A druga sprawa, to patrząc na historię Samsona widzę, że jednak, Bóg czyni co uważa za słuszne nawet jeśli to zakazana praktyka, np szabat.
Sędziów.
14:3

Jego ojciec i matka powiedzieli mu: Czy nie ma kobiety wśród córek twych braci ani w całym moim ludzie, że chcesz iść i wziąć sobie żonę spośród nieobrzezanych Filistynów? Samson odpowiedział swemu ojcu: Weźcie mi tę, bo spodobała się moim oczom.
14:4

A jego ojciec i matka nie wiedzieli, że to wyszło od PANA, bo on szukał sposobności przeciwko Filistynom. W tym czasie bowiem Filistyni panowali nad Izraelem.

ZAKAZ BOGA PRÓBY KONTAKTOWANIA SIĘ Z UMARŁYMI MÓWIŁ:

„Niech nie znajdzie się u ciebie (…) wywoływacz duchów, ani wzywający zmarłych” (Powtórzonego Prawa 18:10-11)

„Czarownicy żyć nie dopuścisz” (Wyjścia 22:18)

Samuel, gdyby to był rzeczywiście on, nie przybyłby na takie spotkanie, bo wiedziałby, że to WBREW woli Boga. Jeśliby nawet uznać, że takie wzbudzenie Samuela przez czarownicę (ale czyją mocą?) było możliwe, to i tam obowiązywałyby go Boże prawa. A przecież Samuel, który POSTĘPUJE WBREW WOLI PANA nie może być prawdziwym Samuelem. Ap. Paweł w Liście do Hebrajczyków 11 wymienia Samuela wśród bohaterów wiary.

Jak więc pogodzić to, że Samuel czynił wolę Bożą i był wiernym, z tym, że przestępuje jedno z praw danych przez Boga? Czy prawo Boże działa tylko „po tej stronie”?

Saul został łatwo oszukany, że prorok Samuel, który, gdy jeszcze żył, nie chciał go odwiedzić i utrzymywać z nim jakichkolwiek dalszych stosunków, został dzięki cudownym umiejętnościom czarownicy zmuszony do rozmowy z nim (zobacz 1 Samuela 15:26,35). Sam Saul powiedział: „Bóg odstąpił ode mnie, i nie odpowiada mi więcej, ani przez proroki, ani przez sny” – 1 Samuela 28:6,15.

„Każda dobrze poinformowana osoba bez trudu dojrzy absurdalność przypuszczenia, że Samuel w tych warunkach mógłby nawiązać jakikolwiek kontakt z Saulem. (1) Samuel (gdy jeszcze żył) wiedział, że Bóg opuścił Saula, dlatego nie miał prawa do niego mówić ani udzielać informacji, których Pan Saulowi udzielić nie chciał. I Samuel tego nie czynił. (2) Całkowitym absurdem jest przypuszczenie, że duchowe medium potępione przez Pana i nie mające prawa mieszkać w ziemi Izraelskiej miało moc zakłócenia „pokoju” Samuelowi i wzbudzenia go z szeolu dla złego króla, którego Bóg opuścił. Czy Samuel był nisko w ziemi, czy też daleko w niebie? Czy czarownica w jednym lub drugim przypadku miała moc rozkazać mu, by stawił się przed królem Saulem i odpowiadał na jego pytania? Czy rozsądnym jest mniemanie, że jakiekolwiek media duchowe posiadają moc zakłócania „pokoju” i „wzbudzania”, czy też w jakikolwiek inny sposób zmuszania zmarłych do stawienia się i odpowiadania na spekulatywne pytania żyjących?” (http://epifania.pl/literatura/broszury_21.php?id=16&typ=B)

Postać nazwana jest tu Samuelem:
– bo jest to demon, która podszywa się pod kształt Samuela („starzec w płaszczu”)
– bo tak właśnie widzą go uczestnicy tego seansu spirytystycznego (wieszczka i Saul)
– ta zjawa (której zresztą Saul nie widział) p r z e d s t a w i a ł a Samuela, jak aktor w przedstawieniu

Moim zdaniem „Samuel” (demon podszywający się pod Samuela) nie mówił całej prawdy i nie prorokuje (w znaczeniu przekazywania wyroków Bożych), lecz tylko przewiduje przyszłość:

„Każdy zaznajomiony z prowadzeniem wojny w owych czasach wie, (1) że jednodniowa bitwa mogłaby prawdopodobnie rozstrzygnąć sprawę, (2) że śmierć króla i jego domu byłaby jedynie logicznym tego skutkiem. Niemniej jednak „duch wieszczy” pomylił się, gdyż dwóch synów Saula uciekło i żyło jeszcze przez długie lata. Naukowcy negują jednak, że bitwa i śmierć Saula nastąpiła kilka dni po wizycie u czarownicy.” (http://epifania.pl/literatura/broszury_21.php?id=16&typ=B)

Czyżby jednak to „proroctwo” nie było tak całkiem dokładne? Czasami, gdy Bóg coś zapowiadał, to potem czytamy mniej więcej takie słowa:
„I pozostało tak uparte serce faraona, że nie wypuścił Izraelitów, jak to zapowiedział Pan przez Mojżesza.” (Wyjścia 9:35)

Tymczasem, gdy Saul z (niektórymi!) synami zginęli – co zapowiedział „Samuel” z 1 Sam. 28 – to czytamy tylko suche zdanie, bez odwołania się do autora tej przepowiedni:
„Umarli więc razem tego dnia Saul i trzej jego synowie, i giermek, i wszyscy jego towarzysze” (1 Samuela 31:6)

Bóg postanowił już żadnego przesłania nie dawać Saulowi – „Radził się Saul Pana, lecz Pan mu nie odpowiadał ani przez sny, ani przez urim, ani przez proroków.” (1 Samuela 28:6). Jak to? Czy wkrótce zmienia Bóg zdanie i jednak daje Samuelowi „przepustkę” na widzenie z Saulem, przy pomocy zakazanych przez Siebie praktyk spirytystycznych?

Taka myśl jest niemądra i niezgodna z charakterem Boga.

Jeśli zaś nie zgodził się – pokazuje to, że Samuel był niewierny.

Odczytanie tej historii z powyższego artykułu uważam więc za słuszne.

Szatan nie zna przyszłości, ale często dobrze ją przewiduje, choćby dlatego, że widzi znacznie więcej niż my. Widzi myśli człowieka. W 1 Księdze Samuela 28:5 napisano: „Widząc Saul obóz filistyński, bał się, a ulękło się serce jego bardzo. I radził się Pana; ale mu nie odpowiedział Pan”. Oto rzeczywisty powód klęski – to, że nie był przy Bogu, a Bóg nie był z nim… (1 Kronik 10:13-14) Zdarza się, że złe moce przewidują przyszłość trafnie: „Pewna dziewczyna, która miała ducha wieszczego, przez swoje wróżby przynosiła wielki zysk panom swoim” (Dzieje 16:16).

Fakt spełnienia jakichś słów niekoniecznie oznacza wszechwiedzę ich autora. To, że ktoś w pewnej części mówi prawdę, niekoniecznie znaczy, że możemy mu zaufać: „A nie dziw: bo i szatan sam przemienia się w Anioła światłości” (2 Koryntian 11:14). Zwróć proszę uwagę: „przemienia się w Anioła światłości”. A demon przemienił się w Samuela i rzeczywiście był nim… lecz tylko dla zaślepionego Saula (podszył się pod niego).

Zauważmy, że Saul nawet go nie widział. Werset 13: „Odezwał się do niej król: ?Nie obawiaj się! Co widzisz?? Kobieta odpowiedziała Saulowi: ?Widzę istotę pozaziemską, wyłaniającą się z ziemi?. Zapytał się: ?Jak wygląda?? Odpowiedziała: ?Wychodzi starzec, a jest on okryty płaszczem?. Saul poznał, że to Samuel, i upadł przed nim twarzą na ziemię, i oddał mu pokłon”.

„Saul poznał, że to Samuel”. To tak jakby Bóg powiedział: „Saulu, jeśli chcesz wierzyć, że to Samuel, dobrze, wierz w to”. Jednak Pismo Święte jasno uczy, że wywołanie czyjegokolwiek ducha lub zbudzenie kogoś ze zmarłych przez demony jest niemożliwe. Syn Boży będzie mógł zbudzić zmarłych z grobu (Jana 5:28-29), dzięki mocy, którą dał Mu Ojciec (Mateusza 28:18, Żydów 1:3-4)!

Prorok Izajasz ostrzega (Iz 8,19-20): „A tak jeśliby wam rzekli: Dowiadujcie się od czarowników i od wieszczków, którzy szepcą i markocą, rzeczcie: Izali się nie ma dowiadywać lud u Boga swego? czy umarłych zamiast żywych ma się radzić? Do Zakonu raczej i do świadectwa; ale jeśli nie chcą, niech mówią według słowa tego, w którym nie ma żadnej zorzy”.

Czy król Izraela, Saul, nie znał prawa? Księga Powtórzonego Prawa 18:9-12 mówi: „Gdy już wejdziesz do kraju, który ci daje Jahwe, twój Bóg, nie próbuj naśladować obrzydliwych czynów tamtych ludów. Niech się u ciebie nie znajdzie nikt, kto by przeprowadzał przez ogień swego syna albo córkę, [kto] uprawiałby wróżbiarstwo, zamawianie, zaklinanie czy też magię lub kto odwoływałby się do czarów, kto zwracałby się z pytaniem do duchów, do jasnowidzów, ani też kto poszukiwałby rady u umarłych. Każdy bowiem, kto tak postępuje, budzi wstręt u Jahwe i dla takich właśnie wstrętnych rzeczy twój Bóg, Jahwe wyrzuca te [ludy] przed tobą z dziedzictwa”.

Praktyki ludów kananejskich były wiązaniem się z demonami i to demony odpowiadają na pytania wróżbitów, wieszczek… Przypominam Izajasza: „czy umarłych zamiast żywych mamy się radzić?”. Umarli są nieświadomi (Hioba 14:21 – „Jego dzieci zdobywają szacunek – lecz on o tym nie wie; gdy żyją w poniżeniu, on na to nie zważa”, Izajasza 63:16 – „Tyś zaiste ojciec nasz: bo Abraham nie wie o nas”) i w takim symbolicznym śnie będą aż do dnia ostatecznego, gdy Jezus wszystkich wzbudzi (Daniela 12:2). O nie, Bóg nie pozwoliłby demonom wzbudzić kogokolwiek, a już na pewno nie swego sługę Samuela.

Skąd mogę być tego tak całkiem pewny?

1) Bóg i Jego słudzy, z których jednym był Samuel, nie chcieli mieć nic wspólnego z Saulem: 1 Samuela 28:6 – „Gdy radził się Saul Pana, nie odpowiedział mu Pan ani przez sny, ani przez Urim, ani przez proroków”

2) Bóg zabronił wywoływania duchów – rzekomego rozmawiania z umarłymi – dlatego Jego słudzy, z których jednym był Samuel, unikali tego: Powtórzonego Prawa 18:10-11 – „Niech nie znajdzie się u ciebie (…) wywoływacz duchów, ani wzywający zmarłych”

3) Za kontaktowanie się z demonami przez czarownicę z Endor Bóg ukarał Saula śmiercią: 1 Kronik 10:13 – „A tak umarł Saul (…), iż (…) szukał rady u wróżbitów, którzy wywoływali zmarłych”

4) Bóg nie pozwoliłby zakłócać snu śmierci Swych wiernych sług, z których jednym był Samuel: Hioba 14:14-15 – „Gdy umrze człowiek, izali żyć będzie? Po wszystkie dni wymierzonego czasu mego będę oczekiwał przyszłej odmiany mojej. Zawołasz, a ja Tobie odpowiem…”

Spirytyzm i okultyzm istnieją także dzisiaj, może nawet w nasilonej formie (http://epifania.pl/literatura/broszury_20.php?id=16&typ=B). „Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i działać będą wielkie znaki i cuda, by w błąd wprowadzić, jeśli to możliwe, także wybranych” (Mateusza 24:24). Ap. Paweł ostrzega w Liście do Galatów 1:8: „Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy ? niech będzie przeklęty”.

Bezpieczniej jest trzymać się prostej nauki Słowa Bożego. „Zapłatą za grzech jest śmierć” (Rzym 6:23), „Dusza, która grzeszy, ta umrze” (Ezechiela 18:4). Lecz to nie koniec! Ta śmierć, która trwałaby wiecznie, zostanie ostatecznie pokonana. „Syn człowieczy przyszedł, (…) aby dał duszę swą na okup za wielu” (Mateusza 20:28), „Który dał samego siebie na okup za wszystkich” (1 Tymoteusza 2:6) „On zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia, a jego ranami jesteśmy uleczeni” (Izajasza 53) „Chrystus umarł za grzechy nasze według Pism” (1 Koryntian 15:3) „Który wydany jest dla grzechów naszych, a wstał z martwych dla usprawiedliwienia naszego” (Rzymian 4:25) „Jeśli Chrystus nie jest wzbudzony (…) i ci poginęli, którzy zasnęli w Chrystusie. Lecz teraz Chrystus z martwych wzbudzony jest i stał się pierwiastkiem tych, którzy zasnęli. Bo ponieważ przez człowieka śmierć, przez człowieka też powstanie umarłych. Albowiem jako w Adamie wszyscy umierają, tak i w Chrystusie wszyscy ożywieni będą” (1 Koryntian 15:17-22). „Nadchodzi godzina, kiedy wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego; i wyjdą!” (Jana 5:28-29).