[Otrzymaliśmy tę interesującą relację]

Rozmawiałem kiedyś z grupą młodych ludzi na temat natchnienia Biblii. Większość z nich sprzeciwiała się. Przypomniałem im liczne proroctwa Starego Testamentu odnoszące się do Mesjasza, które zostały literalnie wypełnione w Jezusie Chrystusie. Jeden z nich był na tyle bystry, że dostrzegł siłę tego argumentu. On przyznał, że te proroctwa były niewątpliwie napisane setki lat przed narodzeniem Jezusa i że On wypełnił je w każdym szczególe.

Jednakże ten młody człowiek usiłował odeprzeć siłę tego argumentu, wysuwając teorię, że Jezus działał zgodnie z Mesjańskim programem w celu założenia Swej religii, zatem nie było nic dziwnego w fakcie wypełnienia tych proroctw.

To zabrzmiało bardzo starannie i pomysłowo, lecz poprosiłem mego przyjaciela by wyjaśnił mi jak Jezus, według tej teorii, mógł zaplanować by urodzić się w Betlejem, małej wiosce – jednej z najmniejszych w Judei – o której prorok Micheasz (Mich. 5:2 – 700 lat przed narodzeniem Jezusa) przepowiedział, że w niej narodzi się Mesjasz na ziemi. Zapytałem go, jakie kroki Jezus przedsięwziął, jeśli tak jak my był człowiekiem, by zapewnić sobie narodzenie dokładnie w takim czasie i w takiej rodzinie, jak przepowiada Pismo Święte.

Mój przyjaciel nie był skłonny by zrzec się swego poglądu bez walki, zatem stwierdził, że Jezus, widząc, iż urodził się w tej szczególnej wsi, w tym szczególnym czasie i w tej rodzinie, wykorzystał ideę spełnienia pozostałych szczegółów wymaganych do utwierdzenia Jego mesjańskich roszczeń.

Treść mojej odpowiedzi była następująca:

Dobrze. Zgodnie z tym może teraz nam powiesz, jakim sposobem Jezusowi pozwolono poczynić przygotowania by dwóch złodziei ukrzyżowano razem z Nim, aby wypełniło się to, co przepowiedział Izajasz (53:12)? Z pewnością powiesz nam czy Judasz zaplanował, że zdradzi Jezusa kapłanom za trzydzieści srebrników tylko po to, by wypełniło się słowo proroka; a gdy Judasz się powiesił, kto zaplanował, że stanie się to na polu garncarza kupionym za pieniądze, które zdrajca rozrzucił w świątyni; i czy to było dokonane w celu wypełnienia proroctwa danego 500 lat przed Chrystusem (Zach. 11:12,13)!

Na pewno wykażesz nam, w jaki sposób Jezus, wisząc na krzyżu, przekonał czterech rzymskich żołnierzy, którzy Go ukrzyżowali, do podzielenia Jego zewnętrznego odzienia na cztery części i rzucania losów o Jego wewnętrzną szatę, co dokładnie jest opisane w Ps. 22:19! Będziesz także musiał wyjaśnić dlaczego Jego wrogowie dali Mu do wypicia ocet w dręczącym Go pragnieniu, aby wypełnić Ps. 69:22. Jeśli twoja teoria ma być prawdziwa, musisz wyjaśnić, jak to się stało, że po śmierci Jezusa żołnierze zdecydowali się nie łamać Jego nóg, jak uczynili to w przypadku dwóch złodziei wiszących obok Niego.

Czy oni chcieli, by Jezus wypełnił typ baranka paschalnego obchodzonego około roku 1500 przed Chrystusem i zapisanego w 2 Moj. 12:46 oraz 4 Moj. 9:12 i do którego odnosi się Ps. 34:21? Czy oni działali jako wspólnicy Jezusa, kiedy wbijali włócznię w Jego bok, ponieważ Zachariasz (12:10) 500 lat przed Chrystusem powiedział w proroctwie: „Patrzeć będą na mię, którego przebodli”? Jak Jezus zaplanował, aby te wszystkie szczegóły zostały wypełnione w Nim?

MÓJ PRZYJACIEL NIE MIAŁ NIC WIĘCEJ DO POWIEDZENIA.

________
Źródło: „Sztandar Biblijny”, listopad-grudzień 2005, s. 87

Jako chłopiec zdumiewał nauczonych w Piśmie, jako mąż miał moc nad żywiołami. Chodził po morzu i słowem uciszał jego wzburzone fale. Uczył tłumy i leczył bez leków, a za usługi nie żądał zapłaty. Nie napisał żadnej książki, a jednak niewiele jest bibliotek, które mogą pomieścić książki napisane o Nim. Nie napisał żadnej pieśni, a stał się tematem wielu pieśni. Herod nie mógł Go zabić, szatan zwieść, śmierć zniszczyć, a grób zatrzymać.

Nieskazitelna czystość, znamienna wyższość intelektualna, skromna dostojność, cicha łagodność i bezkompromisowa sprawiedliwość połączona z uczynnością i niezłomną samoofiarą, znamionowały Jezusa jako człowieka szczególnego i odmiennego od wszystkich.

Jezus Chrystus jednoczy w sobie siłę mężczyzny z dojrzałością, rozumem i doświadczeniem starca, idealizm młodzieńca, bogactwo serca niewiasty oraz beztroskie zaufanie niewinnego dziecka. Jezus jednoczy w sobie wszystkie szlachetne przymioty, które rozsiane są pomiędzy wszystkie pokolenia i rasy.

Żadna cnota nie jest Mu obca. Łączy w sobie największe zdolności z największą pokorą. Z najbardziej napiętą energią – największą łagodność, z odwagą największego bohatera – najbardziej służebną miłość. Trudno w Nim zauważyć dominującą cnotę, albowiem wszystko w Nim jest dominujące.

Chociaż Go prześladowano, nienawidzono, krytykowano, a jednak nigdy nie wymknęło się Jezusowi jakieś nierozważne słowo, nie zrobił najmniejszego kroku, którego by potem musiał żałować.

Cechowała Go modlitwa i praca. Nienawiść do złego, ale i współczucie dla złych ludzi. Miłość do Boga, ale i szacunek dla ludzi. Obieranie samotności, ale i oddanie się życiu towarzyskiemu, o ile tego wymagało Jego posłannictwo – uświęcenie i zbawienie dusz.

Pan Jezus był towarzyski. Matki mogły przynosić do Niego dzieci, a On je błogosławił. Ślepi, głusi, chorzy oraz wyrzuceni z miasta trędowaci mogli zwrócić jego uwagę na siebie i zostali uzdrowieni. Podczas odpoczynku przyjmował wielu narzucających się mu ludzi. Był zawsze i wszędzie dostępny, uprzejmy i pełen grzeczności

Jezus pokorny – nie obawiał się jeść z celnikami i grzesznikami, rozmawiać jako Żyd z Samarytanami. Nie krępował się iść pod dach rzymskiego setnika, rozmawiać z kobietami. Członkowie Sanhedrynu mogli go odwiedzać i rozmawiać z nim we dnie i w nocy. Będąc Panem zachował się jak sługa: umył nogi uczniom. Wielka pokora Pana Jezusa przejawiała się również w tym, że na swoich uczni wybrał ludzi prostych, skromnych, a nawet powszechnie pogardzanych, jak np. celnik Mateusz.

O najwyższych przymiotach mówił z prostotą i bez zastanowienia. Nie ma w Nim żadnej bojaźni, namyślania się. On jeden wyrzekł wielkie słowo, którego żaden z ludzi nie może wyrzec: «Któż mnie z was obwini z grzechu?» – Jana 8:46 (BGd).”

—–
Powyższe fragmenty pochodzą z artykułu pt. Patrząc na Jezusa Wodza. Został on pierwotnie opublikowany w czasopiśmie „Na Straży”, nr 3/2001.

Jezus tematem Biblii