„Ja się wywaliłam na rowerze w wielki piątek. Oczywiście bolało i karetka była. Jednak, leżąc na chodniku, z ręcznikiem pod głową wetkniętym mi przez przypadkowego rowerzystę i odpowiadając co minutę przejeżdżającym ludziom (niemieckojęzycznym), że jest ok i dziękuję za wodę i karetka już jedzie i i i… i pan mnie okrył swoją bluzą i osłaniał mnie przed słońcem (które w jego mniemaniu pewnie mnie raziło… mimo okularów przeciwsłonecznych) poczułam jakby dotyk Boga.
Odczuwałam błogość, że tacy ludzie są mili, przypadkowi ludzie.
I TO jest najpiękniejsze.
Można psioczyć na ten świat, a można też odczuwać WDZIĘCZNOŚĆ, która jest bardziej przyjemna dla naszego ducha.
P. S. To jest prawdziwa historia.”