Witam wszystkich serdecznie! Przedstawiłem tę prezentację na spotkaniu biblijnym w Kiczycach. Na nagraniu słabo jednak widać prezentację, więc postanowiłem, że nagram ją po raz drugi. 1 List Jana 4:8 należy do najlepiej znanych fragmentów Pisma Św. „Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością”.

Czy jednak naprawdę Bóg jest tak dobrze znany w swojej miłości? Jak się okazuje nie jest to aż takie oczywiste.

Na Uniwersytecie Baylora w Teksasie w 2006 r. przeprowadzono badania na temat postrzegania Boga w USA.
31% badanych oceniło Boga jako autorytarnego despotę
24% jako odległego i niezainteresowanego życiem ludzi
23% jako kochającego i dobrego (czyli tak jak widział Go Jezus i apostołowie)
16% jako krytycznego i niezadowolonego,
a 5% badanych określiło się jako ateiści
co ciekawe, 70% badanych określiło się jako chrześcijanie…………
Wychodzi na to, że nawet jako chrześcijanie wyznajemy przynajmniej czterech różnych bogów. I główne pytanie dotyczy bardziej tego w co ja osobiście wierzę.

Psychiatra i psychofarmakolog Timothy Jennings, od którego zaczerpnąłem to badanie i kilka myśli, do których jeszcze przejdziemy, powiedział niedawno ciekawe słowa na konferencji adwentystów w Bydgoszczy. Powiedział: „Mamy władzę nad tym, w co wierzymy, ale to, w co wierzymy, ma też władzę nad nami”. Mamy wpływ na nasz obraz Boga (np. przez lepsze zrozumienie Biblii), ale nasz obraz Boga, w którego wierzymy i którego czcimy, w poważny sposób wpływa na to, jacy się stajemy i jakie staje się nasze myślenie.

W psychologii takie stwierdzenie nazywa się „modelowaniem”. Modelowanie znaczy, że stajemy się podobni do rzeczy i do osób, które podziwiamy. W Biblii czytamy o tym np. w 2 Liście do Koryntian 3:18 – „Lecz my wszyscy, którzy z odsłoniętą twarzą patrzymy na chwałę Pana, jakby w zwierciadle, zostajemy przemienieni w ten sam obraz, z chwały w chwałę, za sprawą Ducha Pana”. Ten werset mówi oczywiście o patrzeniu w znaczeniu rozmyślania. Kiedy rozmyślamy o Bogu i Jezusie, to myśląc o ich świętych charakterach i działaniach, zaczynamy się do nich upodabniać. Oczywiście, jak w lustrze, i jak pod wpływem światła, widzimy też to, co ciemne i brzydkie w naszych umysłach i sercach. Ale właśnie takie szczere spojrzenie na Pana i na siebie, pozwala nam iść w dobrym kierunku.

Mat. 5:48 – „Bądźcie więc doskonali, tak jak doskonały jest wasz Ojciec, który jest w niebie.” Wynika z tego, że to jak dobrze znamy doskonałego Boga ma znaczenie na kształtowanie naszych osobistych charakterów.
Jeśli np.. w naszym rozumieniu Bóg jest despotą i tyranem, to ma to wpływ na nas. Możemy np. zacząć Go w tym naśladować i tak traktować swoją rodzinę, kontrahentów, sąsiadów albo zbór. Jeśli mamy inny temperament, może zaczniemy żyć w ciągłym strachu, że ten „straszny Bóg” tylko czyha na jakiś nasz błąd, i że pewnie inni też nas osądzają i źle postrzegają. „Mamy władzę nad tym w co wierzymy, ale to, w co wierzymy, ma też władzę nad nami.”

Co ciekawe, wiara w Boga, który jest Bogiem miłości, wpływa nie tylko na nasz charakter, ale także na funkcjonowanie mózgu i całego organizmu. Badania dr Andrew Newberga z Uniwersytetu Pensylwanii pokazały, że osoby starsze, które przez 12 minut dziennie przez 30 dni rozmyślały o Bogu miłości, doświadczyły pozytywnych zmian w mózgu. Zwiększyła się aktywność w tzw. przedniej korze zakrętu obręczy — części mózgu odpowiedzialnej za uwagę, podejmowanie decyzji, emocje, współczucie i kontrolę impulsów. Kiedy ta część mózgu działa słabiej, łatwiej o depresję czy stany lękowe. Ale podobnie jak mięsień — można ją „ćwiczyć”, np. przez sposób myślenia i przeżywania naszej wiary.

Badania wykazały też spadek ciśnienia i tętna, co świadczy o lepszej pracy ciała migdałowatego — naszego „alarmu” w mózgu. Ciało migdałowate jest potrzebne, mówi o zagrożeniu. Jednak gdy jest ono ZBYT aktywne, żyjemy w napięciu i stresie. Wiara w Boga miłości przez wpływ na inne części mózgu pomaga ten alarm wyłączać i przynosi wewnętrzny spokój.

W tym badaniu ludzie mieli więc rozmyślać 12 minut dziennie przez 30 dni o Bogu miłości. Przed i po tej próbie zbadano ich mózgi i okazało się, że po badaniu przednia kora zakrętu obręczy — ta część odpowiedzialna za emocje i współczucie — była wyraźnie większa. Spadło też ciśnienie krwi, bo gdy aktywuje się obszar mózgu związany z miłością, maleje poziom lęku. To dokładnie potwierdza słowa z 1 Listu Jana 4:18: „W miłości nie ma lęku, ale doskonała miłość usuwa lęk”. Badani mieli także niższy puls i lepsze wyniki w testach pamięci — nawet o 30%. Oznacza to, że gdy w naszym mózgu wzmacnia się obszar odpowiedzialny za miłość i regulację emocji, uspokaja on ciało migdałowate i poprawia ogólne funkcjonowanie całego organizmu.

To nie wszystko. Przeprowadzono też to samo badanie na drugiej i trzeciej grupie osób, również w wieku 65+. W drugiej grupie uczestnicy mieli rozmyślać o Bogu surowym i karzącym. A trzecia grupa myślała o Bogu obojętnym, który nie interesuje się ich życiem. W tych dwóch grupach nie zauważono żadnych pozytywnych zmian w mózgu. Tylko rozmyślanie o Bogu miłości przynosiło dobre efekty.

My oczywiście nie szukamy tylko psychicznej ulgi, ale prawdy o Bogu: chcemy wiedzieć, czy Bóg rzeczywiście jest tak dobry, jak pisał ap. Jan.

Teraz w naszym wykładzie powiemy krótko o teorii Bożej miłości, przyjrzymy się działaniom Boga jako dowodom Jego miłości — i to będzie główny temat, i zobaczymy jeszcze, do czego może nas zachęcić głębsze poznanie Boga w Jego miłości. To będzie oczywiście tylko skrót. Po więcej zachęcam sięgnąć do książki brata Johnsona pt. „Bóg”, strony 110–127. I teraz mogę powiedzieć, że to lektura mająca dobry wpływ nawet na nasze zdrowie psycho-fizyczne.

Boską miłość możemy dostrzec na cztery sposoby. Po pierwsze — w Biblii. Po drugie — w Księdze Natury, czyli w przyrodzie i jej prawach. Po trzecie — w Historii, tu bym dodał, że także tej najnowszej, opowiedzianej w świadectwach, którymi podzielimy się wieczorem. I po czwarte — w naszym własnym życiu i doświadczeniach. Żeby jednak naprawdę zobaczyć Boga, musimy zdjąć „okulary uprzedzeń” i tradycji, które czasem zniekształcają Jego obraz. Teraz skupimy się głównie na Biblii, a trochę też na przyrodzie i historii.

W naszym wersecie z 1 Jana 4:8 mowa jest o miłości nazwanej po grecku agape — określamy ją jako bezinteresowna i ofiarnicza. To nie jest miłość, która „należy się” drugim od Boga. Ona nie wynika z obowiązku. To miłość oparta na tym, że Bogu podoba się to, co dobre i piękne. Bogu podobają się dobre zasady i pragnie napełniać nimi świat. Biblia pokazuje, że agape kieruje się w stronę dobra innych. 1 Kor. 13:5 mówi: „miłość nie szuka swego”. Jest to zdanie negatywne. Miłość nie szuka swoich rzeczy, swojego dobra, na pierwszym miejscu. A więc czego szuka miłość? Miłość szuka dobra innych, aktywnie troszczy się o innych i chętnie im pomaga. To miłość, która chętnie daje coś dobrego od siebie.

Miłość agape to nie zawsze bycie wylewnym albo romantycznym. To nie jest emocja, która się pojawia i znika. Taka miłość to zasada działania, zasada życia, która opiera się na kilku fundamentach:

1) umiłowanie i ocena dla dobrych zasad – Jeremiasz 9:24 pokazuje, że Bóg czyni miłosierdzie, bo TO MU SIĘ PODOBA.

2) umiłowanie i ocena dla tych, którzy żyją w harmonii z dobrymi zasadami — Psalm 146:8: „Pan miłuje sprawiedliwych”.

3) współczucie dla sprawiedliwych i litość dla niesprawiedliwych —Bóg chce przybliżyć wszystkich do dobra, ale szanuje też ich wolną wolę.

4) gotowość do ofiary, żeby szerzyć dobre zasady na świecie.

Weźmy przykład dobrej mamy lub dobrego taty. Taki rodzic chce rozwijać w dziecku dobre zasady, aby mogło prowadzić szczęśliwe życie. Czasem miłość rodzica wyraża się to czułością i troską, np. gdy dziecko jest chore albo nie może zasnąć. Innym razem ta SAMA miłość wyraża się w strofowaniu i w nauce, aby dziecko lepiej postępowało. Miłość może chronić przed trudną sytuacją, która mogłaby zaszkodzić dziecku, ale może i powinna też dawać dziecku coraz większą odpowiedzialność i samodzielność.

Dobra wola w miłości jest jak stacja dokująca w technologii. Takie centrum lub taka stacja miłości to zawsze dobra wola, a różne zalety są do niej dodawane lub odejmowane w zależności od potrzeby (jak w tym przykładzie z rodzicami). Tak jak stacja dokująca łączy sprzęty, tak dobra wola spaja różne zalety w miłości i pozwala na ich wspólne działanie.

Pierwszy przykład Bożej miłości to STWORZENIE. Bóg stworzył świat, bo lubi robić dobrze rzeczy – sprawia Mu to radość. Nikt i nic nie wymagało od Boga aby wszystko stworzył. On tego pragnął. Kiedy mamy okazje, gdy udaje się nam oderwać od zwykłych spraw, rozmyślajmy o gwiazdach – miliardach światów, które mają głęboki cel, albo o Ziemi – stworzonej na przyszły dom dla ludzi wolnych od grzechu. Łączmy w umyśle te wszystkie prawdy, które już znamy. Gdy poznajemy Jego dzieła, poznajemy lepiej Boga.

Wielkim wyrazem miłości jest stworzenie człowieka na obraz i podobieństwo Boga. W czym jesteśmy tak podobni do Boga? Nie jesteśmy przecież nieśmiertelni i wszechmocni. Potrafimy jednak KOCHAĆ i możemy rozwijać tę zdolność. Zobaczmy też, ile dobra otrzymaliśmy: kwiaty i owoce, światło i ciepło, powietrze i wodę, ziemię i niebo, rośliny i zwierzęta — życie i zdrowie. A pierwszy człowiek miał jeszcze doskonałość istoty i społeczność z Bogiem.

Opatrzność Boża działa dziś głównie dla ludzi wierzących, a w przyszłości — w czasach odnowienia, które zaprowadzi Jezus — obejmie ona cały świat. A jednak, już teraz Bóg posyła deszcz i słońce dla wszystkich, niezależnie od zasług i daje wszystkim wszystko potrzebne do życia.

W przyrodzie też widać prawo miłości. Przypomnijmy te słowa 1 Kor. 13:5 – „miłość nie szuka swego”. I popatrzmy na cykl hydrologiczny:

Źródło ilustracji: Kenneth Rawson, „Powrót do hebrajskiego dziedzictwa”

Słońce ogrzewa oceany, // oceany oddają wodę do chmur, // chmury podlewają ziemię, powstają rzeki, strumienie i wody wracają do morza. To cykl podawania dalej, cykl zaplanowany przez Boga. Jeśli oddzielimy jakiś zbiornik wodny, to życie w nim słabnie, pojawia się stagnacja. Podobny przykład to obieg powietrza (CO2 i O2), a nawet współpraca między roślinami i zwierzętami, jak te wiewiórki, które nie tylko zjadają orzechy, ale też roznoszą je i zagrzebują, sadząc w ten sposób nowe drzewa.

Niektóre działania Boga bardziej pokazują Jego sprawiedliwość i moc niż miłość, ale nawet w nich działa miłość agape. To trudniejsze przejawy Boskiej miłości. 

1. WYPRÓBOWANIE CZŁOWIEKA — tylko tak krystalizuje się charakter, by człowiek mógł żyć wiecznie w zgodzie z Boskimi zasadami. Jak szlachetne metale są oczyszczane ogniem, tak moralnie wolna istota przechodzi różne próby i doświadczenia anim osiągnie ostateczny kształt. Eden był to tylko początek tego procesu, taka 1 lekcja.
2. WYROK ŚMIERCI — nawet tu działa miłość, bo śmierć jest o wiele lepsza niż wieczne życie w cierpieniu i grzechu. Miłość nie pozwala na wieczne cierpienie. Dziękujmy Bogu, że uwolnił nas od takiego myślenia o Jego planie dla grzeszników, że pozwolił nam zobaczyć w Biblii coś więcej o Boskiej dobroci.
3. DOZWOLENIE ZŁA — doświadczenie zła uczy nienawiści do grzechu, doświadczenie zła pokazuje jakie są jego straszne skutki. Historia pokazuje też jakie korzyści daje unikanie grzechu.

Takie doświadczenie jest ludziom potrzebne. Dlaczego? Jest potrzebne, bo ludzkość czeka jeszcze kolejna próba. Kiedy Jezus i jego wierni obejmą swoją władzę, chętni i posłuszni ludzie będą mogli w pełni uwolnić się od skutków zła i wejść do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Jak mówi List do Rzymian 8:20-21: ‘Stworzenie jest poddane marności, ale w NADZIEI przyszłego uwolnienia.’

Zobaczmy kolejne dowody Bożej miłości:
1. Bóg kontaktował się z tymi, którzy Go szukali i pragnęli sprawiedliwości (przyjmował ich pomimo, że pochodzili z grzesznej i skazanej na śmierć rodziny Adama!) — patriarchowie, a także kobiety jak Rebeka, której Bóg odpowiadał osobiście na jej pytania. Później całą rodzina Jakuba. Przez Mojżesza Bóg zawarł z nią przymierze, ucząc o grzechu i doskonałości. Prawo miało pokazać, że człowiek nie może sam się zbawić i że potrzebuje Zbawienia i Zbawiciela od Boga.

2. Bóg przebaczał Izraelowi, gdy ten tylko pokutował! Ile miłosierdzia i cierpliwości widać w Jego działaniach…
3. Bóg pobudzał działania sprzyjające pokucie (on wyprzedzał pokutę!) — wysyłał proroków, objawienia, próby, nagrody i kary.

Cytowany już dr Timothy Jennings pisał: – „Kiedy kogoś kochamy, jesteśmy gotowi zaryzykować to, że czyniąc coś, co jest w najlepszym interesie ukochanej osoby, nie zostaniemy zrozumiani. W historii Starego Testamentu Bóg raz po raz znajdował się w tego rodzaju sytuacji. Wielokrotnie musiał podnosić głos, aby przyciągnąć uwagę swoich niesfornych dzieci, ponieważ je kochał i nie chciał dopuścić do ich samozniszczenia.”

Największym dowodem Bożej miłości jest przysłanie na świat swego Jednorodzonego Syna, Jezusa Chrystusa. Apostoł Jan pisze: „A Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas” (Jan 1:14) i dalej „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Bo Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby potępił świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony.” (J 3:16-17).

Bóg uczynił Syna człowiekiem i pozwolił na Jego bolesną śmierć — i to za wrogów, a nie za przyjaciół. Apostoł Paweł przypomina: „Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami” (Rzym 5:6-10).

Jak pisze brat Johnson w książce „Bóg”: „Jakże cudowną jest myśl, że Boska miłość zdobyła się na taką ofiarę! (…) Boska miłość odczuwała poniżenie, hańbę i ból śmierci Syna bardziej niż On sam, tak jak Abraham odczuwał większy smutek z ofiarowania Izaaka niż Izaak. A jednak Boska miłość zwyciężyła. Dokonała najwyższej ofiary wszechczasów, aby grzech, błąd i śmierć zostały zniszczone, a na wieki zapanowały sprawiedliwość, prawda i życie”. Niech będzie chwała Bogu i chwała Jezusowi za to, że tak chętnie podjął się tej misji.

Dla kogo uczynił to Bóg? Komu okazał swoją miłość?

Nie chodzi tylko o garstkę naśladowców Jezusa, nie chodzi o jedną grupę religijną. Chodzi o wszystkich ludzi, bo wszystkich odkupił Jezus:

– „On jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata” (1 Jana 2:2).
– „Chrystus Jezus (…) wydał samego siebie na okup za wszystkich” (1 Tym. 2:6).; – „Aby przez łaskę Bożą zakosztował śmierci za każdego” (Hebr. 2:9). Tak jak w Adamie wszyscy umierają tak w Jezusie wszyscy zostali odkupieni.

Ktoś określił to tak, że „Golgota jest zmianą kształtu wszechświata”. Oczywiście, z punktu widzenia Boga nic się nie zmieniło, bo On dalej realizował swój plan, który od początku był pełny miłości.

Jednak do tej pory mówiliśmy tylko o garstce ludzi, o patriarchach, o Izraelu, a teraz przez Jezusa Bóg dokonał odkupienia całej ludzkości upadłej i umarłej w Adamie i ewangelia o tym miała być przekazana wszystkim narodom ziemi. To, co było daleką obietnicą, że potomek Abrahama pobłogosławi wszystkie narody ziemi, teraz zaczęło wykonywać się na wielką skalę. A pełnia tego będzie miała miejsce w Królestwie Jezusa, gdy skłoni się przed nim każde kolano i każdy język będzie wyznawał, że Jezus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

Po wypełnieniu Boskiego planu na Golgocie Bóg okazał Jezusowi wielką miłość: wywyższył Go do Boskiej natury i powierzył wielkie zadania – będzie królem ludzkości w tysiącleciu. Będzie najwyższym kapłanem, który będzie pośredniczył między Bogiem a ludźmi i nie tylko to. Otrzyma On wiele innych nagród i zadań od Boga. Tak, Jezus był doskonały jako Logos w niebie i jako człowiek, ale wywyższenie do Boskiej natury wymagało dodatkowej próby i cierpienia. Miłość wyraziła się więc w dziwny sposób dla ludzi (przez krzyż i cierpienia), ale w cudowny sposób, gdy widzimy cel Boskich działań.

Bóg nie ograniczył miłości tylko do swojego Syna. Okazał miłość także tym, którzy uwierzyli w Jezusa, a szczególnie tym, którzy poświęcili życie Bogu i przyjęli Jezusa jako swojego Wodza i Pana. To oni jako pierwsi zdobywają swoje dziedzictwo w Ziemi Obiecanej. Robią to przez naśladowanie Jezusa i doświadczanie podobnych prób i cierpień – choć znacznie mniejszych niż On. Apostoł Paweł napisał, że cierpienia przyjmowane w dobrym duchu, kształtują szlachetne charaktery i zapewniają przyszłą nagrodę. Są chwilowe i lekkie ale tylko wtedy, gdy ktoś rozumie, że na drugiej szali tej wagi jest wieczność i doskonałość.

W Wieku Ewangelii wybrani mieli także pewne zadanie wobec świata. O tych zadaniach mówił nasz Pan, np. w Ew. wg Jana 16:8. Mieli oni:

1 – karcić grzechy popełniane przez świat,

2 – pouczać świat o sprawiedliwości,

3 – i dawać świadectwo o nadchodzącym Królestwie (o sądzie świata).

Święci i wierni naśladowcy Jezusa mieli to robić nie tylko słowami, ale głównie przykładem swojego życia. Przykład jest lepszy niż wykład. My nie mamy nawracać świata ani zmuszać drugich by żyli tak, jak my. Wierni byli jak światło i jak sól ziemi. Ich życie ograniczało grzech, szerzyło sprawiedliwość i przygotowywało świat na Tysiąclecie. Wymagało to ofiary i cierpienia, a w dużym stopniu dotyczy to także ludzi poświęconych Bogu dzisiaj.

Boska miłość a nasze wady: Mamy wiele wad, Bogu sprawiają one ból, ale Bóg nas nie odrzuca. Jego miłość nas poucza, a czasami karze, po to by nas naprawić. Są chwile, gdy nie czujemy uśmiechu Boskiej łaski, ale Jego miłość widzi nawet malutki krok pokuty. Przypowieść o synu marnotrawnym pokazuje, że to Bóg wyczekuje grzesznika, że Bóg wypatruje nas i że biegnie do nas, gdy do Niego wracamy. Także Psalm 103 przypomina, że „Jak wysoko są niebiosa nad ziemią, tak wielkie jest Jego miłosierdzie… jak ojciec ma litość nad dziećmi, tak Pan ma litość nad tymi, którzy się go boją. On bowiem wie, z czego jesteśmy ulepieni; pamięta, że jesteśmy prochem.” Niech nasza odpowiedź to będzie uznanie grzechów i przykrego, niskiego stanu, w którym jesteśmy. Odwróćmy się od grzechów i zaufajmy krwi Chrystusa. Uwierzmy, że z pomocą kochającego Boga możemy odnowić się do życia w prawdzie i sprawiedliwości. Bóg nie jest daleko.

Boska miłość w ucisku i w czasie restytucji. Łatwiej przyjąć RESTYTUCJĘ, bo ucisk pokazuje głównie moc i sprawiedliwość Boga. Miłość jest jednak w tym, jaki jest cel tego czasu Boskiego gniewu. Prorok Sofoniasz wyjaśnia to w swoim proroctwie. W wersecie 8 rozdziału 3. mówi on: „Zaprawdę, cała ziemia będzie pożarta ogniem mojej gorliwości – mówi PAN”. Ale werset 9 dodaje: „Wówczas bowiem przywrócę narodom czystą mowę, aby wszyscy wzywali imienia Pana i służyli Mu jednomyślnie”.

Wygląda na to, że Boski gniew ma przygotować ludzkość do przyjęcia Królestwa Mesjasza (ziemia jest tu symbolem porządku społecznego, inne wersety Biblii mówią, że fizyczna Ziemia trwa na wieczność). Gdy ogień ucisku minie, Chrystus i Kościół będą rządzić nad ludźmi przez resztę tysiąclecia, a inne klasy wiernych staną się ich pomocnikami (np. wierni Starego Testamentu i dziś rozwijający się lud Boży). Dojdzie do wskrzeszenia umarłych. Jak widzieliśmy z poprzednich slajdów, zarówno Jezus, jak i wierni są do tego Królestwa świetnie przygotowani – przez osobiste próby i cierpienia. I to pod ICH prowadzeniem, grzech i jego skutki będą stopniowo usuwane. Sprawiedliwość i prawda będą ustanawiane na Ziemi.

O tym dowodzie Boskije miłości mówi wiele rozdziałów Pisma Św. Na przykład 35 rozdział Izajasza, a także fragmentów rozdziałów 2, 9, 11 i końcowych rozdziałów od 60 do końca tej księgi. O tym czasie mówią też trzy ostatnie rozdziały Ks. Objawienia. Wiele książek zawiera rozwinięcie tych myśli, jak choćby „Boski plan wieków” br. Russella i „Tysiąclecie” br. Johnsona.

Chciałem jeszcze mówić o Boskiej miłości w próbach i wyrokach małego okresu, a także o przyszłych wiekach. Bardzo to jednak skrócę. Od Edenu, przez zwycięstwo Jezusa na Golgocie, aż do odnowionego raju i ostatecznej próby — wszystko prowadzi do utrwalenia prawdy i sprawiedliwości na ziemi, tak by grzech już nigdy nie zapanował! To bardzo ważne, by ta ostateczna próba nadała wieczny kształt każdej osobie. Tak jak mówiliśmy o potrzebie tej pierwszej próby w ogrodzie Eden.

Opowiadanie Ewangelii o Bożej miłości to jakby widzieć piękny krajobraz i powiedzieć do kogoś na szlaku: „POPATRZ jak pięknie!”. Jednak dostrzeganie Boskiej miłości zależy od każdego i od każdej z nas osobiście. Jeśli zobaczymy przebłysk Bożej miłości, podzielmy się nim, bo może ktoś na taki obraz czeka. Nie róbmy jednak niczego na siłę.

Jaki jest pożytek z poznania Ojca miłosierdzia i Boga wszelkiej pociechy? Apostoł Paweł napisał, że Bóg pociesza nas w każdym utrapieniu, byśmy sami mogli pocieszać. Boża miłość sprawia, że nie żyjemy w lęku, ale z miłości pragniemy oddawać Bogu cześć i stawać się podobni do Niego. To  rozważanie zachęca do pracy nad swoją miłością i do służenia z miłości drugim. Kiedy dajemy coś drugim nie patrząc na siebie, doznamy wielu błogosławieństw, których nie poznamy, gdy będziemy żyć tylko dla siebie.

Takie nastawienie daje wymierne korzyści (choć nie dlatego należy to robić – jeśli chcemy być najbardziej podobni do Boga): Badania pokazują np., że młodzież angażująca się w wolontariat ma lepsze wyniki w szkole i większe umiejętności życiowe. A dorośli? procentowo mniej chorób, mniejszą demencję i większą samodzielność w późniejszych latach życia. Wiemy, że choroby fizyczne i psychiczne nie będą nas omijać i wiemy też, że wszyscy jesteśmy skażeni i obarczeni wyrokiem, ale chcę po prostu pokazać, z jak różnych punktów widzenia MIŁOŚĆ może być korzystna. Wolontariat nie wymaga fundacji – to miłość wobec braci, sióstr, rodziny czy sąsiadów. Zawsze jest wiele okazji do czynienia dobra, zwłaszcza tych mało widocznych i podejmowanych przez niewiele osób. Pora się rozejrzeć. Wynotowałem piękne zdanie z czasopisma „Teraźniejsza Prawda” nr 468, s. 2 – Czynienie czegoś dla kogoś bez myśli o nagrodzie jest naprawdę działaniem podobnym do Boskiego.

Przyp. 21:21 – „Kto podąża za sprawiedliwością i miłosierdziem, znajduje życie, sprawiedliwość i chwałę.” i jeszcze komentarz do tych słów: „Kto rozwija Boski charakter, osiągnie życie, ducha prawdy i chwałę od Boga”. A tego Wam wszystkim życzę i pragnę też dla siebie. Dziękuję za uwagę!

Wykład wygłoszony przez brata Bogdana Kwaśniewskiego na spotkaniu biblijnym w Bydgoszczy, 7 października 2023 r. Druga część wykładu o miłosiernym Samarytaninie:

1. miłosierdzie ma swój początek we współczuciu i litości– wewnętrzna aktywność naszego serca –

2. zewnętrzna aktywność czyli działania na rzecz tych, którzy potrzebują wsparcia – to nic innego jak służba na rzecz innych, co więcej miłosierdzie chętnie ponosi ofiary na rzecz tego, który znalazł się w potrzebie.

Identycznie brzmi definicja miłości bezinteresownej agape. Tak jak sprawiedliwość jest fundamentem Bożego tronu, na którym siedzi Bóg tak miłość agape – wyższa pierwszorzędna łaska niezaprzeczalnie jest na samym szczycie, można powiedzieć, że jest koroną doskonałego charakteru.

Miłość agape – składa się ona z 4 elementów (fragmenty z E1):

1. Pierwszym elementem miłości agape jest umiłowanie i ocena dla dobrych zasad.

2. umiłowanie i ocena tych, którzy pozostają w harmonii z dobrymi zasadami.

3. współczucie dla sprawiedliwych i litość dla niesprawiedliwych.

4. miłość agape jest skłonna do poniesienia ofiary próbując w ten sposób doprowadzić innych do harmonii z dobrymi zasadami w celu uratowania ich od ich złej grzesznej natury i jej skutków.

Ef.2:4,5,9 – A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość (agape), jaką nas umiłował (agapao), i to nas, umarłych na skutek występków, razem przywrócił do życia z Chrystusem – bo łaską jesteście zbawieni! A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił.

O czym mówi ten werset? Boża miłość agape jest wielka i bogata w miłosierdzie, czyli zawiera w sobie właśnie miłosierdzie. Nasze uczynki nie zadecydowały o naszym zbawieniu tylko Boże miłosierdzie o tym zadecydowało, które wynika z Jego wielkiej miłości agape.

dlaczego zatem w Biblii w ogóle jest to rozróżnienie na miłość i miłosierdzie – skoro właściwie to jest to samo?

1. żeby wyodrębnić tę szczególną rolę miłości bezinteresownej, żeby ją wyeksponować ją jako niezwykle istotną,

2. możemy zobaczyć, że sama miłość bezinteresowna działa w dwóch kierunkach.

W uproszczeniu: ten 3 i 4 punkt miłości bezinteresownej – działa wyłącznie na rzecz słabych i pokrzywdzonych i nazywamy to miłosierdziem. A pozostałe punkty, właściwie ten punkt 2 i działa na rzecz wszystkich pozostałych osób.

Wniosek, że kiedy wszyscy ludzie ostatecznie osiągną doskonałość w przyszłości – po Małym Okresie – będzie to oznaczać, że miłosierdzie nie będzie już nigdy więcej aktywne, bo nigdy nie będzie, słabych, pokrzywdzonych i nigdy nie trzeba będzie nikogo wspierać. Ale sama miłość bezinteresowna pozostanie – w pierwszych dwóch punktach–miłość w tym znaczeniu nigdy nie ustanie.

czasami słowo miłosierdzie może być traktowane tak trochę szkicowo i w ten sposób może być pomijane, schodzi na dalszy plan i w pewnym sensie jest oddziałane od miłości bezinteresownej.

Miłosierdzie działa również w dwóch sytuacjach.

1. W stosunku do tych, którzy nas bezpośrednio krzywdzą

2. W stosunku do tych, którzy zostali skrzywdzeni

W pierwszej sytuacji jeśli ktoś Cię skrzywdzi to okazanie miłosierdzia będzie wiązało się przede wszystkim z okazaniem mu litości i – jeśli pokutuje to miłosierdzie polega na przebaczeniu mu jego winy.

błogosławiony człowiek, któremu odpuszczona została jego nieprawość.

O to właśnie pyta Piotr Jezusa, czy aż 7 razy mam przebaczyć temu, który zgrzeszył przeciwko mnie i prosi o wybaczenie.

Z przypowieści o miłosiernym samarytaninie widać, że miłosierdzie działa też w innych sytuacjach. Występuje ono również wtedy, kiedy to nie Ty jesteś pokrzywdzony ale spotkasz na swojej drodze człowieka pokrzywdzonego. I wówczas miłosierdzia jest okazaniem współczucia tej osobie a jeśli jest to możliwe, bo nie zawsze to jest możliwe – to okazaniem mu pomocy.

Jak często nam się zdarza, że ktoś zgrzeszy przeciwko Wam? A jeśli zgrzeszy to jak często przychodzi prosić o wybaczenie?

A w tym drugim wypadku – najczęściej mamy na myśli to, że ktoś np. uległ wypadkowi, ktoś jest przed poważną operacją lub na łożu śmierci itp. Ale w praktyce tego typu sytuacje również nie zdarzają się zbyt często.

W związku z tym miłosierdzia po prostu możemy nie praktykować w ogóle, albo w rzadkich wyjątkowych sytuacjach.

Rzeczywistość jest jednak dokładnie odwrotna – mamy wiele okazji, żeby innym pomagać, wspierać innych, prosić o przebaczenie i przebaczać.

Problem tkwi w tym, że miłosierdzie odnosimy do wielkich spraw…natomiast pomijamy mniejsze. Cyniczna uwaga, niesprawiedliwa ocena kogoś, osądzenie kogoś, zbyt ostre słowa itp. rzeczy mogą się wydawać małe i nieznaczące – każdemu się to zdarza, co w tym dziwnego? Dlaczego miałbym przepraszać?

Podobnie i w drugim przypadku patrząc na innych można odnieść wrażenie, że …wszyscy są szczęśliwi. Niektórzy pewnie są szczęśliwi, niektórzy chcą sprawiać takie wrażenie.

zdarza się nam sądzić, że pewni ludzie w naszym otoczeniu, jak na przykład brat z głęboką wiedzą czy siostra będąca wzorem życia chrześcijańskiego, wydają się być silni duchowo i stabilni. Jednakże, pod powierzchnią tego pozornego umocnienia, również oni doświadczają trudności. Zarówno ci, którzy wydają się wygłaszać mądre nauki, jak i ci, którzy jawią się jako wzór życia chrześcijańskiego, zmagają się z chwilami zniechęcenia, duchową niemocą, upadkami i ciężarem życiowych doświadczeń.

Mimo że z zewnątrz mogą prezentować się jako szczęśliwi, ich życie również jest pełne trudności, które starają się pokonywać dzięki Bożej pomocy.

Wynika z tego, że:

1. Wszyscy mamy problemy sami z sobą i potrzebę wsparcia ze strony innych, a co za tym idzie wszyscy potrzebujemy miłosierdzia.

2. Okazji do okazywania miłosierdzia jest naprawdę wiele… i to nie są wyłącznie sytuacje, kiedy ktoś jest w szpitalu lub uległ wypadkowi.

3. Praktykowanie miłosierdzia jest obecnie jedynym sposobem na rozwój miłości bezinteresownej.

Dlatego ważne jest, żeby szukać sobie takich okazji do okazywania miłosierdzia, bo jeśli go nie praktykujemy to nie rozwijamy się w miłości bezinteresownej.

Tomasz a Kempis: – wolę odczuwać pokutę niż znać jej definicję.

Przykłady:

Największym z nich jest oczywiście sam Bóg. Miłosierdzie Boga w stosunku do człowieka. Zbawienia nie osiągnęliśmy dzięki naszemu pomysłowi, dzięki naszej własnej zaradności tylko dzięki Bożemu miłosierdziu. Tak więc, żeby zadowolić swoją własną sprawiedliwość – Bóg był zdecydowany oddać na śmierć swojego własnego Syna.

Psalm 145:9 mówi, że „…miłosierdzie Jego jest nad wszystkimi jego dziełami” co oznacza, że miłosierdzie Boga jest wyjątkowe i przewyższa wszystko, co stworzył i nie ma niczego, co mogłoby się z nim równać ani go przewyższyć – bo to jest korona charakteru!

Oprócz tego – Bóg każdego dnia pochyla się nad swoim ludem, pochyla się nad nami, aby okazywać nam swoje miłosierdzie każdego dnia – dba o wszystkie nasze sprawy, przynosi nam ulgę w chwilach trudnych doświadczeń, pociesza nas, zabezpiecza nas przed zbyt ciężkim próbami, które mogłyby nas złamać, dodaje nam sił…

• Jezus…. Częsty zwrot w NT „Jezusie, Synu Dawida! Zmiłuj się nade mną!”

Łuk. 7: 11 – 14 – A gdy się przybliżył do bramy miasta, oto wynoszono zmarłego, jedynego syna matki, która była wdową, a wiele ludzi z tego miasta było z nią. A gdy ją Pan zobaczył, użalił się nad nią i rzekł do niej: Nie płacz. I podszedłszy, dotknął się noszy, a ci, którzy je nieśli, stanęli. I rzekł: Młodzieńcze, tobie mówię: Wstań.

Splag-chni-dzomai –“wewnętrzne poruszenie” lub “wewnętrzne drżenie”. – synonim wielkiego współczucia. –

Poruszyły się w nim wnętrzności – że nasz Pan nie mógł przejść obojętnie obok tej kobiety

• Józef, który nie wymierza sądu swoim braciom za to, że próbowali go zabić a potem sprzedali go do Egiptu. Józef nie dąży do tego aby ich ukarać – pragnął ich wewnętrznej przemiany, przemiany ich serc.

• Dawid, kiedy został królem Izraela, poszukiwał krewnych zmarłego króla Saula, aby okazać im miłosierdzie. Dowiedział się o Mefiboszecie, wnuku Saula, który był kaleką i mieszkał w nędzy. Tak więc zaprosił Mefiboszeta do swojego pałacu, obiecując mu ochronę i opiekę. Okazał miłosierdzie wobec potomka – swojego największego przeciwnika króla Saula.

Augustyn z Hippony. Prawda, jakiej przede wszystkim nauczał, podkreślała myśl właśnie o wszechpotężnej Boskiej miłości, o przebaczeniu i wsparciu dla słabych i błądzących.

„Ludzie podróżują, aby zachwycać się wzniosłymi szczytami gór, potęgą fal morskich, długością rzek, bezkresem oceanów i kolistym ruchem gwiazd, a jednocześnie… przechodzą obok siebie obojętnie.”

Taka jest smutna nasza rzeczywistość. W przypowieści o dobrym Samarytaninie dwie osoby zajęły dokładnie taką postawę obojętności. Był to kapłan i lewita – najbardziej religijne postacie tej przypowieści.

prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie.

Hiob 19: 13- 16 – Moi bracia trzymają się z dala ode mnie, a moi znajomi stronią ode mnie. Moi krewni opuścili mnie, a goście mojego domu zapomnieli o mnie. Domownicy i służebnice moje uważają mnie za obcego, w ich oczach stałem się cudzoziemcem. Gdy mego sługę wołam, nawet mi nie odpowie, muszę go o wszystko ciągle błagać.

A co się stało, kiedy Pan odmienił los Hioba? Ostatni rozdział:

Hiob. 42:10, 11 – Pan zmienił los Joba, gdy wstawiał się za swoimi przyjaciółmi. I rozmnożył Pan Jobowi w dwójnasób wszystko, co posiadał. Wtedy przyszli do niego wszyscy jego bracia, wszystkie jego siostry i wszyscy jego dawni znajomi, i jedli z nim chleb w jego domu. I wyrażając mu swoje współczucie, pocieszali go z powodu wszystkich nieszczęść, które Pan zesłał na niego. I dał mu każdy z nich po jednym srebrniku i po jednym złotym pierścieniu.

Kiedy Hiob cierpiał okazało się, że nikt z rodziny nie przyszedł go wesprzeć…ale wtedy kiedy Pan odmienił jego los i doświadczenie się skończyło, zeszła się cała rodzina.

największym problemem jeśli chodzi o praktykowanie miłosierdzia jest samolubstwo. Im bardziej rozwinięte tym trudniej o jakikolwiek rozwój charakteru i napełnianie się duchem Bożym.

W takich sytuacjach ta zbytnia miłość do samego siebie staje się tą koroną w miejsce miłości bezinteresownej.

• nade mną nikt się nie lituje więc i ja nie będę specjalnie się litował nad innymi.

• Jak byłem w potrzebie to nikt mi nie pomógł, więc czemu ja mam teraz pomagać innym

• Twoje życie, twój problem – musisz sobie jakoś z tym poradzić,

• Okazywanie współczucia i pomocy innym nie jest takie proste, czasami można bardziej zaszkodzić niż pomóc więc lepiej tego nie robić

• Jak mam okazywać miłosierdzie komuś kogo w ogóle nie znam.

w takich sytuacjach występują małe szanse na pojawienie się współczucia a już prawie zupełnie zerowe na tą aktywna część miłosierdzia – czyli służbę, która wymaga wyjścia ze swojej strefy komfortu.

przypowieść o dobrym samarytaninie przedstawia nam cel do którego mamy dążyć – idź i czyń podobnie jak ten Samarytanin. ta przypowieść uczy nas, że pierwszą lekcją miłosierdzia jest właśnie patrzenie poza siebie i dostrzeganie innych.

rozwój szczególnego sposobu widzenia rzeczywistości, który polega na tym, że oprócz samych siebie, swoich własnych potrzeb i własnych osobistych problemów – dostrzegamy również innych, dostrzegamy ich potrzeby i dostrzegamy ich problemy – w rodzinie, w najbliższym otoczeniu, w zborze, na takim spotkaniu jak to, a nawet wśród światowych ludzi.

trzeba być zatem uważnym obserwatorem – nie chodzi o wścibską ciekawość, ale o to, żeby zwracać uwagę na ich potrzeby, słuchać co mówią, umieć czytać między zdaniami.

Ten szczególny sposób widzenia doprowadzi do kolejnego etapu: „współodczuwania” z drugim. w pewnych przypadkach będzie wywoływać podobną reakcję, która pojawiała się u naszego Pana – to poruszenie wnętrzności, które zaowocuje aktywną służbą.

Nie każdemu można pomóc –zdarzają się różne i skomplikowane sytuacje, spalone mosty, wieloletnie uprzedzenia, złe intencje…i pewnych rzeczy nie przeskoczymy, pewne rzeczy może będą rozwiązane dopiero w restytucji.

Natomiast z pewnością znajdziemy takie osoby, którym będziemy mogli dać coś więcej niż pozytywne uczucia.

podobnie jak Samarytanin – możesz starać się okazywać miłosierdzie tym, których Pan postawi na Twojej drodze, których spotykasz na drodze swojej wędrówki z Jerycha do Jerozolimy. Chodzi o to, żeby wtedy nie przejść obok takich osób obojętnie…ale wykorzystywać, wręcz doszukiwać się okazji do okazywania miłosierdzia, które jest z pewnością jednym ze szlachetnych jeśli nie najszlachetniejszym kamieniem naszego charakteru.

JAK. 2:13 – Nad tym, który nie okazał miłosierdzia, odbywa się sąd bez miłosierdzia, miłosierdzie góruje nad sądem.

Ps. 109 – mówi o człowieku bezbożnym i od samego początku ten psalm wymienia cechy charakterystyczne takiego człowieka.

w.16: Bo nie pamiętał o okazywaniu miłosierdzia, Ale prześladował nędzarza i biedaka i człowieka utrapionego chciał zabić.

postawa gorzej niż obojętna. Taki ktoś nie tylko nie myśli o okazywaniu miłosierdzia, ale próbuje innym zaszkodzić. Z oczywistych względów takie postawy są niedopuszczalne wśród poświęconych i zupełnie niechrześcijańskie.

Przp. Sal. 21, 13 – BR – Kto zamyka swe uszy na wołanie biedaka, sam nie będzie wysłuchany, gdy zwróci się o pomoc.

Słowo Boże uczy nas o wielkim znaczeniu okazywania miłosierdzia i wsparcia, przestrzegając przed nie tylko przed złą postawą ale nawet obojętnością i ignorowaniem cierpienia innych.

ten werset mówi, że czyjeś postępowanie wobec innych ludzi będzie miało wpływ na jego własną przyszłość, wtedy kiedy będzie on potrzebował wsparcia i pomocy.

Ale dalej Jakub (2: 13) oświadcza, że „Miłosierdzie chlubi się przeciwko sądowi, stoi wyżej niż sąd.” tryumfować nad sądem…

Bóg w swojej wielkiej miłości i miłosierdziu zadowolił swoją własną sprawiedliwość. To jest właśnie Tryumf miłości nad sądem – miłość zaspokoiła żądania sprawiedliwość

I w tym znaczeniu odnosi się to również do nas: w naszym życiu miłosierdzie może górować nad sprawiedliwością, musi zatryumfować nad sprawiedliwością.

postawa znacznej części ludzi: Od innych wymagają dokładnego sprawiedliwego postępowania, ale dla siebie pragną miłosierdzia.

Jakub chce powiedzieć, że powinno być dokładnie odwrotnie – wymagaj od siebie sprawiedliwego postępowania, a miłosierdzie okazuj innym.

Jeśli ktoś zgrzeszy przeciwko Tobie – Powinieneś pamiętać, że ktoś za jego wykroczenie już zapłacił, poniósł karę za jego grzech i… za Twój również. Sprawiedliwość została zaspokojona i w tym zakresie nie wymaga już kary. Jakub wskazuje na miłosierdzie, że ono musi dominować w naszym życiu.

Poświęceni w sercach, których przeważa miłosierdzie zajmują piękną i szlachetną postawę w takich sytuacjach – nie tylko okazują miłosierdzie tym, których spotykają na swojej drodze, ale w sytuacji kiedy kto im bezpośredni uczynił im krzywdę nie czują zawziętości, nie mają niechęci, nie czują nienawiści, nie starają się mścić, nie obmawiają, ani nie wymierzają kary swoim przeciwnikom – lecz przeciwnie, w sercu litują się nad nimi, mają w stosunku do nich przebaczenie i dobrą wolę –modlą się za takimi osobami – czyli traktują ich z wielką dozą miłosierdzia.

przykład Szczepana – nie poczytaj im tego za grzech.

Bądźmy więc miłosierni tak jak nasz Ojciec, który mieszka w niebie jest miłosierny, a wtedy sami miłosierdzia dostąpimy.

„Chodźcie w miłości”.

Grecy, mówiąc o miłości, używali czterech różnych określeń. (1) „Storge” oznaczało miłość wypływającą z rodzinnego przywiązania. (2) „Eros” to miłość romantyczna i erotyczna. (3) „Philia” oznaczała przywiązanie emocjonalne lub przyjaźń. (4) „Agape” to miłość ofiarna i bezwarunkowa. Kiedy Biblia mówi o miłości Boga do nas oraz o rodzaju miłości, jaką mamy żywić do Niego i do innych, zawsze używa słowa „agape”, będącego zobowiązaniem do działania. Czy wiesz, że możesz kochać kogoś, kogo nawet nie lubisz? Jeśli Bóg ma nas uczyć miłości, wprowadzi w nasze życie osoby, które trudno kochać. Faktem jest, że w naszym życiu jest wielu ludzi, których nie lubimy. Nie podoba nam się sposób, w jaki mówią. Nie podoba nam się ich zachowanie. Nie podoba nam się to, w co się ubierają. Przede wszystkim jednak nie lubimy ludzi, którzy nas nie lubią. Po krótkiej chwili zastanowienia pewnie mógłbyś stworzyć całą listę osób, których nie lubisz. Byłyby to pewnie osoby, z którymi trudno ci się dogadać. Każdego czasami trudno kochać – nawet ciebie – niektórych jednak trudno kochać w ogóle. Jezus nigdy jednak nie wymagał od nas czułości wobec wszystkich. Nie miał ciepłych uczuć wobec faryzeuszy. Nie musimy lubić wszystkich – czy to nie ulga? – ale musimy ich kochać. Co Biblia ma na myśli, gdy mówi: „Chodźcie w miłości”? Podobnie jak fizyczne chodzenie, ta bezwarunkowa miłość wymaga wysiłku, porusza się w określonym kierunku i jest czymś, co robisz codziennie.

______
Źródło:
„Słowo na dzisiaj”, Bob i Debby Gas, czerwiec-sierpień 2023

Apostoł Piotr zadaje pytanie: „ponieważ się tedy to wszystko ma rozpłynąć, to jakimi wy macie być w świętych obcowaniach i pobożności?” (2 Piotra 3:11, BG) Jacy powinniśmy być w naszym codziennym postępowaniu?

Pewnie każdy z nas mógłby powiedzieć coś od siebie na ten temat. Szczególny przykład postępowania otrzymaliśmy od Boga w Jezusie Chrystusie:

„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie!” (Mateusza 17:5)

Naśladując w ten sposób Chrystusa stajemy się umiłowanymi dziećmi Bożymi (Efezjan 5:1). Jesteśmy i żyjemy pośród świata i mamy żyć pośród ludzi, nie mamy tworzyć własnej komuny, zamkniętej społeczności (1 Koryntian 5:9-11). Żyjąc pośród „narodu zepsutego i przewrotnego” (Filipian 2:15), jako naśladowcy Chrystusa mamy jednak uciekać z „tego świata”, nie w sensie cielesnym, ale DUCHOWYM.

Taka duchowa ucieczka to inaczej dołączenie do owiec, które dostrzegły swojego Pasterza w Jezusie i pragną odtąd iść za Nim i słuchać Jego głosu (Jana 10:4-5).

Pismo Święte nie zostawia nas bez wskazówek, co to oznacza w praktyce, a jednym z najważniejszych fragmentów na ten temat jest 2 List Piotra 1:5-8, który nazywamy czasem Piotrową matematyką lub dodawaniem apostoła Piotra.

„Dlatego też właśnie wkładając całą gorliwość, dodajcie do wiary waszej cnotę, do cnoty poznanie, do poznania powściągliwość, do powściągliwości cierpliwość, do cierpliwości pobożność, do pobożności przyjaźń braterską, do przyjaźni braterskiej zaś miłość. Gdy bowiem będziecie je mieli i to w obfitości, nie uczynią was one bezczynnymi ani bezowocnymi przy poznawaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.”

Aby rozwijać usposobienie podobne do tego, które było w Chrystusie, powinniśmy zwrócić uwagę na takie zalety jak:

1. wiara – bo to grunt naszych spodziewań i fundament duchowego życia (Hebrajczyków 11:1)

2. cnota lub męstwo, które prowadzą do wyznawania wiary czynami i ustami, gdy ludziom wokół brak jest wiary i gdy czujemy się w tym samotni

3. poznanie – jest bardzo potrzebne, ale samo w sobie może szkodzić; dlatego trzeba dołączyć do niego…

4. …powściągliwość – która radzi m.in. „nie zawsze mów, co wiesz, ale zawsze wiedz, co mówisz…”

5. cierpliwość

W grece istnieją dwa zwroty:

a) makrotymia – co oznacza wytrwałość, niezłomność w czynieniu dobra
b) hypomene – co oznacza długotrwałe znoszenie zła

6. pobożność

7. przyjaźń braterska – wynika ona bezpośrednio z pobożności; w 1 Liście Jana czytamy, że ten kto mówi, że miłuje Boga, powinien to pokazać przez miłowanie bliźniego. W gr. jest to filadelfia, fileo – miłość lub przyjaźń braterska, rodzinną. Powinna być ona poprzedzona pobożnością, także dlatego, że to Bóg powinien być na pierwszym miejscu w naszym życiu.

8. to miłość, a dokładniej gr. agape – miłość bezinteresowna i ofiarna, gotowa zrezygnować z własnego dobra dla dobra bliźnich i dla dobrych, Bożych zasad.

Dodawanie poniższych cech w życiu codziennych jest dokładnie tym samym, do czego w innym miejscu Biblii zachęcał prorok Micheasz:

„Wskazano ci, człowiecze, co dobre i czego Jahwe żąda od ciebie: jedynie, byś strzegł sprawiedliwości, ukochał miłosierdzie i żył w pokorze wobec Boga swego.”
(Micheasza 6:8)

„Komu bowiem ich brak [tych cech, które apostoł Piotr wcześniej wymienił], jest ślepym – krótkowidzem i zapomniał o oczyszczeniu z dawnych swoich grzechów. Dlatego bardziej jeszcze, bracia, starajcie się umocnić wasze powołanie i wybór! To bowiem czyniąc nie upadniecie nigdy. W ten sposób szeroko będzie wam otworzone wejście do wiecznego królestwa Pana naszego i Zbawcy, Jezusa Chrystusa.”
(2 Piotra 1:9-11)

Dla osób, które wolą czytać niż słuchać, dołączamy szeroki konspekt w wersji tekstowej.

„Błogosławiony człowiek, który nie idzie za radą niegodziwych, nie stoi na drodze grzeszników i nie zasiada w gronie szyderców; Lecz ma upodobanie w prawie PANA i nad jego prawem rozmyśla we dnie i w nocy. Będzie on bowiem jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, które wydaje swój owoc w swoim czasie; jego liść nie zwiędnie i wszystko, co robi, powiedzie się.”
– Psalm 1:1-3

Drzewo opisane w pierwszym Psalmie odnosi się do jednostki oddanej Bogu. Drzewo zasadzone nad wodami rzek z reguły ma w sobie wiele życia, ponieważ ma dostęp do wody i dużo jej wchłania. To samo drzewo, jeśli zostałoby przesadzone na pustynię, szybko by uschło z braku wody.

Tak też jest z dzieckiem Bożym. Tylko wtedy, kiedy ma dostęp do rzecznych wód prawdy, ksiąg Biblii, może duchowo wzrastać, a im więcej prawdy wchłania i używa, tym więcej uzyskuje witalności.

Zanim wyrośnie drzewo, musi być nasienie, a to nasienie musi być zasiane w przygotowaną ziemię.

W przypowieści o siewcy nasz Pan mówił o różnych rodzajach ziemi i powiedział, że dobrą ziemią jest czyste i uczciwe serce. Przygotowywanie ziemi oznacza proces, dzięki któremu uświadamiamy sobie, że nie możemy się podobać Panu i dlatego potrzebujemy Zbawiciela.

Tak więc ziemią, w którą nasienie jest siane, jest usprawiedliwiony umysł i serce. Nasieniem, jak wyjaśnił Jezus jest słowo Królestwa, wesoła nowina, że królestwo Chrystusa ma być ustanowione na ziemi.

Jeśli nasienie zostanie przyjęte do czystego i uczciwego serca, od razu zaczyna zapuszczać korzenie i kiełkować. Korzeń przedstawia wiarę dziecka Bożego.

Są dwa akty wiary: wiara usprawiedliwienia i wiara poświęcenia. Rzym 5:1
Pierwszy akt wiary, przez który jesteśmy usprawiedliwiani, jest przygotowaniem ziemi, serca. Jeśli nasienie, słowo, wesoła nowina Królestwa zostanie właściwie przyjęta do takiego serca i zapuści tam korzeń, następuje oświecenie duchem świętym.

Korzeń jest drugim aktem wiary, wiary poświęcającej. to mały początek… Kiedy nasienie drzewa owocowego zostanie zasiane, wypuszcza z korzenia malutkie odrośla, aby wchłaniały wodę i różne minerały, czy elementy ziemi, które zostały rozpuszczone przez wodę. Wkrótce ponad ziemią ukazuje się niewielka łodyżka.

Ta niewielka łodyżka wypuszcza małe gałązki, które, tak jak korzeń i łodyżka, stają się z roku na rok coraz grubsze i silniejsze. Kiedy gałęzie wypuszczają liście i ostatecznie pąki, kwiaty i owoce, mamy dojrzałe drzewo owocowe.

Rozważmy teraz szczegółowo różne części drzewa i porównajmy je z różnymi etapami w rozwoju chrześcijanina, jak zostało to naszkicowane w 2 Liście Piotra 1:5-7.

Pierwszą z łask jest korzeń wiary. Tak samo jak z korzeniem drzewa, jego odrośla na początku są małe i delikatne, lecz rozrastają się i rozszerzają we wszystkich kierunkach w miarę, jak rozwijamy w sobie ducha Bożego. Korzeń ma dwie funkcje:

(1) Jest tą częścią drzewa, która trzyma się ziemi… Tak samo jest z naszą wiarą. Wiara jest tą częścią, która trzyma się ziemi – usprawiedliwionego serca, czyli woli. Na początku, kiedy wiara jest mała, słaba, z łatwością moglibyśmy być z niej wykorzenieni, gdyby Pan nie troszczył się o nas na tym, tak jak i na każdym innym etapie.

Wraz z naszym duchowym rozwojem stopniowo różne gałęzie naszej wiary rozrastają się i rozciągają tak, aby mocniej uchwycić się naszych serc. Niektóre z nich chwytają się tej części naszego serca, czyli woli, która reguluje nasze myśli tak, że coraz bardziej myślimy tak, jak Jezus;

inne chwytają się tych części naszego serca, czyli woli, które regulują naszą mowę i ogólne postępowanie tak, że stopniowo zaczynamy mówić tak jak mówił Jezus i „kroczyć” tak jak on „kroczył”.

Im bardziej wzrasta nasza wiara i im mocniej chwyta się naszego serca, tym lepiej jesteśmy w stanie oprzeć się atakowi przeciwnika.

Wiara jest fundamentalną wielką łaską, bez której niemożliwy byłby nasz wzrost. „Bez wiary nie można podobać się Bogu”.

(2) Następną funkcją korzenia drzewa jest wchłanianie wody z ziemi oraz różnych ziemskich, czyli mineralnych, pierwiastków zawartych w ziemi, które mogą być rozpuszczone przez wodę i użyteczne do wzrostu drzewa. Woda stanowi 3/4 masy większości roślin, a tym samym jest niezbędna.

Jeśli drzewo zostałoby jej pozbawione, zaczęłoby usychać. Pochodząc ze „strumieni wód”, nad którymi drzewo jest zasadzone, woda sączy się przez ziemię wyszukując różne ziemskie pierwiastki, które w niej się znajdują i je rozpuszcza po trochu, a potem zostaje wchłonięta przez korzeń.

Wszystka woda, jaka bierze udział w budowie drzewa przenika przez korzeń; żadna jej część nie przenika żadnym innym sposobem, nawet przez liście. Rzeczne wody, przedstawiają różne księgi Biblii, a woda prawdy sączy się z nich do naszych serc przez środki przekazu, którymi są nasze oczy i uszy. Kiedy przeniknie do naszych serc, wyszukuje naturalne pierwiastki znajdujące się w nich i stopniowo je rozpuszcza.

Jednym z tych pierwiastków jest ambicja, która doprowadza doczesnego człowieka do starania się być wielkim w oczach tego świata, zdobyć dla siebie dobre imię, zgromadzić bogactwa, itd. Jakkolwiek mogłoby to być upragnione z światowego punktu widzenia, to jest złą zasadą, gdy dotyczy dziecka Bożego; lecz kiedy prawda dostanie się do jego serca, naturalny pierwiastek ambicji zostaje stopniowo rozpuszczony i podczas przenikania razem z wodą zmieniają się jej właściwości,. Tak zmieniona ambicja pobudza nas do wysiłków podobania się Bogu, bez względu na to, co ludzie mogą sobie pomyśleć; pobudza nas do składania skarbu dla siebie w niebie, , abyśmy mogli być uznani za godnych naśladowców Jezusa Chrystusa, a w przyszłości w królestwie również wielbić Boga i pomagać w błogosławieniu wszystkich narodów ziemi.

Innym naturalnym pierwiastkiem, jaki wielu z nas posiada w mniejszym lub większym stopniu jest wojowniczość. Światowy człowiek, który ma cechę wojowniczości może być bardzo nieprzyjemny, lecz kiedy taki człowiek staje się poświęconym w Chrystusie, prawda wyszukuje naturalną wojowniczość w jego sercu i stopniowo ją rozpuszcza, a kiedy zostaje wchłaniana przez wiarę dziecka Bożego przeradza się w duchową wojowniczość.

Ta zaleta jest jedną z najwspanialszych cech, jakie człowiek Boży może posiąść, bowiem właściwie skierowana umożliwia mu walczenie ze światem, szatanem i ciałem, a więc prowadzenie dobrego boju wiary.

Światowy człowiek używa swojej wojowniczości do walki z drugimi we własnym interesie; człowiek Boży używa swojej wojowniczości do walki ze sobą dla dobra drugich. Wszyscy musimy posiąść tę cechę… A zatem, korzeń przedstawia naszą wiarę, i właśnie tak jak korzeń jest jedyną częścią drzewa, która wchłania wodę, tak samo człowiek Boży przyjmuje prawdę tylko w jeden sposób, a mianowicie, przez swoją wiarę. Jeśli komuś brakuje wiary, nie będzie w stanie przyjąć prawdy.

Cóż jest takiego w korzeniu, co umożliwia mu wchłanianie wody wraz z rozpuszczonymi ziemskimi pierwiastkami?

Są to soki roślin, a proces wchłaniania nazywa się endosmozą. Endosmoza to naturalne prawo, dzięki któremu, kiedy rzadszą ciecz oddziela od gęstszej porowata przegroda, gęstsza wchłania tę rzadszą. Soki są gęstsze niż woda w ziemi i dlatego przez korzeń wchłaniają rozpuszczone ziemskie pierwiastki.

Podobnie Duch Święty (reprezentowany przez soki), przez duchowy proces odpowiadający endosmozie wchłania wodę prawdy razem z naturalnymi pierwiastkami rozpuszczonymi przez prawdę; wchłanianie to odbywa się przez naszą wiarę,.

W ten sposób miara Ducha Świętego stopniowo wzrasta w Ludzie Bożym, i tak jak soki nie tylko karmią korzeń, lecz wstępują wyżej do innych części drzewa karmiąc je, tak samo Duch Święty w ten sposób wzmocniony w odpowiedniej mierze i sile rozwija nie tylko naszą wiarę, lecz równocześnie inne łaski. Kiedy nasienie zostanie posiane i zapuści korzeń, początkowo nikt o tym fakcie nie wie.

Dopiero wtedy, gdy korzeń wypuści łodygę i ukaże się ona ponad ziemią możemy powiedzieć: „Och! Jakieś nasienie zostało tu posiane i zapuściło korzeń”. Łodyga jest jego pierwszą widoczną oznaką.

To nas doprowadza do drugiego punktu. Apostoł Piotr mówi: „Przydajcie do wiary waszej cnotę”. Słowo oddane tu jako „cnota” właściwie przetłumaczone znaczy „męstwo”.

Kiedy stawiamy nasze ciała ofiarą żywą Panu, korzeń wiary, pierwszy krok w rozwoju chrześcijanina, jest w naszych sercach, ale na początku nikt, z wyjątkiem nas samych, o tym nie wie.

Dopiero kiedy przydamy do naszej wiary męstwo, inni dowiadują się, iż Słowo Prawdy zapuściło w nas korzenie. Męstwo jest pierwszą widoczną manifestacją Nowego Stworzenia. Jeśli nie rozwiniemy męstwa, nasza wiara umrze; tak samo, jak w przypadku naturalnego nasienia, jeśli nie pojawi się łodyga, korzeń umrze.

Co oznacza zaleta męstwa? Oznacza ona odwagę naszej wiary.

Kiedy przydajemy do naszej wiary męstwo, to nie tylko wierzymy w naszym sercu, lecz także wyznajemy naszymi ustami, iż Jezus jest naszym Panem, a to właśnie dzieje się wtedy, kiedy zaczynamy mówić o tym ludziom i okazywać to w naszym codziennym życiu i postępowaniu, inni dowiadują się, że jesteśmy chrześcijanami.

Cnota, czy też męstwo, jest tą łaską, która umożliwia nam dawanie Prawdy innym i kształtowanie własnego życia według jej zasad oraz trwanie w obu pomimo przeciwności, a także powtarzających się niepowodzeń.

Na początku, kiedy jesteśmy zaledwie młodymi roślinami, uginamy się przy każdym podmuchu wiatru przeciwności, lecz po pewnym czasie, gdy stajemy się dojrzalsi, jesteśmy w stanie przeciwstawić się każdej burzy, jaka tylko mogłaby zaatakować naszą wiarę w Boga i jego Prawdę.

Przydajcie do cnoty umiejętność

Kiedy zaczynamy mówić innym o Prawdzie, wkrótce stwierdzamy, że nie umiemy wytłumaczyć jej tak jasno, jakbyśmy sobie tego życzyli, a na pytania nam stawiane nie umiemy odpowiedzieć.

Na skutek tego wielokrotnie będziemy powracać do strumieni Prawdy, aby odświeżyć swoją pamięć i do naszego męstwa dodać wiedzę. …

Ponadto, kiedy zaczynamy kształtować swoje życie zgodnie z wolą Bożą, różne doświadczenia niepowodzenia, i wiele innych prób i trudności, z którymi z pewnością zetkniemy się na wąskiej drodze, ustawicznie będą nas odsyłać do Słowa Bożego po instrukcje, jak również po pocieszenie i napomnienie.

Jak jest wiele gałęzi na dobrym drzewie, tak wiele gałęzi wiedzy wymaga rozwoju przez prawdziwego chrześcijanina, który pragnie się przystosować do obrazu Chrystusowego.

Usiłując poznać Boga, Jego chwalebny charakter i Jego wspaniały plan oraz Chrystusa, prawdziwy chrześcijanin stwierdza, że potrzebne i przyjemne jest rozwijanie gałęzi wiedzy dotyczącej proroków, Apostołów i pozostałych świętych Starego i Nowego Testamentu, jak również jeszcze innych gałęzi, odnoszących się do łask ducha i niezmiernie wielkich i cennych obietnic Bożych.

Oprócz tych jest jeszcze wiele innych!, włączając niżej położone gałęzie wiedzy, mające związek ze sztuczkami diabła i różnorodnymi pokusami , które przychodzą ze strony świata i ciała.

Musimy się starać o to, abyśmy mogli powiedzieć razem z Apostołem Pawłem: „Albowiem zamysły jego (szatana) nie są nam tajne”. Jeśli ktokolwiek uważa, że nie ma potrzeby znać podstępów diabła, nie zostanie przed nimi w porę ostrzeżony, a przez to nie zdoła się na nie przygotować i prawdopodobnie wcześniej lub później zostanie powalony przez przeciwnika.

Jeszcze niżej znajduje się wiele gałęzi wiedzy świeckiej, które mają skłonność rosnąć w stronę ziemi, lecz nie są tak ważne. Niemniej jednak, w pewnym stopniu, są one potrzebne do zrozumienia Biblii. … Znajomość geografii, historii, botaniki, itd. jest często pomocna w zrozumieniu znaczenia licznych biblijnych ilustracji oraz historycznych i geograficznych aluzji, które tak często spotyka się w Biblii.

Ale gdy dodajemy do naszego męstwa wiedzę jest rzeczą niezbędną, żebyśmy zajęli się także następnym z zaleceń Apostoła:

Przydajcie do umiejętności powściągliwość (samokontrolę)

Gdyby na drzewie nie było żadnych gałęzi, nie byłoby w ogóle owocu. Natomiast gdyby gałęzie były małe, przynosiłyby mało owocu. Tak też jest z naszym wewnętrznym rozwojem. Bez znajomości Boga i jego chwalebnego planu zbawienia nie przyniesie ono żadnego owocu, natomiast przy małej znajomości Boga, małe będzie także owocowanie. Zatem to jest oczywiste, że musimy rozwijać wiele gałęzi wiedzy. Jednakże drzewo po prostu nie rośnie w tym celu, aby mieć gałęzie.

Jakkolwiek piękne byłyby jego gałęzie, ono musi rozwinąć owoce, by usprawiedliwić swoje istnienie. Będzie to wymagało rozważnego przycinania. Nie przycinane drzewo rośnie tylko w drewno. Podobnie człowiek Boży musi rozwijać różne gałęzie wiedzy, aby w słusznym czasie mógł wydać obfity owoc miłości i dla tego celu konieczne będzie uważne przycinanie i ćwiczenie.

Jednak w przypadku naszego wewnętrznego rozwoju – wiele pozostawiono naszej wolnej woli. Paweł mówi: (1 Kor. 11:31,32). Inaczej mówiąc, każdego dnia powinniśmy badać samych siebie i praktykować samokontrolę. Jeśli tego nie czynimy, nie używamy ducha zdrowego zmysłu i Pan będzie musiał nas przycinać, czyli karać tak, jak wprawny ogrodnik musi przycinać drzewo, które nie ma żadnych zdolności rozumowania do kierowania nim.

Wyłącznym celem naszych badań powinno być stawienie się przed Bogiem doświadczonymi robotnikami, którzy nie potrzebują się wstydzić. Rozwój różnych gałęzi wiedzy powinien być nadzorowany, abyśmy mogli wyhodować na nich owoc życia. To właśnie w tym celu są gałęzie, a jest ich tak dużo, aby mogło być więcej owoców.

Musimy nadzorować rozwój gałęzi wiedzy, zwłaszcza pod względem gałęzi świeckiej wiedzy.

Im więcej czasu i energii poświęcimy rozwojowi świeckich gałęzi, tym większe jest prawdopodobieństwo, iż nasz duchowy rozwój zostanie zahamowany, a owocowanie w miłości będzie niskiej jakości.

A zatem wiemy już, iż nie przycinane drzewo rośnie w drewno. Może stać się duże i imponujące, lecz przynosi niewiele owocu i o niskiej jakości. Tak też jest i z nami, jeśli nie praktykujemy samokontroli.

„Umiejętność nadyma, ale miłość buduje”.1 Kor. 8:1

Samokontrola musi być praktykowana także i w tym celu, aby ciało utrzymać w poddaństwie, żebyśmy się nie przystosowali do tego świata, lecz przemienili przez odnowienie naszych umysłów, aby upewnić się, jaka jest wola Boża dobra i przyjemna.

Samokontrola jest potrzebna, żebyśmy niesłusznie nie byli przygnębieni niepowodzeniami ani wywyższeni naszymi sukcesami. Ona jest potrzebna, aby zapobiec odrzuceniu nas z wytyczonej drogi, bądź to wskutek prześladowań, albo napełnienia się pychą z powodu pochlebstw.

Przydajcie do samokontroli cierpliwość

Nie możemy rozwinąć cierpliwości, dopóki nie będziemy w stanie praktykować samokontroli.

Liście drzewa przedstawiają zaletę cierpliwości

Jeśli widzimy drzewo bez liści w czasie, kiedy się ich spodziewamy, od razu mówimy: „Obawiam się, że to drzewo umiera” Jeśli jednak widzimy, że ma obfitość zielonych liści, mówimy: „W tym drzewie jest dużo życia”, i jeśli to jest drzewo owocowe, spodziewamy się, iż wkrótce uzyskamy z niego dobre owoce. Tak samo jest z Ludem Bożym.

Jeśli widzimy człowieka Bożego, który nie rozwinął zalety cierpliwości w czasie, kiedy powinniśmy się jej spodziewać, mówicie: „Obawiam się, iż on duchowo umiera.” Wówczas podajemy mu wodę prawdy, modlimy się za niego i pomagamy mu, jak tylko możemy, z zamiarem, jeśli to możliwe, dać mu życie (1 Jana 5:16).

Z drugiej strony, kiedy widzimy u kogoś rozwiniętą cierpliwość, mówimy, że ma w sobie duchowe życie i im więcej ma cierpliwości, tym wydaje się nam, iż ma więcej duchowego życia. I tym bardziej się spodziewamy, iż w słusznym czasie ukaże się na zewnątrz dojrzały owoc miłości.

Liście drzewa posiadają dwie szczególne zalety, które sprawiają, że one są podobne do cierpliwości. Pierwszą jest ich ruchliwość, a drugą fakt, iż wchłaniają dwutlenek węgla i rozkładają go na węgiel i tlen. Potem węgiel jest użyty do wzrostu drzewa, a tlen, ów pierwiastek atmosfery, który podtrzymuje życie człowieka i istot niższych, uchodzi w powietrze.

(1) Kiedy nadchodzi podmuch wiatru, wszystkie liście uginają się pod jego naporem, ale gdy tylko wiatr ustanie, natychmiast powracają do poprzedniej pozycji, jak gdyby nic się nie stało.

Pod tym względem liście znacznie się różnią od pnia dobrze rozwiniętego drzewa. Pień przedstawia nasze męstwo, nasze niezachwiane trzymanie się zasad. Natomiast liście przedstawiają naszą cierpliwość, nasze ustępowanie w doświadczeniach i próbach, w których żadne zasady nie są zagrożone.

Jak w przypadku dobrze rozwiniętego drzewa, solidny pień, w połączeniu z mocno osadzonym w ziemi korzeniem, zapobiega wyrwaniu drzewa z korzeniami przez jakikolwiek wiatr, tak dojrzały chrześcijanin, dzięki głębokiej wierze i odwadze, jaką pokłada w Panu (nie w sobie), jest w stanie oprzeć się każdemu wiatrowi fałszywych doktryn, jak również wszystkiemu temu, co szatan przygotował, chcąc odwieść go od powinności względem Pana.

Powiedziano nam, iż sługa Pański nie ma być zwadliwy, a jednak powiedziano nam również, iż on musi „bojować o wiarę raz świętym podaną” (Juda 3). Zupełnie inna od tej jest zaleta cierpliwości. Jest bardzo wiele prób, które spotykają nas z zewnątrz, a które nie dotyczą żadnych zasad. W takich przypadkach musimy ustąpić, musimy przejawiać cierpliwość.

Miejmy w pamięci przykład naszego Pana Jezusa. Kiedy prawda była zagrożona, kiedy był kuszony, aby się odwrócić od wypełnienia woli Bożej, nic nie mogło zmienić jego postępowania. Wiedząc, iż Pan Go wspomoże „postawił twarz swoją jako krzemień, gdyż wiedział, że nie będzie pohańbiony” (Iz. 50:7).

Nasz Pan miał męstwo, lecz równocześnie miał nieskończoną cierpliwość. Cierpliwie i w cichości znosił prześladowania i przeciwności. Kiedy był lżony, nie odpowiadał lżeniem. Pozwolił, by Go biczowano, pluto i wyszydzano, lecz nie odwzajemniał się tym samym.

(2) Drugą cechą, jaką posiadają liście, jest ich zdolność wchłaniania dwutlenku węgla i rozkładania go na węgiel i tlen, asymilując węgiel, a tlen oddając do atmosfery.

Cały węgiel w drzewie (węgiel drzewny) jest czerpany z atmosfery, a tę wspaniałą i żmudną pracę wykonują wyłącznie liście. A jednak węgiel stanowi połowę suchej masy drzewa. Węgiel głównie jest zawarty w drewnianych włóknach, które wzmacniają różne części drzewa.

To przypomina nam, iż tylko wtedy, kiedy mamy zaletę cierpliwości, możemy dodać moralne włókno do naszej duchowej istoty i w ten sposób rozwinąć siłę charakteru. To dlatego Apostoł Jakub nas napomina, aby cierpliwość miała doskonały uczynek, abyśmy byli doskonali i zupełni, którymby na niczym nie schodziło (niczego nie brakowało). Powiedzieliśmy sobie że rośliny wchłaniają dwutlenek węgla, a wydzielają tlen.

W przypadku istot ludzkich i zwierząt proces ten jest dokładnie odwrotny. Gdyby nie było roślin, w atmosferze bardzo szybko zabrakłoby tlenu, a byłby nadmiar dwutlenku węgla, co doprowadziłoby do śmierci wszelkich istot. Jak wspaniała jest mądrość Boża w tym, iż zaplanowała taką wymianę i równowagę w naturze. Pomiędzy ludźmi światowymi a ludem Bożym istnieje taki sam związek, jak pomiędzy zwierzętami a roślinami. Atmosfera, w której żyją drzewa i zwierzęta przedstawia nasze środowisko, okoliczności pośród których spędzamy nasze życie.

Tlen odpowiednio reprezentuje te okoliczności, które sprzyjają materialnej pomyślności, a dwutlenek węgla te, które prowadzą do materialnych przeciwności. Naturalny człowiek rozkwita przy materialnym powodzeniu, służy mu ono jak tlen. Jest dla niego życiodajne. Przyjrzyjmy się tylko, jakie skutki wywiera na człowieku podwyżka pensji, czy też awans na wyższe stanowisko. Czyż on wtedy nie rozkwita! Czyż się nie cieszy! Im lepiej mu się powodzi w sprawach naturalnych, tym bardziej dochodzi do wniosku, iż zło na tym świecie w rzeczywistości nie jest takie wielkie. Lecz przypuśćmy, że nadchodzą ziemskie niepowodzenia i on od razu jest przygnębiony.

Jeśli taki stan się przedłuża, on się staje coraz bardziej strapiony i przybity, a czasami, w skrajnych przypadkach, jego rozpacz może doprowadzić do popełnienia samobójstwa. Tak oto materialne niepowodzenia, jak dwutlenek węgla, są trucizną dla naturalnego człowieka. „Smutek według świata sprawuje śmierć”.

Z duchowym człowiekiem, rzecz ma się zupełnie odwrotnie. Jeślibyśmy nie przechodzili żadnych cielesnych, finansowych, ani towarzyskich niepowodzeń, umarlibyśmy duchowo. „Albowiem smutek, który jest według Boga, pokutę sprawuje ku zbawieniu, której nikt nie żałuje.”

2 Kor. 7:10

Dlatego potrzebujemy przeciwności dla swego duchowego rozwoju. Przez swoją cierpliwość rozkładamy je, przyswajamy z nich to, co jest dobre i wykorzystujemy, dodając moralne włókno do swojej istoty, a podwójną część pomyślności oddajemy innym.

Podsumowując światowi ludzie rozkwitając przy materialnej pomyślności, ściągają przeciwności na tych, którzy usiłują żyć pobożnie w Jezusie Chrystusie. Lud Boży, zamiast doznać szkody z takiego obrotu spraw, wykorzystuje każde ziemskie niepowodzenie, jakie go spotyka, aby dobrze czynić światu, korzystając ze sposobności. Jednocześnie pośród przeciwności wzmacnia swoją własną duchową siłę i podtrzymuje swoje duchowe życie. Jezus, mówiąc do uczniów, powiedział: (Jan 15:18-25).

Lecz oddając dobrem za zło, błogosławiąc tych, którzy ich przeklinają, czyniąc dobrze tym, którzy ich nienawidzą i modląc się za tych, którzy ich bez skrupułów wykorzystują, naśladowcy Jezusa strofują świat za grzech i wywierają nań konserwujący wpływ, który zapobiega szybkiemu pogłębieniu się moralnego zdegradowania i śmierci (sól ziemi).

Godnym uwagi jest to, iż dwutlenek węgla jest wchłaniany i rozszczepiany tylko pod wpływem światła i ciepła pochodzącego od słońca. Podczas nocy proces ten całkowicie ustaje. Tak samo dziecko Boże tylko wtedy, kiedy znajduje się pod wpływem Bożego światła i ciepła, Jego mądrości i miłości emanującej z Ewangelii, może dzięki cierpliwości obrócić na swoje dobro każdą przeciwność w życiu. (Juda 20,21).

Nasze drzewo jest już dobrze rozwinięte, ma korzeń, pień i gałęzie. Zostało przycięte, przygotowane i wydało obfitość świeżych, zielonych liści. Możemy sobie wyobrazić właśnie taką mocną i piękną postać, pełną duchowego życia i energii, dającą krzepiące schronienie ludziom i zwierzętom. Pełna wiary i pełna męstwa w Panu, nie boi się mówić o Chrystusie, kształtować swoje życie zgodnie z tym, jak Go sobie wyobraża… Z pewnością wielu powiedziałoby, że taki piękny charakter jak ten byłby odpowiedni do Królestwa Niebieskiego.

Nie, potrzeba czegoś więcej, aby stać się zwycięzcą. Jeśli wraz z tymi wszystkimi wspaniałymi zaletami ona nie rozwinie we właściwym czasie miłości, Bóg ją odrzuci jako dłużej nieprzydatną. Czy to nie dziwne? Wcale nie, nigdy nie sadzimy drzew owocowych dla ich listowia, drzewa owocowe sadzi się dla ich owocu. Miłość musi być motywem leżącym u podstaw wszystkich naszych słów i czynów, zanim Bóg uzna, że rozwinęliśmy ten owoc (1 Kor. 13:1-3).

Tak samo, jak drzewo owocowe w dodatku do swoich liści musi rozwinąć pąki, kwiaty i na koniec owoce, by usprawiedliwić swoje istnienie, tak człowiek Boży musi dodać do swojej cierpliwości pobożność, do pobożności miłość braterską, a do miłości braterskiej [bezinteresowną] miłość.

Pąki, kwiaty i owoce przedstawiają trzy etapy, których ostatnim są owoce, dla których drzewo jest sadzone.

W taki sam sposób pobożność, miłość braterska i miłość reprezentują trzy etapy, z których końcowym jest miłość we wszechogarniającym znaczeniu tego słowa, owoc dla którego warto rozwijać charakter

Greckie słowo przetłumaczone „pobożność” w rozważanym wersecie brzmi „eusebeia„, i znaczy „pobożność”, cześć dla Boga. Pobożność jest pączkowaniem, pierwszym etapem formowania się owocu miłości. Człowiek, który osiągnął tylko ten etap nie jest tak atrakcyjny jak ten, który dodał do swojej pobożności miłość braterską. Pąki są małe, twarde i zielone.

Zawierają zalążek kwiatu i owocu, jednakże nie można ich zobaczyć, gdyż są ukryte pod twardą powłoką. Gdybyśmy włożyli pąk do ust, stwierdzilibyśmy, że raczej jest gorzki i nieprzyjemny w smaku.

Pobożność jest dobrą cechą, lecz jest to jedynie etap wypuszczania pąków, pierwszy etap miłości, czyli miłość obowiązkowa. Ci, którzy lepiej poznają Boga, przydadzą do pobożności miłość braterską, reprezentowaną przez kwiat (drzew owocowych).

Jak przychodzi czas, kiedy płatki tworzące się wewnątrz pąku stają się na tyle duże, iż pewnego dnia, dzięki błogosławionemu wpływowi ciepła i światła słonecznego, przebijają twardą powłokę i pąki stają się kwiatami, tak samo nadchodzi czas w rozwoju Dziecka Bożego, kiedy to pod wpływem Bożej mądrości i miłości jaśniejącej ze stronic Ewangelii, miłość wzrastająca w jego sercu rozrywa ograniczenia krępujące je do tej pory. Wtedy taki człowiek stwierdza, iż przydał do swojej pobożności, czyli miłości obowiązkowej, miłość braterską.

To, co najbardziej pomaga chrześcijaninowi jest Pańskim nowym przykazaniem:Jan. 13:34 „abyście się społecznie miłowali, jakom i ja was umiłował”, jak również jego wyjaśnienie zawarte w 1 Jana 3:16: „Przez to poznaliśmy miłość Bożą, iż on duszę swoją za nas położył: i myśmy powinni kłaść duszę za braci.”

Drzewo w okresie kwitnienia jest szczególnie atrakcyjne. Jego piękno i woń mają dla nas duży urok. Czyż nie tak samo jest z licznymi drogimi braćmi i siostrami, których znamy? Ich piękno charakteru i słodki aromat wielu dobrych uczynków nam się podobają i to nas przyciąga do nich.

Wiele osób mówiło, iż pierwszą rzeczą, jaka przyciągała ich do prawdy, była miłość przejawiana pośród braci. Nasze serca czasami będą nam mówiły, że rozwinęliśmy zaletę braterskiej miłości, kiedy w istocie jeszcze tego nie uczyniliśmy. Tak długo, jak zalążek jest ukryty pod twardą powłoką powściągliwości, jesteśmy dopiero na etapie wypuszczania pąków. Dopiero kiedy płatki przebiją się przez twardą powłokę możemy prawdziwie powiedzieć, iż osiągnęliśmy okres kwitnienia. Osiągnięcie tego etapu miłości braterskiej, który wyraża się kwitnieniem, musi być widoczne.

Miłość nie może być zamknięta w naszych sercach, lecz musi się przejawiać uprzejmymi, miłującymi słowami i wieloma małymi, a może i pewnymi wielkimi, uczynkami miłości.

Jana. 13:35 „Stądci poznają wszyscy, żeście uczniami moimi, jeźli miłość mieć będziecie jedni przeciwko drugim.”

Lecz jak wszyscy ludzie o niej się dowiedzą, jeżeli nie objawimy im naszej miłości? Jeśli jednak ją widzą, a zwłaszcza jeśli ją widzą w trudnych okolicznościach, kiedy najmniej można by się jej spodziewać, wtedy poznają, że jesteśmy uczniami Jezusa. Pamiętajmy często pytać siebie: „Czyja tę miłość zamknąłem w moim sercu? – Jeśli tak, to rozwinąłem jedynie pąk pobożności.” Lub: „Czy pokazuję braciom i siostrom moją miłość w słowach i uczynkach? – Pamiętajmy, że miłować brata, znaczy, że my mu o tym będziemy mówić, lecz to także oznacza coś więcej, jak mówi Apostoł: „Nie miłujmy [jedynie] słowem ani językiem, ale uczynkiem i prawdą” (1 Jan 3:18).

Drodzy bracia i siostry, módlmy się do Boga, by umożliwił nam nie tylko posiadanie myśli i pragnień żarliwego miłowania czystym sercem naszych braci w Chrystusie, ale również byśmy miłowali ich tak jak Chrystus umiłował nas, mianowicie, przez składanie naszego życia za nich w taki sposób, jak to On uczynił, bez względu na to, czy oni będą w zamian uprzejmi i miłujący wobec nas, czy też będą źle o nas mówić i nieuprzejmie zachowywać się względem nas.

Jesteśmy tylko ludźmi… To doprowadza nas do szczególnego podobieństwa między kwiatami (drzew owocowych) a miłością do braci. Kwiaty oddają życie za siebie. Upodobało się Bogu tak je stworzyć, by żaden kwiat nie mógł zapylić sam siebie, bowiem pyłki, części kwiatu dające życie, dojrzewają pierwsze.

Dopiero kiedy pyłki opadną, zalążek wewnątrz dojrzewa i nadaje się do zapylenia przez pyłki innych kwiatów. Kiedy kwiat zostanie zapylony, płatki opadają i zaczyna rosnąć owoc. W jaki sposób pyłki dostają się do innych kwiatów? Dzieje się to dzięki owadom, które latają z kwiatu na kwiat, przenosząc pyłki na swoich nóżkach i ciałach. Czynią to nie po to, by zapylić kwiaty, lecz w tym celu, by wyssać z nich słodycz.

To jest dokładnie to samo, co przytrafia się nam. Kiedy zakwitła w nas miłość do braci, staliśmy się celem dla szatana. On nie jest przeciwnikiem tego świata, ponieważ cały świat, jak nam powiedziano, już „w złym położony jest” (1 Jana 5:19), lecz on jest przeciwnikiem tych, którzy okazują ducha Chrystusowego, ducha miłości.

A im bardziej okazujemy miłość do braci, tym bardziej stajemy się ofiarami ataków szatana. To on wysyła owady zgryzoty, aby wysysały słodycz z naszego życia i odbierały nam siły witalne.

Wiele owadów jest pięknych, gdy się na nie patrzy i często wydają się zupełnie nic nieznaczące, lecz niech choć jedno z tych stworzeń usiądzie nam na ręce, szyi, lub na innej odsłoniętej części ciała i zacznie po nas pełzać, jakąż odrazę odczuwamy! Instynktownie je strzepujemy lub próbujemy zabić.

Drodzy bracia i siostry, te owady przedstawiają próby, jakie napotykamy w naszym życiu. One nie wyglądają tak strasznie, kiedy przychodzą do innych braci, czasem wydają się nam zupełnie bez znaczenia, lecz niech tylko usiądą na nas, a od razu odczujemy jak bardzo są nieprzyjemne, o wiele bardziej, niż się spodziewaliśmy. Instynktownie usiłujemy się ich pozbyć, ale jak to z owadami, zazwyczaj im bardziej z nimi walczymy, tym gorsze się stają, a większość z nich jest jadowita. Zsyłając nam próby, w celu wyssania słodyczy z naszego życia i zatrucia nas, szatan odnosi sukces, jeśli idzie o ciało.

Nasze pyłki, nasza witalność przemija wraz z próbami. Jednak przez te same próby zostajemy wzmocnieni w charakterze i uczymy się jak współczuć tym, którzy przechodzą przez podobne doświadczenia. To właśnie tu szatan odnosi porażkę. Próby, jakimi Bóg dozwolił szatanowi kusić naszego Pana Jezusa, były takie same, jakie my obecnie przechodzimy. Był on „skuszony we wszystkim na podobieństwo nas, oprócz grzechu” (Żyd. 4:15). Im więcej prób przechodzimy, jeśli przyjmujemy je we właściwym duchu, tym lepiej możemy współczuć z naszymi braćmi w ich cierpieniach, i to nie tylko z tymi, którzy radują się światłem teraźniejszej prawdy, lecz także z tymi, którzy dotąd są w niewoli, w systemie nominalnym,… Im bardziej z nimi współczujemy, tym więcej naszego czasu, pieniędzy, talentów, wpływów i wysiłku oddajemy dla ich doczesnych, a zwłaszcza duchowych korzyści.

Nie bierzemy pod uwagę najpierw siebie, a potem naszych braci, lecz jest odwrotnie. Oddajemy nasze życie, naszą ludzką witalność dla nich, tak jak kwiaty składają życie dla siebie nawzajem. Bardzo ważną rzeczą jest, aby pamiętać, że kwiaty nie mają nic wspólnego z wysyłaniem owadów do innych kwiatów. Chociaż wiemy, iż próby, na jakie jesteśmy wystawieni, przyczyniają się do naszego duchowego dobra i dlatego są dla nas niezbędne, nie mamy nic wspólnego ze sprowadzaniem prób na innych. I jak Jezus powiedział: „albowiem muszą zgorszenia przyjść; wszakże biada człowiekowi onemu, przez którego przychodzi zgorszenie!”

Gdyby się nam zdarzyło sprowadzić doświadczenia na braci, wyznajmy nasze grzechy u bramy łaski i starajmy się naprawić wyrządzone zło.

Przydajcie do miłości braterskiej [bezinteresowną] miłość

Jak kwiat, który oddał swoją słodycz i witalność, gotów jest na zapylenie i rozwinięcie się w owoc dzięki dalszym wizytom owadów przenoszących pyłki z innych kwiatów, tak chrześcijanin, który na skutek doświadczeń stracił wiele ze słodyczy i witalności swojego ludzkiego życia, kładąc swoje życie dla braci, jest gotów rozwinąć się z miłości do braci w miłość, w jej wszechogarniającym znaczeniu, dzięki napotykaniu dalszych prób oraz współczującej pomocy braci oddających dlań swoje życie.

W ten sposób uczy się współczuć nie tylko ze swoimi braćmi w Jezusie Chrystusie, lecz także ze światem ludzkości, i ostatecznie ze swoimi wrogami.

(1) Podczas gdy usiłuje miłować sprawiedliwość i być posłuszny Bogu (miłość obowiązkowa), dostrzega, jak bardzo jest słaby i jak bardzo pragnie, by inni tolerowali jego słabości.

(2) To uczy go uwzględniania słabości innych braci i sióstr i pozwala mu nauczyć się ich miłować (miłość braterska). Dochodzi do wniosku, że wiele dobrego może zrobić sobie samemu i im obchodząc się z nimi cierpliwie i uprzejmie, traktując ich w pełen miłości sposób, chociaż, by tak postępować, musi poświęcić to, co słusznie może uznawać za swoje prawa.

(3) W ten sposób, przez dalsze takie próby i dzięki pomocy braci, którzy oddają dla niego swoje życie, rozwija owoc miłości (wszechstronną miłość).

Stwierdza teraz, iż jest w stanie współczuć zarówno z przyjaciółmi, jak i wrogami, w dużej mierze mieć wzgląd na ich liczne niedociągnięcia i dobrze im czynić w miarę swoich możliwości, bowiem „miłość przykrywa wiele grzechów.”

Owoc miłości oznacza miłość do Boga, miłość do sprawiedliwości, miłość do braci, miłość do rodzaju ludzkiego w ogólności, miłość do wrogów, miłość do wszystkiego z wyjątkiem zła.

Jest to miłość we wszechogarniającym znaczeniu tego słowa. Kiedy osiągnęliśmy ten etap, osiągnęliśmy „kres” doskonałej miłości. Nie oznacza to jednak, że teraz już nie ma więcej możliwości rozwoju. Na początku owoc jest mały, twardy, zielony, pomarszczony i ma nieprzyjemny zapach, jak również gorzki smak. To reprezentuje jakość naszej miłości na początku. W słusznym czasie, jeśli wszystko dobrze pójdzie, niedojrzały owoc ustąpi miejsca owocowi dojrzałemu, dużemu, miękkiemu i aksamitnemu w dotyku. Wtedy jest on przyjemny dla oczu, jego zapach wonny, a zjedzony jest smakowity i dobry jako pokarm. Oto jaka jest nasza miłość, kiedy dojrzeje.

Kończąc, pragnę zwrócić uwagę na jeszcze jedną rzecz: jeśli posiejemy nasienie w ziemi i nikt się o nie nie zatroszczy, to być może wyrośnie na tym miejscu drzewo owocowe, lecz owoc, jaki wyrośnie na takim dzikim drzewie, będzie bardzo niskiej jakości i samo drzewo będzie skarłowaciałe, źle rozwinięte. Jednakże, jeśli drzewem zaopiekuje się wprawny ogrodnik, rozwinie się ono w pełni i jego rozwój będzie harmonijny, a owoce duże, miękkie i soczyste.

Jakkolwiek bardzo byśmy chcieli zaowocować we właściwej porze, i żeby nasz liść nie zwiądł, żadna troska, czy też jakiekolwiek wysiłki z naszej strony nie przyniosą pożądanych skutków bez miłującej opieki Pana, . W przeciwieństwie do drzewa, my mamy rozum i w dużej mierze pozostawiono wolność naszej woli. Jeśli wycofamy się spod Pańskiej opieki, nasz duchowy rozwój zostanie zahamowany, a nasze owoce miłości będą niewielkie i złej jakości.

Im bardziej się poddajemy Jemu i im mniej polegamy na sobie, tym lepszy będzie nasz duchowy rozwój i tym lepszy owoc będziemy w stanie wyhodować. „Uniżajcież się tedy pod mocną ręką Bożą, aby was wywyższył czasu swego; Wszystko staranie wasze wrzuciwszy nań, gdyż on ma pieczę o was” (1 Piotra 5:6,7).