„Czuję, że zniechęcenie jest jednym z największych wrogów, z jakimi dziecko Boże musi walczyć. A jednak, choć może się to wydawać dziwne, tylko nieliczni naprawdę oceniają niebezpieczne właściwości zniechęcenia. Są bracia, którzy walczą z pychą, samolubstwem, złośliwością, zazdrością, nienawiścią, kłótliwością i wszelkimi rodzajami złego wpływu, szeroko otwierając swe ramiona i przyzwalając na zniechęcenie, jakby było ono jednym z ich dobrych przyjaciół. Często się przekonuję, że jest tak z wieloma kwestiami w Słowie Bożym. Znajdujemy jakiś fragment i wszystko nam w nim pasuje, z wyjątkiem jednego małego słówka, które całkowicie ignorujemy. Przypomina mi się brat, który mi kiedyś powiedział: ?Bracie Barton, stanowi dla mnie zagadkę, gdy zauważam, że braterstwo modlą się o owoce ducha ? modlą się o łagodność, modlą się o pokorę, modlą się o cierpliwość, modlą się o miłość, gdy tymczasem jednym z najprzedniejszych owoców ducha jest radość, a nie wiem, czy w całym swoim życiu słyszałem, żeby ktokolwiek modlił się o radość?. Pomyślałem, że w istocie jest to prawdą. Ta sama myśl pojawia się w związku ze zniechęceniem. Wielu spośród Pańskiego ludu nie pomyślałoby ani przez chwilę o przyzwoleniu, by pycha znalazła oparcie w ich charakterze. Nie pomyśleliby o przyzwalaniu na wniknięcie samolubstwa czy na wzrost ziemskich ambicji, ale gdy wkracza zniechęcenie, zdają się oni z tego cieszyć. Nigdy nie myślą, by z nim walczyć.” (Echa pielgrzyma, s. 405)