz Pan z Apostołami? Święto przaśników, które nazywano paschą (świętem przejścia). Zgodnie z nakazem Boga i tradycją narodu izraelskiego obchodzono pamiątkę wydarzeń sprzed wielu lat, wydarzeń które przyniosły Izraelitom wolność. Całą tę historię związana z nocą paschalną i wyjściem z Egiptu przeczytać można w Księdze Wyjścia (2 Moj), rozdziały 11-13.

Czym święto przejścia było dla Żydów?

• Najważniejszym z obchodzonych świąt
• Pamiątką wydarzeń, jakie przeżyli w związku z opuszczeniem Egiptu.
  Po wyjściu z Egiptu corocznie zabijano baranka, przypominając zdarzenia, które zaszły w Egipcie (Wyjścia 12:26,27 – „A gdy wam rzeką synowie wasi: Cóż to za obrzędy wasze? Tedy rzeczecie: Ofiara to przejścia Pańskiego, który przestępował domy synów Izraelskich w Egipcie, gdy zabijał Egipt, a domy nasze wyzwalał. Zatem schylił się lud i pokłonił się”)

Aż do czasów Jezusa nieznane było prawdziwe znaczenie, wypełnienie obrazu ukrytego w Zakonie. Jak mówi w pewnym miejscu święty Paweł: święta … są cieniem rzeczy przyszłych, ale prawdą jest ciało Chrystusowe (Kolosan 2:17).

Ewangelista Łukasz podaje: A gdy nadeszła pora, zajął miejsce u stołu i apostołowie z Nim (Łukasza 22:14). Był pewien określony, zamierzony i zapowiedziany przez Boga czas (Wyjścia 12:3,6 – Rzeczecie do wszystkiego zgromadzenia Izraelskiego, mówiąc: Dziesiątego dnia miesiąca tego weźmiecie sobie każdy baranka według familii, baranka według domu ? I będziecie go chowali aż do czternastego dnia miesiąca tego; a zabije go wszystkie zebranie zgromadzenia Izraelskiego między dwoma wieczorami. – Mowa o czasie obchodzenia wieczerzy).

Jezus mówił, że spożywa z nimi baranka ostatni raz, że bardzo czekał na ten moment. Odtąd dla naśladowców Jezusa zabijanie baranka przestaje być ważne. Dlaczego?

Bowiem: Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany jest Chrystus (1 Koryntian 5:7).

Przed ustanowieniem swojej Wieczerzy, Pan Jezus udziela jeszcze ostatniej, ważnej lekcji – umywa nogi uczniom (Jana 13:4-9):

Wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło nim się przepasał. Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany. Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: „Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?”. Jezus mu odpowiedział: „Tego, co ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale później będziesz to wiedział”. Rzekł do Niego Piotr: „Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał”. Odpowiedział mu Jezus: „Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze mną”. Rzekł do Niego Szymon Piotr: „Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce i głowę!”.

Typ i jego wypełnienie

Zdarzenia, w których uczestniczyli Izraelici miały typiczny (obrazowy, figuralny, por. Żydów 10:1) charakter: Wyczyśćcie tedy stary kwas, abyście byli nowym zaczynieniem, jako przaśnymi jesteście; albowiem Baranek nasz wielkanocny za nas ofiarowany, jest Chrystus. A tak obchodźmy święto nie w starym kwasie, ani w kwasie złości i rozpusty, ale w przaśnikach szczerości i prawdy (1 Koryntian 5:7-8).

Ofiarowanie baranka w Egipcie i ustanowione święto było:

• zapowiedzią przyjścia i ofiarniczej śmierci Mesjasza (zabijanie baranka w Egipcie)
• zapowiedzią przyszłego uwolnienia świata z niewoli grzechu i zła
• zapowiedzią przyszłego obchodzenia Pamiątki śmierci Jezusa (coroczne spożywanie baranka)

Nowa Pamiątka

Symbole ciała i krwi Pana Jezusa

Święto to miało być obchodzone nie na pamiątkę egipskiego baranka, ale na pamiątkę moją – mówi Jezus (Łukasza 22:19), na pamiątkę Jego śmierci – śmierć Pańską opowiadając (1 Koryntian 11:26).

Mamy opowiadać, obchodząc tę Pamiątkę, że typ się wypełnił, że Jezus umarł, aby nas wyzwolić z jarzma grzechu i śmierci. I w tym celu Jezus ustanowił nowy obrządek.

Jak czytamy : gdy oni jedli ? nasz Pan użył tych produktów, które jedli, nadając im nowy sens, nowe symboliczne znaczenie. Zastąpiły one baranka i zioła.

• Chleb – to jest ciało moje (to przedstawia ciało moje, ludzką naturę)
• Chleb był przaśny – wolny od grzechu, święty, niewinny; kwas symbolem grzechu
• Wino – krew Jezusa, życie oddane przez Jezusa, Jego ofiara
• Ich jedzenie i picie – przyswajanie wiarą zasługi Jezusa

Kto może uczestniczyć w obchodzeniu Pamiątki?

Biblia podaje dwa kryteria: wierzący (usprawiedliwiony z wiary) i poświęcony (wykorzystujący usprawiedliwienie we właściwym celu). Do nas indywidualnie należy udzielenie sobie odpowiedzi czy spełniamy te warunki. Czytamy w 1 Koryntian 11:27-29: „A tak, ktoby jadł ten chleb albo pił ten kielich Pański niegodnie, będzie winien ciała i krwi Pańskiej. Niechże tedy każdy samego siebie doświadczy, a tak niech je z chleba tego i z kielicha tego niechaj pije. Albowiem kto je i pije niegodnie, sąd sobie samemu je i pije, nie rozsądzając ciała Pańskiego”

Kto spożywał baranka w Egipcie? Wszyscy obrzezani.
Co to znaczy? To znaczy, że wszyscy wierzący i poświęceni wszystkich czasów mają prawo i przywilej obchodzenia Pamiątki, przywilej manifestowania w symbolu tego, co przeżywają cały rok. Swojej miłości i oddania dla Pana Jezusa oraz przyswajania sobie wiarą Jego zasługi.

Data obchodzenia Pamiątki

W tym roku (2021) Pamiątkę śmierci naszego Pana będziemy obchodzić w czwartek, 25 marca, po godzinie 18:00. Tę datę oblicza się w następujący sposób (wszystkie czasy podane są wg czasu Greenwich): Wiosenne zrównanie dnia z nocą nastąpi 20 marca o godz. 09:39; nów, najbliższy tego zrównania, nastąpi 13 marca o godz. 10:22. Dodając 2 godziny i 21 minut otrzymamy czas Jerozolimski – 13 marca, godz. 12:43. Odpowiednio 1 Nisan przypada od 12 marca, godz. 18:00 do 13 marca, godz. 18:00, a 14 Nisan rozpocznie się 13 dni później – w czwartek 25 marca, o godz. 18:00, a skończy się w piątek, 26 marca, o godz. 18:00. Dlatego Pamiątkę obchodzić będziemy po godz. 18:00, w czwartek, 25 marca.

Niech dobry Bóg pobłogosławi wszystkich w przygotowaniach do tej Pamiątki i upamiętnieniu najważniejszego wydarzenia w historii ludzkości.

* * *

Wszyscy chrześcijanie zgadzają się, że Jezus umarł w celu przebaczenia grzechu. W jaki jednak sposób śmierć Jezusa sprawiła, że stało się to możliwe?

Odpowiedź uzyskasz w wykładzie pt. Okup za wszystkich:

Ostatnia aktulizacja, 9 marca 2021 r.
Podano aktualne dane na temat daty Pamiątki, naprawiono działanie ilustracji

Pytanie —

W Ewangelii wg św. Mateusza 10:28 czytamy: „A nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz duszy zabić nie mogą; ale raczej bójcie się tego, który może i duszę i ciało zatracić w piekielnym ogniu”.

Czy Pismo Święte dowodzi, że dusza jest odrębną istotą?

Odpowiedź —

Powierzchowne przeczytanie tego wersetu zdaje się podtrzymywać powszechnie uznawane wierzenie, że dusza jest odrębnym bytem, który tkwi w każdym człowieku i że dusza jest rzeczywistą istotą inteligentnej osoby, podczas gdy ciało jest jedynie jej powłoką lub osłoną. Większość ludzi wierzy, że przy śmierci dusza jest uwalniana z ciała i idzie do nieba lub do miejsca cierpień i mąk.

Wielu utrzymuje, że dusza jest nieśmiertelna – że nie umiera. Jednak tekst, który rozważamy obala tę myśl, ponieważ jasno oświadcza, że Bóg może zniszczyć zarówno ciało, jak i duszę.

Prawdziwe znaczenie duszy

Kliknij obrazek, by zobaczyć calą prezentację, z której pochodzi ten slajd.

Księga Rodzaju 2:7 rzuca światło w tej sprawie: „Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywą”.

Tutaj jest opisane stworzenie człowieka przez Boga. Połączenie ciała z ożywiającym tchnieniem tworzy człowieka, duszę żyjącą – istotę czującą. (Hebrajskie słowo nefesz w Starym Testamencie tłumaczone jest często jako „dusza”, tak jak w Rodzaju 2:7 i jest odpowiednikiem greckiego słowa psyche, stosowanego w Nowym Testamencie; oba te słowa oznaczają istote czującą). Na podstawie tego wersetu, a także opierając się na ogólnym kontekście, przyznajemy, że człowiek nie ma duszy, ale że on jest duszą, oraz że składa się z dwóch części: ciała i tchnienia życia.

Jeżeli z jakiejkolwiek przyczyny dech życia jest odłączony od ciała, istota czująca (tzn. dusza) umiera – zatrzymując wszelkie myślenie i odczuwanie. Ciało wraca do prochu, podczas gdy duch, lub dech życia – który obejmuje człowieka na równi ze wszystkimi stworzeniami oddychającymi powietrzem – wraca do Boga, który przekazał go przede wszystkim Adamowi (Koheleta 12:7).

Gdyby Bóg nie zabezpieczył przyszłego życia człowieka przez Okup naszego Pana Jezusa i obietnicę zmartwychwstania, śmierć byłaby końcem wszystkich nadziei ludzkości (1 Koryntian 15:12-18). Jednak Jego Plan przewiduje zmartwychwstanie Kościoła (przy końcu Wieku Ewangelii) i świata (w nadchodzącym Królestwie Chrystusa).

Dusza jak stosowana u Mateusza 10:28

W Ewangelii wg Mateusza 10:28 nasz Pan stosuje słowo „ciało” w znaczeniu naszego obecnego życia, a słowo „dusza”, w znaczeniu naszego przyszłego życia. On mówi, że nie mamy obawiać się człowieka, który może odebrać nam najwyżej nasze obecne życie, które znajduje się już pod wyrokiem śmierci. Z drugiej strony, żaden człowiek nie mógł odebrać lub stanowić zagrożenia dla naszej perspektywy wiecznego życia. Przeciwnie, mamy bać się Boga, który mógłby zniszczyć nasze nadzieje na życie wieczne, gdyby zostało nam dowiedzione, że nie jesteśmy godni życia.

Słowo „piekło” w naszym tekście jest tłumaczeniem greckiego słowa Gehenna, określonego tutaj przez Jezusa jako miejsce unicestwienia, a nie miejsce mąk. W szerszym znaczeniu odnosi się ono do wtórej śmierci: zupełnego i wiecznego zniszczenia, bez żadnej nadziei na zmartwychwstanie.

The Emphatic Diaglott wydany przez Benjamina Wilsona podaje dobre tłumaczenie Mateusza 10:28: „Nie obawiaj się tego, który zabija ciało, ale nie może zniszczyć życia; ale raczej bój się Tego, który może w Gehennie zupełnie zniszczyć zarówno życie, jak i ciało.”

Zobacz prezentację pt. Co to jest DUSZA wg Pisma Świętego?

Zobacz też slajdy z prezentacji z komentarzami w wersji tekstowej.